Marcin Prus

 

 

 

Marcin Prus (ur. 16 października 1978 w Starogardzie Gdańskim) – siatkarz, wielokrotny reprezentant Polski, pedagog, mówca motywacyjny, konferansjer i spiker. Absolwent Akademii Pomorskiej w Słupsku, dzisiejszego Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku.

 

Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście jako wychowanek SKS Polmos Starogard Gdański. Po skończeniu pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego wyjechał do Rzeszowa, aby grać w SMS PZPS Rzeszów. Z Rzeszowa trafił do Mostostalu-Azoty Kędzierzyn-Koźle, gdzie grał przez pięć lat. W tym czasie, grając w Kędzierzynie-Koźle czterokrotnie został mistrzem Polski. W 2002 przeszedł do Hefra Gwardii Wrocław jednak z powodu kontuzji nie rozegrał ani jednego spotkania w barwach tego klubu. 15 października 2019 roku otrzymał głosami kibiców nagrodę Siatkarza XXV-lecia ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Obecnie współpracuje z radiem oraz telewizją, jest twórcą artykułów sportowych o tematyce siatkarskiej. Zaczynał w Telewizji Polskiej jako komentator spotkań siatkarskich, współpracownik telewizji Polsat, Polsat Sport oraz Polsat Sport Extra, jako reporter spotkań reprezentacji oraz wydarzeń ligowych. Pracownik kędzierzyńskiej rozgłośni radiowej Radio Park. 8 stycznia 2010 oficjalnie zakończył karierę zawodową meczem w Nowym Sączu. We wrześniu 2013 roku siatkarz wydał autobiografię Wszystkie barwy siatkówki. 

 

                                                źródło: wikipedia                                              

Zbigniew Preisner

Zbigniew Antoni Preisner z d. Kowalski (ur. 20 maja 1955 w Bielsku-Białej) – polski kompozytor muzyki filmowej oraz teatralnej, znany m.in. ze współpracy z Krzysztofem Kieślowskim, a także producent muzyczny. Właściciel Preisner Studio. Członek Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej.  

W 1977 rozpoczął współpracę z kabaretem literackim „Piwnica pod Baranami” w Krakowie. Pod wpływem Zygmunta Koniecznego zaczął pisać muzykę do „piosenek artystycznych”. W 1982 roku pracował nad Prognozą pogody razem z Antonim Krauzem, dzięki któremu poznał Krzysztofa Kieślowskiego. Film Bez końca zapoczątkował stałą współpracę z Kieślowskim. Razem ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem stworzyli telewizyjny cykl Dekalog (1988), Podwójne życie Weroniki (1991) oraz trylogię Trzy kolory (1993–1994). W części IX „Dekalogu”, „Trzech Kolorach – Niebieskim” i „Czerwonym”, oraz w „Podwójnym życiu Weroniki” można usłyszeć Elżbietę Towarnicką, której sopran brzmi na 12 płytach Preisnera. Śmierć Kieślowskiego (1996) uniemożliwiła realizację ich drugiego tryptyku: Niebo, Czyściec, Piekło. Dwukrotnie część swoich kompozycji do filmów Kieślowskiego Preisner podpisał pseudonimem – nazwiskiem fikcyjnego holenderskiego kompozytora Van den Budenmayera. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych XX w. Preisner stał się znany na świecie. W tym okresie napisał muzykę do filmów różnych reżyserów, m.in. do filmu Domena władzy Johna Irvina, do Zabawy w Boga brazylijskiego reżysera Héctora Babenco, do filmów Agnieszki Holland, do Skazy Louisa Malle’a, do filmu Kiedy mężczyzna kocha kobietę Luisa Mandokiego itd. W sumie skomponował muzykę do ponad 80 filmów. W 1994 zdobył Cezara za muzykę do filmu Trzy kolory. Czerwony, w 1995 za kompozycję do filmu Jeana Beckera Élisa. W 1997 zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na 47. MFF w Berlinie za muzykę do filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Trzykrotnie (1991, 1992, 1993) został uznany za Najwybitniejszego Kompozytora Muzyki Filmowej przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Los Angeles. Kilka razy był nominowany do Złotego Globu: w 1992 roku za muzykę do filmu Zabawa w Boga oraz 1994 za Trzy kolory. Niebieski. 2016 otrzymał nagrodę Cinema Brazil Grande Prize za muzykę do filmu The history of eternity # W 2018 na międzynarodowym festiwalu filmowym w Hajfie odebrał nagrodę za wybitne zasługi dla muzyki filmowej #, a w 2022 nagrodę honorową za osiągnięcia życia podczas międzynarodowego festiwalu w Izmirze #. W 1999 roku Preisner napisał 10 łatwych utworów na fortepian, które następnie ukazały się na płycie w wykonaniu Leszka Możdżera. W 2006 roku wystąpił z orkiestrą wraz z Davidem Gilmourem w koncercie w Gdańsku. W 2005 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Zasiadał w jury sekcji „Cinéfondation” na 59. MFF w Cannes (2006). 16 stycznia 2026 roku uhonorowany został przyznawanym przez pismo Kraków i Świat Medalem za Odwagę i Mądrość Obywatelską.  

