Maciej Balcar

 

 

Maciej Władysław Balcar (ur. 1 września 1971 w Ostrowie Wielkopolskim) – polski muzyk, wokalista, kompozytor, autor tekstów, aktor teatralny i filmowy.

 

 W młodości grał z wieloma zespołami bluesowymi, a także z grupą punk rockową i thrashmetalową.  W 1996 spotkał się po raz pierwszy z poetą Krzysztofem Feusettem, który pomógł mu stworzyć pierwsze teksty piosenek. W tym samym roku wygrał casting do filmu i płyty Roberta Chojnackiego. Zaproponowano mu również występ na płycie Trzeci wymiar Roberta Jansona. Obie te propozycje zostały przez artystę odrzucone, ponieważ marzył o śpiewaniu własnych piosenek.  W 1997 roku ukazała się ścieżka dźwiękowa filmu Nocne graffiti, na której Balcar zaśpiewał utwór „Małe zaćmienie” z grupą Varius Manx (wówczas śpiewała tam Kasia Stankiewicz).  W 1998 ukazała się jego solowa płyta zatytułowana Czarno, na której gościnnie wystąpili m.in. bracia Golec i Mateusz Pospieszalski.  W 1999 wystąpił na płycie zespołu Harlem. Wziął także, razem z Andrzejem „Piaskiem” Piasecznym i Natalią Kukulską, udział w nagraniu płyty z kolędami zatytułowanej Przybieżeli do Betlejem.  W 2000 przyjął tytułową rolę w musicalu Jesus Christ Superstar w chorzowskim Teatrze Rozrywki. 15 lutego 2001 zastąpił Jacka Dewódzkiego i został nowym wokalistą zespołu Dżem.  W 2002 użyczył głosu głównemu bohaterowi filmu DreamWorks Mustang z Dzikiej Doliny.  W 2004 ukazała się pierwsza płyta Dżemu z Maciejem w roli wokalisty zatytułowana 2004. W 2005 zagrał rolę Indianera w filmie Jana Kidawy-Błońskiego Skazany na bluesa, będącym ekranizacją pewnej części życia Ryśka Riedla.  22 grudnia 2006 w Teatrze Rozrywki miała miejsce premiera musicalu Rent, w którym zagrał postać Rogera. Jesienią 2010 roku ukazała się druga z Maciejem Balcarem, studyjna płyta zespołu Dżem zatytułowana Muza. Można go usłyszeć na takich albumach jak „W hołdzie Tadeuszowi Nalepie”, „Warszawskie Dzieci Pójdziemy w Bój”, „Mec Duety”, „Pieśni łagodnych – Koncert Wojciecha Bellona”, „Odnalezione Piosenki Bogdana Łyszkiewicza”, „Jeszcze więcej kurzu”, „Carrantuohill – 25”, „Klenczon Legenda”.  W 2011 utwór Macieja Balcara „Biały wilk” stał się oficjalną piosenką promującą grę Wiedźmin 2: Zabójcy królów w Polsce.  W 2019 roku ukazał się kolejny solowy album artysty o nazwie „Struś”. Promuje go utwór „Tęcza”.  Nagrał swoje wersje utworów „Wolność” Marka Grechuty i „Popiół i diament” Stana Borysa.  21 grudnia 2023 roku Zespół Dżem poinformował o zakończeniu współpracy z Maciejem Balcarem.  6 kwietnia 2024 roku w katowickim Spodku odbył się koncert Zespołu Dżem z okazji 45-lecia działalności zespołu. Był to ostatni koncert z Maciejem Balcarem, jako wokalistą Dżemu. Został zastąpiony przez Sebastiana Riedla.  W 2026 roku został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

 

                                                                        źródło: wikipedia                                                                             

C.C. Catch

 

C.C. Catch, właściwie Caroline Catherina Müller (ur. 31 lipca 1964 w Oss) – niemiecka piosenkarka holenderskiego pochodzenia, której największa popularność przypadała na drugą połowę lat 80. XX wieku.

