Ralph Fiennes & Miranda Raison

  

Ralph Fiennes, właśc. Ralph Nathaniel Twisleton-Wykeham-Fiennes (ur. 22 grudnia 1962 w Ipswich, Suffolk) – angielski aktor i reżyser.

W 1985 trafił do zespołu Regents Park Theatre, z którym występował przez kolejne dwa lata. Od roku 1987 grał z Royal National Theatre, a w 1988 został członkiem elitarnej grupy teatralnej Royal Shakespeare Company. W ciągu trzech lat zagrał m.in. Romea, Henryka VI, Troilusa w romansie Troilus i Kresyda, Klaudia w Wiele hałasu o nic i Edmunda w Królu Lirze. W 1995 występując na Broadwayu odebrał nagrodę teatralną Tony Award za tytułową rolę tytułowego duńskiego księcia w Hamlecie Szekspira w reżyserii Jonathana Kenta z Almeida Theatre Company. W 1990 dostał pierwszą rolę T.E. Lawrence'a, awanturnika i poszukiwacza przygód w dramacie telewizyjnym Niebezpieczny człowiek – Lawrence po Arabii (A Dangerous Man: Lawrence After Arabia), a rok później pojawił się w miniserialu Główny podejrzany (Prime Suspect, 1991). Rola Heathcliffa, pełnego sprzeczności, porywczego buntownika o wrażliwości romantyka w melodramacie Wichrowe Wzgórza (Wuthering Heights, 1992) z Juliette Binoche sprawiła, że Steven Spielberg zaangażował go do biograficznego dramatu wojennego Lista Schindlera (Schindler's List, 1993), gdzie zagrał autentyczną postać sadysty-oficera SS Amona Götha, okrutnego i bezdusznego nazistowskiego komendanta obozu koncentracyjnego w Płaszowie, który dla zabawy strzela do ludzi. Za tę rolę otrzymał nominację do Oscara i Złotego Globu oraz nagrodę nowojorskich, chicagowskich, bostońskich i londyńskich krytyków filmowych i Brytyjskiej Akademii Filmowej BAFTA. W obsypanym nagrodami melodramacie wojennym Angielski pacjent (The English Patient, 1996) zagrał nominowaną do Oscara i Złotego Globu rolę ciężko rannego pilota László Almásy. W dramacie Kropla słońca (Sunshine, 1999) zagrał aż trzy postacie wcielając się w rolę dziadka, ojca i wnuka. W 2024 roku zagrał kardynała Thomasa Lawrence w filmie Konklawe, będącym adaptacją powieści Roberta Harrisa. Za tę rolę był nominowany do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA 2025) oraz do Oscara (2025) dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Był na okładkach magazynów takich jak „GQ”, „Entertainment Weekly”, „Esquire”, „Film” i „Variety”. Nie przerywając pracy w londyńskim teatrze z klasycznym szekspirowskim repertuarem, grał w filmach fantastycznonaukowych, dreszczowcach i komediach romantycznych. Specjalizuje się w rolach rozdartych wewnętrznie, tajemniczych bohaterów miotanych skrajnymi namiętnościami. W 2025 roku Ralp Fiennes wystąpi w filmie Danny’ego Boyle’a pt. 28 lat później. Zajmuje się także dubbingiem. W 1998 użyczył głosu Ramzesowi w biblijnym filmie animowanym Książę Egiptu (The Prince of Egypt). Został ambasadorem dobrej woli UNICEF. Wybrana filmografia: 1992: Wichrowe Wzgórza (Wuthering Heights) – Heathcliff / 1993: Lista Schindlera (Schindler's List) – Amon Göth / 1998: Książę Egiptu (The Prince of Egypt) – Ramzes II (głos) / 2002: Pokojówka na Manhattanie (Maid in Manhattan) – Christopher Marshall / 2005: Harry Potter i Czara Ognia (Harry Potter and the Goblet of Fire) – Lord Voldemort / 2007: Harry Potter i Zakon Feniksa (Harry Potter and the Order of the Phoenix) – Lord Voldemort / 2008: Księżna (The Duchess) – Książę William Devonshire / 2010: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Część I (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I) – Lord Voldemort / 2010: Niania i wielkie bum (Nanny McPhee and the Big Bang) – Lord Gray / 2011: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Część II (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part II) – Lord Voldemort / 2012: Skyfall – Gareth Mallory (M) / 2014: Grand Budapest Hotel – Pan Gustave H. / 2015: Spectre – M / 2021: Nie czas umierać – M / 2021: King’s Man: Pierwsza misja (The King’s Man) – Książę Oxfordu / 2022: Menu (The Menu) – szef kuchni Slowik / 2024: Konklawe – kardynał Thomas Lawrence / 2026: Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek (The Hunger Games: Sunrise on the Reaping) – młody Coriolanus Snow.