                                       źródło: wikipedia                                             

Mandaryna

Mandaryna, właśc. Marta Katarzyna Wiśniewska z domu Mandrykiewicz (ur. 12 marca 1978 w Łodzi) – polska piosenkarka, tancerka, instruktorka tańca, choreografka i międzynarodowy sędzia tańca hip-hop, a także była aktorka i prezenterka telewizyjna.

 

Popularność w mediach zyskała dzięki występom z mężem Michałem Wiśniewskim (liderem zespołu Ich Troje) w programie typu reality show Jestem jaki jestem (2003–2004) którego była tancerką i choreografką. W 2004 zadebiutowała jako wokalistka singlem „Here I Go Again” (cover piosenki Whitesnake). Jej pierwsze dwa albumy studyjne – Mandaryna.com (2004) i Mandarynkowy sen (2005) – odniosły sukces komercyjny w Polsce. Pochodzący z drugiej płyty utwór „Ev’ry Night” stał się ogólnopolskim przebojem, choć jego wykonanie przez Mandarynę podczas festiwalu sopockiego w 2005 wywołało poruszenie w mediach i zarzucenie artystce braku umiejętności wokalnych. W 2007 otworzyła szkołę tańca „Mandaryna Dance Studio”. W 2009 wydała album studyjny pt. AOK. W 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej, ale w 2018 powróciła do koncertowania. 1 czerwca 2004 wydała – jako dodatek do czasopisma „Naj” – minialbum pt. Mandaryna. Przy pracy nad debiutanckim singlem podjęła się współpracy z niemieckim zespołem Groove Coverage. Efektem współpracy był solowy cover piosenki Whitesnake „Here I Go Again". 9 sierpnia 2004 wydała album pt. Mandaryna.com.  czerwcu 2005 wystąpiła na festiwalu TOPtrendy 2005 jako jeden z artystów, którzy sprzedali najwięcej albumów w poprzednim roku – Mandaryna.com była 10. najchętniej kupowaną płytą w Polsce w 2004. 15 lipca 2005 wydała singiel „Ev’ry Night”, którym zapowiadała drugi album studyjny. Album studyjny pt. Mandarynkowy sen ukazał się 22 sierpnia i dwa tygodnie po premierze znalazł się na szczycie notowania sprzedaży albumów w Polsce. W drugiej połowie 2005 odbyła trasę koncertową w Stanach Zjednoczonych i zagrała dwa koncerty w Niemczech dla tamtejszej Polonii. 8 sierpnia 2009 nakładem wydawnictwa Fonografika wydała album pt. AOK. W październiku 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej z uwagi na otwieranie nowych szkół tańca „Mandaryna Dance Studio”. 13 sierpnia zagrała koncert na FEST Festivalu w Chorzowie. 21 lipca 2021 wydała utwór „Nie będziesz szła sama”, cover piosenki zespołu Tatu „All the Things She Said”, który nagrała z Gosią Andrzejewicz i Iną. 

 

                                       źródło: wikipedia                                            

Delta Goodrem

 Delta Lea Goodrem (ur. 9 listopada 1984 w Sydney) – australijska piosenkarka i aktorka. Reprezentantka Australii w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji (2026).

 W latach 1999–2000 nagrała swój pierwszy, choć ostatecznie nigdy nie wydany album zatytułowany Delta. Karierę rozpoczęła, podobnie jak szereg innych znanych Australijek, w serialu Sąsiedzi (Neighbours, 2002) jako Nina Tucker. W lipcu 2003 Goodrem ujawniła, że ma ziarnicę złośliwą, udało się jej jednak pokonać chorobę. Rok później wydała płytę Mistaken Identity która pokryła się 5–krotną platyną. Trzy spośród sześciu singli z Mistaken identity dotarły do 1. miejsca Australijskiej Listy Przebojów. W Polsce dobrze znany jest utwór „Almost Here”, który wykonywała razem w Brianem McFaddenem. Wystąpiła także w Santa's Apprentice (2010), komedii Hating Alison Ashley (2005) jako Alison Ashley u boku Saskii Burmeister, Tracy Mann i Rachael Carpani oraz serialu Gorące Hawaje (North Shore, 2005) jako Taylor Ward. 1 marca australijski nadawca SBS poinformował, że Delta Goodrem z piosenką „Eclipse” została wybrana na reprezentantkę Australii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2026 w Wiedniu. 

