Viki Gabor

Viki Gabor, właśc. Wiktoria Gabor (ur. 10 lipca 2007 w Hamburgu) – polska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka i celebrytka pochodzenia romskiego. Finalistka drugiej edycji The Voice Kids (2019). Zwyciężczyni 17. Konkursu Piosenki Eurowizji Junior (2019). Wydała cztery albumy studyjne: Getaway (Into My Imagination) (2020), ID (2022), Terminal 3 (2024) i Spektrum uczuć (2025). 

Pod koniec 2018 wzięła udział w przesłuchaniach do drugiej edycji programu TVP2 The Voice Kids. W pierwszym etapie konkursu wykonała piosenkę Katy Perry „Roar” i zdobywszy uznanie wszystkich trenerów, przeszła do kolejnej części programu, wybierając drużynę Tomsona i Barona. W finale programu zaprezentowała debiutancki singiel „Time” i zajęła 2. miejsce. Latem 2019 uczestniczyła w programie Szansa na sukces. Eurowizja Junior 2019, w którym wyłaniano reprezentanta Polski w 17. Konkursie Piosenki Eurowizji Junior. Wykonała w nim m.in. konkursowy utwór „Superhero”, w którym porusza temat ochrony środowiska, i zdobyła maksymalną liczbę 10 punktów w głosowaniu jurorów i telewidzów, zostając reprezentantką Polski w 17. Konkursie Piosenki Eurowizji Junior organizowanym w Gliwicach. 24 listopada wygrała z utworem w finale konkursu, zdobywając łącznie 278 punktów, w tym 166 pkt od widzów (1. miejsce) i 112 pkt od jury (2. miejsce). 13 grudnia wydała piosenkę „Superhero” w formie singla CD w limitowanym nakładzie 500 egzemplarzy, zapewniając, że cały dochód ze sprzedaży zostanie przekazany na rzecz fundacji WWF. W styczniu 2020 wydała singiel „Ramię w ramię”, który nagrała w duecie z Kayah. Swój debiutancki album studyjny pt. Getaway (Into My Imagination) wydała 4 września 2020. Również w 2020 została jedną z bohaterek książki Justyny Sucheckiej pt. Young Power. 30 historii o tym, jak młodzi zmieniają świat. 6 września 2020 zasiadła w jury pierwszego półfinału Szansy na sukces wyłaniającego reprezentanta Polski w 18. Konkursie Piosenki Eurowizji Junior. W listopadzie wystąpiła jako gość specjalny podczas 18. Konkursu Piosenki Eurowizji Junior, gdzie zaprezentowała swój utwór „Superhero”, a także wspólnie z Roksaną Węgiel i Duncanem Laurence wykonała eurowizyjny utwór Duncana „Arcade”. W sierpniu 2021 podpisała kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music Entertainment Poland i zapowiedziała wydanie singla „Moonlight”, który ukazał się 3 września. Wiosną 2022 zajęła czwarte miejsce w finale szesnastej edycji programu rozrywkowego telewizji Polsat Twoja twarz brzmi znajomo. 18 listopada 2022 wydała drugi album studyjny pt. ID. W kwietniu 2023 premierę miał serial dokumentalny TVP o artystce pt. Viki Gabor: Mój świat. W kwietniu 2024 wydała nowy singiel „Daj mi znak” zapowiadający jej trzeci album. 21 czerwca 2024 wydała trzeci album studyjny pt. Terminal 3. 14 listopada 2025 wydała album Spektrum uczuć (2025). W grudniu 2025 zawarła w Krakowie ceremonialne romskie małżeństwo z Giovanim Trojankiem, wnukiem Bogdana Trojanka. 

      źródło: wikipedia      

Grzegorz Hyży

Grzegorz Hyży (ur. 27 maja 1987 w Gnieźnie) – polski wokalista i autor tekstów, finalista trzeciej edycji programu X Factor.