Miranda Caroline Raison (ur. 18 listopada 1977) to brytyjska aktorka, znana przede wszystkim z roli Jo Portman w pięciu sezonach serialu Spooks (MI5), Nellie Davenport w serialu HBO Warrior oraz z głównych ról w serialach Spotless, Vexed, Silk, Plus One, Dark Heart, Married, Single, Other, Sister Boniface Mysteries i Nightflyers.

Na scenie znana jest z roli tytułowej Anny Boleyn w sztuce Howarda Brentona o tym samym tytule w teatrze Globe Shakespeare's, roli „Kobiety” w „The River” Jezza Butterwortha w Royal Court Theater oraz roli „Hermiony” w inscenizacji Kennetha Branagha „Opowieść zimowa”, w której wystąpiła u boku Branagha i Judi Dench. Jest również wielokrotnie nagradzaną aktorką głosową. Od stycznia do lutego 2015 roku grała u boku Shauna Evansa w przedstawieniu „Hello/Goodbye” w Hampstead Theatre. W sierpniu 2015 roku dołączyła do Kenneth Branagh Theatre Company w „Opowieści zimowej” i „Harlekinadzie”, wystawianych w Garrick Theatre od października 2015 do stycznia 2016 roku. Raison zagrała żonę postaci granej przez Kennetha Branagha w obu sztukach. Stwierdziła, że ​​podobało jej się to doświadczenie i była wdzięczna za możliwość, biorąc pod uwagę, że wcześniej, w 2011 roku, miała nieudane przesłuchanie z Branaghem do „Makbeta”. Cieszyła się również z możliwości uczenia się od Judi Dench. Raison zagrała Ellen Terry u boku Ralpha Fiennesa jako Henry Irving w „Grace Pervades”, nowej sztuce Davida Hare'a w reżyserii Jeremy'ego Herrina, wystawianej w Theatre Royal Bath od 27 czerwca do 19 lipca 2025 roku. Był to powrót Raison na scenę po prawie dekadzie. Spektakl został przeniesiony do Theatre Royal Haymarket z tą samą obsadą wiosną 2026 roku. Pierwszą rolą filmową Raison w 2000 roku była rola Marianne Faithfull w Suzy Q u boku Carice Van Houten. W 2004 roku Raison została obsadzona w roli Heather w filmie „Wszystko gra”, pierwszym filmie Woody'ego Allena nakręconym w Londynie. W 2005 roku zagrała w filmie „Deuce Bigalow: Europejski żigolo”, który, jak powiedziała, „równie dobrze mógł być najbardziej brutalnym filmem Larsa von Triera. Z inną aktorką przepłakałam całą noc”. Nazwała to doświadczenie „żałosnym od początku do końca” oraz „okropnym, ohydnym momentem i wielkim błędem w ocenie sytuacji z mojej strony”. Przełomową rolą Raison była rola Jo Portman (2005–2009) w serialu dramatycznym BBC One „Spooks” (emitowanym również pod tytułem MI-5). W 2009 roku zwróciła się do firmy producenckiej o zwolnienie jej z pracy, ponieważ czuła, że ​​jej postać nie może się dalej rozwijać i chciała kontynuować karierę w teatrze. W kwietniu 2007 roku wystąpiła w odcinkach Doctor Who „Dalekowie na Manhattanie” i „Ewolucja Daleków” jako Tallulah, tancerka rewiowa, której pierwsza scena obejmowała śpiewanie musicalu, w którym ojciec Raison grał na fortepianie w ramach Narodowej Orkiestry BBC Walii. W 2009 roku wystąpiła w serialu Plus One. Pierwotnie pojawiła się w pilocie Comedy Showcase w 2007 roku, gdzie wystąpiła w kostiumie „fatsuit”. W 2010 roku, po odejściu z serialu Spooks, zagrała modelkę o imieniu Abbey w komediodramacie ITV1 „Married Single Other”. Zagrała niewielką rolę w filmie „My Week with Marilyn”. Wyraziła radość z możliwości współpracy z wielkimi brytyjskimi talentami i fascynacji Marilyn Monroe. W 2012 roku zagrała inspektor Georginę Dixon w drugim sezonie serialu „Vexed”, emitowanego na BBC2. W 2013 roku zagrała Harriet Hammond w trzecim sezonie serialu prawniczego BBC „Silk”; jej postać była kierowniczką kancelarii, która wstrząsnęła firmą i potencjalnym obiektem westchnień dla postaci granej przez jej byłego kolegę z serialu „Spooks”, Ruperta Penry-Jonesa. W 2014 roku zagrała niewielką rolę w serialu „I Am Soldier”, wcielając się w Stellę, główną przesłuchującą w części szkolenia głównej bohaterki, zatytułowanej „Tactical Questioning”. W lipcu 2014 roku ogłoszono, że dołączyła do obsady serialu „Spotless”, dramatu wyprodukowanego przez Canal+ (10 odcinków po 1 godzinę). W 2018 roku Raison powtórzyła swoją rolę Sylvie w 6 odcinkach serialu „Dark Heart”, zagrała ksenobiolog Tessię w 6 odcinkach serialu „Nightflyers” oraz wystąpiła w serialu „Artemis Fowl”. W maju 2019 roku ogłoszono, że Raison dołączy do głównej obsady serialu „W”.

