Wojciech Smarzowski

Wojciech Smarzowski (ur. 18 stycznia 1963 w Korczynie) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta oraz operator filmowy, kawaler Orderu Odrodzenia Polski. Popularność zdobył przede wszystkim dzięki drastycznym filmom takim jak Wesele (2004), Dom zły (2009), Róża (2011), Wołyń (2016), w których punktował przywary polskiej prowincji oraz relacje historyczne pomiędzy Polakami a Mazurami (Róża) oraz Ukraińcami (Wołyń). Wielokrotny laureat Orłów za najlepszą reżyserię (2005, 2010, 2012, 2017), odbiorca nagrody FIPRESCI za film Kler (2018) na Transilvania International Film Festival w Klużu-Napoce. 

Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1986 roku rozpoczął studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, ukończone w 1990 roku. Początkowo zajmował się filmem dokumentalnym, reklamowym i teledyskami. Teledysk do singla grupy Myslovitz „To nie był film” został nagrodzony Fryderykiem za rok 1998. W 1998 roku Smarzowski nakręcił swój pierwszy film pełnometrażowy, Małżowinę (1998). W 2000 roku Smarzowski napisał scenariusz do Sezonu na leszcza w reżyserii Bogusława Lindy. Wesele (2004), które zaistniało w obiegu międzynarodowym za sprawą Stefana Laudyna. Wesele otrzymało jednak między innymi nagrodę jury młodzieżowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno, Wyróżnienie Specjalne Jury na MFF w Karlowych Warach oraz Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Kolejny film reżysera, osadzony w realiach późnej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Dom zły (2009). Za Dom zły Smarzowski otrzymał nagrodę za scenariusz (wespół z Łukaszem Kośmickim) oraz reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Róża (2011), której scenarzystą był Michał Szczerbic, stanowi próbę rozrachunku z okresem tuż po II wojnie światowej. Róża pokazuje tę potworność historii, nie oszczędzając w najmniejszym stopniu widza” – pisał Zdzisław Pietrasik dla „Polityki”. Pomimo wielkiego sukcesu festiwalowego w Polsce (7 Orłów, w tym nagroda dla Smarzowskiego za reżyserię; Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego). Następne dwa filmy Smarzowskiego toczyły się już w czasach współczesnych. Drogówka (2012). Film był sukcesem kasowym, jednak część krytyków odbierała go sceptycznie. Jakub Popielecki z portalu Filmweb pisał: „Nieustanne czarnowidztwo i powtarzanie, że »tutaj jest jak jest« odbiera filmowi reżysera dynamikę, element myślowej prowokacji. Mówiąc wciąż to samo, przestaje on mówić cokolwiek”. Podobnie umiarkowany był odbiór Pod Mocnym Aniołem (2013) na podstawie prozy Jerzego Pilcha, z Robertem Więckiewiczem w pierwszoplanowej roli alkoholika. Marta Michalska z „Kultury Liberalnej” twierdziła, że: „Pochwała kunsztu idzie w parze z zarzutami pustej grafomanii. A laudacja nowatorstwa i odwagi – z opiniami o sadystycznej błazenadzie”. Do roztrząsania historii Polski reżyser wrócił w filmie Wołyń (2016), drastycznym studium przyczyn i następstw rzezi wołyńskiej, ludobójstwa Polaków dokonanego przez Ukraińców w latach 1943–1944. Nagrodzony 9 Orłami (w tym dla Smarzowskiego za reżyserię) Wołyń wzbudził spolaryzowaną reakcję. Jakkolwiek większość ocen filmu w Polsce była pozytywna (na przykład Marek Kozubal pisał dla „Rzeczpospolitej” o Wołyniu jako filmie „przełomowym i do bólu prawdziwym”). Następne dwa filmy pełnometrażowe Smarzowskiego stanowiły powrót do współczesności. Kler (2018), traktujący o trzech księżach katolickich (Jakubik, Więckiewicz, Jacek Braciak) naruszających obyczajność, wpisywał się w ówczesną dyskusję dotyczącą skandali pedofilskich oraz protestów antykościelnych. Kler był krytykowany za jednostronne przedstawienie duchowieństwa, ale też przeinaczenia historyczne; zdaniem księdza Andrzeja Lutra Kler sugeruje, że sojusz Kościoła katolickiego z opozycją antykomunistyczną z czasów stanu wojennego „skutkuje dzisiejszą skorumpowaną symbiozą władzy prawicowej i Kościoła”. Wesele (2021) – drastyczniejsza wariacja na temat filmu Smarzowskiego z 2004 roku – było odbierane już negatywnie, zarówno przez lewicę („w dwie godziny ukiszono w Weselu całe kilkanaście lat publicystyki »Gazety Wyborczej«”), jak i prawicę („[reżyser] przedstawił nas wszystkich bardziej pogardliwie niż reżyserzy filmowi Josepha Goebbelsa”). Następny film reżysera, Dom dobry (2025), poświęcony został wielowarstwowym przejawom przemocy domowej, jakiej na mężatce (Agata Turkot) dopuszcza się jej partner (Tomasz Schuchardt). Pomimo wysokiej frekwencji kinowej (310 tysięcy widzów w ciągu weekendu otwarcia) film był odbierany chłodno przez krytyków. Jak podsumowywał Jakub Majmurek: „Pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn […]. Można było odnieść wrażenie, że […] Smarzowski […] ze swoją estetyką i tematyką zaczął wyraźnie rozmijać się z progresywną kinofilską publicznością”. 