 

Jej ojciec zrezygnował z pracy przy klinkierze, kupił przedsiębiorstwo za 20 tys. marek i założył Orbita Agency, aby organizować konkursy utalentowanych piosenkarzy i wspierać swoją córkę. W 1985 roku, podczas występu grupy Optimal w Hamburgu, zainteresował się nią Dieter Bohlen. Muzyk postanowił nawiązać współpracę i dał jej do wykonania utwór „I Can Lose My Heart Tonight” (anglojęzyczną wersję piosenki „Keine Träne Tut Mir Leid” wykonywaną przez Mary Roos). Pierwotnie utwór ten miał znaleźć się w repertuarze Modern Talking. Zdobyła powodzenie w dyskotekach, a na listach przebojów uplasowała się na 13. pozycji. Kolejne dwa single („’Cause You Are Young”, „Strangers by Night”) oraz debiutancki album Catch the Catch ukazały się w pierwszej połowie 1986 roku. Na fali popularności artystki, Dieter Bohlen napisał dla niej utwory na kolejny album, Welcome to the Heartbreak Hotel. W 1987 roku, na rynku pojawił się trzeci album piosenkarki, Like a Hurricane. Promowały go dwa single międzynarodowe: „Are You Man Enough” i „Soul Survivor”. W 1988 roku wydano dwa kolejne albumy: Diamonds – Her Greatest Hits (będący w sporym stopniu składanką) i Big Fun. Przy ich promocji wydano pięć singli: „House of Mystic Lights” promowało wydaną wcześniej kompilację Diamonds – Her Greatest Hits, zaś cztery kolejne w kolejności „Backseat of Your Cadillac”, „Nothing But a Heartache”, „Summer Kisses” i „Baby I Need Your Love” promowały płytę Big Fun. We współpracy z Dieterem Bohlenem wydała razem pięć albumów. W 2004 wydała piosenkę „Silence”, za której produkcję odpowiedzialny był Tony Dawson-Harrison (lider grupy Captain Hollywood Project). Podczas występu w Moskwie w listopadzie 2011 roku C.C. Catch zapowiedziała, że w roku 2012 zakończy karierę muzyczną. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom dotyczącym końca kariery, rok później, w 2014, pojawił się singel „Another Night in Nashville” w duecie z Chrisem Normanem (byłym wokalistą grupy Smokie). 31 lipca 2024 nakładem wytwórni Team33 ukazał się nowy singel piosenkarki: „Heal Me”. Stanowiło to powrót do współpracy z hiszpańskim producentem Luisem Rodríguezem. Piosenka została zadedykowana zmarłemu ojcu piosenkarki. 

 

                                                                        źródło: wikipedia                                                                            

Dariusz Dziekanowski

 

 

Dariusz Paweł Dziekanowski (ur. 30 września 1962 w Warszawie) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski i samorządowiec, w latach 2012–2024 przewodniczący Klubu Wybitnego Reprezentanta.

 