                           źródło: wikipedia                           

Hubert.

Hubert., właśc. Hubert Dorosz (ur. 1 marca 2001 w Szczecinie) – polski raper, piosenkarz, autor tekstów. Pochodzi z osiedla Bukowe w Szczecinie, z okolic Kolorowych Domów, której zadedykował jeden ze swoich albumów pt. Kolorowe domy. 

Pierwszy utwór nagrany przez rapera był dissem na jego byłych kolegów; został on nagrany, gdy był on w III klasie gimnazjum. W swojej twórczości rapowej inspiruje się takimi artystami jak Kanye West oraz J. Cole. Rozpoczynał edukację w Szkole Podstawowej Nr 74 im. Stanisława Grońskiego w Szczecinie. Uczęszczał do Gimnazjum nr 29 im ks. Jana Twardowskiego w Szczecinie. Edukację kontynuował w III Liceum im. Mikołaja Kopernika w Szczecinie. Hubert. zrezygnował z kontynuowania studiów wyższych na etapie pracy licencjackiej, decydując się na rozwój kariery muzycznej. Pomimo początkowych wątpliwości, decyzja ta – wspierana przez jego najbliższych – okazała się korzystna, umożliwiając mu realizację pasji artystycznej. W 2017 roku brał udział w Mistrzostwach Polski kadetów U-16 Mężczyzn w koszykówkę, wraz z drużyną Spójni Stargard (wtedy Spójnia Stargard Szczeciński. Przestał uprawiać sport w wyniku pandemii, jak i rozpoczęcia działalności muzycznej w 2020 roku. W 2025 roku został zaproszony przez Ryōyū Kobayashiego na Red Bull Skoki w Punkt. Artysta wydał utwór dedykowany skoczkowi pt. „Kobayashi”. W kwietniu 2025 raper otrzymał nagrodę Popkiller w kategorii Alternatywny Album Roku, za album Kolorowe domy. Nominowany był również w 2025 roku w kategorii Fonograficzny debiut roku, a także w kategorii Najlepszy kontakt z fanami. W tym samym roku nominowany był również do nagrody Fryderyków, w kategorii Fonograficzny Debiut Roku. 

