16 maja 2026

Dermot Kennedy


Dermot Joseph Kennedy (ur. 13 grudnia 1991) - Irlandzki piosenkarz i autor tekstów. Jest znany ze swoich singli z 2019 roku „Outnumbered” i „Power Over Me”, singla „Giants” z 2020 roku oraz gościnnego udziału w utworze „Paradise” formacji Meduza z 2020 roku. W USA ma podpisany kontrakt z wytwórnią Interscope Records, a w pozostałych częściach świata z Island Records. Jego debiutancki album studyjny wydany nakładem dużej wytwórni, „Without Fear”, ukazał się 4 października 2019 roku. Drugi album, „Sonder”, trafił do fanów w 2022 roku, a po nim w 2026 roku pojawiła się trzecia płyta – „The Weight of the Woods”. Kennedy zyskał uznanie również dzięki swoim minialbumom (EP) i kompilacjom, w tym „I’ve Told the Trees Everything” (2024).

Dermot Kennedy oficjalnie rozpoczął swoją karierę od występów ulicznych (buskingu) w wieku 17 lat. W 2015 roku Kennedy udostępnił utwór „An Evening I Will Not Forget” na platformie streamingowej Spotify, dzięki któremu poczuł, że „naprawdę dociera do ludzi”. W 2019 roku zagrał podczas obu weekendów Coachella Valley Music and Arts Festival. Po wydaniu kilku singli i minialbumów, pod koniec 2019 roku Kennedy wypuścił swój pierwszy pełny album zatytułowany „Without Fear”. Dzięki pochodzącemu z tego albumu utworowi „Outnumbered” po raz pierwszy w karierze zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy singli (UK Singles Chart), plasując się na 6. miejscu. Kennedy był nominowany w kategorii międzynarodowego solisty roku na gali Brit Awards 2020. W 2021 roku nagrał cover utworu Metalliki „Nothing Else Matters” na charytatywny album hołdujący „The Metallica Blacklist”. 18 listopada 2022 roku wydał swój drugi album studyjny, „Sonder”. 3 kwietnia 2026 roku wydał swój trzeci album studyjny, „The Weight of the Woods”. Debiutując na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart, stał się pierwszym irlandzkim artystą, którego trzy albumy z rzędu osiągnęły ten szczytowy punkt. 

                   źródło: wikipedia                        

14 maja 2026

Aleksandra Uznańska - Wiśniewska


 Aleksandra Karolina Uznańska-Wiśniewska (ur. 27 maja 1994 w Łodzi) – polska działaczka humanitarna, społeczna i polityczna, z wykształcenia politolog, posłanka na Sejm X kadencji (od 2023). 

 Uczęszczała do IV Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi; w 2011 wyjechała do Włoch w ramach stypendium United World Colleges [w innych językach], gdzie kształciła się w UWC Adriatic i zdała egzaminy maturalne. Ukończyła studia z zakresu nauk politycznych i filozofii w London School of Economics. Uzyskała magisterium z polityki publicznej w Blavatnik School of Government [w innych językach] na Uniwersytecie Oksfordzkim. Podczas nauki w LSE była przewodniczącą LSE SU Polish Business Society oraz organizatorką Polish Economic Forum. W grudniu 2015 zgłosiła się jako wolontariuszka do pracy w obozie dla uchodźców w Grecji na wyspie Lesbos. Prowadziła badania terenowe w obozach uchodźców w Dunkierce i Calais dotyczące naruszeń praw człowieka. Następnie w Turcji i Jordanii pracowała w UNDP nad strategią działań humanitarnych w związku z wojną domową w Syrii. W 2019 została koordynatorką projektu dla misji Polskiej Akcji Humanitarnej w Jemenie pod przewodnictwem Pauli Gierak. Misja ta zajmowała się pomocą ludności podczas wybuchu epidemii cholery w kraju objętym wojną domową. Później objęła kierownictwo tej misji. Po wybuchu pandemii COVID-19 w 2020 kontynuowała w Jemenie pracę humanitarną w ramach misji wspierającej system opieki zdrowotnej. W latach 2022–2023 podczas inwazji Rosji na Ukrainę kierowała na Ukrainie misją międzynarodowej organizacji pomocowej Intersos[w innych językach. Weszła w skład rady założonej przez jej ojca fundacji Happy Kids. W ramach działań fundacji pracowała przy ewakuacjach ukraińskich domów dziecka. W 2019 pracowała w sztabie Janiny Ochojskiej podczas kampanii przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. W 2023 objęła funkcję pełnomocniczki prezydent Łodzi Hanny Zdanowskiej ds. zaangażowania obywatelskiego. W tym samym roku została ambasadorką kampanii społecznej „Odważysz się?”, której celem było zachęcanie młodych obywateli do udziału w wyborach. W sierpniu 2023 została przedstawiona jako bezpartyjna kandydatka w wyborach parlamentarnych w tym samym roku z listy Koalicji Obywatelskiej w okręgu łódzkim. Uzyskała w nich mandat posłanki X kadencji, startując z piątego miejsca na liście i zdobywając 25 436 głosów (co stanowiło drugi wynik wśród kandydatów KO w okręgu). Objęła funkcję sekretarza Sejmu, zasiadła w Komisji Łączności z Polakami za Granicą, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Obrony Narodowej. Wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Weszła także w skład rady Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego. W 2025 zawarła związek małżeński z astronautą Sławoszem Uznańskim. 

                   źródło: wikipedia                      

11 maja 2026

Sławosz Uznański - Wiśniewski


 


Sławosz Uznański - Wiśniewski (ur. 12 kwietnia 1984 w Łodzi) – polski inżynier, astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej. Drugi Polak w historii oraz 743. (635. w locie orbitalnym) osoba, która znalazła się w przestrzeni kosmicznej, a także pierwszy Polak, który przebywał na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 