Jako piłkarz najczęściej występował na pozycji napastnika, ewentualnie grał jako pomocnik. Karierę piłkarską rozpoczął jako zawodnik Polonii Warszawa, w której grał w latach 1973–1979. W pierwszej lidze zadebiutował w Gwardii Warszawa, w barwach której występował w latach 1979–1983. Uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych młodych piłkarzy początku lat 80., w 1983 trafił do Widzewa Łódź za wysoką wówczas kwotę 21 milionów złotych. W barwach łódzkiej drużyny zdobył Puchar Polski w 1985. W tym samym roku powrócił do Warszawy, przechodząc do Legii Warszawa. Z klubem tym zdobył Puchar Polski w 1989 oraz wywalczył wicemistrzostwo Polski w 1986. W 1988 z 20 bramkami wywalczył tytuł króla strzelców ligi. W 1989 przeniósł się do szkockiego zespołu Celtic F.C., gdzie rozegrał 48 ligowych spotkań i strzelił 10 goli. W 1992 przeniósł się do angielskiej drużyny Bristol City, w której występował do 1993. W rundzie jesiennej sezonu 1993/1994 rozegrał 6 meczów w barwach Legii Warszawa, ostatecznie opuścił warszawski zespół. Dzięki tym kilku występom znalazł się jednakże na liście zawodników, którzy zdobyli w tym sezonie mistrzostwo Polski. W 1994 był zawodnikiem niemieckiej drużyny Alemannia Aachen, a w latach 1994–1995 1. FC Köln. Wiosną 1996 powrócił do Polonii Warszawa, z którą wywalczył awans do pierwszej ligi. W barwach tego klubu rozegrał jeszcze kilka meczów w rundzie jesiennej sezonu 1996/1997, po czym zakończył karierę piłkarską. W reprezentacji Polski w latach 1981–1990 rozegrał 63 mecze i strzelił 20 goli. W 1986 brał udział w mistrzostwach świata w Meksyku. Największe sukcesy reprezentacyjne odnosił jako junior: w latach 1980–1981 dwukrotnie zdobywał tytuł wicemistrza Europy do lat 18. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się działalnością komentatorską w telewizji i prasie sportowej. Od 2002 pracował w Polskim Związku Piłki Nożnej jako selekcjoner reprezentacji juniorów, a od lipca 2006 do sierpnia 2008 był asystentem Leo Beenhakkera w reprezentacji Polski, która wystąpiła na mistrzostwach Europy w 2008. Następnie powrócił do aktywnej działalności komentatorskiej, współpracując ze stacją Polsat Sport. W 2013 został również stałym felietonistą „Przeglądu Sportowego”, a także został delegatem UEFA. Przed wyborami parlamentarnymi w 2001 był członkiem wyborczego komitetu honorowego Unii Wolności. Objął funkcję prezesa zarządu Polskiego Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy. W 2012 został przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta, zastępując na tym stanowisku Władysława Żmudę. Stanowisko to zajmował do 2024. Zaangażował się w działania prowadzone przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej” i sieć Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE) mające na celu eliminację rasizmu ze stadionów, brał udział przy organizacji mistrzostw Polski oraz mistrzostw świata dzieci z domów dziecka w piłce nożnej, objął patronat nad Akademią Piłkarską Oleśnica. Zagrał epizodyczną rolę filmową, występując jako Dykta w filmie Piłkarski poker w reżyserii Janusza Zaorskiego (1988). W wyborach samorządowych w 2014 z listy Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2015 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia tej samej partii (jako jej członek) w okręgu podwarszawskim. W wyborach samorządowych w 2018 uzyskał mandat radnego m.st. Warszawy z listy Koalicji Obywatelskiej, zdobywając 6034 głosy w okręgu nr 2 (Praga-Południe i Rembertów). W wyborach parlamentarnych w 2023 bez powodzenia startował do Sejmu z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu warszawskim.

                                                                        źródło: wikipedia                                                                           

Lisa Gerrard

 

Dame Lisa Germaine Gerrard (ur. 12 kwietnia 1961 w Melbourne) – australijska wokalistka i kompozytorka, która zyskała rozgłos jako członek zespołu Dead Can Dance. Znana ze swojej unikalnej techniki śpiewania w wymyślonym języku (idioglosja), dysponuje kontraltem z zakresem wokalnym trzech oktaw. Gerrard nagrała również cztery albumy solowe oraz współpracowała przy prawie dwudziestu. Skomponowała lub współtworzyła muzykę do prawie 50 filmów. Jest laureatką Złotego Globu z 2001 roku (z Hansem Zimmerem) za muzykę do filmu Gladiator, była dwukrotnie nominowana do nagrody Grammy.  Oprócz Dead Can Dance brała udział w wielu projektach, współpracując m.in. z Pieterem Bourke’em, Patrickiem Cassidym, Klausem Schulzem, Hansem Zimmerem, Marcellem De Franciscim oraz Julesem Maxwellem.  12 czerwca 2023 artystka została uhonorowana Orderem Australii i przysługuje jej tytuł damy.