                   źródło: wikipedia                          

Julia Wróblewska

Julia Magdalena Wróblewska (ur. 18 października 1998 w Warszawie) – polska aktorka niezawodowa i osobowość medialna. Jest córką Anny Neski-Wróblewskiej i Artura Wróblewskiego. Ma młodszą o pięć lat siostrę, Oliwię.

Kiedy miała siedem lat, zaczęła uczęszczać do jednej z warszawskich podstawówek, gdzie rodzice z powodu jej problemów psychicznych posłali ją do klasy integracyjnej. Po ukończeniu gimnazjum podjęła naukę w liceum publicznym, lecz po roku przeniosła się do liceum społecznego. W 2017 ukończyła naukę w 21. Społecznym LO im. Jerzego Grotowskiego w Warszawie, ale maturę zdała dopiero za trzecim podejściem, w 2018. Od najmłodszych lat interesowała się aktorstwem, lubiła też pozować do zdjęć. Uczestniczyła w wielu programach telewizyjnych, premierach, testowaniu zabawek oraz wywiadach. W dzieciństwie uczęszczała również na zbiórki harcerskie. Zadebiutowała rolą Michaliny w komedii romantycznej Ryszarda Zatorskiego pt. Tylko mnie kochaj (2006), gdzie zagrała u boku Macieja Zakościelnego, Agnieszki Dygant i Agnieszki Grochowskiej. Rola w filmie przyniosła jej natychmiastową popularność. Na dużym ekranie ponownie pojawiła się pod koniec 2011, występując w świątecznej produkcji Listy do M. oraz gościnnie w Och, Karol 2. Wiosną 2012, wraz z Maciejem Stuhrem zagrała w krótkometrażowej produkcji Vocuus. Pojawiła się w serialach, takich jak m.in.: Magda M., Rodzina zastępcza, Determinator oraz Naznaczony. W latach 2007–2021 wcielała się w postać Zosi w serialu M jak miłość. Na początku 2006 była jednym z gości w programie Rozmowy w toku (odcinek pt. Mój dzieciak robi karierę!). Była trzykrotną bohaterką programu Uwaga! Kulisy sławy (odcinki pt. Tylko kochaj Julię, Romantyczny „pistolet” i Julia Wróblewska: mam plan B, jeśli nie wyjdzie z aktorstwem). Wielokrotnie gościła w programach śniadaniowych: Dzień dobry TVN i Pytanie na śniadanie, a także w programie Superstacji Na tapecie. Brała udział w wielkim teście wiedzy. Uczestniczyła w programach rozrywkowych: Celebrity Splash! (2015), Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami (2016) i Agent – Gwiazdy (2018). W listopadzie 2021 wyznała, że zdiagnozowano u niej zaburzenie osobowości chwiejnej emocjonalnie typu granicznego, zwane potocznie bordeline, leczone psychoterapią i farmakoterapią. Wycofała się wówczas z show biznesu, aby odbyć sześciomiesięczną terapię w specjalistycznym ośrodku terapeutycznym w Krakowie. Po zakończeniu terapii w kwietniu 2022 podjęła pracę jako kelnerka. Następnie objęła stanowisko Junior Software QA Specialist w firmie Innergy.  