W 2008 ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie na Politechnice Łódzkiej oraz studia magisterskie na Université de Nantes i w tym samym roku otrzymał również dyplom inżynierski na École Polytechnique de l'Université de Nantes. W 2011 roku uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora na Université d’Aix-Marseille za pracę dotyczącą konstrukcji odpornych na promieniowanie kosmiczne. Prócz języka ojczystego posługuje się biegle językiem angielskim oraz francuskim. Podczas studiów doktorskich pracował jako inżynier ds. efektów promieniowania w STMicroelectronics w Crolles we Francji, koncentrując się na odpornych na promieniowanie europejskich technologiach cyfrowych CMOS do zastosowań kosmicznych. Od 2014 roku był również wolontariuszem recenzującym wiele komercyjnych projektów satelitarnych, takich jak konstelacja ICEYE, a także polskie misje kosmiczne, takie jak PW-Sat2, HyperSat i EagleEye. W 2019 roku pełnił funkcję eksperta technicznego i ewaluatora w ramach unijnego programu finansowania badań naukowych i innowacji Horizon 2020, dokonując przeglądu i oceny europejskich technologii kosmicznych dla Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA). Autor książki na temat efektów promieniowania w układach elektronicznych i współautor ponad 50 artykułów naukowych. Prowadził wykłady dotyczące projektowania systemów kosmicznych na międzynarodowych szkołach inżynierskich i był recenzentem wielu projektów satelitów komercyjnych. W 2011 roku rozpoczął pracę w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych (CERN) w Genewie w Szwajcarii. Do jego obowiązków należało m.in. prowadzenie kampanii testów radiacyjnych w obiektach testowych ESA w celu kwalifikacji komponentów i systemów elektronicznych do użytku w kosmosie i w akceleratorach. Specjalizował się w projektowaniu elektroniki pracującej w akceleratorach, projektował m.in. system sterowania mocą Wielkiego Zderzacza Hadronów (LHC). W 2013 roku został mianowany kierownikiem projektu i starszym inżynierem ds. niezawodności systemów elektronicznych. Był odpowiedzialny za stworzenie odpornego na promieniowanie systemu sterowania konwerterem mocy, który od 2017 roku stanowi kluczową część LHC. W latach 2018–2020 był inżynierem odpowiedzialnym za całodobową pracę i optymalne funkcjonowanie Wielkiego Zderzacza Hadronów. Wziął udział w rekrutacji do Europejskiego Korpusu Astronautów, rozpoczętej przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) w marcu 2021 roku. Spośród 22,5 tys. osób, w tym 549 z Polski, ESA wybrała 17 astronautów, w tym 11 rezerwistów, którzy w razie potrzeby mogą być powołani do korpusu podstawowego. Uznański znalazł się w tej drugiej grupie. 28 czerwca 2023 roku działające przy premierze Centrum GovTech poinformowało, że Uznański, jako drugi Polak w historii, poleci w kosmos. 1 września 2023 roku dołączył do Europejskiego Korpusu Astronautów jako astronauta projektowy ESA, wtedy też rozpoczęło się jego szkolenie w Europejskim Centrum Astronautów. 5 sierpnia 2024 roku ESA oficjalnie ogłosiła, że Uznański weźmie udział w misji Ax-4 na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako specjalista misji. Przeprowadzi on 13 eksperymentów i badań zaprojektowanych przez polskich inżynierów i naukowców w ramach ogłoszonej 2 grudnia 2024 roku polskiej misji technologiczno-naukowej Ignis. Będą dotyczyć m.in. działania zaawansowanych jednostek AI w warunkach niskiej grawitacji, wpływu długotrwałego pobytu w kosmosie na zdrowie psychiczne człowieka, czy też wykorzystania mikroglonów w przyszłych misjach kosmicznych i medycynie kosmicznej. Start misji Axiom 4 nastąpił 25 czerwca 2025 roku o godzinie 8:31 czasu polskiego. Następnego dnia po pomyślnym zadokowaniu statku kosmicznego Crew Dragon Grace z astronautami na pokładzie, o godzinie 14:23 CEST Sławosz Uznański-Wiśniewski jako pierwszy Polak został przyjęty przez załogę na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Uznański został drugim, po Mirosławie Hermaszewskim Polakiem oraz 743. (635. w locie orbitalnym) człowiekiem, który znalazł się w przestrzeni kosmicznej. 15 lipca kapsuła Dragon Grace z załogą Ax-4, w tym Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim, wróciła na Ziemię.  

                   źródło: wikipedia                     

6 maja 2026

Florence and the Machine

Florence and the Machine (zapisywane również jako Florence + The Machine) – brytyjski zespół indie rockowy. Grupa powstała w 2007 roku, by już rok później wystąpić na bocznych scenach festiwali w Glastonbury czy Reading. W 2011 roku zespół był nominowany do Nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Nowy Artysta (ang. Best New Artist)[4]. W 2016 roku otrzymał pięć nominacji do tej nagrody. Na dyskografię zespołu składa się sześć albumów: Lungs (2009), Ceremonials (2011), How Big, How Blue, How Beautiful (2015), High as Hope (2018), Dance Fever (2022) oraz Everybody Scream (2025). 

6 lipca 2009 roku grupa Florence and the Machine wydała w Wielkiej Brytanii swój debiutancki album zatytułowany Lungs. Po tym jak 25 lipca 2009 roku album został wydany w Stanach Zjednoczonych w formacie digital download, zadebiutował on na siedemnastej pozycji na liście Billboard Top Heatseekers, ostatecznie osiągając numer jeden. Płyta oficjalnie została wydana w Stanach Zjednoczonych w dniu 20 października przez wytwórnię Universal Republic. Po wydaniu albumu Lungs następnymi singlami zostały utwory „Drumming Song” oraz cover The Source i Candi Staton utworu „You Got the Love” z 1986 roku. Ten ostatni doczekał się także drugiej wersji zatytułowanej „You Got the Dirtee Love” z angielskim raperem Dizzee Rascalem, z którym Welch wykonała go podczas gali Brit Awards 2010. 12 maja 2010 roku poinformowano, że Florence And The Machine stworzy utwór o nazwie „Heavy in Your Arms” specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Saga „Zmierzch”: Zaćmienie, gdzie w filmie wykorzystany został podczas napisów końcowych. Początkowo Welch rozważała oferty z wytwórni zespołu, która proponowała jej nagranie drugiego albumu w Stanach Zjednoczonych, pracując z amerykańskimi tekściarzami i producentami, ale ostatecznie zdecydowała się nagrać materiał na album w Wielkiej Brytanii. Większość tekstów na album została stworzona między styczniem a kwietniem 2011 roku, natomiast sesja nagraniowa odbyła się w kwietniu w Abbey Road Studios. 23 sierpnia utwór wydany został przez wytwórnię Island Records jako pierwszy singel z drugiego albumu. 14 września w brytyjskim radiu XFM swoją premierę radiową miał następny singel, zatytułowany „Shake It Out”. Okładka singla została sfotografowana przez Karla Lagerfelda. Drugi album studyjny grupy, zatytułowany Ceremonials został wydany 31 października 2011 roku w Wielkiej Brytanii. 26 kwietnia 2012 roku Florence and the Machine wydali utwór „Breath of Life”, który promował film pt. Królewna Śnieżka i Łowca w reżyserii Ruperta Sandersa. 10 lutego 2015 roku została wypuszczona zapowiedź trzeciego albumu studyjnego pod tytułem How Big, How Blue, How Beautiful. Premiera albumu została zapowiedziana na 29 maja w Niemczech, 1 czerwca w Wielkiej Brytanii, a 2 czerwca w USA. Tego samego dnia album został wydany w Polsce. W grudniu 2015 roku odbył się koncert w łódzkiej Atlas Arenie, a w czerwcu 2016 roku grupa wystąpiła na Open’er Festival w Gdyni-Kosakowie. Po zakończeniu w 2016 roku trasy koncertowej, czego wyrazem był koncert podczas imprezy British Summertime w londyńskim Hyde Parku, Welch współpracowała z producentami gry Final Fantasy XV, nagrywając trzy premierowe utwory do ścieżki dźwiękowej gry, w tym cover piosenki „Stand by Me” Ben E. Kinga. Nagrała również piosenkę promującą film Tima Burtona pt. „Osobliwy dom pani Peregrine”, zatytułowaną „Wish That You Were Here”. 3 maja 2018 roku w programie brytyjskiej DJ i prezenter radiowej Annie Mac w BBC Radio 1 miała miejsce światowa premiera pierwszego singla, pt. „Hunger”, razem z teledyskiem w reżyserii AG Rojasa. Tego samego dnia zapowiedziano wydanie kolejnego, czwartego albumu grupy, zatytułowanego „High as Hope”. 2 czerwca 2018 roku zespół wystąpił jako headliner podczas Orange Warsaw Festival 2018 na warszawskim Służewcu. 15 marca 2019 roku zespół wystąpił w łódzkiej Atlas Arenie. Był to drugi koncert grupy w tym miejscu. Czwarty album zespołu zatytułowany High as Hope ukazał się 29 czerwca 2018 r. 17 kwietnia 2020 roku zespół Florence and the Machine wydał utwór „Light of Love” w odpowiedzi na pandemię COVID-19. 9 marca 2022 roku Welch ogłosiła „Dance Fever”, piąty album zespołu, w poście na swoim koncie na Instagramie, ujawniając również okładkę albumu i datę przedsprzedaży. 15 maja 2022 roku ukazał się deluxe albumu „Dance Fever”, zawierający cztery nowe utwory akustyczne oraz cover utworu Iggy'ego Popa „Search and Destroy”. W 2024 roku Florence and the Machine nawiązali współpracę z Taylor Swift przy utworze „Florida!!!” z albumu Swift „The Tortured Poets Department”. Ich szósty album, Everybody Scream, miał ukazać się 31 października 2025 roku. 