 

Lisa Gerrard zaczęła tworzyć oryginalną muzykę jako członek sceny Little Band w Melbourne, eksperymentalnej sceny post-punkowej, która działała od 1978 do 1981 roku Tu m.in. spotkała współzałożyciela Dead Can Dance, Brendana Perry'ego. Zespół Dead Can Dance nagrał siedem albumów studyjnych w wytwórni 4AD – zaczynając od albumu Dead Can Dance z 1984 roku i dwóch albumów studyjnych wydanych przez PIAS Recordings. Zakończył działalność w 1998 roku, reaktywował się w 2005 roku, by wyruszyć w światową trasę koncertową. Kolejne trasy miały miejsce w 2012, 2019 i 2022. W maju 2023 artystka ogłosiła w wywiadzie zakończenie działalności zespołu. W 1995 roku Gerrard nagrała z towarzyszeniem Victorian Philharmonic Orchestra i wydała swój pierwszy solowy album,The Mirror Pool. 20 listopada 2006 Gerrard wydała swój drugi solowy album, The Silver Tree. W listopadzie 2007 roku artystka współpracowała z niemieckim muzykiem Klausem Schulzem nad podwójnym albumem Farscape. W trakcie tournée wydano ich kolejną płytę Come Quietly. W październiku 2009 Gerrard wydała swój trzeci solowy album, The Black Opal, przy którym współpracowała z Patrickiem Cassidy, Michaelem Edwardsem, Pieterem Bourke i Jamesem Orrem. Był to pierwszy album wydany przez jej wytwórnię, Gerrard Records. W lipcu 2014 roku Gerrard wydała we własnym wydawnictwie solowy album Twilight Kingdom we współpracy z Danielem Johnsem, Astrid Williamson, Patrickiem Cassidy i słowami Russella Crowe'a. Po 2020 roku artystka współpracowała z muzykiem Dead Can Dance Julesem Maxwellem – wydając płytę Burn (2021). Pierwsze doświadczenia w komponowaniu muzyki do filmu Gerrard miały miejsce w 1989 roku w hiszpańskim filmie El Niño de la Luna w reżyserii Agustí Villarongi. Gerrard brała udział w tworzeniu muzyki do wielu filmów, ale powszechną rozpoznawalność jako kompozytorka filmowa zdobyła po nagraniu The Insider w 1999 roku z Pieterem Bourke oraz rok później przy Gladiatorze z Hansem Zimmerem. Film był nominowany do Oscara za najlepszą ścieżkę dźwiękową oraz zdobył Złoty Glob. Utwór Now We Are Free pozostawał 460 tygodni na Liście Billboard 200 docierając do 2 miejsca w 2011 roku. Z Zimmerem współpracowała jednocześnie również przy Mission: Impossible II. Artystka brała również udział w nagrywaniu partii wokalnych do filmu Diuna. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                           

Mery Spolsky

Mery Spolsky, właśc. Maria Ewa Żak (ur. 14 listopada 1993 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, producentka muzyczna, prezenterka telewizyjna i projektantka ubrań. Przez lata aktywności muzycznej wystąpiła na festiwalach muzycznych, takich jak Europejskie Targi Muzyczne CoJestGrane w Warszawie, Enea Spring Break w Poznaniu, Open’er Festival, Kraków Live Festival, Pol’and’Rock Festival, Orange Warsaw Festival, Męskie Granie, Late Summer Festival, United Islands of Prague, FEST Festival czy Rockowizna. Wystąpiła jako support przed Imany podczas koncertów w Poznaniu i Warszawie oraz podczas koncertu Coldplay na Stadionie Narodowym w Warszawie. 

