De - Phazz

 

De-Phazz to czołowi przedstawiciele nurtu lounge i downtempo. Ich muzyka to mieszanka łagodnego jazzu, soulu, funku i latino z przestrzenną elektroniką, dubem i breakbeatem.  Zespół powstał w 1997 roku z inicjatywy niemieckiego kompozytora i producenta Pita Baumgartnera, wokalistów: Karla Friersona i Barbary Lahr oraz pianisty Otto Engelharda. Od początku istnienia projekt prowadzi twardą ręką Baumgartner, który właściwie wymienia skład przy nagrywaniu każdej nowej płyty.  Dorobek De Phazz to dziewięć albumów (najnowszy, "Audio Elastique", ukazał się w 1 czerwca 2012 roku; do jego nagrania Baumgartner zaprosił m.in. Pat Appleton, Karla Friersona, Barbarę Lahr oraz Sandie Wollasch) i kilkanaście przebojów, z których do najsłynniejszych należą: "The Mambo Craze", "Jazz Music", "Heartfixed", "Something Special", "Death by Chocolate" i "Hell Alright".  Nagrania formacji ukazały się na wielu prestiżowych kompilacjach takich, jak "Budha Bar", "Hotel Costes", "Paris Lounge" czy "Saint-Germain Des-Pres-Cafe".  Polska publiczność miała szansę poznać De Phazz z rodzimych serii "Smooth Jazz Café", "Pozytywne Wibracje", "City: Music Cocktail" czy "Pinacolada" oraz kilku koncertów.   