                   źródło: wikipedia                    

4 maja 2026

Antoni Piechniczek

 
Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN. 
 
W 1972 był kandydatem na szkoleniowca Stali Stalowa Wola, nie doszedł jednak do porozumienia z klubem po tym, jak zaproponowano mu poprowadzenie zespołu wspólnie z Jerzym Kopą. Pierwszym klubem w karierze trenerskiej był BKS Bielsko-Biała, jego trenerem został w sierpniu 1973. Początkowo mieszkał w Chorzowie, następnie przeprowadził się do Bielska-Białej. W pierwszym sezonie jego drużyna przegrała walkę o awans z Piastem Gliwice. W sezonie 1974/1975 zajął z drużyną piąte miejsce. Jego bilans jako trenera klubu BKS Stal Bielsko-Biała wyniósł 26 zwycięstw, 20 remisów i 14 porażek. Został następnie szkoleniowcem Odry Opole; w sezonie 1975/1976 wygrał z tym klubem II ligę. W pierwszym spotkaniu I ligi jego zespół pokonał drużynę Legii Warszawa 4:1. W sierpniu 1979 został szefem wyszkolenia Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Katowicach. Prowadził też drużyny Ruchu Chorzów i Górnika Zabrze, pracował także w klubach zagranicznych z Kataru i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Prowadził też tunezyjską drużynę Espérance Tunis. W 1987 zdobył mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze. Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera i selekcjonera reprezentacji Polski; obowiązki objął 5 stycznia 1981. Zadebiutował 25 marca 1981 w przegranym 2:0 meczu z reprezentacją Rumunii. Ostatecznie uzyskał awans na mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982. W spotkaniu półfinałowym jego zespół przegrał z Włochami 0:2. W meczu o trzecie miejsce Polacy pokonali reprezentację Francji 3:2. Prowadzona przez niego drużyna wywalczyła również awans na mistrzostwa świata w Meksyku w 1986. Na turnieju reprezentacja przegrała w 1/8 finału. Antoni Piechniczek złożył rezygnację w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się doprowadzić zespołu do awansu na mistrzostwa świata we Francji w 1998. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (brał z nią udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Długoletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W 2004 został członkiem zarządu i wiceprezesem do spraw szkolenia. W latach 2008–2012 pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski. Został też wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem.  
 
                   źródło: wikipedia                   

25 kwietnia 2026

Marek Torzewski


 
 
 

Marek Torzewski (ur. 6 kwietnia1960 w Rogoźnie) – polski śpiewak operowy – tenor. 

     Jako dziecko śpiewał w poznańskim chórze chłopięcym - Polskie Słowiki Jerzego Kurczewskiego. Jako 11-latek zaśpiewał utwór „Krakowiaczek jeden...” dla ówczesnego prezydenta USA. W latach 1983–1986 był solistą Teatru Wielkiego w Łodzi. W 1984 został laureatem międzynarodowego konkursu wokalnego im. Jana Kiepury w Krynicy. W 1985 zadebiutował w Teatro alla Scala w Mediolanie pod dyrekcją Claudio Abbado. W 1986 wyemigrował do Belgii i został solistą Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli (do 1991). W latach 1992–2003 występował jako solista na scenach operowych m.in. Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanii, Portugalii. W grudniu 1991 wziął udział w koncercie Requiem W.A. Mozarta w La Scali z okazji światowych obchodów 200-lecia śmierci Mozarta. W 2009 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii „Kultura”), przyznawaną przez redakcję „Polish Market”. 29 czerwca 2011 został członkiem Honorowego Komitetu Rozwoju Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli. 20 grudnia 2019 został skazany przez Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej na karę grzywny w wysokości 7500 złotych i zwrot kwoty 4550 złotych omyłkowo przelanej przez Bialskie Centrum Kultury (BCK) na konto bankowe Torzewskiego (miała to być gaża dla innego tenora). Artysta odmówił zwrotu omyłkowo przelanych mu pieniędzy, w wyniku czego został oskarżony o ich przywłaszczenie. 7 lipca 2020 Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił apelację Torzewskiego, zobowiązując go dodatkowo do zapłaty 840 złotych na rzecz BCK oraz 800 złotych kosztów postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że: "Działania oskarżonego nacechowane były zamiarem bezpośrednim i kierunkowym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale w sposób zasługujący na szczególną naganę, albowiem motywem była próżna chęć szybkiego i łatwego wzbogacenia się kosztem innych osób". Wyrok jest prawomocny. Żonaty z aktorką Barbarą Romanowicz, z którą ma córkę Agatę (ur. 29 września 1984 w Łodzi), również piosenkarkę.

                   źródło: wikipedia                  


17 kwietnia 2026

Zaz



 

Zaz, właśc. Isabelle Geffroy (ur. 1 maja 1980 w Tours) – francuska piosenkarka jazzowa i soulowa. 

Zadebiutowała w 2001 występami w bluesowej formacji Fifty Fingers. W 2002 przyłączyła się do grupy Don Diego charakteryzującej się graniem mieszanki stylów latino i rock, ze znaczącymi wpływami afro, arabo i andalo. Nie osiągnąwszy sukcesu, w 2006 wyjechała do Paryża, gdzie śpiewała głównie w piano-barach oraz grała w kabarecie Aux 3 Mailletz w dzielnicy Saint-Michel. Grywała również na ulicy, głównie na Montmartrze, na chodniku przy placu du Tertre. W 2007 rozpoczęła współpracę z producentem i kompozytorem Kerredinem Soltanim, który napisał dla niej piosenkę „Je veux”. Jesienią 2008 wzięła udział w konkursie Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir oraz za pośrednictwem stowarzyszenia Alliance française z Władywostoku wystąpiła gościnnie w Rosji, dając 15 kameralnych koncertów w towarzystwie pianisty Juliena Lifszyca. W styczniu 2009 wygrała trzecią edycję konkursu Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir odbywającego się w Paryżu. Koncertowała w Rosji, Japonii i Egipcie. W maju 2010 nagrała pierwszą płytę, wydaną przez wytwórnię fonograficzną Play On. Na płycie, zatytułowanej jej artystycznym pseudonimem Zaz, znalazły się piosenki napisane przez samą piosenkarkę („Trop sensible”, „Les passants”, „Le long de la route”, „Prends garde à ta langue” i „J’aime à nouveau”), a także Raphaëla („Éblouie par la nuit”, „Port coton”, „La fée”) czy Kerredine’a Soltaniego („Je veux” i „Ni oui, ni non”, nagrane przy współpracy z Vivien Roost). Również w 2010 podpisała kontrakt z Carambą i Sony ATV, rozpoczynając tym samym serię koncertów zarówno na terenie samej Francji, jak i w innych krajów europejskich. Dwa miesiące od wydania płyta Zaz uzyskała status złotej, a promująca ją piosenka „Je veux” została uznana przez stację TF1 za przebój lata. Nagrała również remix utworu „Young Boy” Anny Cyzon, współpracując z wykonawczynią piosenki. W 2013 wydała kolejny album studyjny pt. Recto verso, który promowała singlem „On ira”. 1 lipca 2013 zagrała koncert w warszawskiej Hali Koło, a jako jej support zaśpiewała Alexandra Strunin. W 2014 wydała trzeci album studyjny pt. Paris, na której znalazły się nowe aranżacje francuskich przebojów w wykonaniu wokalistki. 