Zadebiutowała jako piosenkarka w zespole psychodelicznym Makijaż, z którym zaczęła występować na większych scenach. Później, wraz z Kubą Bąkałą, stworzyła duet popowy Różowe Okulary. Od 2014 działa pod pseudonimem Mery Spolsky. Za własną interpretację utworu „Śpij, bajki śnij” otrzymała drugą nagrodę na Grechuta Festivalu. 12 czerwca 2015 roku za wykonanie utworu „Cała jesteś w skowronkach” otrzymała nagrodę za najlepszy debiut od Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP) w koncercie „Debiutów” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W plebiscycie „Przebój roku 2015” radia Tok FM zajęła pierwsze miejsce z piosenką „Kiedy mnie już nie będzie”, cover piosenki Seweryna Krajewskiego. W 2016 podpisała kontrakt z wytwórnią Kayax, pod której szyldem w czerwcu 2017 wydała debiutancki singiel „Miło było pana poznać”. 8 września wydała singiel „Alarm”, do którego nakręciła teledysk w Tokio. Dokładnie tydzień później wydała debiutancki album studyjny pt. Miło było pana poznać, za który otrzymała nominacje do Nagrody Muzycznej „Fryderyk” w kategoriach: fonograficzny debiut roku i album roku elektronika. 7 czerwca 2019 wydała singiel „Fak”, którym zapowiedziała swój album pt. Dekalog Spolsky. Z płytą dotarła do 15. miejsca listy 50 najlepiej sprzedających się albumów w Polsce. We wrześniu 2019 opublikowała utwór „Bigotka”. We wrześniu ukazał się utwór nagrany z Kayah „Królestwo kobiet” nawiązujący do serialu TVN pod tym samym tytułem. W listopadzie zaśpiewała utwór „Sorry from the Mountain” w finale 9. sezonu reality show Top Model. Na początku grudnia wraz z Julią Wieniawą i Arkiem Kłusowskim wydali świąteczny singiel „Wspólna chwila”, który powstał na potrzeby spotu promującego portal Allegro. 10 listopada 2023 wydała album pt. Erotik Era. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                          

John Legend

 

John Legend, właśc. John Stephens (ur. 28 grudnia 1978 w Springfield) – amerykański piosenkarz R&B, kompozytor i pianista. Legend jest laureatem EGOT (zdobywcą nagród Emmy, Grammy, Oscara i Tony). W swojej karierze zdobył m.in. 12 nagród Grammy, a także Oscara oraz Złoty Glob za najlepszą piosenkę oryginalną „Glory” z filmu Selma. W 2017 roku zdobył nagrodę Tony w kategorii Najlepsze Wznowienie Sztuki jako producent spektaklu Jitney. W 2018 roku otrzymał nagrodę Primetime Emmy w kategorii Wybitny Program Rozrywkowy na Żywo jako producent wykonawczy Jesus Christ Superstar Live in Concert.

 

Rozpoczął edukację muzyczną w wieku czterech lat; wykonywał utwory gospel na pianinie klasycznym oraz śpiewał w kościelnym chórku dziecięcym. W wieku 16 lat ukończył Springfield North High School, następnie uczęszczał do uniwersytetu w Pensylwanii, w którym przewodził Counterparts, grupie śpiewającej a cappella.  Pracował w Boston Consulting Group w Bostonie, a później w Nowym Jorku. Występował w mniejszych klubach w Nowym Jorku, Filadelfii i Waszyngtonie. Współlokator Legenda, Devon Harris, przedstawił go swojemu kuzynowi, wtedy jeszcze wschodzącej gwieździe hip-hopu, Kanye Westowi. Od tego momentu duet często pracował razem, Legend m.in. asystował Westowi podczas produkcji jego pierwszego albumu pt. The College Dropout, śpiewając chórki w niektórych refrenach. Podpisał także kontrakt z wytwórnią Westa – G.O.O.D. Music, w której pod koniec 2004 wydał swój debiutancki album pt. Get Lifted. Legend grał również na pianinie w piosence Lauryn Hill „Everything is Everything”, „You Don't Know My Name” Alicii Keys, „High Road” Fort Minor i „Like that” Black Eyed Peas.   W 2006 wydał album pt. Once Again, który promował singlem „Save Room”. W 2008 wydał album pt. Evolver z singlami: „Everybody Knows” i „It’s Over”, który nagrał w duecie z Kanye’em Westem. 30 sierpnia 2013 wydał album pt. Love in the Future, który promował singlami: „Who Do We Think We Are”, „Made to Love”, „All of Me” i „You & I (Nobody in the World)”. Wydawnictwo uzyskało certyfikat platynowej płyty za wysoką sprzedaż w Polsce.  W 2015 otrzymał Nagrodę Akademii Filmowej za najlepszą piosenkę oryginalną – utwór „Glory”, który nagrał z raperem Commonem na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Selma. Zagrał wokalistę Keitha w filmie La La Land (2016), a na potrzeby swojej roli nauczył się grać na gitarze. 2 grudnia 2016 wydał album pt. Darkness and Light, który promował singlami: „Love Me Now” i „Penthouse Floor”. Wiosną 2019 został trenerem w 16. edycji amerykańskiego programu The Voice. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                         