źródło: wikipedia     

Jerzy Grunwald

Jerzy Grunwald, ps. George&G (ur. 7 kwietnia 1950 w Katowicach) – polski wokalista, kompozytor, producent muzyczny, związany niegdyś z nurtem folk rocka, a współcześnie z soft rockiem. Czerpał również z roots rocka. Zaczynał w amatorskich zespołach bigbitowych. Profesjonalnie zadebiutował w zespole No To Co, który współtworzył nurt muzyki skifflowej, aby w latach 70. XX w. zostać frontmanem grupy En Face, wykonującej harmonijnego folk rocka spod znaku The Byrds, America, a przede wszystkim Crosby, Stills and Nash. W takiej właśnie stylistyce utrzymany został najważniejszy album Grunwalda, Sennym świtem (1975), proponując akustyczne brzmienie, wielogłosowe harmonie wokalne oraz melancholijne teksty oscylujące wokół tematyki wolności, samotności i poszukiwania sensu życia. Niektóre spośród nagrań dryfowały w stronę blues rocka i progresywnego rocka, wykonywanego przez towarzyszącą piosenkarzowi grupę Apokalipsa. Nagrana w 1981 roku płyta Grunwalda i Janusza Hryniewicza (występującego pod pseudonimem John Hilton), Try, obok utworów utrzymanych w stylistyce The Eagles i nurtu Americana, zawierała piosenki pop rockowe. Jerzy Grunwald pracuje głównie za granicą, wykonując własne kompozycje soft rockowe i smoothjazzowe. Jak sam mówi, obecne jego dokonania muzyczne prezentują kolejny etap artystycznego rozwoju, a przy tym zasadniczo odmienny stylistycznie od tego, który reprezentował w latach 70. Z wykształcenia jest technikiem mechanikiem oraz skrzypkiem. W wieku 15 lat debiutował jako perkusista. Początkowo (lata 1964–1967) występował w zespołach Ametysty, Monsuny (kwiecień 1965 – wygrana na I Przeglądzie Młodzieżowych Zespołów Muzycznych w Katowicach), Ślęzanie oraz w grupie skifflowej w ramach zespołu Niebiesko-Czarni. Latem 1967 roku wszedł w skład grupy Piotra Janczerskiego No To Co. Z grupą występował do września 1970 r. W tym okresie muzyk nawiązał współpracę z Katarzyną Gaertner biorąc udział w śpiewogrze Janosik, czyli na szkle malowane, z Klubem Piosenki ZAKR, a od stycznia 1971 r. z zespołem Ryszarda Poznakowskiego. Z formacją wziął w imprezie Karnawałowy Poznań nocą oraz dokonał nagrań radiowych. We wrześniu 1971 r. na bazie zespołu R. Poznakowskiego, J. Grunwald utworzył własny zespół En Face, a w roku 1972 został uznany w plebiscytach Panoramy i Na przełaj piosenkarzem roku. W 1973 r. na zaproszenie Alana Freemana (legendarny prezenter Radia Luxembourg), Grunwald gościł w Londynie, gdzie nagrał z piosenkami To Much To Say / Just For You. Zespół En Face zakończył działalność pod koniec 1975 roku a piosenkarz w lutym 1976, zarejestrował singiel dla wytwórni CBS. Latem koncertował także w Belgii i Szwecji. Na stałe zatrzymał się w tym drugim kraju, gdzie nawiązał współpracę z Januszem Hryniewiczem (John Hilton), występując z nim w duetach Guitar Brothers oraz Grunwald & Hilton. Formacja zadebiutowała w 1977 roku singlem Everyday Loves Her / Maria och Consuela. Pozostałe płyty Jerzego Grunwalda z tego okresu to: Try (CBS, 1980) i One More Day (Warner Bros., 1982). Do kraju piosenkarz zawitał dopiero w 1981 biorąc udział w programie telewizyjnym pt. Dobry wieczór – tu Łódź (zaprezentował piosenki Wanted Dead Or Alive i Tennessee Mama) a później promował polską wersję albumu Try. Na MFP Sopot '85 wystąpił z zespołem Grunwald Ice Band, natomiast na IMF Sopot '92 pojawił się jako artysta solowy. Był także menedżerem grupy Bai Bang. W 1993 roku przedsiębiorstwo Sonic wydało album na którym wokalista przedstawił premierowe, anglojęzyczne utwory w tym nowa wersja przeboju grupy No To Co – Gwiazdka z nieba. W kolejnych latach Jerzy Grunwald otworzył własne studio nagraniowe. Wydał płytę So Much To Say nagrany w 2006 r. i wydany pod nazwą George & G; płyta była popularna w Malezji, Singapurze, Tajwanie, Hongkongu, a w lutym 2007 roku w Japonii; płyta sprzedała się łącznie w 200 tysiącach egzemplarz. Polska edycja albumu So Much To Say ukazała się we wrześniu 2007 roku. Ponadto artysta mieszkał przez sześć lat w San Diego, przez rok w Nowym Jorku i pięć miesięcy w Los Angeles. 