                   źródło: wikipedia                  

13 kwietnia 2026

Rafał Zawierucha

 

Rafał Zawierucha (ur. 12 października 1986 w Krakowie) – polski aktor filmowy, teatralny i radiowy oraz prezenter telewizyjny.

Urodził się w Krakowie jako najmłodsze dziecko Anny i Edwarda. Ma trójkę rodzeństwa – brata Grzegorza (który zwyciężył w finale ósmej edycji programu MasterChef Polska) i dwie siostry. Od 2000 jego rodzice prowadzili Rodzinny Dom Dziecka. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym, Och-Teatrze, IMKA i Capitol, a także Teatrze Telewizji. Prowadził telewizyjny cykl Canal+ Discovery Polska filmowa. Zagrał m.in. w filmach: Jack Strong, Bogowie, Wkręceni, Obywatel i Miasto 44. Znany jest również z serialu Przepis na życie czy Siła wyższa. W 2012 za rolę w filmie Andrzeja Barańskiego Księstwo otrzymał nominację do Złotej Kaczki dla najlepszego aktora. Na łamach „Filmu” tak pisał wtedy o nim krytyk Łukasz Maciejewski: „Ma w sobie jasność, wdzięk i entuzjazm wiecznego dziecka. Sympatia od pierwszego wejrzenia”. W filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood (2019) zagrał postać Romana Polańskiego. Prowadzi programy Europa filmowa i Polska filmowa na antenie TVN Fabuła. W 2023 za główną rolę w autobiograficznym filmie Patryka Vegi Niewidzialna wojna (2022) otrzymał dwie antynagrody Węże w kategoriach: najgorszy aktor i najgorsza rola Rafała Zawieruchy. Jesienią 2024 uczestniczył w 15. edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami w Polsacie. Wybrana filmografia: 2011 Wojna żeńsko-męska / 2011 Pokaż, kotku, co masz w środku / 2013 Wkręceni / 2014 Miasto 44 / 2014 Bogowie / 2016 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach / 2019 Pewnego razu... w Hollywood (Once Upon a Time in Hollywood) / 2020 Listy do M. 4 / 2021 Gierek / 2022 Miłość na pierwszą stronę / 2024 Spadek. 

                   źródło: wikipedia                  

10 kwietnia 2026

Kaeyra

 
Kaeyra, właściwie Caroline (Karolina) Baran (ur. 10 maja 2001 w Chicago) – polsko-amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka oraz multiinstrumentalistka. Pierwsza Polka, która wystąpiła na festiwalu Lollapalooza. Popularność zdobyła po wydaniu singla „Sour”, który zajął wysokie pozycje na listach airplay Polski, Rosji, Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. Uzyskał status złotej płyty w Polsce.  

Swoją karierę sceniczną rozpoczęła w wieku 11 lat, zakładając zespół Profusion, w którym występowała jako wokalistka oraz basistka. Wraz z zespołem wystąpiła na Festiwalu im. Krzysztofa Klenczona w Pułtusku w 2015, gdzie formacja zdobyła pierwszą nagrodę oraz cztery nagrody dodatkowe. Od 14. roku życia występowała również jako wokalistka formacji Caroline & The Priority, z którą debiutowała na Zaduszkach Jazzowych (Jazz All Souls' Day) w 2015 roku. W 2016 wydała z nimi pierwszy i jedyny singel grupy pt. „Can't Stand You”. W latach 2014–2017 została czterokrotnie nagrodzona tytułem artystki roku (Artist of the Year) przez Wietrzne Radio i Polski FM. W 2016 roku Karolina Baran nawiązała współpracę z projektem Postmodern Jukebox. Nagrała z PMJ serię coverów, z których najpopularniejszym okazała się jazzowa interpretacja „Nothing Else Matters” zespołu Metallica. Nagranie zdobyło ponad 9 milionów wyświetleń na platformie YouTube. 26 sierpnia 2017 roku nakładem własnym (Kaeyra LLC) wydała swój pierwszy album studyjny pt. Fountains of Gold zawierający 7 wcześniej niepublikowanych utworów. W 2018 roku wzięła udział w 13. edycji programu America's Got Talent. Podczas przesłuchania członek jury Simon Cowell nazwał Karolinę „materiałem na gwiazdę” (ang. star material). 11 maja 2021 wydała minialbum 11:11. W sierpniu 2022 roku wystąpiła na festiwalu Lollapalooza jako pierwsza artystka polskiego pochodzenia w historii tego wydarzenia. Do 2023 roku wydała samodzielnie 5 singli. W 2023 roku wystąpiła w 21. sezonie American Idol, otrzymawszy złoty bilet w przesłuchaniach. W programie dotarła do etapu Top 20. Po sukcesie w American Idol podpisała kontrakt z wytwórnią Warner Music Poland. W tym samym roku nawiązała współpracę z Gromeem, z którym nagrała utwór „Lover”. 19 lipca 2024 roku wydała singiel „Sour”. Utwór dotarł do 2. miejsca Oficjalnej Listy Airplay, utrzymując się na tej pozycji przez trzy tygodnie z rzędu. Piosenka figurowała przez 3 tygodnie na 2. miejscu rosyjskiej listy airplay, dostała się również do list airplay Ukrainy, Białorusi, Estonii oraz Mołdawii. Była singlem numer jeden w Kazachstanie. „Sour” był 35. najczęściej granym w rosyjskich radiach utworem w 2024 roku. W 2025 roku piosenka została certyfikowana złotą płytą przez ZPAV. Również w 2025 Kaeyra wydała trzy single: „Kiss Kiss”, „Keep Dreaming” oraz „Other Side of Heartbreak”. Pierwszy z nich dostał się do polskich, rosyjskich i białoruskich notowań airplay. Singel „Keep Dreaming” znalazł się na miejscu 21. OLiA. W kwietniu następnego roku wydała singel „Upgrade”. 

                  źródło: wikipedia                 

7 kwietnia 2026

Rafał Trzaskowski

 
Rafał Kazimierz Trzaskowski (ur. 17 stycznia 1972 w Warszawie) – polski polityk, politolog, samorządowiec i nauczyciel akademicki, specjalista w zakresie spraw europejskich, doktor nauk humanistycznych. Poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2013), minister administracji i cyfryzacji (2013–2014), sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2014–2015), poseł na Sejm VIII kadencji (2015–2018), prezydent miasta stołecznego Warszawy (od 2018), wiceprzewodniczący Platformy Obywatelskiej (2020–2025), wiceprzewodniczący Koalicji Obywatelskiej (od 2025). Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 2020 (drugich) i 2025. 
 
                  źródło: wikipedia                 

4 kwietnia 2026

Luka Dončić


Luka Dončić (ur. 28 lutego 1999 w Lublanie) – słoweński koszykarz występujący na pozycji rozgrywającego, mistrz Europy 2017, obecnie zawodnik Los Angeles Lakers. 

Jego ojciec Saša Dončić był także zawodowym koszykarzem, natomiast matka Mirjam Poterbin, modelką i tancerką. Trenuje od 16 roku życia w P3. 21 czerwca 2018 został zawodnikiem Dallas Mavericks.  2 lutego 2025 ogłoszony został jego transfer do Los Angeles Lakers. Wytransferowanie Luki Doncicia do Los Angeles Lakers było wielkim zaskoczeniem, gdyż zdaniem ekspertów Słoweniec miał być w Dallas następcą Dirka Nowitzkiego. Dallas Mavericks pozbawieni Słoweńca, za którego do Dallas przywędrował Anthony Davis, stracili miano contendera. 