Mark Carney

 

Mark Carney OC (ur. 16 marca 1965 w Fort Smith) – kanadyjski ekonomista i polityk, prezes Banku Kanady (2008–2013) i Banku Anglii (2013–2020), a także lider Liberalnej Partii Kanady i premier Kanady od 2025.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w banku inwestycyjnym Goldman Sachs. Pracował w biurach w Londynie, Tokio, Nowym Jorku i Toronto, zajmując się analizą rynków finansowych. W 2003 roku przeszedł do Banku Kanady, obejmując stanowisko zastępcy prezesa, a następnie pracował jako starszy wiceminister finansów. W 2008 roku został mianowany prezesem Banku Kanady, gdzie nadzorował politykę pieniężną w czasie światowego kryzysu finansowego. Jego decyzje, w tym utrzymywanie niskich stóp procentowych, były uznawane za kluczowe dla stabilizacji kanadyjskiej gospodarki. W 2013 roku został prezesem Banku Anglii, stając się pierwszą osobą spoza Wielkiej Brytanii na tym stanowisku w ponad 300-letniej historii banku. Jego kadencja przypadła na okres istotnych zmian, w tym przejęcia przez Bank Anglii obowiązków regulatora finansowego oraz decyzji dotyczących polityki stóp procentowych. Przed referendum w sprawie Brexitu ostrzegał przed jego konsekwencjami dla brytyjskiej gospodarki. Po głosowaniu podjął działania stabilizujące sytuację na rynkach finansowych. Jego kadencja zakończyła się w 2020 roku. Po opuszczeniu Banku Anglii Carney został specjalnym wysłannikiem ONZ ds. klimatu i finansów, promując działania na rzecz inwestycji w zrównoważony rozwój i redukcję emisji CO₂. W 2021 roku zaangażował się w inicjatywę Glasgow Financial Alliance for Net Zero, zrzeszającą instytucje finansowe wspierające transformację energetyczną.  9 marca 2025 roku został liderem Partii Liberalnej Kanady, po rezygnacji Justina Trudeau. Zwyciężył w wewnątrzpartyjnych wyborach, uzyskując 82% głosów i pokonując m.in. Chrystię Freeland. Jego kandydatura spotkała się zarówno z poparciem, jak i krytyką – zwłaszcza ze strony Partii Konserwatywnej, która zarzucała mu związki ze światem wielkich finansów.  14 marca 2025 roku objął urząd premiera Kanady, a jego przysięgę odebrała gubernator generalna Kanady Mary Simon. Jeszcze tego samego dnia podpisał zniesienie podatku węglowego dla konsumentów, nałożonego w 2019 roku.  28 kwietnia 2025 po raz pierwszy startował w wyborach parlamentarnych i wygrał w jednomandatowym okręgu Nepean. 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                        

Tomasz Jodłowiec

 

 

Tomasz Jodłowiec (ur. 8 września 1985 w Żywcu) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika. Reprezentant Polski w latach 2008–2016, uczestnik Mistrzostw Europy 2016.