                   źródło: wikipedia                         

Dermot Kennedy

Dermot Joseph Kennedy (ur. 13 grudnia 1991) - Irlandzki piosenkarz i autor tekstów. Jest znany ze swoich singli z 2019 roku „Outnumbered” i „Power Over Me”, singla „Giants” z 2020 roku oraz gościnnego udziału w utworze „Paradise” formacji Meduza z 2020 roku. W USA ma podpisany kontrakt z wytwórnią Interscope Records, a w pozostałych częściach świata z Island Records. Jego debiutancki album studyjny wydany nakładem dużej wytwórni, „Without Fear”, ukazał się 4 października 2019 roku. Drugi album, „Sonder”, trafił do fanów w 2022 roku, a po nim w 2026 roku pojawiła się trzecia płyta – „The Weight of the Woods”. Kennedy zyskał uznanie również dzięki swoim minialbumom (EP) i kompilacjom, w tym „I’ve Told the Trees Everything” (2024).

Dermot Kennedy oficjalnie rozpoczął swoją karierę od występów ulicznych (buskingu) w wieku 17 lat. W 2015 roku Kennedy udostępnił utwór „An Evening I Will Not Forget” na platformie streamingowej Spotify, dzięki któremu poczuł, że „naprawdę dociera do ludzi”. W 2019 roku zagrał podczas obu weekendów Coachella Valley Music and Arts Festival. Po wydaniu kilku singli i minialbumów, pod koniec 2019 roku Kennedy wypuścił swój pierwszy pełny album zatytułowany „Without Fear”. Dzięki pochodzącemu z tego albumu utworowi „Outnumbered” po raz pierwszy w karierze zdołał dotrzeć do pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy singli (UK Singles Chart), plasując się na 6. miejscu. Kennedy był nominowany w kategorii międzynarodowego solisty roku na gali Brit Awards 2020. W 2021 roku nagrał cover utworu Metalliki „Nothing Else Matters” na charytatywny album hołdujący „The Metallica Blacklist”. 18 listopada 2022 roku wydał swój drugi album studyjny, „Sonder”. 3 kwietnia 2026 roku wydał swój trzeci album studyjny, „The Weight of the Woods”. Debiutując na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart, stał się pierwszym irlandzkim artystą, którego trzy albumy z rzędu osiągnęły ten szczytowy punkt. 

                   źródło: wikipedia                        

Aleksandra Uznańska - Wiśniewska

 Aleksandra Karolina Uznańska-Wiśniewska (ur. 27 maja 1994 w Łodzi) – polska działaczka humanitarna, społeczna i polityczna, z wykształcenia politolog, posłanka na Sejm X kadencji (od 2023). 

 Uczęszczała do IV Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi; w 2011 wyjechała do Włoch w ramach stypendium United World Colleges [w innych językach], gdzie kształciła się w UWC Adriatic i zdała egzaminy maturalne. Ukończyła studia z zakresu nauk politycznych i filozofii w London School of Economics. Uzyskała magisterium z polityki publicznej w Blavatnik School of Government [w innych językach] na Uniwersytecie Oksfordzkim. Podczas nauki w LSE była przewodniczącą LSE SU Polish Business Society oraz organizatorką Polish Economic Forum. W grudniu 2015 zgłosiła się jako wolontariuszka do pracy w obozie dla uchodźców w Grecji na wyspie Lesbos. Prowadziła badania terenowe w obozach uchodźców w Dunkierce i Calais dotyczące naruszeń praw człowieka. Następnie w Turcji i Jordanii pracowała w UNDP nad strategią działań humanitarnych w związku z wojną domową w Syrii. W 2019 została koordynatorką projektu dla misji Polskiej Akcji Humanitarnej w Jemenie pod przewodnictwem Pauli Gierak. Misja ta zajmowała się pomocą ludności podczas wybuchu epidemii cholery w kraju objętym wojną domową. Później objęła kierownictwo tej misji. Po wybuchu pandemii COVID-19 w 2020 kontynuowała w Jemenie pracę humanitarną w ramach misji wspierającej system opieki zdrowotnej. W latach 2022–2023 podczas inwazji Rosji na Ukrainę kierowała na Ukrainie misją międzynarodowej organizacji pomocowej Intersos[w innych językach. Weszła w skład rady założonej przez jej ojca fundacji Happy Kids. W ramach działań fundacji pracowała przy ewakuacjach ukraińskich domów dziecka. W 2019 pracowała w sztabie Janiny Ochojskiej podczas kampanii przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. W 2023 objęła funkcję pełnomocniczki prezydent Łodzi Hanny Zdanowskiej ds. zaangażowania obywatelskiego. W tym samym roku została ambasadorką kampanii społecznej „Odważysz się?”, której celem było zachęcanie młodych obywateli do udziału w wyborach. W sierpniu 2023 została przedstawiona jako bezpartyjna kandydatka w wyborach parlamentarnych w tym samym roku z listy Koalicji Obywatelskiej w okręgu łódzkim. Uzyskała w nich mandat posłanki X kadencji, startując z piątego miejsca na liście i zdobywając 25 436 głosów (co stanowiło drugi wynik wśród kandydatów KO w okręgu). Objęła funkcję sekretarza Sejmu, zasiadła w Komisji Łączności z Polakami za Granicą, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Obrony Narodowej. Wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Weszła także w skład rady Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego. W 2025 zawarła związek małżeński z astronautą Sławoszem Uznańskim. 