źródło: wikipedia     

Hanna Lis

Hanna Lis z domu Kedaj, po pierwszym mężu Smoktunowicz (ur. 13 maja 1970 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterkatelewizyjna, z wykształcenia italianistka. Rozpoczęła karierę dziennikarską w 1993. Przez wiele lat prowadziła i współtworzyła czołowe programy informacyjne i publicystyczne w Telewizji Polskiej, TV4 i Polsacie. Po zakończeniu współpracy z TVP na początku 2016 zajęła się tematyką lifestyle’ową: była gospodynią autorskiego programu podróżniczo-kulinarnego Bez planu w TVN Style oraz prowadziła programy talk-show w Polsat Café i w Wirtualnej Polsce. Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1993 w TVP1, gdzie prowadziła programy: Teleexpress (1993–2001), a także Klub dobrej książki, Twój dekalog i Stopklatkę. W 2002 miał premierę film Rób swoje, ryzyko jest twoje, w którym wystąpiła epizodycznie. W maju 2003 została prowadzącą i wydawcą Dziennika w TV4, a od listopada 2003 do 2004 była kierownikiem zespołu redakcyjnego. Od października 2004 do września 2007 prowadziła Wydarzenia w telewizji Polsat. Z Polsatu odeszła na znak solidarności wraz ze zwolnionym Tomaszem Lisem. W 2008 została prezenterką głównego wydania Wiadomości w TVP1 i prowadzącą program publicystyczny Temat dnia. Rozmowa jedynki. W grudniu 2008 została bezterminowo odsunięta od prowadzenia Wiadomości jednakże z początkiem stycznia 2009 powróciła na antenę. W kwietniu 2009 ówczesny prezes TVP Piotr Farfał rozwiązał z nią umowę o pracę, podając jako powód „poważne naruszenie zasad etyki dziennikarskiej” przy wydaniu Wiadomości z 20 kwietnia 2009. Przeciwko jej zwolnieniu zaprotestowało 30 dziennikarzy Wiadomości. W czerwcu 2009 Komisja Etyki TVP stwierdziła, że „w ramach wspomnianego wydania Wiadomości Hanna Lis nie dołożyła staranności i postąpiła w sprzeczności z rzetelnością dziennikarską”. W maju 2012 wróciła do TVP, gdzie prowadziła Panoramę w TVP2, a także cykl Kobiecy punkt widzenia, emitowany w programie porannym Pytanie na śniadanie (od września 2012 do czerwca 2013). Od września 2013 do marca 2014 była prowadzącą Panoramę dnia w TVP Info. Od kwietnia 2014 do stycznia 2016 prowadziła program Po przecinku w TVP Info. W styczniu 2016 została zwolniona z TVP w następstwie przemian personalnych, które nastąpiły po zmianie kierownictwa Telewizyjnej Agencji Informacyjnej i zarządu Telewizji Polskiej. Wówczas zapowiedziała, że rezygnuje z pracy w publicystyce i dziennikarstwie informacyjnym. W lutym 2016 została redaktorką lifestylowego działu w portalu naTemat.pl, jednak zrezygnowała z tego stanowiska dwa miesiące później. Jesienią tego roku w parze z Łukaszem Jemiołem wzięła udział w pierwszej edycji programu stacji TVN Azja Express. Równolegle stacja TVN Style wyemitowała pierwszy sezon jej autorskiego programu, podróżniczo-kulinarnego Bez planu. Ze względu na wysoką oglądalność stacja zdecydowała się kontynuować produkcję programu i wiosną 2017 wyemitowała jego drugi sezon. Wiosną 2018 była gospodynią talk-show Między słowami w Polsat Café, w którym decydującym czynnikiem przy wyborze bohatera odcinka były aktualne informacje na jego temat. W czasie nadawania audycji stacja zajmowała trzecie miejsce w rynku telewizyjnym wśród kanałów lifestylowych. Wiosną 2019 przed wyborami do Parlamentu Europejskiego prowadziła cykl wywiadów Studio EuroWyborcza na portalu „Gazety Wyborczej”. W czerwcu 2019 ukazała się jej książka kucharska Mój świat na talerzu. Jesienią tego samego roku prowadziła program Hanna i przyjaciele w Wirtualnej Polsce, w którym rozmawiała z zaproszonym gościem, gotując przy tym. W czerwcu 2020 prowadziła program kulinarny Moje smaki w serwisie Onet.pl. Jest laureatką Wiktora w kategorii „odkrycie roku” za rok 1996 i była także dwukrotnie nominowana w kategorii „najlepszy prezenter TV” za rok 2006 i 2007. W 2009 otrzymała nagrodę „Zacnego uczynku” przyznaną za indywidualną odwagę i uczciwość zawodową. Sześciokrotnie nominowana w plebiscycie „Tele Tygodnia” do Telekamery w kategoriach: „informacje” (2004, 2005, 2006, 2007, 2009) i „prezenter informacji” (2013). Została nagrodzona jako najlepiej ubrana w kategorii „informacja/publicystyka” za rok 2008 w konkursie Oskary Fashion organizowanym przez miesięcznik „Fashion Magazine” oraz nominowana w kategorii „gwiazda stylu” w plebiscycie Gwiazdy Plejady w 2019. Była nominowana do Róży Gali w kategorii „Piękne debiuty” (2005) i dwukrotnie nominowana w plebiscycie dwutygodnika „Viva!” do tytułu „Najpiękniejszej Polki” (2005, 2007). Znajdowała się na liście „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” miesięcznika „Forbes Polska” w latach 2007–2011, zajmując najwyższą, 12. pozycję w 2009. 