                  źródło: wikipedia                

2 kwietnia 2026

Kaja Paschalska

 
Kaja Joanna Paschalska (ur. 25 lutego 1986 w Warszawie) – polska aktorka telewizyjna i piosenkarka, znana głównie z roli Oli Lubicz w serialu Klan. 
 
Od 1997 gra Olę Lubicz w telenoweli TVP1 Klan, który zapewnił jej popularność. W 2001 zadebiutowała na rynku fonograficznym albumem studyjnym, zatytułowanym po prostu Kaja Paschalska. Płyta, którą promowała teledyskami do piosenek: „Przyjaciel od zaraz”, „Tylko ty” i „Dla mamy”, rozeszła się w ponad 23 tys. nakładzie. W 2001 za wykonanie utworu „Przyjaciel od zaraz” otrzymała nagrodę im. Anny Jantar w konkursie „Debiuty” na 38. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej i nagrodę publiczności na Festiwalu Piosenki Zjednoczonej Europy w Zielonej Górze. Również w 2001 była nominowana do nagrody Fryderyk w kategorii nowa twarz fonografii. W 2002 otrzymała Superjedynkę za najlepszy debiut w 2001 na 39. KFPP w Opolu, na którym wystąpiła również z utworem „Wystarczy uwierzyć”. W tym samym roku wystąpiła w programie rozrywkowym Muzyka łączy pokolenia i użyczyła głosu Sabrinie Spellman, głównej bohaterce gry komputerowej Sabrina, nastoletnia czarownica i magiczna czapka. W 2003 wydała album pt. Kaja 2, który promowała singlami: „Nie ma miłości”, „Tak być nie miało” i „Zaufałam sobie”. W 2004 wystąpiła z utworem Lenny’ego Kravitza „Fly Away” w programie Polsatu Muzyczna winda, wzięła udział w sesji zdjęciowej dla magazynu „CKM” i napisała artykuł umieszczony w książce pt. „Między nami kobietami”.W 2005 w duecie z Funky Filonem wydała piosenkę „Mała Chinka”, która była szeroko komentowana w mediach. W tym samym roku nagrała cover piosenki Seweryna Krajewskiego „Pogoda na szczęście” (z Tomaszem Stockingerem), wsparła akcję Antykoncepcja w modzie i wystąpiła w teledysku do piosenki „On Christmas Day” nagranym na rzecz akcji społecznej UNICEF w Polsce. W 2006 uczestniczyła w czwartej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami i po raz drugi wystąpiła w sesji zdjęciowej do magazynu „CKM”. W 2009 użyczyła głosu wróżce Iskierce w serii filmów animowanych o Dzwoneczku oraz zaśpiewała piosenki „Życie jest nowelą” i „Tyle samo prawd ile kłamstw” w duecie z Izabelą Trojanowską w koncercie Jedynka, gwiazdy i ty w TVP1. 10 września 2010 zwyciężyła w konkursie „Serialowy przebój lata” na 47. KFPP w Opolu, w którym wykonała utwór „No pokaż na co cię stać” z Piotrem Kupichą i Izabelą Trojanowską. W 2015 zajęła czwarte miejsce w finale trzeciej edycji programu rozrywkowego Twoja twarz brzmi znajomo na Polsacie. W 2017 wydała teledysk do singla „Karma”, który sama wyreżyserowała. Singlem zapowiadała swój nowy album, który miał ukazać się jesienią, jednak nigdy nie został wydany. W 2019 nawiązała współpracę z VNM-em. Nagrała utwór „Fosa” na album rapera pt. Czuz tu daj najs (2019) oraz wystąpiła w teledyskach do jego piosenek: „Tomek” (2019) i „Tak jak ja” (2020). W 2021 nagrała nową wersję piosenki Ryszarda Rynkowskiego „Życie jest nowelą” na potrzeby czołówki serialu Klan.W grudniu 2022 wystąpiła w świątecznym wydaniu Szansy na sukces. 30 lipca 2023 w Amfiteatrze Orana w Gdańsku zagrała pierwszy od lat solowy koncert. 
 
                  źródło: wikipedia                

31 marca 2026

Aleksandra Kosiorek


 

 

Aleksandra Monika Kosiorek z domu Czaja (ur. 13 marca 1985 w Gdańsku) – polska prawniczka i działaczka samorządowa, radczyni prawna, od 2024 prezydent Gdyni.

Jej rodzina ze strony ojca wywodzi się z Kartuz oraz Bąckiej Huty. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej nr 26 i VI Liceum Ogólnokształcącego im. Wacława Sierpińskiego w Gdyni. Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim. Uzyskała uprawnienia radcy prawnego. W 2013 została współwłaścicielką kancelarii prawnej. Została też mediatorką sądową, w pracy zawodowej specjalizowała się w sprawach związanych z prawem medycznym. W 2020 została koordynatorką zespołu radców prawnych i adwokatów w ramach Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku.  Zaangażowała się w działalność w ramach federacji „Gdyński Dialog”. Organizowała protesty w obronie sądów i była jedną z lokalnych liderek Strajku Kobiet. W październiku 2023 po wygraniu prawyborów ogłoszono ją kandydatką „Gdyńskiego Dialogu” na prezydenta Gdyni w wyborach samorządowych w 2024. W pierwszej turze uzyskała 33 010 głosów (34,43%), przechodząc do drugiej tury; została także wybrana na radną miejską. W drugiej turze zwyciężyła z Tadeuszem Szemiotem z Koalicji Obywatelskiej, otrzymując 47 248 głosów (62,49%). Urząd prezydenta miasta objęła 7 maja 2024.  

               źródło: wikipedia               

30 marca 2026

Grażyna Bułka


Grażyna Janina Bułka (ur. 16 września 1962 w Świętochłowicach) – polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa. 

Pochodzi z robotniczej rodziny w Lipinach. Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące w Świętochłowicach i Studium Aktorskie przy Teatrze Dzieci Zagłębia w Będzinie. W latach 1982–1984 jako adept związana z Teatrem Dzieci Zagłębia w Będzinie. W latach 1985–2014 aktorka Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. W 1986 roku zdała egzamin eksternistyczny aktora dramatu. Od roku 2014 związana z Teatrem Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Współpracuje z Teatrem Korez w Katowicach. Wybrana filmografia: 2005: Barbórka cykl „Święta polskie” / 2006: Kryminalni – Janina Halicka-Wygodzka / 2020: Komisarz Alex – jako pomoc kuchenna Bożena Milewska / 2022: Wielka woda – jako sołtyska Kętów / 2022: Johnny – jako Jadwiga / 2022: Listy do M. 5 – jako pasażerka autobusu / 2023–2025: Pati – jako Wiesia / 2023: Skazana 3 – jako Wiesia / 2024: Gang Zielonej Rękawiczki – jako strażniczka / 2024: Matki pingwinów – jako Grażyna Zięba, matka Uli / 2025: Breslau – jako praczka / 2026: Ołowiane dzieci – jako pielęgniarka Pelagia Kurkowa. 

               źródło: wikipedia              

28 marca 2026

Aga Zaryan


 

 
Aga Zaryan, właśc. Agnieszka Zarańska z domu Skrzypek primo voto Czulak (ur. 17 stycznia 1976 w Warszawie) − polska piosenkarka jazzowa. Zadebiutowała w 2002 albumem solowym pt. My Lullaby, za którego sprzedaż uzyskała certyfikat złotej płyty. W 2007 wydała album pt. Umiera piękno. W 2013 wydała album pt. Remembering Nina & Abbey, na którym zaprezentowała swoje interpretacje utworów wokalistek jazzowych, Ninie Simone i Abbey Lincoln. 
 