Profesjonalną karierę muzyczną rozpoczął pod koniec sierpnia 2010, kiedy to po jednym z koncertów jam session w Poznaniu założył ze znajomymi zespół BrytFunky. Grupa rozpadła się po roku współpracy, po czym Hyży został założycielem i liderem formacji Grzegorz Hyży & Band. W 2013 zajął drugie miejsce w finale trzeciej edycji programu TVN X Factor. W kwietniu 2014 wydał singel, „Na chwilę”, z którym dotarł do pierwszego miejsca polskiego zestawienia airplay. Piosenkę umieścił na swoim pierwszym albumie studyjnym pt. Z całych sił, który wydał 27 maja 2014. 18 czerwca 2015 otrzyma12 maja 2017 wydał album pt. Momenty, który promował singlami: „Pod wiatr”, „O Pani!”, „Noc i dzień” i „Niech pomyślą, że to ja”. W tym samym roku nagrał w duecie z Kayah singel „Podatek od miłości”, który został wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu o tym samym tytule. W 2018 był jednym z trenerów dziewiątej edycji programu TVP2 The Voice of Poland. ł tytuł Ambasadora Miasta Gniezna od prezydenta Gniezna Tomasza Budasza. 25 października 2024 wydał trzeci album studyjny, zatytułowany Epilog. 

      źródło: wikipedia      

Angelika Trochonowicz

 

Angelika Trochonowicz (ur. 10 listopada 1996) znana w internecie jako Andziaks, to jedna z najpopularniejszych polskich influencerek, youtuberek i bizneswoman, która zyskała sławę dzięki pokazywaniu luksusowego, ale też autentycznego życia w mediach społecznościowych, relacjonowaniu podróży, a także wygraniu programu "Azja Express" razem z mężem Luką. Prowadzi kanał na YouTube, zdobyła miliony subskrybentów i stworzyła własną markę. Pojawiała się również na okładkach magazynów, m.in. „Glamour”. Jest właścicielką marki Twinkle Candle, oferującej m.in. świece zapachowe. 

Michał Żewłakow

 

Michał Ryszard Żewłakow (ur. 22 kwietnia 1976 w Warszawie) – polski piłkarz, który występował na pozycji obrońcy i działacz piłkarski. Brat bliźniak Marcina Żewłakowa.

W latach 1999–2011 reprezentant Polski, w latach 2006–2011 kapitan reprezentacji Polski. Uczestnik Mistrzostw Świata 2002 i 2006 oraz Mistrzostw Europy 2008. Członek Klubu Wybitnego Reprezentanta. Jeden z ośmiu polskich piłkarzy obok Grzegorza Laty, Jakuba Błaszczykowskiego, Roberta Lewandowskiego, Kamila Glika, Kamila Grosickiego, Grzegorza Krychowiaka i Piotra Zielińskiego który ma na koncie co najmniej 100 występów w reprezentacji narodowej. Karierę rozpoczynał w Drukarzu Warszawa i Marymoncie Warszawa, skąd w 1993 trafił do Polonii Warszawa, gdzie w tym samym roku zanotował ligowy debiut. W 1998 został zawodnikiem belgijskiego KSK Beveren, następnie występował w klubie Excelsior Mouscron, skąd w 2002 trafił do Anderlechtu, gdzie dwukrotnie zdobył Mistrzostwo Belgii. W latach 2006–2010 był piłkarzem Olympiakosu, z którym zdobył trzy tytuły Mistrza Grecji, dwa Puchary Grecji oraz superpuchar kraju. W sezonie 2010/2011 występował w tureckim Ankaragucu. W 2011 powrócił do Polski podpisując kontrakt z Legią Warszawa. W ciągu dwóch sezonów zdobył z klubem mistrzostwo oraz dwa krajowe puchary, będąc kapitanem drużyny, a w 2013 zakończył piłkarską karierę. Po zakończeniu kariery objął funkcję dyrektora sportowego Legii Warszawa, którą piastował do 2017. Następnie związany był w podobnej roli z Zagłębiem Lubin oraz Motorem Lublin. Występuje także jako komentator i ekspert telewizyjny. 

      źródło: wikipedia      

Bad Boys Blue

 

John Edward McInerney (ur. 7 września 1957 w Liverpoolu) – brytyjski piosenkarz, wokalista zespołu Bad Boys Blue. 

W 1984 dołączył do zespołu Bad Boys Blue, w którym do 1986 śpiewał głównie w refrenach, towarzysząc głównemu wokaliście, Trevorowi Taylorowi. W 1987 zaśpiewał w piosence „Come Back and Stay”, która stała się wielkim przebojem. Od tego momentu coraz większa liczba piosenek była śpiewana przez McInerneya. Po odejściu Taylora w 1989 McInerney śpiewał już niemal wszystkie piosenki zespołu. W styczniu 2005 zakończył współpracę z Andrew Thomasem. Mieszka w Rzgowie.

Bad Boys Blue – międzynarodowy zespół śpiewający muzykę pop i euro disco utworzony w Kolonii. 