źródło: wikipedia     

Piotr Zelt

Piotr Zelt (ur. 10 grudnia 1968 w Łodzi) – polski aktor telewizyjny, teatralny, filmowy i dubbingowy, prezenter telewizyjny. Urodził się w Łodzi. Jego ojciec był inżynierem – budował fabryki włókiennicze za granicą, m.in. w Egipcie, Iranie i Tanzanii, gdzie Piotr spędzał wakacje. Kiedy miał osiem lat, jego rodzice rozstali się, ale zgodnie dzielili się opieką nad synem. Jako nastolatek pomagał zaopatrywać kwiaciarnię znajomej swojej matki. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 46 im. Józefa Chełmońskiego. Naukę kontynuował w III LO im. Tadeusza Kościuszki, gdzie trafił do koła teatralnego, co zaważyło na decyzji o zawodzie aktorskim. Wygrał wtedy kilka konkursów recytatorskich i po maturze postanowił zdawać do PWSFTviT w Łodzi, gdzie studiował m.in. z Piotrem Szwedesem i Aleksandrą Justą. W 1991 debiutował rolą Lorda Mera Londynu w sztuce Williama Shakespeare’a Ryszard III na scenie łódzkiego Teatru Studyjnego '83 im. Juliana Tuwima. W 1992 otrzymał dyplom ukończenia Wydziału Aktorskiego łódzkiej „filmówki”. Grał w teatrach warszawskich: Dramatycznym (1992–2000), Jestem (1994), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (1995), Atlantis (1995), Komedia (2004) i Bajka (2006). Prowadził wykłady w Warszawskiej Szkole Filmu Lindy i Ślesickiego. Na ekranie wystąpił po raz pierwszy w 1992 w roli mieszkańca akademika w serialu telewizyjnym Jacka Bromskiego Kuchnia polska. Grał potem w takich filmach jak: Wielka wsypa (1992) Jana Łomnickiego jako zagraniczny gość hotelowy, Trzy kolory. Biały (Trois couleurs: Blanc, 1993) Krzysztofa Kieślowskiego, Tato (1995) Macieja Ślesickiego w roli ochroniarza wynajętego przez teściową Michała (Bogusław Linda), Szamanka (1996) Andrzeja Żuławskiego, Kiler (1997) Juliusza Machulskiego jako ochroniarz Lipskiego, Moja Angelika (1999), Show (2003). Rozpoznawalność przyniosła mu kreacja Arniego w sitcomie telewizji Polsat 13 posterunek (1997–1998, 2000) i Karola w serialu telewizji Polsat Przyjaciółki (od 2021). Występował także w serialach, takich jak np. Tygrysy Europy (1999, 2003), Miasteczko (2000–2001) czy Pierwsza miłość (2007). Uczestniczył w programach rozrywkowych: Gwiazdy tańczą na lodzie (2007) i Taniec z gwiazdami (2009). Prowadził program Polsatu Najzabawniejsze zwierzęta świata i magazyn motoryzacyjny Tele 5 Na osi.