                                       źródło: wikipedia                                           

Sebastian Fabijański

 

Sebastian Fabijański (ur. 14 czerwca 1987 w Warszawie) – polski aktor, reżyser, raper i piosenkarz, były freak-fighter.

 

Ukończył Gimnazjum nr 1 im. Powstańców Warszawy w Piasecznie. W okresie szkolnym tworzył utwory rapowe. Dwa razy próbował dostać się do państwowej szkoły teatralnej; po pierwszym niepowodzeniu spędził rok w prywatnej Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie o profilu aktorskim, a po drugim podjął studia prawnicze. W 2015 ukończył studia na w Akademii Teatralnej w Warszawie. W 2009 zadebiutował na małym ekranie epizodyczną rolą jako Majkel w telenoweli Plebania. Podczas studiów wystąpił w filmie 1920. Wojna i miłość (2010), w serialach: Linia życia (2011) i Przepis na życie (2011) i Misja Afganistan (2012). Za postać aspiranta Wojciecha Marca, który zostaje przydzielony do rozwiązania zagadkowej śmierci młodej Ukrainki, w świetnie przyjętym dramacie kryminalnym Jeziorak (2014) i „Sagana” w dramacie wojennym Jana Komasy Miasto 44 (2014) otrzymał nagrodę za debiut aktorski na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni. Po użyczeniu głosu Finnowi w polskiej wersji językowej filmu Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy (2015) wystąpił w dramacie Wojciecha Smarzowskiego Pod Mocnym Aniołem (2014), zagrał Zbyszka Dulskiego w komedii Filipa Bajona Panie Dulskie (2015) i pojawił się w serialu Strażacy (2015). Popularność i uznanie szerokiej publiczności przyniósł mu udział w musicalu #WszystkoGra (2016) i filmie Patryka Vegi Pitbull. Niebezpieczne kobiety (2016), a także role serialowe: Patryka, asystenta Skalskiego, w Pakcie (2015–2016) i Adriana Kusia w Belfze (2016). Po występie w biograficznym filmie sportowym Jana Kidawy-Błońskiego Gwiazdy (2017), po raz kolejny podjął współpracę z Vegą, przyjmując rolę Marka Brzyskiego w kontrowersyjnym Botoksie (2017) i Artura „Cienia” Ostrowskiego w Kobietach mafii (2018). Przyjął rolę Damiana w trzeciej części kultowej serii Władysława Pasikowskiego Psy 3. W imię zasad (2020). W 2016 zadebiutował jako piosenkarz coverami „Bossa Nova do poduszki” i „Małe tęsknoty” z Kingą Preis oraz „Ale wkoło jest wesoło” z Elizą Rycembel, Karoliną Czarnecką i Ireną Melcer, które ukazały się na albumie pt. #Wszystko gra. 9 czerwca 2020 nakładem Asfalt Records wydał solowy album hip-hopowy pt. Primityw. 5 listopada 2022 został ogłoszony zawodnikiem federacji typu freak show fight – Fame MMA, a 3 lutego 2023 na gali Fame 17 w krakowskiej Tauron Arenie stoczył pojedynek z raperem Wacławem „Wac Toja” Osieckim w formule kick-bokserskiej na zasadach K-1, , którą przegrał przez szybki nokaut. 2 września 2023 podczas Fame 19 przegrał walkę z raperem Filipem „Filipkiem” Marcinkiem. Jako reżyser zadebiutował filmem Hawaje (2023). W 2025 odbył trasę koncertową po Polsce z wyreżyserowanym przez siebie spektaklem Piotra Gawrona-Jedlikowskiego Prestiż – przewrotna terapia, w którym gra Hermana. W 2026 w parze z Julią Suryś został finalistą 18. edycji programu rozrywkowego Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami w Polsacie. 

 

                                       źródło: wikipedia                                          

Marek Citko

 

 

Marek Citko (ur. 27 marca 1974 w Białymstoku) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski, samorządowiec.