W skład grupy wchodzili: Andrew Thomas, Trevor Taylor i John McInerney. Później także: Trevor Bannister, Kevin McCoy, Mo Russel, Rui Carlos Ferreira i Kenny „Krayzee” Lewis. Nagrali wspólnie wiele hitów, jak: „You’re a Woman”, „Pretty Young Girl", „I Wanna Hear Your Heartbeat" i „Come Back and Stay. Pierwotnie członków zespołu chciano znaleźć w Anglii. W 1984 założyciele wytwórni Coconut Records, Tony Hendrik i Karin van Haaren, postanowili stworzyć muzyczny projekt. W latach 2005–2009 istniał projekt pod nazwą The Real Bad Boys Blue, w którego skład wchodzili: Kevin McCoy, Andrew Thomas i Herb McCoy, którego w 2008 zastąpił Jerome Cummins. Był to projekt złożony wyłącznie z amerykańskich wykonawców. Później Herb McCoy utworzył solowy projekt istniejący do dziś będący kolejną wersją Bad Boys Blue. Z kolei grupa z Johnem McInerneyem w tym okresie występowała pod nazwą The Official Bad Boys Blue. Od 2012 John McInerney na koncertach występuje razem ze swoją drugą żoną, Sylwią oraz jej siostrą-bliźniaczką Edytą Mariasiewicz, która występuje na scenie pod pseudonimem Edith Miracle od 2005. Obie wokalistki są Polkami. 

      źródło: wikipedia      

Maryla Rodowicz

 

Maryla Rodowicz, właśc. Maria Antonina Rodowicz (ur. 8 grudnia 1945 w Zielonej Górze) – polska piosenkarka, gitarzystka, osobowość medialna i okazjonalnie aktorka. Uznawana za jedną z najpopularniejszych piosenkarek w historii polskiej muzyki rozrywkowej i największą gwiazdę polskiego show-biznesu. 

 

 W młodości lekkoatletka. Zdobywczyni brązowego medalu w biegu na 80 m przez płotki na Mistrzostwach Polski Młodzików 1959 i złotego medalu w sztafecie 4 × 100 m na Mistrzostwach Polski Młodzików 1962. W tym samym roku wzięła udział w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Profesjonalną karierę muzyczną rozpoczęła w 1967 startem na Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie oraz zrealizowaniem nagrań w Radiowym Studiu Piosenki Polskiego Radia. Fonograficznie zadebiutowała w 1970 albumem studyjnym pt. Żyj mój świecie. Od tamtej pory wydała ponad 20 polskojęzycznych płyt oraz po jednym albumie z repertuarem w języku angielskim, czeskim, niemieckim i rosyjskim. Za sprzedaż albumów w Polsce uzyskała pięć platynowych płyt i trzy złote. Uczestniczyła w wielu festiwalach muzycznych, m.in. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i festiwalu sopockim, a także koncertowała po Europie, Ameryce i Azji oraz Australii. Ze względu na swój dorobek (ma w repertuarze ok. 2 tys. piosenek) i wkład w rozwój krajowej popkultury często nazywana jest „królową polskiej piosenki”. Ma w repertuarze wiele przebojów, m.in.: „Ballada wagonowa”, „Jadą wozy kolorowe”, „Małgośka”, „Futbol, futbol, futbol”, „Damą być”, „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma”, „Sing-Sing”, „Kolorowe jarmarki”, „Remedium”, „Wielka woda”, „Wariatka tańczy”, „Szparka sekretarka”, „Niech żyje bal”, „Rozmowa przez ocean”, „Polska Madonna”, „To już było”, „Łatwopalni” czy „Wszyscy chcą kochać”. Laureatka wielu nagród muzycznych i odznaczeń, m.in. Złotego Krzyża Zasługi, Krzyża Kawalerskiego i Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski i Złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.Zagrała w kilku filmach i serialach telewizyjnych, użyczyła głosu jednej z postaci filmu animowanego Prawdziwa historia Kota w Butach i serialu animowanego SpongeBob Kanciastoporty, była jurorką w programie rozrywkowym Gwiezdny cyrk i trzykrotnie w finale krajowych eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji oraz trenerką w programie The Voice Senior. 

      źródło: wikipedia     

Nick Sinckler

 

Nick Sinckler (ur. 25 lipca 1980 w Edison w stanie New Jersey) – amerykański wokalista popowy i soulowy, od lat aktywny na scenie muzycznej w Polsce. 