źródło: wikipedia     

Skye Edwards

  

Skye lub Skye Edwards (ur. 27 maja 1974 we wschodnim Londynie jako Shirley Klarise Yonavive Edwards) – brytyjska piosenkarka, autorka tekstów. Zdecydowała się skrócić swoje imię do Skye – skrótowca powstałego z pierwszych liter jej pełnego imienia i nazwiska. Wyszła za mąż za basistę Steve'a Gordona. Mają trójkę dzieci. Skye śpiewała na dwóch akcjach charytatywnych: Perfect Day w 1997 i Band Aid 20 w 2004. Jej kariera zaczęła się w roku 1994, kiedy ona i bracia Godfrey stworzyli zespół Morcheeba i wydali razem pięć albumów z Skye jako główną wokalistką. W tym czasie stworzyła swój pseudonim artystyczny przez połączenie wszystkich pierwszych liter z jej pełnego nazwiska. W 2003 roku opuściła zespół. Debiut Skye – album Mind How You Go został wydany 27 lutego 2006 roku w Europie. Pierwszy singiel Love Show był hitem wśród stacji radiowych. Następnym singlem była piosenka What's Wrong With We. Zostały wydane teledyski do obu piosenek. Pytana o swój album odpowiadała: People ask what this record means to me, but that's an alien question because I've been living and breathing it (...) It's not a question of what it means to me. This record is me. („Ludzie pytają mnie co te nagrania dla mnie znaczy, ale to jest obce pytanie, ponieważ ja żyję i oddycham tym nagraniem (...) To nie pytanie co album znaczy dla mnie. Ja jestem tym nagraniem”). Drugi album Skye Keeping Secrets został wydany w październiku 2009 roku. Pierwszy singiel I Believe został wydany równocześnie z teledyskiem do niego. Wideo razem z kilkoma nowymi piosenkami były umieszczone w serwisie MySpace.com, na jej profilu. W 2008 roku Skye współpracowała z Marcem Collinem z grupy Nouvelle Vague. Collin skompilował album Hollywood, Mon Amour, składający się z popularnych piosenek z filmów z lat 80. XX w. Skye zaśpiewała na nim kilka piosenek między innymi utwór grupy Blondie Call Me i Duran Duran A View To A Kill. Skye wykonała również cover zespołu Gorillaz Feel Good Inc na żywo w radiu KCRW. W 2010 roku wokalistka wróciła do Morcheeby. Razem z zespołem w lipcu 2010 wydała album Blood Like Lemonade. 

źródło: wikipedia     

Gentleman

 

Gentleman, właściwie Tilmann Otto (ur. 19 kwietnia 1975 w Osnabrück) – niemiecki muzyk reggae i dancehall. Jego kariera rozpoczęła się współpracą z niemieckim zespołem Freundeskreis przy utworze Tabula Rasa. Duży wpływ na jego muzykę wywarły przede wszystkim utwory Boba Marleya, ale także muzyka takich wykonawców jak: Peter Tosh, Dennis Brown, Sizzla, Anthony B. i Tracy Chapman. Śpiewa przeważnie po angielsku bądź w patois, który jest językiem kreolskim używanym na Jamajce. Po raz pierwszy Gentleman wystąpił w Polsce w 2002 roku (wraz z didżejem, bez udziału zespołu), w 2004 roku zawitał pierwszy raz z zespołem The Far East Band do Poznania w ramach trasy promującej krążek "Journey to Jah". 21 sierpnia 2006 artysta wystąpił w Polsce na reggae dub festival w Bielawie. W roku 2008 był jednym z artystów festiwalu muzycznego Open’er a rok później również Coke Live Music Festival. W roku 2010 koncertował 30 kwietnia w Warszawie, 1 maja w Poznaniu, a 20 listopada wystąpił we Wrocławiu na One Love Sound Fest. W 2011 r. gościł na 'Kortowiadzie' (olsztyńskich juwenaliach 20 maja 2011 r.) i w finałowy dzień XVII Przystanku Woodstock. 7 lipca 2012 r. wystąpił w Płocku na Festiwalu Reggaeland a 1 września 2012 r. w opolskim amfiteatrze. 28 czerwca 2013 wystąpił na Lemon Festival w Łowiczu. Do Lublina Gentleman przybył 22 listopada 2013r. i wraz z Daddy Rings i The Evolution dał koncert w Globusie, a dzień później pojawił się na festiwalu One Love we Wrocławiu. Swoją trasę promującą album "New Days Dawn" Gentleman w Polsce zakończył na Gdańsku, gdzie 24 listopada 2013r. zagrał koncert z zespołem. 8 grudnia 2017 roku, w warszawskim klubie Progresja, zagrał koncert promujący trasę MTV Unplugged. 