Jako nastolatka zainteresowała się muzyką i teatrem. Usłyszawszy muzykę Elli Fitzgerald i Milesa Davisa, postanowiła zostać wokalistką jazzową. Uczyła się śpiewu w średniej szkole muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie i w Policealnym Studium Jazzu, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem. W ramach otrzymanego stypendium uczestniczyła w warsztatach jazzowych w Stanford i Jazz Camp West w Stanach Zjednoczonych, gdzie doskonaliła swoje umiejętności wokalne. W 2002 zadebiutowała albumem pt. My Lullaby, na który nagrała covery standardów jazzowych. Płytą zwróciła na siebie uwagę środowiska muzycznego. W kolejnych latach występowała w licznych klubach i na festiwalach w Polsce, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Izraelu, Czechach, Szwecji, Francji, Czarnogórze, Bułgarii, Turcji, Portugalii, Rosji i Islandii. W 2006 wystąpiła w Warszawie na JVC Jazz Festivalu oraz wydała album pt. Picking Up the Pieces, za którego sprzedaż uzyskała certyfikat dwukrotnie platynowej płyty. Na początku 2007 zagrała serię koncertów w Stanach Zjednoczonych, m.inz w Joe’s Pub w Nowym Jorku i Blues Alley w Waszyngtonie. Latem tego samego roku nagrała pierwszy w karierze polskojęzyczny album pt. Umiera piękno zawierający dziewięć utworów, których teksty to wiersze poetów okresu wojennego opowiadające o życiu w Warszawie podczas powstania w 1944. Po premierze albumu zagrała serię koncertów w Polsce i w Europie. W 2008 za tę płytę otrzymała Fryderyka w kategorii Album roku piosenka poetycka. 23 marca 2025 współprowadziła ceremonię wręczenia Fryderyków 2025 w muzyce jazzowej.
 
                  źródło: wikipedia             

24 marca 2026

Romina Power


 
 

Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka. 

Power urodziła się jako najstarsza córka pary hollywoodzkich aktorów: Tyrone’a Powera i jego drugiej żony Lindy Christian. W wieku 14 lat zaczęła grać w filmach, głównie włoskojęzycznych. Pierwszym z nich był Menage all’italiana. W 1967 roku na planie filmowym produkcji Nel Sole poznała Albano Carrisiego, który już wówczas był uznanym piosenkarzem. Ich związek budził duże wątpliwości, tak wśród obu rodzin, jak i szerszego otoczenia, z powodu drastycznych różnic klasowych w pochodzeniu członków pary (wychowana w hollywoodzkim luksusie Romina i pochodzący z ubogiej wiejskiej rodziny Albano). W lipcu 1970 będąc w 5. miesiącu ciąży Romina wyszła za mąż za Albano Carrisiego, z którym ma czworo dzieci. W 1969 roku Romina wydała swój pierwszy solowy album, w 1975 ukazała się pierwsza płyta nagrana w duecie z Albano. Razem z mężem dwukrotnie brała udział w Konkursie Piosenki Eurowizji i dwukrotnie zajęła siódme miejsce w klasyfikacji finałowej: w 1976 roku z utworem „We'll Live It All Again”, a 1985 – z „Magic Oh Magic”. Przełom w karierze duetu nastąpił w 1982 roku za sprawą singla „Felicità”, będącego zarazem ich największym przebojem w dorobku. Dwa lata później małżeństwo wydało piosenkę „Ci sarà”, z którym wygrali Festiwal w San Remo. W 1987 roku ukazał się album Liberta, a piosenka o tym tytule ponownie zawędrowała na szczyty list przebojów. W 1991 roku para po raz kolejny wystąpiła na Festiwalu w San Remo z udanym utworem Oggi Sposi. W 1995 roku ukazał się ostatni wspólny album duetu Emozionale, a pod koniec 1996 roku wydano składankę zawierającą trzy nowe utwory. W 1999 roku, po kilku latach małżeńskich nieporozumień w związku ze sprawą zaginięcia w Stanach Zjednoczonych najstarszej córki Ylenii Carrisi (styczeń 1994), Romina rozwiodła się z Albano Carrisim. W 1999 i 2000 roku była prezenterką telewizyjnego show Per Tutta La Vita. Wydała też kilka książek m.in. poświęconą Ylenii powieść Ho sognato don Chisciotte (2000). W 2005 roku wzięła udział we włoskim programie Ballando con le Stelle, którego polskim odpowiednikiem jest Taniec z gwiazdami. W 2005 roku wyreżyserowała film na kanwie własnej powieści Upaya. W 2007 opuściła Włochy i powróciła do Stanów Zjednoczonych. W 2015 Albano i Romina Power ponownie spotkali się na gościnnym występie na Festiwalu w San Remo. Wystąpili także w „Sylwestrze Marzeń z Dwójką” 2018/2019 w Zakopanem i 2025 w Katowicach. 

                  źródło: wikipedia            

22 marca 2026

Al Bano


 

Al Bano, właśc. Albano Carrisi, znany też jako Al Bano Carrisi (ur. 20 maja 1943 w Cellino San Marco) – włoski piosenkarz i aktor. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych włoskich tenorów na świecie. W toku kariery muzycznej, obejmującej siedem dekad, sprzedał ponad 165 milionów płyt, szczególnie dzięki duetowi z hollywoodzką piosenkarką Rominą Power. 

Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka. 