 źródło: wikipedia         

Billie Eilish

 

 

Billie Eilish Pirate Baird O’Connell (ur. 18 grudnia 2001 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka muzyki pop i alternatywnej, autorka tekstów piosenek i aktywistka społeczna. 

Jej kariera rozpoczęła się w 2015, kiedy stworzony przez nią i jej brata Finneasa O’Connella utwór „Ocean Eyes” zdobył popularność. W 2017 wydała swój pierwszy EP pt. Don’t Smile at Me, a także wyruszyła w trasę koncertową Don’t Smile at Me Tour. W 2019 wydała swój pierwszy album studyjny pt. When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, z którym dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w USA i Anglii, a z singlem „Bad Guy” – również m.in. na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 wydała utwór „No Time to Die”, jako piosenkę oryginalną do filmu Nie czas umierać. W 2021 wydała album pt. Happier Than Ever, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w 25 krajach. W 2023 wydała utwór „What Was I Made For?” na potrzeby filmu Barbie. W 2024 opublikowany został album Hit Me Hard and Soft, będący trzecim krążkiem piosenkarki. Za swoją twórczość muzyczną otrzymała: dwa Oscary, dziesięć nagród Grammy (w tym w kategorii album roku za rok 2020 oraz w 2020, 2024 i 2026 w kategorii piosenka roku), trzy Brit Awards, dwa Złote Globy, sześć MTV Video Music Awards, trzy Billboard Music Awards i cztery iHeartRadio Music Awards. Dwie wydane przez nią płyty znalazły się na pierwszym miejscu list Billboard 200, a pięć singli zostało uwzględnionych w pierwszej dziesiątce utworów listy Billboard Hot 100. Została wpisana 16 razy do Księgi rekordów Guinnessa. W styczniu 2023 znalazła się na 198. miejscu na liście 200 najlepszych piosenkarzy wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. Od listopada 2024 do września 2025 trwała jej trasa koncertowa Hit Me Hard and Soft: The Tour. W 2025 wydała utwór „Wildflower” jako singiel albumu, dzięki czemu piosenka otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy, za piosenkę oraz nagranie roku. 8 maja 2026 odbędzie się premiera wyreżyserowanego przez Eilish i Jamesa Camerona filmu dokumentalnego z trasy koncertowej. 

 źródło: wikipedia        

Michał Szpak

 

Michał Jakub Szpak (ur. 26 listopada 1990 w Jaśle) – polski piosenkarz i autor tekstów piosenek wykonujący muzykę inspirowaną brzmieniem z lat 80. i 90. XX wieku, z pogranicza popu, rocka, pop-rocka, rocka symfonicznego i ballady. Niektóre piosenki artysty są również nagrane w stylu pop opery, jazzu, muzyki akustycznej, klasycznej i elektronicznej. Zdobywca drugiego miejsca w programie talent show TVN X-Factor (2011). Zwycięzca Festiwalu Piosenki Rosyjskiej z utworem „Oczy czarne” (2013). Laureat nagrody SuperPremiery na 52. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, nagrody w kategorii SuperArtysta oraz Grand Prix Złote Opole 2016 na 53. KFPP i statuetki Bursztynowego Słowika na Top of the Top Sopot Festival 2022. Reprezentant Polski w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji (2016). 