                   źródło: wikipedia                      

Sławosz Uznański - Wiśniewski

 

Sławosz Uznański - Wiśniewski (ur. 12 kwietnia 1984 w Łodzi) – polski inżynier, astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej. Drugi Polak w historii oraz 743. (635. w locie orbitalnym) osoba, która znalazła się w przestrzeni kosmicznej, a także pierwszy Polak, który przebywał na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 

W 2008 ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie na Politechnice Łódzkiej oraz studia magisterskie na Université de Nantes i w tym samym roku otrzymał również dyplom inżynierski na École Polytechnique de l'Université de Nantes. W 2011 roku uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora na Université d’Aix-Marseille za pracę dotyczącą konstrukcji odpornych na promieniowanie kosmiczne. Prócz języka ojczystego posługuje się biegle językiem angielskim oraz francuskim. Podczas studiów doktorskich pracował jako inżynier ds. efektów promieniowania w STMicroelectronics w Crolles we Francji, koncentrując się na odpornych na promieniowanie europejskich technologiach cyfrowych CMOS do zastosowań kosmicznych. Od 2014 roku był również wolontariuszem recenzującym wiele komercyjnych projektów satelitarnych, takich jak konstelacja ICEYE, a także polskie misje kosmiczne, takie jak PW-Sat2, HyperSat i EagleEye. W 2019 roku pełnił funkcję eksperta technicznego i ewaluatora w ramach unijnego programu finansowania badań naukowych i innowacji Horizon 2020, dokonując przeglądu i oceny europejskich technologii kosmicznych dla Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA). Autor książki na temat efektów promieniowania w układach elektronicznych i współautor ponad 50 artykułów naukowych. Prowadził wykłady dotyczące projektowania systemów kosmicznych na międzynarodowych szkołach inżynierskich i był recenzentem wielu projektów satelitów komercyjnych. W 2011 roku rozpoczął pracę w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych (CERN) w Genewie w Szwajcarii. Do jego obowiązków należało m.in. prowadzenie kampanii testów radiacyjnych w obiektach testowych ESA w celu kwalifikacji komponentów i systemów elektronicznych do użytku w kosmosie i w akceleratorach. Specjalizował się w projektowaniu elektroniki pracującej w akceleratorach, projektował m.in. system sterowania mocą Wielkiego Zderzacza Hadronów (LHC). W 2013 roku został mianowany kierownikiem projektu i starszym inżynierem ds. niezawodności systemów elektronicznych. Był odpowiedzialny za stworzenie odpornego na promieniowanie systemu sterowania konwerterem mocy, który od 2017 roku stanowi kluczową część LHC. W latach 2018–2020 był inżynierem odpowiedzialnym za całodobową pracę i optymalne funkcjonowanie Wielkiego Zderzacza Hadronów. Wziął udział w rekrutacji do Europejskiego Korpusu Astronautów, rozpoczętej przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) w marcu 2021 roku. Spośród 22,5 tys. osób, w tym 549 z Polski, ESA wybrała 17 astronautów, w tym 11 rezerwistów, którzy w razie potrzeby mogą być powołani do korpusu podstawowego. Uznański znalazł się w tej drugiej grupie. 28 czerwca 2023 roku działające przy premierze Centrum GovTech poinformowało, że Uznański, jako drugi Polak w historii, poleci w kosmos. 1 września 2023 roku dołączył do Europejskiego Korpusu Astronautów jako astronauta projektowy ESA, wtedy też rozpoczęło się jego szkolenie w Europejskim Centrum Astronautów. 5 sierpnia 2024 roku ESA oficjalnie ogłosiła, że Uznański weźmie udział w misji Ax-4 na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako specjalista misji. Przeprowadzi on 13 eksperymentów i badań zaprojektowanych przez polskich inżynierów i naukowców w ramach ogłoszonej 2 grudnia 2024 roku polskiej misji technologiczno-naukowej Ignis. Będą dotyczyć m.in. działania zaawansowanych jednostek AI w warunkach niskiej grawitacji, wpływu długotrwałego pobytu w kosmosie na zdrowie psychiczne człowieka, czy też wykorzystania mikroglonów w przyszłych misjach kosmicznych i medycynie kosmicznej. Start misji Axiom 4 nastąpił 25 czerwca 2025 roku o godzinie 8:31 czasu polskiego. Następnego dnia po pomyślnym zadokowaniu statku kosmicznego Crew Dragon Grace z astronautami na pokładzie, o godzinie 14:23 CEST Sławosz Uznański-Wiśniewski jako pierwszy Polak został przyjęty przez załogę na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Uznański został drugim, po Mirosławie Hermaszewskim Polakiem oraz 743. (635. w locie orbitalnym) człowiekiem, który znalazł się w przestrzeni kosmicznej. 15 lipca kapsuła Dragon Grace z załogą Ax-4, w tym Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim, wróciła na Ziemię.  