 

W 2008 uczestniczył w drugiej edycji programu Fabryka gwiazd w Polsacie. Po zakończeniu programu pozostał w Polsce, rozwijając karierę solową i współpracując z wieloma artystami sceny klubowej i popowej. Wystąpił w programach rozrywkowych Polsatu: był jurorem w Śpiewajmy razem. All Together Now (2018–2019) i uczestnikiem 19. edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo. 

      źródło: wikipedia     

Marian Dziędziel

Marian Dziędziel (ur. 5 sierpnia 1947 w Gołkowicach) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. 

Studiował z Jerzym Trelą, Mikołajem Grabowskim, Leszkiem Teleszyńskim, Henrykiem Talarem i Jerzym Fedorowiczem. Krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną ukończył w 1969. W 1968 debiutował w produkcji telewizyjnej w epizodycznej roli w Stawce większej niż życie. W 1969 dołączył do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Występował w kabarecie Piwnica pod Baranami. Należał do prowadzących Telewizyjny koncert życzeń. Za rolę w Weselu został wyróżniony nagrodą za najlepszą rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Polską Nagrodą Filmową. Występ w Krecie przyniósł mu natomiast nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na FPFF. Otrzymał także m.in. Złotą Kaczkę czasopisma „Film” (2010). W 2013, za wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i teatralnej, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1983 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Otrzymał Srebrny (2012) i Złoty (2025) Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony tytułem honorowego obywatela gminy Godów. W 2012 ukazała się książka Marian Dziędziel Dariusza Domańskiego, stanowiąca wywiad rzekę z aktorem.

 Wybrana filmografia: Stawka większa niż życie (1968) jako Polak / Sól ziemi czarnej (1969) jako powstaniec / Grzeszny żywot Franciszka Buły (1980) jako ojciec Buły / Mów mi Rockefeller (1990) / Życie za życie. Maksymilian Kolbe (1991) jako więzień – tłumacz w Auschwitz / Pianista (2002) jako Polak na budowie / Vinci (2004) jako Helmut / Mój Nikifor (2004) jako pszczelarz Budnik / Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) jako kolega Adasia z „Jutrzenki” / Dom zły (2009) jako Zdzisław Dziabas / Pokaż, kotku, co masz w środku (2011) jako Stanisław Zientara, ojciec Andrzeja i Zygmunta / Drogówka (2013) jako Gołąb / Kamienie na szaniec (2014) jako Ślązak / Prawo Agaty (2014) jako dróżnik Wiesław Pietroń / Pod Mocnym Aniołem (2014) jako „Król Cukru” / Kubica / Moje córki krowy (2015) jako Tadeusz Makowski, ojciec Marty i Kasi / Mistrz (2020) jako rotmistrz. 

      źródło: wikipedia     

Magdalena Biejat

 

 

Magdalena Agnieszka Biejat (ur. 11 stycznia 1982 w Warszawie) – polska polityczka, tłumaczka literatury hiszpańskojęzycznej, działaczka społeczna, posłanka na Sejm IX kadencji (2019–2023), senatorka XI kadencji (od 2023), współprzewodnicząca partii Lewica Razem (2022–2024), wicemarszałek Senatu XI kadencji (od 2023). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025. 

      źródło: wikipedia     

Mariusz Czerkawski

 

Mariusz Krzysztof Czerkawski (ur. 13 kwietnia 1972 w Radomsku) – polski hokeista, działacz hokejowy, komentator sportowy i prezenter telewizyjny. 

 

Jeden z najwybitniejszych polskich hokeistów w historii. W latach 1991–2006 reprezentant Polski w hokeju na lodzie, olimpijczyk z Albertville 1992. W NHL spędził 12 sezonów oraz reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs. Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL. 24 lipca 2008 ogłosił zakończenie kariery sportowej, jednak swój ostatni oficjalny mecz rozegrał 25 stycznia 2009 w barwach GKS Tychy – pojawił się wówczas na lodzie jednorazowo w wygranym 3:2 meczu ze Stoczniowcem Gdańsk podczas sezonu ekstraligi polskiej 2008/2009. Łącznie w latach 1989–1991 w reprezentacji Polski U-18 i reprezentacji Polski U-20 rozegrał 25 meczów i zdobył 39 punktów (27 goli, 12 asyst) oraz spędził 26 minut na ławce kar, a w seniorskiej reprezentacji Polski w latach 1991–2006 rozegrał 42 mecze i zdobył 44 punkty (23 gole, 21 asyst) oraz spędził 24 minuty na ławce kar.

      źródło: wikipedia