źródło: wikipedia     

Alicja Bachleda-Curuś

 

Alicja Bachleda-Curuś, zapis bez łącznika respektuje pisownię nazwisk z przydomkami góralskimi: Alicja Bachleda Curuś (ur. 12 maja 1983 w Tampico) – polska aktorka i piosenkarka. Urodziła się 12 maja 1983 w Tampico, w Meksyku, jako córka Lidii i Tadeusza Bachledy-Curusia. Przez kilka pierwszych miesięcy dzieciństwa wychowywała się w Meksyku, gdzie pracował jej ojciec, z zawodu geolog. Ma starszego brata, Tadeusza, który jest pilotem. Jej stryjem jest Adam Bachleda-Curuś, były burmistrz Zakopanego. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej im. Piotra Michałowskiego i ukończyła krakowskie V LO w klasie o profilu ogólnym z rozszerzoną nauką języka hiszpańskiego i angielskiego. Ukończyła Lee Strasberg Theatre and Film Institute w Nowym Jorku. Po raz pierwszy wystąpiła publicznie mając sześć lat. Pierwsze kroki związane z karierą wokalno-aktorską stawiała w Studiu Teatru Muzyki i Tańca Elżbiety Armatys. Jest laureatką wielu polskich festiwali piosenki dziecięcej: I miejsce na festiwalu w Krakowie (1994), Grand Prix na festiwalach w Częstochowie (1994) i Tucholi (1996), Główna Nagroda na przeglądzie wojewódzkim Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego w kategorii poezji śpiewanej w Krakowie (1997), I Nagroda na Festiwalu Piosenki Angielskiej „Eurosong” w Krakowie (1997) oraz na Ogólnopolskim Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Będzinie (1998). Wielokrotnie reprezentowała Telewizję Polską na festiwalach zagranicznych: w Chorwacji (1995), Niemczech (1995), Bułgarii (1995), Włoszech (1996) i na Łotwie (1996). Występowała także na koncertach UNICEF-u w Sali Kongresowej w Warszawie. W 1995 została uznana za najbardziej uzdolnioną solistkę dziecięcą roku (Grand Prix TVP1 – Tęczowy Music Box). Nagrała kilka teledysków oraz dwie samodzielne kasety (Sympatyczne sny i Nie załamuj się / Minuta fantazji). 22 października 2001 ukazała się jej debiutancka płyta pt. Klimat, której zapowiedzią był wydany w 1999 singiel „Marzyć chcę”. Album promowała również tytułowym singlem i piosenką „Nie pytaj, nie pytaj mnie”. W 2008 w duecie ze swoim kuzynem Andrzejem nagrała piosenkę „It’s Gonna Be Fine” na jego płytę pt. Time Ruines. W 2011 gościnnie pojawiła się w pierwszej edycji programu X Factor w etapie „domy jurorów”, gdzie pomogła Kubie Wojewódzkiemu wybrać jego finałową trójkę. Najbardziej znana z roli Zosi w Panu Tadeuszu Andrzeja Wajdy, gdzie zagrała u boku Michała Żebrowskiego. W Niemczech zagrała główne role w młodzieżowych filmach Z miłością nie wygrasz, Letnia burza i Krew templariuszy. Kolejne filmy z jej udziałem to szwajcarska produkcja