                   źródło: wikipedia                     

Florence and the Machine

Florence and the Machine (zapisywane również jako Florence + The Machine) – brytyjski zespół indie rockowy. Grupa powstała w 2007 roku, by już rok później wystąpić na bocznych scenach festiwali w Glastonbury czy Reading. W 2011 roku zespół był nominowany do Nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Nowy Artysta (ang. Best New Artist)[4]. W 2016 roku otrzymał pięć nominacji do tej nagrody. Na dyskografię zespołu składa się sześć albumów: Lungs (2009), Ceremonials (2011), How Big, How Blue, How Beautiful (2015), High as Hope (2018), Dance Fever (2022) oraz Everybody Scream (2025). 

6 lipca 2009 roku grupa Florence and the Machine wydała w Wielkiej Brytanii swój debiutancki album zatytułowany Lungs. Po tym jak 25 lipca 2009 roku album został wydany w Stanach Zjednoczonych w formacie digital download, zadebiutował on na siedemnastej pozycji na liście Billboard Top Heatseekers, ostatecznie osiągając numer jeden. Płyta oficjalnie została wydana w Stanach Zjednoczonych w dniu 20 października przez wytwórnię Universal Republic. Po wydaniu albumu Lungs następnymi singlami zostały utwory „Drumming Song” oraz cover The Source i Candi Staton utworu „You Got the Love” z 1986 roku. Ten ostatni doczekał się także drugiej wersji zatytułowanej „You Got the Dirtee Love” z angielskim raperem Dizzee Rascalem, z którym Welch wykonała go podczas gali Brit Awards 2010. 12 maja 2010 roku poinformowano, że Florence And The Machine stworzy utwór o nazwie „Heavy in Your Arms” specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Saga „Zmierzch”: Zaćmienie, gdzie w filmie wykorzystany został podczas napisów końcowych. Początkowo Welch rozważała oferty z wytwórni zespołu, która proponowała jej nagranie drugiego albumu w Stanach Zjednoczonych, pracując z amerykańskimi tekściarzami i producentami, ale ostatecznie zdecydowała się nagrać materiał na album w Wielkiej Brytanii. Większość tekstów na album została stworzona między styczniem a kwietniem 2011 roku, natomiast sesja nagraniowa odbyła się w kwietniu w Abbey Road Studios. 23 sierpnia utwór wydany został przez wytwórnię Island Records jako pierwszy singel z drugiego albumu. 14 września w brytyjskim radiu XFM swoją premierę radiową miał następny singel, zatytułowany „Shake It Out”. Okładka singla została sfotografowana przez Karla Lagerfelda. Drugi album studyjny grupy, zatytułowany Ceremonials został wydany 31 października 2011 roku w Wielkiej Brytanii. 