 

Wiosną 2011 wziął udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji talent show TVN X Factor. Jego androgyniczny wygląd wzbudził dezaprobatę oraz lekceważące podejście widzów oraz części jury podczas występu przed jurorami, ale po wykonaniu piosenki „Dziwny jest ten świat” z repertuaru Czesława Niemena. Ostatecznie dotarł do finału, który został rozegrany 5 czerwca i w którym zajął drugie miejsce w głosowaniu telewidzów. 18 czerwca 2011 wystąpił podczas czwartej edycji Orange Warsaw Festival, a w lipcu zagrał jako support przed koncertem Suzanne Vegi w Rzeszowie. Jesienią uczestniczył w 13. edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2011). Pod koniec roku wydał debiutancki minialbum studyjny pt. XI. W kwietniu 2015 wydał singiel „Real Hero”, który zwiastował swój debiutancki album długogrający. 12 czerwca opublikował polskojęzyczną wersję „Real Hero” – „Jesteś bohaterem”, z którą 13 czerwca wygrał konkurs „SuperPremiery” podczas 52. KFPP w Opolu. W styczniu 2016 wziął udział w nagraniach programu Agent – Gwiazdy, w którym zajął dziesiąte miejsce. Wystąpił w finale Eurowizji 2016 i zajął w nim ósme miejsce po zdobyciu 229 punktów, w tym 7 pkt od jurorów (25. miejsce) i 222 pkt od widzów (3. miejsce). W czerwcu został ogłoszony jednym z trenerów ósmej edycji programu TVP2 The Voice of Poland. 7 września 2018 wydał drugi album studyjny pt. Dreamer. W styczniu 2019 ogłoszono, że użyczy głosu jednej z postaci w filmie animowanym Lego: Przygoda 2. W lipcu potwierdzono, że będzie trenerem w 10. edycji programu The Voice of Poland.W lutym 2020 zasiadł w komisji jurorskiej wyłaniającej reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. W listopadzie 2023 miał premierę jego trzeci album studyjny Nadwiślański mrok. Wiosną 2024 był jednym z jurorów programu rozrywkowego TVN Czas na Show. Drag Me Out. W lutym 2025 współprowadził Wielki Finał Polskich Kwalifikacji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2025. 

 

źródło: wikipedia        

Zbigniew Bartman

Zbigniew Andrzej Bartman, ps. „Zibi” (ur. 4 maja 1987 w Warszawie) – polski siatkarz, grający na pozycji przyjmującego i atakującego. Mistrz Europy z 2009 r., olimpijczyk z Londynu (2012). Jego ojciec Leon, również był siatkarzem. 

Pierwotnie odnosił sukcesy w siatkówce plażowej – w 2004 r. wraz z Michałem Kubiakiem zdobył w Mysłowicach złoty medal mistrzostw Europy do lat 18., a miesiąc później we włoskim Termoli srebrny medal mistrzostw świata w tej kategorii wiekowej. W Polskiej Lidze Siatkówki zadebiutował 12 października 2003 jako zawodnik AZS Politechniki Warszawskiej w przegranym 0:3 spotkaniu ze Skrą Bełchatów. Po raz pierwszy do szerokiej kadry narodowej został powołany w 2007 r. przez Raúla Lozano, zadebiutował jednak dopiero 13 czerwca 2008 podczas meczu Ligi Światowej z Egiptem (2:3). Został nagrodzony Siatkarskim Plusem za debiut roku 2008. We wrześniu 2009 r., po zdobyciu złotego medalu mistrzostw Europy, prezydent RP Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu” nadał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 r. zadebiutował jako atakujący w reprezentacji Polski prowadzonej przez Andreę Anastasiego. Został uznany najlepszym atakującym Ligi Światowej w Sofii. Również w Pluslidze grał jako atakujący. W pierwszym meczu w fazie finałowej Ligi Światowej 2011 w Gdańsku siatkarz naderwał mięsień dwugłowy łydki w piątym secie w meczu z Bułgarią. W lipcu 2023 r. ogłosił zakończenie kariery siatkarskiej. Od 13 lutego 2025 jest koordynatorem sportowym kobiecego ŁKS Commercecon Łódź, grającego w Tauron Lidze. 5 lipca 2023 federacja Clout MMA, organizująca tzw. freak show fight ogłosiła, że Zbigniew Bartman zawalczy w oktagonie podczas gali Clout MMA 1. Jego rywalem został były reprezentant Polski w piłce nożnej – Tomasz Hajto. Zwyciężył w drugiej rundzie przez techniczne poddanie, po zaciśnięciu rywalowi duszenia zza pleców. W drugiej walce, którą stoczył 29 grudnia 2023 podczas Clout MMA 3: Santa Clout zawalczył z innym reprezentantem kraju w piłce nożnej, Błażejem Augustynem. Bartman tym razem debiutował w formule kick-bokserskiej opartej na zasadach K-1. Zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie. 8 czerwca w wydarzeniu głównym gali Clout MMA 5 zawalczył z youtuberem i trenerem personalnym Adamem Modzelewskim ps. „AJ". Rundy tej walki toczyły się na przemian z rundami drugiej walki Modzelewskiego, w której ten mierzył się z youtuberem Kacprem „Crusherem" Błońskim. Bartman zwyciężył swoją walkę przez jednogłośną decyzję sędziów. 