 

 Występujący na pozycji ofensywnego pomocnika, wychowanek Włókniarza Białystok, skończył karierę w Polonii Warszawa. W swojej karierze grał w zespołach Włókniarza Białystok, Jagiellonii Białystok, Widzewa Łódź, Legii Warszawa, Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, Hapoel Beer Szewa, FC Aarau, Cracovii, Polonii Warszawa. Dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Polski (w sezonach 95/96 i 96/97), a raz Superpuchar Polski (w 1996) w barwach Widzewa Łódź, z którym w sezonie 1996/97 grał w Lidze Mistrzów (6 meczów, 2 gole).  Strzelił pierwszą bramkę w historii Widzewa Łódź w Lidze Mistrzów w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Borussią Dortmund. W spotkaniu z Atletico Madryt na stadionie przy al. Piłsudskiego w Łodzi strzelił bramkę, pokonując bramkarza ówczesnych mistrzów Hiszpanii, José Francisco Molinę z niemal 40 metrów.  Jego karierę przerwała na 16 miesięcy kontuzja ścięgna Achillesa, której doznał w meczu z Górnikiem Zabrze 17 maja 1997. Po rehabilitacji nie udało mu się powrócić do dawnej formy.  Grając w rundzie jesiennej sezonu 2006/2007 w Polonii Warszawa, popisał się bramką strzeloną bezpośrednio z rzutu rożnego, podczas meczu z Zawiszą Bydgoszcz. W 2007 rozwiązał za porozumieniem stron ważny jeszcze przez rok kontrakt z drugoligową Polonią Warszawa i zakończył karierę.  W głosowaniu internautów został wybrany do złotej jedenastki wszech czasów Widzewa Łódź. Występował w kadrze narodowej seniorów, rozegrał w niej 10 meczów i zdobył 2 gole (z Anglią i Brazylią); 9 października 1996 w meczu eliminacji do Mundialu w 1998 strzelił na londyńskim stadionie Wembley bramkę Anglikom, co uczyniło go jednym z najpopularniejszych polskich sportowców – w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1996, przeprowadzonym przez Telewizję Polską, Program III Polskiego Radia i „Super Express”, zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając wszystkich medalistów olimpijskich z Atlanty. W konkursie tygodnika „Piłka Nożna” został „Odkryciem Roku”. W kolejnych miesiącach uwagę kibiców sportowych przykuwała sprawa zagranicznego transferu Citki do angielskiej ekstraklasy.

 

                                       źródło: wikipedia                                         

Marta Malikowska

 

Marta Helena Malikowska, również Marta Malikowska-Szymkiewicz (ur. 24 października 1982) – polska aktorka teatralna i filmowa.

 

W 2005 roku ukończyła studia na PWST w Krakowie. W latach 2015–2016 aktorka Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W 2006 roku otrzymała nagrodę za debiut aktorski na FPFF za rolę w filmie „Przebacz”. Rok później za rolę Panny Młodej w „Weselu” została uhonorowana I nagrodą na Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Utworów Stanisława Wyspiańskiego. Wybrana filmografia: 2015 Córki dancingu / 2018 Ślepnąc od świateł / 2018 Druga szansa / 2021 Chyłka. Inwigilacja / 2021 - 2024 Skazana / 2025 Tylko jedno spojrzenie. 

 

                                       źródło: wikipedia                                        

L.U.C.

L.U.C., właśc. Łukasz Rostkowski (ur. 16 października 1981) – polski producent muzyczny, raper, wokalista, kompozytor, autor tekstów oraz reżyser wideoklipów, koncertów i widowisk.

 