Mając 12 lat, Albano napisał swoją pierwszą kompozycję, „Addio Sicillia”. W wieku 16 lat, kiedy sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, postanowił wyemigrować do Mediolanu. Początkowo mieszkał na dworcu, po kilku tygodniach udało mu się znaleźć pracę jako kelner w restauracji Al Dollaro. W Mediolanie znalazł też ogłoszenie o castingu do Clan Celentano, który ostatecznie udało mu się przejść. Założyciel klanu – Adriano Celentano – zmienił mu wówczas pseudonim na Al Bano oraz umożliwił mu nagranie debiutanckiego singla – „La strada”, będącego coverem piosenki Gene’a Pitneya. W 1967 roku Albano nagrał swój pierwszy przebój „Nel sole”, z którym wygrał konkurs piosenkarski Disco per l'estate i zajął pierwsze miejsce. W tym samym roku został nagrany film pod tym samym tytułem, w którym Albano wystąpił z młodą, nieznaną wówczas, amerykańską aktorką Rominą Power, córką sławnego aktora Tyrone’a Powera. Pod koniec roku pojawił się pierwszy album Carrisiego, na którym znalazły się m.in. piosenki „Nel sole” oraz cover piosenki „La donna dell’amico mio” Roberto Carlosa. W 1968 roku pojawił się drugi album artysty pt. Il ragazzo che sorride. W kolejnym roku wygrał Disco per l’estate z piosenką „Pensando a te”, która została tytułowym singlem jego trzeciego albumu, oraz skomponował utwór „Acqua di mare” dla Rominy Power. Para wzięła ślub 26 lipca 1970 roku. W tym samym roku małżeństwo zaczęło współpracować (Albano napisał dla niej kolejną piosenkę – „Storia di due innamorati”, który umieścił na swoim kolejnym albumie pt. A cavallo di due stilli), doczekało się także pierwszego dziecka – Ylenii. W 1973 roku Power urodziła Yariego, w 1985 – Cristel, a w 1987 – Rominę Junior. W 1975 roku Albano postanowił rozpocząć pełną współpracę z małżonką. Efektem pracy był pierwszy wspólny album studyjny pary pt. Dialogo. W tym samym roku zajęli drugie miejsce z utworem „Dialogo na Disco per l’estate”, a w kolejnym roku zostali reprezentantami Włoch podczas 21. Konkursu Piosenki Eurowizji, na którym zajęli ostateczne siódme miejsce z utworem „We'll Live It All Again”. W 1981 roku para nagrała jeden ze swoich największych przebojów – „Sharazan”. Rok później, w 1982 wystartowali po raz pierwszy w duecie na Festiwalu w San Remo z utworem „Felicità”, z którym zajęli drugie miejsce. Piosenka podbiła włoskie listy przebojów na wiele tygodni, a w samych Niemczech singiel sprzedał się w nakładzie ponad 6 milionów egzemplarzy, za co para dostała nagrodę Złoty Glob. W 1985 roku para obchodziła 25-lecie wspólnej pracy artystycznej, co zaowocowało albumem pt. Le piů belle canzoni oraz książką autobiograficzną, zatytułowaną Autoritatto, a także VHS o tym samym tytule.  W 1996 roku Albano powrócił do solowej kariery, którą zaczął od występu na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „È la mia vita”. Na zaproszenie organizatorów festiwalu sopockiego, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę. Zaśpiewali swoje największe hity. Pod koniec roku grali jeszcze kilka koncertów w Europie. 4 października 1998 roku, podczas II Światowego Spotkania Rodzin, małżeństwo zagrało swój ostatni koncert, występując na żywo przed Janem Pawłem II. Po zakończeniu ceremonii, duet długo rozmawiał z papieżem na temat problemów w ich małżeństwie. W 1999 roku, na łamach tygodnika Oggi, Albano ogłosił oficjalnie separację z żoną oraz wyjaśnił powody swojej decyzji. W 2000 roku wokalista ponownie pojawił się podczas festiwalu w Sopocie. W 2013 roku Albano wydał książkę Io ci credo (polski tytuł: Wierząc, nie poddałem się nigdy). W tym samym roku wystąpił ponownie, po kilkunastu latach przerwy, w duecie z Rominą Power. 

                  źródło: wikipedia           

19 marca 2026

Acid Drinkers

Acid Drinkers – polski zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę heavymetalową. Powstał w 1986 roku w Poznaniu. Zespół tworzą basista i wokalista Tomasz „Titus” Pukacki, gitarzyści Dariusz „Popcorn” Popowicz i Robert „Litza” Friedrich oraz perkusista Maciej „Ślimak” Starosta.

Zespół zyskał popularność już za sprawą wydanego w 1990 roku debiutanckiego albumu pt. Are You a Rebel? Twórczość grupy stanowiła wówczas novum na krajowym rynku muzyki heavymetalowej. Nagrania z nurtu crossover thrash były oparte głównie na humorystycznych tekstach, co przyczyniło się do pozyskania szerszego grona odbiorców. Wkrótce potem kwartet podjął współpracę z menadżerką Katarzyną Kanclerz, związaną z Izabelin Studio. W efekcie grupa zaistniała w mediach pozabranżowych. W latach późniejszych twórczość zespołu ulegała nieznacznym zmianom stylistycznym zawierając m.in. wpływy groove metalu. Z kolei w tekstach wystąpiły także odniesienia do kwestii problemów społecznych. Do 2014 roku grupa wydała czternaście albumów studyjnych oraz szereg pomniejszych wydawnictw pozytywnie ocenianych zarówno przez krytyków muzycznych, jak i publiczność. Formacja ośmiokrotnie otrzymała nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego, Fryderyka. Była także wielokrotnie wyróżniona w plebiscytach branżowych czasopism Metal Hammer, Teraz Rock i Thrash’em All. Nazwa zespołu w wolnym tłumaczeniu z języka angielskiego oznacza „kwasożłopy” („acid” – „kwas” + „drinker” – „ktoś, kto pije”, „pijący”) – jest to slangowe określenie ludzi pijących tanie wina. Byli i obecni członkowie grupy utworzyli lub współtworzyli liczne zespoły i projekty poboczne, m.in. takie jak: NoNe, Lipali, Illusion, Armia, Turbo, Wolf Spider, Flapjack, Arka Noego, Guess Why, Albert Rosenfield, Creation of Death, Luxtorpeda, 2Tm2,3 czy Anti Tank Nun, Siq. W 2022 Titus przyznał, że grupa zawiesiła działalność, a w 2024 stwierdził, że jeśli miałoby dojść do odwieszenia, to w oryginalnym składzie. 13 września 2024 w Poznaniu formacja zaprezentowała krótki występ w pierwotnym składzie (Titus, Litza, Ślimak, Popcorn). W grudniu 2024 zapowiedziano występy zespołu w 2025 w oryginalnym składzie. 

źródło: wikipedia          

16 marca 2026

Szymon Marciniak

 
Szymon Marciniak (ur. 7 stycznia 1981 w Płocku) – polski sędzia piłkarski. Od 2011 arbiter międzynarodowy, od 2015 sędzia klasy UEFA Elite i najwyżej oceniany polski arbiter. Regularnie prowadzi mecze Ekstraklasy, Pucharu Polski, Ligi Mistrzów UEFA, Ligi Europy UEFA, zagraniczne spotkania ligowe oraz mecze międzypaństwowe. Rekordzista pod względem liczby meczów sędziowanych w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Sędzia główny podczas Superpucharu Europy UEFA 2018, Mistrzostw Europy 2016, Mistrzostw Europy 2024, Mistrzostw Świata 2018 i Mistrzostw Świata 2022, w tym finału turnieju, a także finału Ligi Mistrzów UEFA 2022/2023 oraz finału Klubowych Mistrzostw Świata 2023. W 2022 i 2023 wybrany najlepszym sędzią na świecie według Międzynarodowej Federacji Historyków i Statystyków Futbolu. 
 