 

Jodłowiec jest wychowankiem Koszarawy Żywiec. Piłkarskie szlify zbierał także w szkołach mistrzostwa sportowego w Bielsku-Białej i Łodzi. W 2004 trafił do Widzewa Łódź, który był jego pierwszym profesjonalnym klubem w karierze. Później występował jeszcze w Stali Głowno, Podbeskidziu Bielsko-Biała, a także zaliczył epizod w ŁKS-ie. W 2006 został piłkarzem Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Z tym klubem, w sezonie 2006/07 sięgnął po Puchar Polski. Było to pierwsze klubowe trofeum w jego karierze. W 2008 wraz ze sprzedaniem klubu z Grodziska Wielkopolskiego trafił ze swoimi kolegami do Polonii Warszawa. Latem 2008 był bliski przejścia do włoskiego SSC Napoli, ale ostatecznie do transferu nie doszło. 31 lipca 2012 został graczem Śląska Wrocław, którego barwy reprezentował przez pół roku. 19 lutego 2013 został piłkarzem Legii Warszawa. W barwach warszawskiego klubu zdobył cztery mistrzostwa i trzy Puchary Polski.  20 stycznia 2018 został wypożyczony na pół roku do Piasta Gliwice. Wraz z zakończeniem sezonu 2018/2019, po zdobyciu z Piastem Gliwice tytułu Mistrza Polski, powrócił do Legii Warszawa. 2 września 2019, tym razem na zasadzie transferu definitywnego, ponownie zasilił szeregi piłkarzy Piasta Gliwice.  1 lipca 2022 roku dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała, z którym podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2023 roku. Jodłowiec debiutował w polskiej kadrze 11 października 2008 w meczu eliminacyjnym Mistrzostw Świata 2010 z Czechami. Był jednak na boisku zaledwie dwie minuty, w doliczonym czasie gry. Zastąpił na boisku Rafała Murawskiego. 14 grudnia tego samego roku rozegrał swój pierwszy mecz w pełnym wymiarze, przeciwko Serbii. 9 czerwca 2011 w meczu towarzyskim przeciwko ekipie Francji strzelił gola samobójczego. Został powołany do kadry Polski na Euro 2012, ale trener Franciszek Smuda zrezygnował z niego, podobnie jak z Michała Kucharczyka i Kamila Glika.  5 listopada 2013 został powołany przez trenera reprezentacji Polski Adama Nawałkę na dwa mecze towarzyskie ze Słowacją i Irlandią. 12 maja 2016 został powołany przez selekcjonera Adama Nawałkę do szerokiej kadry na Mistrzostwa Europy 2016 we Francji. 30 maja 2016 Adam Nawałka oficjalnie powołał go do ścisłego składu na mistrzostwa Europy. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                       

Troye Sivan

 

Troye Sivan Mellet (ur. 5 czerwca 1995 w Johannesburgu) – australijski piosenkarz, autor tekstów i aktor pochodzenia południowoafrykańsko-żydowskiego.

 