 Jego płyty, spektakle i projekty realizowane z takimi instytucjami jak Muzeum Powstania Warszawskiego, Universal Hip-Hop Museum New York czy New Orleans Jazz Museum kreują nową formę multimedialnych lekcji historycznych dla wielu pokoleń, łącząc sztukę z edukacją, muzykę z komiksem i animacjami. Twórca edukacyjnych projektów społecznych, takich jak m.in. promujące kulturę języka Rymoliryktando czy skupiające się na estetyce przestrzeni publicznej Pospolite Ruszenie. Autor wielu konceptualnych albumów i projektów. Za nowatorskie łączenie dziedzin i gatunków otrzymał w 2010 Paszport „Polityki”. Komponował i nagrywał z wieloma instrumentalistami i wokalistami, m.in. z Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Zbigniewem Namysłowskim, Leszkiem Możdżerem, Pokahontaz, Kalibrem 44, Rahimem, Fokusem, Marią Peszek, Krystyną Prońko, Grubsonem, Peją, Abradabem, Promoe, Andrzejem Smolikiem, Motion Trio, Rapsusklei i Mum. Na żywo supportował m.in. Trickiego, The Prodigy Taliba Kweli, Coldcuta, Massive Attack i wielu innych światowej klasy artystów a także w ramach promowanej idei „Podaj Dalej” z wieloma młodymi producentami, którym pomagał zadebiutować – Ńemy, Pmx. Założyciel, frontman i współproducent projektu muzycznego Kanał Audytywny. W 2004 stworzył prywatną filozofię czterech galaktyk sztuki, która zakłada traktowanie muzyki, filmu, grafiki i słowa jako jednego sumarycznego przekazu. W 2015 z Janem Featem założył międzynarodowy big band Rebel Babel Film Orchestra pod patronatem Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W 2023 stworzył muzykę do filmu Chłopi, przy którym pracował z Dorotą Kobielą i Hugh Welchmanem. W 2011 został sklasyfikowany na 23. miejscu listy 30 najlepszych polskich raperów według magazynu Machina. 19 czerwca 2006 wydał debiutancki solowy album pt. Haelucenogenoklektyzm. Przypowieść o zagubieniu w czasoprzestrzeni. 19 października 2007 wydany album pt. Homoxymoronomatura. 17 listopada 2008 wydał multimedialny album pt. Planet L.U.C. 17 września 2009 w dzień 70. rocznicy wkroczenia wojsk radzieckich na terytorium Polski wydał album pt. 39/89 – Zrozumieć Polskę. W maju 2010 ukazał się w limitowanej edycji dwupłytowy album Planet LUC – Energocyrkulacje. 22 października tego samego roku wydał album pt. PyyKyCyKyTyPff. 19 maja 2011 wydał drugi album z cyklu Zrozumieć Polskę – Warsaw WAR/SAW. Zrozumieć Polskę. 22 października tego samego roku wydał album pt. Kosmostumostów. W 2018 wydał album pt. GOOD L.U.C.K z udziałem artystów, takich jak m.in. Sarsa, Bovska, Robert Cichy, Katarzyna Figura, Wojciech Mecwaldowski, Tomasz Kot, Arkadiusz Jakubik i Karolina Czarnecka. W 2023 stworzył muzykę do ekranizacji powieści Chłopi Władysława Reymonta; nad ścieżką dźwiękową do produkcji pracował z Dorotą Kobielak i Hugh Welchmanem. Promujący film utwór „Jesień – tańcuj” stał się przebojem w Polsce i zajął trzecie miejsce w wewnętrznych eliminacjach wyłaniających reprezentanta Polski w 68. Konkursie Piosenki Eurowizji. 

 

                                       źródło: wikipedia                                       

Katarzyna Figura

Katarzyna Małgorzata Figura (ur. 22 marca 1962 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. Karierę zawodową rozpoczynała rolami epizodycznymi w filmach Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa. Rozgłos zyskała dzięki rolom w filmach Pociąg do Hollywood (1987) i Kingsajz (1987), które utrwaliły jej wizerunek jako polskiego symbolu seksu. W pierwszej połowie lat 90. zagrała role w filmach zagranicznych, m.in. amerykańskich i francuskich. Zasłynęła komediową rolą Ryszardy Siarzewskiej w filmach Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1998), a w następnych latach zyskała uznanie krytyków za role w filmach: Ajlawju (1999), Żurek (2003) i Ubu król (2004), jak też w spektaklach w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2006–2013) i Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (od 2013).