Na wschód i amerykański Handel, w którym u boku Kevina Kline’a zagrała jedną z głównych ról – Veronicę, Polkę porwaną przez gang handlarzy ludźmi. Kiedy rolę tę odrzuciła Milla Jovovich, niemiecki reżyser Marco Kreuzpaintner, który pracował wcześniej z Bachledą-Curuś przy filmie Letnia burza, powierzył jej tę rolę. Rola została doceniona przez „The New York Times”, a następnie artykuł o aktorce zamieścił magazyn „O, The Oprah Magazine”. Bachleda-Curuś została również przyjęta do Stowarzyszenia Aktorów Amerykańskich oraz stała się członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. W 2009 u boku Colina Farrella zagrała główną rolę w Ondine Neila Jordana. Wystąpiła również w koprodukcji amerykańsko-niemieckiej Przyjaźń! w reżyserii Markusa Gollera. Film opowiada perypetie dwóch Niemców w Stanach Zjednoczonych; Bachleda-Curuś wciela się w filmie w Amerykankę Zoey. Film wyprodukował Til Schweiger. Podczas 35. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, odbywającego się w dniach 24–29 maja 2010, zasiadała w Jury Konkursu Głównego. W 2011 zagrała w The Girl Is in Trouble. Obok niej w rolach głównych wystąpili m.in. Columbus Short, Wilmer Valderrama i Jesse Spencer. W 2013 za rolę w Bitwie pod Wiedniem otrzymała dwie nominacje do filmowych antynagród Węży (polski odpowiednik Złotych Malin). W 2014 wcieliła się w postać Ani Oliwy w grze komputerowej Wolfenstein: The New Order, użyczając jej głosu i odgrywając ją podczas sesji performance capture. Również w 2014 odbyła się premiera filmu The Absinthe Drinkers w reżyserii Johna Jopsona, w którym wcieliła się w główną bohaterkę filmu, malarkę Artemisię von Rach. W 2016 zagrała w polskim filmie 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach, wcielając się w rolę Basi, narzeczonej Tomasza i trzeciej części filmu Pitbull pt. Pitbull. Niebezpieczne kobiety, gdzie wcieliła się w rolę „Drabiny”. W 2018 otrzymała angaż do głównej roli w nowym serialu TVN pt. Pod powierzchnią. Z powodów osobistych aktorka zrezygnowała z pracy przy produkcji. W 2022 zagrała rolę Basi w filmie 8 rzeczy, których nie wiecie o facetach, będącym kontynuacją filmu sprzed sześciu lat. W listopadzie 2008 związała się z aktorem Colinem Farrellem. 7 października 2009 urodził się ich syn Henry Tadeusz Farrell, który został ochrzczony 29 grudnia 2009 w karmelickim kościele pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie. W styczniu 2011 Bachleda-Curuś oficjalnie potwierdziła swoje rozstanie z Farrellem. 12 maja 2008 została honorowym obywatelem miasta Tampico (Meksyk). 1 grudnia 2010 otrzymała pamiątkowy klucz do bram miasta Krakowa z rąk prezydenta Jacka Majchrowskiego. 