źródło: wikipedia       

Stashka

 

Stashka, właśc. Katarzyna Hain z domu Stasiak (ur. 6 lipca 1984 w Szczytnie) – polska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów.  Jest dyplomowanym mgr. muzykologii. 

Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia w Szczytnie w klasie fortepianu, zdobyła dyplom za arie i pieśni operowe na wydziale wokalnym w Szkole Muzycznej II stopnia w Olsztynie, w tym czasie śpiewała także w zespole cygańskim Hitano. Podczas studiów na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończyła na kierunku muzykologii, aktywnie udzielała się w Chórze Akademickim tego uniwersytetu pod dyrekcją Jacka Sykulskiego. Następnie wspomagała w chórkach takie gwiazdy jak m.in.: Ania Wyszkoni, Zakopower, Kasia Cerekwicka czy Marika. W 2013 z piosenką „Na skraj świata” wzięła udział w konkursie SuperPremiery podczas 50. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku z piosenką wygrała plebiscyt radiowy Przebojem na antenę. W 2014 otrzymała nagrodę „Odkrycie Roku” Radia Fama, następnie reprezentując Polskę z utworami „Chcę kochać” i „Babe Babe I Love You”, zdobyła główną nagrodę Grand Prix oraz nagrodę publiczności podczas Bałtyckiego Festiwalu Piosenki w Karlshamn (Szwecja). Ten sukces zadecydował o nagraniu pierwszej solowej płyty pt. Naturalnie wydanej 18 marca 2016 w Universal Music Polska. Jest autorką wszystkich tekstów do swoich piosenek oraz kompozytorką lub współkompozytorką (z Emilianem Waluchowskim) muzyki. Drugi album Historie, ukazał się 8 marca 2021roku nakładem wytwórni Soul Records. Artystka pracowała nad albumem z muzykami i producentami, między innymi: Dominic Buczkowski. Autorem kilku tekstów jest Wojciech Byrski. 

źródło: wikipedia      

Martin Birke (Genre Peak)

 

 

Martin Birke to amerykański muzyk elektroniczny, perkusista i kompozytor. Jest założycielem projektu Genre Peak. Znany jest również z pracy przy ścieżkach dźwiękowych do filmów, takich jak Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Swoją karierę zawodową rozpoczynał współpracując z The Alvin Ailey American Dance Theatre. Łączy elementy ambientu, art-rocka i nowej fali, kładąc duży nacisk na unikalne brzmienie perkusji elektronicznej.

Maciej Szczęsny

Maciej Wawrzyniec Szczęsny (ur. 28 czerwca 1965 w Warszawie) – polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski w latach 1991–1996.