Uprawianie sportu jako dziecko rozpoczął od kolarstwa. Jako 15-latek porzucił tę dyscyplinę na rzecz piłki nożnej. Był zawodnikiem młodzieżowej drużyny Wisły Płock, z którą zajął 4. miejsce w mistrzostwach Polski juniorów, występując w składzie m.in. z Bartłomiejem Grzelakiem, Wahanem Geworgianem i Wojciechem Łobodzińskim. Występował też przez krótki okres w Niemczech, jako zawodnik VfB Annaberg-Buchholz w Regionallidze. Przebywał także na testach w Erzgebirge Aue. Następnie występował w niższych klasach rozgrywkowych w Polsce jako zawodnik drużyn Zdrój Ciechocinek i Kujawiak Włocławek, z którym awansował do III ligi. Karierę arbitra rozpoczął w wieku 21 lat, kończąc kurs sędziowski.Jako sędzia krajowy reprezentuje Mazowiecki Związek Piłki Nożnej. Swój pierwszy mecz w Ekstraklasie poprowadził w wieku 28 lat, 18 kwietnia 2009 roku w meczu 24. kolejki GKS Bełchatów – Odra Wodzisław Śląski (3-0), w swoim debiucie pokazując dwie żółte kartki. Od tamtej pory sędziował ponad 350 spotkań w polskiej najwyższej lidze. W 2016 r. główny arbiter finału Pucharu Polski Lech Poznań – Legia Warszawa, a rok później poprowadził spotkanie o Superpuchar Polski, pomiędzy Legią Warszawa a Arką Gdynia. Szymon Marciniak w Ekstraklasie pokazał łącznie ponad 1212 żółtych kartek, co daje średnią około 4 kartek na mecz, ponad 79 czerwonych kartek z czego min. 39 w wyniku dwóch żółtych, podyktował ponad 131 rzutów karnych. W rozgrywkach krajowych występuje również jako sędzia VAR. Jako sędzia międzynarodowy Marciniak zadebiutował w 2011 r., prowadząc mecz rundy elitarnej podczas Mistrzostw Europy U-17 rozgrywany między Francją a Białorusią. W tym samym roku zadebiutował również w Lidze Europy, sędziując mecz kwalifikacji pomiędzy Aalesunds FK, a Ferencvárosi TC. W kolejnym roku sędziował mecz kwalifikacji Ligi Mistrzów FK Ventspils przeciwko Molde FK. Od 20 lipca 2015 roku Marciniak jako pierwszy Polak w historii został sędzią klasy UEFA Elite, w której znajduje się zaledwie 27 najlepszych sędziów z Europy. W marcu 2015 r. UEFA poinformowała o nominacji dla Szymona Marciniaka na sędziego głównego Mistrzostwa Europy U-21 2015. 15 grudnia 2022 otrzymał nominację na sędziego głównego finału Mistrzostw Świata 2022 w Katarze, pomiędzy Argentyną a Francją. Były angielski sędzia piłkarski Howard Webb uznał mecz w wykonaniu Marciniaka za „najlepszy sędziowski występ w historii Mistrzostw Świata”. 22 maja 2023 UEFA poinformowała o wyznaczeniu go na sędziego głównego finału Ligi Mistrzów UEFA 2022/2023 pomiędzy Manchesterem City i Interem Mediolan (10 czerwca 2023, Stadion Olimpijski im. Atatürka) w Stambule. W lipcu 2024 został wyznaczony na arbitra technicznego w finale Mistrzostw Europy 2024 pomiędzy Hiszpanią a Anglią. W lipcu 2025 roku Marciniak sędziował w półfinale Klubowych Mistrzostw Świata 2025, po raz pierwszy rozgrywanych z udziałem 32 drużyn. 
 
 źródło: wikipedia          

10 marca 2026

Wojciech Smarzowski

Wojciech Smarzowski (ur. 18 stycznia 1963 w Korczynie) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta oraz operator filmowy, kawaler Orderu Odrodzenia Polski. Popularność zdobył przede wszystkim dzięki drastycznym filmom takim jak Wesele (2004), Dom zły (2009), Róża (2011), Wołyń (2016), w których punktował przywary polskiej prowincji oraz relacje historyczne pomiędzy Polakami a Mazurami (Róża) oraz Ukraińcami (Wołyń). Wielokrotny laureat Orłów za najlepszą reżyserię (2005, 2010, 2012, 2017), odbiorca nagrody FIPRESCI za film Kler (2018) na Transilvania International Film Festival w Klużu-Napoce. 

Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1986 roku rozpoczął studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, ukończone w 1990 roku. Początkowo zajmował się filmem dokumentalnym, reklamowym i teledyskami. Teledysk do singla grupy Myslovitz „To nie był film” został nagrodzony Fryderykiem za rok 1998. W 1998 roku Smarzowski nakręcił swój pierwszy film pełnometrażowy, Małżowinę (1998). W 2000 roku Smarzowski napisał scenariusz do Sezonu na leszcza w reżyserii Bogusława Lindy. Wesele (2004), które zaistniało w obiegu międzynarodowym za sprawą Stefana Laudyna. Wesele otrzymało jednak między innymi nagrodę jury młodzieżowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno, Wyróżnienie Specjalne Jury na MFF w Karlowych Warach oraz Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Kolejny film reżysera, osadzony w realiach późnej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Dom zły (2009). Za Dom zły Smarzowski otrzymał nagrodę za scenariusz (wespół z Łukaszem Kośmickim) oraz reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Róża (2011), której scenarzystą był Michał Szczerbic, stanowi próbę rozrachunku z okresem tuż po II wojnie światowej. Róża pokazuje tę potworność historii, nie oszczędzając w najmniejszym stopniu widza” – pisał Zdzisław Pietrasik dla „Polityki”. Pomimo wielkiego sukcesu festiwalowego w Polsce (7 Orłów, w tym nagroda dla Smarzowskiego za reżyserię; Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego). Następne dwa filmy Smarzowskiego toczyły się już w czasach współczesnych. Drogówka (2012). Film był sukcesem kasowym, jednak część krytyków odbierała go sceptycznie. Jakub Popielecki z portalu Filmweb pisał: „Nieustanne czarnowidztwo i powtarzanie, że »tutaj jest jak jest« odbiera filmowi reżysera dynamikę, element myślowej prowokacji. Mówiąc wciąż to samo, przestaje on mówić cokolwiek”. Podobnie umiarkowany był odbiór Pod Mocnym Aniołem (2013) na podstawie prozy Jerzego Pilcha, z Robertem Więckiewiczem w pierwszoplanowej roli alkoholika. Marta Michalska z „Kultury Liberalnej” twierdziła, że: „Pochwała kunsztu idzie w parze z zarzutami pustej grafomanii. A laudacja nowatorstwa i odwagi – z opiniami o sadystycznej błazenadzie”. Do roztrząsania historii Polski reżyser wrócił w filmie Wołyń (2016), drastycznym studium przyczyn i następstw rzezi wołyńskiej, ludobójstwa Polaków dokonanego przez Ukraińców w latach 1943–1944. Nagrodzony 9 Orłami (w tym dla Smarzowskiego za reżyserię) Wołyń wzbudził spolaryzowaną reakcję. Jakkolwiek większość ocen filmu w Polsce była pozytywna (na przykład Marek Kozubal pisał dla „Rzeczpospolitej” o Wołyniu jako filmie „przełomowym i do bólu prawdziwym”). Następne dwa filmy pełnometrażowe Smarzowskiego stanowiły powrót do współczesności. Kler (2018), traktujący o trzech księżach katolickich (Jakubik, Więckiewicz, Jacek Braciak) naruszających obyczajność, wpisywał się w ówczesną dyskusję dotyczącą skandali pedofilskich oraz protestów antykościelnych. Kler był krytykowany za jednostronne przedstawienie duchowieństwa, ale też przeinaczenia historyczne; zdaniem księdza Andrzeja Lutra Kler sugeruje, że sojusz Kościoła katolickiego z opozycją antykomunistyczną z czasów stanu wojennego „skutkuje dzisiejszą skorumpowaną symbiozą władzy prawicowej i Kościoła”. Wesele (2021) – drastyczniejsza wariacja na temat filmu Smarzowskiego z 2004 roku – było odbierane już negatywnie, zarówno przez lewicę („w dwie godziny ukiszono w Weselu całe kilkanaście lat publicystyki »Gazety Wyborczej«”), jak i prawicę („[reżyser] przedstawił nas wszystkich bardziej pogardliwie niż reżyserzy filmowi Josepha Goebbelsa”). Następny film reżysera, Dom dobry (2025), poświęcony został wielowarstwowym przejawom przemocy domowej, jakiej na mężatce (Agata Turkot) dopuszcza się jej partner (Tomasz Schuchardt). Pomimo wysokiej frekwencji kinowej (310 tysięcy widzów w ciągu weekendu otwarcia) film był odbierany chłodno przez krytyków. Jak podsumowywał Jakub Majmurek: „Pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn […]. Można było odnieść wrażenie, że […] Smarzowski […] ze swoją estetyką i tematyką zaczął wyraźnie rozmijać się z progresywną kinofilską publicznością”. 

 źródło: wikipedia