źródło: wikipedia     

Zenon Laskowik

Zenon Laskowik (ur. 26 marca 1945 w Rekściu) – polski satyryk, aktor i artysta kabaretowy, twórca słynnego w okresie PRL poznańskiego kabaretu „Tey”. W latach 2005–2009 dyrektor artystyczny Platformy Artystycznej O.B.O.R.A. W trakcie studiów stworzył kabaret „Klops”, był również kierownikiem radiowęzła. W 1970 razem z Krzysztofem Jaślarem założył kabaret „Tey”. Przez wiele lat występował w duecie najpierw z Januszem Rewińskim, a następnie Bohdanem Smoleniem. Na Festiwalu w Opolu w 1980 wraz z kabaretem przedstawił minispektakl „S tyłu sklepu”, który stał się symbolem kabaretu „Tey”. Na początku lat 90. wycofał się z życia estradowego i został listonoszem w Poznaniu. 18 listopada 2003 powrócił na estradę. W tym dniu odbyła się premiera pierwszego spektaklu kabaretowego przygotowanego przez Platformę Artystyczną O.B.O.R.A. pt. „Niespodziewane powroty, czyli twórzmy klimacik”. Powrót Laskowika na scenę kabaretową spotkał się z dobrym przyjęciem publiczności. Drugi program przygotowany na scenie Platformy Artystycznej O.B.O.R.A. nosił tytuł „O'Pyra za 3 grosze plus VAT”. Użyczył również swojego głosu jednemu z bohaterów filmu animowanego „Mój brat niedźwiedź” (2003) – w polskiej wersji językowej (łoś Tuke). Do czerwca 2010 występował na scenie odnowionego kino-teatru Apollo, gdzie w Kabareciarni Laskowika prezentował program Co się dzieje, co się dzieje... 3 lipca 2009 wystąpił na XI Mazurskiej Nocy Kabaretowej w Mrągowie, gdzie zaprezentował trzy skecze, w tym typowy dla niego monolog przez telefon. Po doskonałym przyjęciu wspólnego koncertu „Filharmonii Dowcipu” Waldemara Malickiego i „Kabareciarni” Zenona Laskowika obaj artyści postanowili zorganizować cykl koncertów dla TVP, gdzie znalazły się zarówno tradycyjne skecze „Filharmonii Dowcipu” jak i najnowsze skecze Zenona Laskowika i Jacka Fedorowicza. Kontynuacją tego cyklu była trasa koncertowa Laskowika i Fedorowicza zrealizowana z nowym programem w 2009. Od listopada 2013 występuje na scenie Teatru Polskiego w Poznaniu raz w miesiącu prezentuje swój program „W blasku jubileuszu”. 28 września 2015 r. w poznańskim Teatrze Muzycznym odbyła się premiera programu „Będą zmiany...”. Występuje również na scenach w Polsce i za granicą. 

źródło: wikipedia     

Maja Hyży

Maja Hyży z domu Krygier (ur. 3 grudnia 1989 w Kołobrzegu) – polska piosenkarka, półfinalistka trzeciej edycji programu X Factor. W 2013, wraz z ówczesnym mężem, Grzegorzem Hyżym, wzięła udział w przesłuchaniach do trzeciej edycji programu TVN X Factor. Odpadła w odcinku półfinałowym, zajmując czwarte miejsce. 24 marca 2015 wydała debiutancki album studyjny W chmurach, który został wydany nakładem wytwórni muzycznej QL City. Krążek promowała singlem „Będę kochać”, do którego ukazał się teledysk w reżyserii Michała Kwiatka. W czerwcu z piosenką wzięła udział w koncercie SuperPremier na 52. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W lutym 2018 z piosenką „Błysk/Skin” zakwalifikowała się do finału krajowych eliminacji do 63. Konkursu Piosenki Eurowizji. W koncercie finałowym, rozgrywanym 3 marca, zajęła siódme miejsce w głosowaniu jurorów i telewidzów. W styczniu 2020 wzięła udział w programie Szansa na sukces. Eurowizja 2020, wyłaniającym reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. W 2021 została finalistką czternastej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo, w którym zajęła czwarte miejsce.

źródło: wikipedia     

London Grammar

London Grammar – brytyjski zespół muzyczny grający synth pop i rock, założony w 2009. Hannah Reid i Dan Rothman spotkali się na uniwersytecie w Nottingham. W 2009 założyli zespół muzyczny, do którego później dołączył Dominic Major. Ich muzyka nie zdobywała początkowo dużej popularności, zazwyczaj grali dla niewielkiej publiczności. Stali się bardziej rozpoznawalni po umieszczeniu w Internecie utworu Hey Now. W lutym 2013 wydali swój pierwszy minialbum Metal and Dust, a we wrześniu 2013 na rynku ukazała się ich pierwsza płyta If you wait. Kolejną wydali cztery lata później, poprzedziły ją, wypuszczony w styczniu 2017 r. singiel Rooting for You oraz w lutym Big Picture. Drugi album studyjny zespołu Truth Is a Beautiful Thing został wydany w czerwcu 2017 roku, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów. 

źródło: wikipedia