Jedyny zawodnik w historii, który zdobył mistrzostwo Polski z czterema różnymi klubami: Legią Warszawa, Widzewem Łódź, Polonią Warszawa i Wisłą Kraków. Po zakończeniu kariery sportowej fotograf, trener, komentator telewizyjny i ekspert piłkarski. Ojciec Wojciecha Szczęsnego. W latach 1983–1987 zawodnik drugoligowej Gwardii Warszawa, następnie gracz Legii Warszawa. W jej barwach 8 sierpnia 1987 zadebiutował w I lidze w przegranym 0:2 meczu ze Śląskiem Wrocław. Razem z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1994, 1995) i trzykrotnie sięgnął po puchar kraju (1990, 1994, 1995). Ponadto regularnie występował w europejskich pucharach. W sezonie 1995/96 był podstawowym bramkarzem warszawskiego klubu w rozgrywkach Ligi Mistrzów – wystąpił m.in. w meczach z Blackburn Rovers i Panathinaikos AO, w których zachował czyste konto. O miano pierwszego bramkarza Legii walczył przez wiele lat ze Zbigniewem Robakiewiczem. W 1996 przeszedł do Widzewa Łódź, którego był podstawowym zawodnikiem w sezonie 1996/97. Występował wówczas w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Ponadto z łódzkim klubem zdobył mistrzostwo Polski (1997). W latach 1998–2000 był graczem Polonii Warszawa, z którą został mistrzem kraju (2000) i wywalczył Superpuchar (2000). Następnie grał w Wiśle Kraków, zdobył z nią mistrzostwo Polski (2001) i Puchar Ligi (2001). W reprezentacji Polski zadebiutował 13 marca 1991 w zremisowanym 1:1 meczu z Finlandią, w którym na początku drugiej połowy zmienił Kazimierza Sidorczuka. Łącznie w barwach narodowych rozegrał siedem spotkań: sześć towarzyskich i jedno w eliminacjach do mistrzostw Europy 1996. W reprezentacji grał, kiedy jej selekcjonerami byli Andrzej Strejlau (1991), Henryk Apostel (1994–1995), Władysław Stachurski (1996) i Antoni Piechniczek (1996).Szczęsny pracę szkoleniową zaczynał od trenowania bramkarzy w Wiśle Kraków. W 2004 krótko był dyrektorem sportowym Polonii Warszawa, a następnie został włączony do sztabu trenera Waldemara Fornalika w Amice Wronki. Pod koniec sezonu 2010/11 pracował jako trener bramkarzy w drugoligowym Zniczu Pruszków. W czerwcu 2011 roku został trenerem bramkarzy ekstraklasowej Korony Kielce. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został komentatorem i ekspertem Telewizji Polskiej, komentującym i analizującym rozgrywki w piłce nożnej. Został wyłącznym ekspertem nadawcy publicznego przy Ekstraklasie. Prowadził też emitowany w TVP Sport i na sport.tvp.pl stały felieton w magazynie Gol, w którym dokonywał podsumowań wybranych wydarzeń minionej kolejki najwyższej klasy rozgrywek w Polsce. Współpracował także z firmą Milenium Zakłady Bukmacherskie. 

źródło: wikipedia      

Wojciech Wysocki

Wojciech Wysocki (ur. 16 stycznia 1953 w Szczecinie) – polski aktor. 

Wystąpił jako młody pianista Grzegorz w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976), a także w serialach: Klan (1998–2004, 2010–2011, 2013, od 2019) w roli doktora Andrzeja Marczyńskiego, Miodowe lata (2000–2001, 2003) jako policjant operacyjny inspektor Kopek, Kocham Klarę (2001) jako Jan Nowak, przyjaciel Kuby i Ranczo (2006–2009, 2011–2016) jako doktor Mieczysław Wezół. Na trzecim roku studiów zagrał w telefilmie Gerarda Zalewskiego Dom moich synów (1975) u boku Marka Walczewskiego i Beaty Tyszkiewicz, który został doceniony na przeglądzie filmów telewizyjnych w Cannes. Po gościnnym udziale w serialu kryminalnym 07 zgłoś się (1976), zadebiutował na dużym ekranie rolą czarnego charakteru młodego pianisty, który zaniedbuje relacje z ciężko chorą dziewczyną na rzecz przygotowań do konkursu chopinowskiego w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976) z udziałem Mirosława Konarowskiego, Joanny Szczepkowskiej i Zbigniewa Zapasiewicza. Po kinowym debiucie reżyserzy zaczęli obsadzać go według klucza „negatywnego”, w tym w melodramacie Ignacego Gogolewskiego Romans Teresy Hennert (1978) w roli Andrzeja Laterna, syna profesora, telewizyjnej Kobrze Dwa grzyby w barszcz (1979) w roli Alberta Westera, ekranizacji powieści Andrzeja Wydrzyńskiego Umarli rzucają cień (1978) w reż. Juliana Dziedziny w roli „Konrada”, agenta gestapo „Bubiego” i serialu Janusza Zaorskiego Punkt widzenia (1980) w roli Andrzeja Wieżana. Dopiero postać „Smukłego” w dramacie wojennym Witold Orzechowski Wyrok śmierci (1980) zapowiadała odmianę. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym (1976–1994), Północnym (1990), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie (1991, 1998), Dramatycznym (1994–), Muzycznym „Roma” (1999, 2002), Komedia (2000–2001, 2003–2006), Rozmaitości (2003), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2005), Kompania Primavera (2005–2006), Rampa na Targówku (2006) oraz im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Opera Nova w Bydgoszczy (1999), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2007) i Teatrze Piosenki we Wrocławiu (2008). Pojawił się w dramacie psychologicznym Andrzeja Wajdy Bez znieczulenia (1978), dramacie Andrzeja Wajdy Dyrygent (1980) z Johnem Gielgudem i telefilmie wojennym Godzina „W” (1980). W filmie wojenno–sensacyjnym Wyrok śmierci (1980) zagrał postać Smukłego, który wykonywał wyroki na kolaborantach. Sławę zdobył jako kapitan Wiesnicyn w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego Wierna rzeka (1983) w reż. Tadeusza Chmielewskiego oraz w roli młodego dziennikarza o ambicjach literackich, który zostaje aresztowany za wydawanie wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego pisemka w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa Pismak (1984) na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Rola chronicznie osamotnionego, odosobnionego i odczuwającego wrogość świata wobec siebie Adasia Miauczyńskiego w dramacie Marka Koterskiego Życie wewnętrzne (1986) przyniosła mu nagrodę aktorską w wyniku plebiscytu publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych „Młodzi i Film”. Jest recytatorem i wykładowcą cyklicznych poetyckich warsztatów i spotkań. W 2007 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Wielki Splendor. Brał udział w radiowych serialach: Matysiakowie i Motel w pół drogi.