 W 1985 ukończyła studia na PWST w Warszawie. Jeszcze przed obroną dyplomu aktorskiego zagrała w debiucie reżyserskim Jacka Koprowicza Przeznaczenie (1983), a w połowie lat 80. zagrała role epizodyczne m.in. u Krzysztofa Kieślowskiego w Bez końca i Wojciecha Jerzego Hasa w Osobistym pamiętniku grzesznika. Jej pierwszą dużą rolą była postać młodej prostytutki Once w filmie Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom. Popularność zdobyła rolą Rózi w bajce Jerzego Gruzy Pierścień i róża. Przełomem w jej karierze był występ w komedii obyczajowej Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood (1986). W tym czasie odrzuciła propozycję udziału w sesji zdjęciowej do amerykańskiego wydania czasopisma „Playboy”. Następnie wystąpiła u boku Jacka Chmielnika i Jerzego Stuhra w komedii Juliusza Machulskiego Kingsajz (1986); fragment filmu, w którym krasnoludek (Chmielnik) przechadza się po Ali (Figura), uznawany jest za jedną z najsłynniejszych scen w polskim kinie. Za sprawą występów w Pociągu… i Kingsajzie zaczęła być postrzegana jako seksbomba, a prasa nazywała ją „polską Marilyn Monroe”. W 1989 wyjechała na stypendium do Francji, gdzie uczyła się w Conservatoire national supérieur d’art dramatique w Paryżu. W 1991 wyjechała do Los Angeles, gdzie podpisała roczny kontrakt z William Morris Agency. W tym czasie dzieliła życie między Francję a USA, zagrała m.in. Leni w brytyjsko-francuskich Głosach w ogrodzie Pierre’a Boutrona i Jennifer Lawrence w amerykańskiej Fatalnej przeszłości Clive’a Fleury’eg. W pierwszej połowie lat 90. zagrała w filmach Andrzeja Kondriatuka: Mleczna droga, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar. Popularność wśród widzów zyskała rolą Ryszardy „Gabrysi” Siarzewskiej w komedii Juliusza Machulskiego Kiler (1997) i jego kontynuacji, Kiler-ów 2-óch (1999). Do końca lat 90. zagrała także: kryminalistkę Krystynę w Historiach miłosnych (1997) Jerzego Stuhra, Terizę w Szczęśliwego Nowego Jorku (1997) Janusza Zaorskiego i Grazię w Prostytutkach (1998) Eugeniusza Priwieziencewa. W 1998 otrzymała drugą w karierze Złotą Kaczkę dla najpopularniejszej aktorki, a za rolę Gosi w Ajlawju (1999) Marka Koterskiego została uhonorowana nagrodą za pierwszoplanową rolę kobiecą na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zagrała epizodyczną rolę w Pianiście (2002) Romana Polańskiego. Za rolę kobiety uwięzionej na marginesie społeczeństwa z ciężarną, 15-letnią córką w filmie Żurku otrzymała Orła za najlepszą główną rolę kobiecą. Pojawiła się w telewizyjnych sitcomach jako gwiazda specjalna, m.in. w Wiedźmach (2005) i Niani (2005, 2008–2009). W 2008 uczestniczyła w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. Zagrała rolę matki młodego mężczyzny z zespołem Downa w krótkometrażowym filmie Cezarego Orłowskiego Jestem (2024). 

                           źródło: wikipedia                                      

Paweł Brożek

 

Paweł Łukasz Brożek (ur. 21 kwietnia 1983 w Kielcach) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Wieloletni zawodnik Wisły Kraków, w latach 2005–2014 reprezentant Polski. Złoty medalista Mistrzostw Europy U-18 2001.

Karierę rozpoczął w Polonii Białogon Kielce. Następnie grał w SMS Zabrze, skąd w 1998 trafił do Wisły Kraków. W latach 2001–2010, siedem razy sięgnął z klubem po mistrzostwo Polski oraz dwukrotnie zdobył puchar kraju. W sezonach 2007/2008 i 2008/2009 był królem strzelców polskiej Ekstraklasy, strzelając odpowiednio 23. i 19. bramek. W 2011, po dwunastu latach spędzonych przy Reymonta przeszedł do tureckiego Trabzonsporu, a następnie został wypożyczony do Celtiku, z którym w sezonie 2011/12 wygrał rozgrywki szkockiej Premier League. W sezonie 2012/13 występował w hiszpańskim Recreativo Huelva. W 2013 powrócił do Wisły Kraków. W 2020 zakończył karierę piłkarską. Ma za sobą występy w reprezentacjach juniorskich i młodzieżowych swojego kraju. W 1999 wystąpił w barwach reprezentacji Polski U-17 na mistrzostwach świata odbywających się w Nowej Zelandii. Rok później, zagrał na mistrzostwach Europy U-16 rozgrywanych w Izraelu. W 2001 zdobył z reprezentacją Polski U-18 złoty medal na mistrzostwach Europy rozgrywanych w Finlandii. W seniorskiej reprezentacji Polski zadebiutował 27 kwietnia 2005 w meczu z Meksykiem. Z reprezentacją Polski wystąpił na Mistrzostwach Świata 2006 oraz na Mistrzostwach Europy 2012. Należy do Klubu 100 piłkarzy, którzy podczas swojej kariery strzelili co najmniej sto bramek w polskiej ekstraklasie. 

                           źródło: wikipedia