Zaczął naukę śpiewania w wieku dziewięciu lat. W 2006 rozpoczął karierę muzyczną występem na corocznym telethonie organizowanym przez Channel Seven Perth. Podczas pierwszego dnia koncertowego zaśpiewał piosenkę „Over the Rainbow”, zaś wykonanie to obejrzał m.in. Guy Sebastian, zwycięzca pierwszej edycji programu Australian Idol, który zaproponował mu wspólny występ. W 2007 dotarł do ścisłego finału konkursu StarSearch, wydał swoją debiutancką EP-kę pt. Dare to Dream i rozpoczął karierę aktorską, wcielając się w tytułową postać spektaklu Oliver! będącego inscenizacją powieści Oliver Twist wystawianą w Regal Theatre. W lutym 2008 otrzymał rolę Ace’a w krótkometrażowym filmie pt. Betrand the Terribl, a także rolę młodego Jamesa Howletta w filmie X-Men Geneza: Wolverine. W lutym 2010 wziął udział w nagraniu youtube’owej wersji charytatywnego singla „We Are the World 25 for Haiti”. Od początku marca do połowy kwietnia tego samego roku brał udział w nagraniach filmu pt. Spud będącego filmową adaptacją wydanej w 2005 noweli południowoafrykańskiego pisarza Johna van de Ruita o tym samym tytule. Zagrał w nim główną rolę Johna Miltona, za którą otrzymał nominację do Południowo-Afrykańskiej Nagrody Filmowej i Telewizyjnej (ang. South African Film and Television Awards) w kategorii „Najlepszy aktor pierwszoplanowy w filmie”. W czerwcu 2012 wrócił do RPA, gdzie nakręcił drugą część filmu zatytułowaną Spud 2: The Madness Continues (2013). Na początku czerwca 2013 podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią EMI Music Australia, pod której szyldem wydał 15 sierpnia 2014 EP-kę pt. TRXYE. Również w 2014 zdobył statuetkę Teen Choice Awards w kategorii współpraca w sieci za wideo nagrane z Tylerem Oakleyem. Na początku września 2015 wydał minialbum pt. Wild. Na przełomie września i października opublikował wideo-trylogię składającą się z teledysków do trzech piosenek – „Wild”, „Fools” i „Talk Me Down”. Utworami zapowiedział swój debiutancki album długogrający pt. Blue Neighbourhood, który wydał 4 grudnia. W listopadzie 2018 pojawił się gościnnie w teledysku do piosenki Ariany Grande „Thank U, Next”. Pierwszy występ Sivana z tym utworem na żywo odbył się 20 stycznia w programie *Saturday Night Live*, gdzie wystąpił jako gość muzyczny w odcinku prowadzonym przez Jessicę Chastain. Później Sivan potwierdził, że na jego nowym albumie znajdzie się utwór nagrany we współpracy z jego wieloletnią przyjaciółką, Arianą Grande, zatytułowany „Dance to This”. Ogłosił, że jego drugi album studyjny nosi tytuł *Bloom*. Płyta ukazała się 31 sierpnia 2018 roku. 1 kwietnia 2020 roku Sivan wydał „Take Yourself Home” – pierwszy singiel z jego piątej EP-ki, zatytułowanej *In a Dream*. 10 września wydano singiel Sivana zatytułowany „Angel Baby”.  Po tym, jak utwór zyskał dużą popularność w mediach społecznościowych w Azji Południowo-Wschodniej, trafił na wysokie miejsca list przebojów w kilku krajach. 13 lipca 2023 roku Sivan zapowiedział swój trzeci album studyjny, *Something to Give Each Other*, oraz wydał promujący go główny singiel „Rush”. 20 września ukazał się drugi singiel, „Got Me Started”. Premiera albumu odbyła się 13 października; tego samego dnia wydano trzeci singiel, „One of Your Girls”. 13 sierpnia 2026 roku Sivan zapowiedział swój czwarty album studyjny, *She's the Best*. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                      

Oliwka Brazil

 

 

Oliwka Brazil, właśc. Oliwia Anna Bartosiewicz (ur. 29 listopada 2001 w Markach) – polska raperka, piosenkarka i autorka tekstów.

 

Swój pierwszy publiczny utwór pt. „Lollipop” zamieściła na platformie YouTube w wieku 18 lat. Pierwszą większą rozpoznawalność uzyskała dzięki gościnnemu wystąpieniu w utworze „Playboy” autorstwa polskiego rapera Smolastego 12 lutego 2021 r. Wizerunek Oliwki Brazil został przedstawiony szerszej publiczności w teledysku piosenki pt. „Oh Daddy” 11 czerwca 2021 roku. W 2021 podpisała kontrakt z Warner Music Group. Jej debiutancki singiel na rapowej scenie pt. „Big Mommy” wygenerował ponad 15 mln streamów w serwisie Spotify.
 

                                                                źródło: wikipedia