źródło: wikipedia      

Laura Pausini

Laura Pausini (ur. 16 maja 1974 w Faenzy, Włochy) – włoska piosenkarka pop-rockowa. Jest laureatką wielu nagród branży muzycznej m.in. World Music Award dla najlepszego włoskiego wykonawcy w 2003 roku, Latin Grammy Awards dla najlepszej wokalistki w 2005, 2007, 2009 i 2018 roku, Grammy Awards dla najlepszej płyty pop w 2006 roku, Golden Globe w 2021 roku za najlepszą oryginalną piosenkę za singiel "Io Sì (Seen)", ścieżkę dźwiękową do filmu "La vita davanti a sé (The life ahead)" z Sophia Loren w roli głównej. Prowadząca 66. Konkursu Piosenki Eurowizji w Turynie. Odznaczona Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. 

 Zadebiutowała 23 lutego 1993 na festiwalu włoskiej piosenki w San Remo. Wygrała ten festiwal nastrojową balladą La solitudine (Samotność). W tym samym roku zadebiutowała na rynku muzycznym, wydając płytę Laura Pausini. Śpiewa przede wszystkim po włosku i hiszpańsku, ale również po angielsku, portugalsku i francusku. Jest obdarzona skalą głosu wynoszącą 3,5 oktawy, jej głos uznawany jest za jeden z najmocniejszych głosów na świecie. Sprzedano ponad 70 milionów płyt z jej piosenkami. W czerwcu 2007 roku jako pierwsza kobieta dała koncert na jednym z największych stadionów świata – San Siro. Wystąpiła przed ponad 70-tysięczną publicznością; tego samego roku w listopadzie wydano DVD z tego wydarzenia. Natomiast w 2009 roku na tym samym stadionie piosenkarka zorganizowała koncert charytatywny na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Aquili. Zaprosiła do wzięcia udziału ponad 100 piosenkarek z całych Włoch, ponad 40 z nich wystąpiło z Laurą Pausini na scenie. Z koncertu i z płyt uzbierano ponad 3 miliony euro. Włoska wokalistka współpracowała z takimi artystami jak Andrea Bocelli, Josh Groban, James Blunt, Phil Collins, Ray Charles, Charles Aznavour, Michael Bublé, Luciano Pavarotti, Juanes, Marc Anthony, Michael Jackson, Julio Iglesias, Eros Ramazzotti, Tiziano Ferro, Luis Fonsi, Lara Fabian, Kylie Minogue. 

      źródło: wikipedia      

Joanna Senyszyn

 

 

Joanna Senyszyn z domu Raulin (ur. 1 lutego 1949 w Gdyni) – polska ekonomistka, nauczycielka akademicka, polityczka i działaczka społeczna, publicystka. Profesor nauk ekonomicznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1996–2002 dziekan Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1994–1995 rektor Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu w Gdyni. Posłanka na Sejm IV, V, VI i IX kadencji (2001–2009, 2019–2023), deputowana do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025. 

      źródło: wikipedia