26 kwietnia 2012 roku Florence and the Machine wydali utwór „Breath of Life”, który promował film pt. Królewna Śnieżka i Łowca w reżyserii Ruperta Sandersa. 10 lutego 2015 roku została wypuszczona zapowiedź trzeciego albumu studyjnego pod tytułem How Big, How Blue, How Beautiful. Premiera albumu została zapowiedziana na 29 maja w Niemczech, 1 czerwca w Wielkiej Brytanii, a 2 czerwca w USA. Tego samego dnia album został wydany w Polsce. W grudniu 2015 roku odbył się koncert w łódzkiej Atlas Arenie, a w czerwcu 2016 roku grupa wystąpiła na Open’er Festival w Gdyni-Kosakowie. Po zakończeniu w 2016 roku trasy koncertowej, czego wyrazem był koncert podczas imprezy British Summertime w londyńskim Hyde Parku, Welch współpracowała z producentami gry Final Fantasy XV, nagrywając trzy premierowe utwory do ścieżki dźwiękowej gry, w tym cover piosenki „Stand by Me” Ben E. Kinga. Nagrała również piosenkę promującą film Tima Burtona pt. „Osobliwy dom pani Peregrine”, zatytułowaną „Wish That You Were Here”. 3 maja 2018 roku w programie brytyjskiej DJ i prezenter radiowej Annie Mac w BBC Radio 1 miała miejsce światowa premiera pierwszego singla, pt. „Hunger”, razem z teledyskiem w reżyserii AG Rojasa. Tego samego dnia zapowiedziano wydanie kolejnego, czwartego albumu grupy, zatytułowanego „High as Hope”. 2 czerwca 2018 roku zespół wystąpił jako headliner podczas Orange Warsaw Festival 2018 na warszawskim Służewcu. 15 marca 2019 roku zespół wystąpił w łódzkiej Atlas Arenie. Był to drugi koncert grupy w tym miejscu. Czwarty album zespołu zatytułowany High as Hope ukazał się 29 czerwca 2018 r. 17 kwietnia 2020 roku zespół Florence and the Machine wydał utwór „Light of Love” w odpowiedzi na pandemię COVID-19. 9 marca 2022 roku Welch ogłosiła „Dance Fever”, piąty album zespołu, w poście na swoim koncie na Instagramie, ujawniając również okładkę albumu i datę przedsprzedaży. 15 maja 2022 roku ukazał się deluxe albumu „Dance Fever”, zawierający cztery nowe utwory akustyczne oraz cover utworu Iggy'ego Popa „Search and Destroy”. W 2024 roku Florence and the Machine nawiązali współpracę z Taylor Swift przy utworze „Florida!!!” z albumu Swift „The Tortured Poets Department”. Ich szósty album, Everybody Scream, miał ukazać się 31 października 2025 roku. 

                   źródło: wikipedia                    

Antoni Piechniczek

 

 

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN. 

 

W 1972 był kandydatem na szkoleniowca Stali Stalowa Wola, nie doszedł jednak do porozumienia z klubem po tym, jak zaproponowano mu poprowadzenie zespołu wspólnie z Jerzym Kopą. Pierwszym klubem w karierze trenerskiej był BKS Bielsko-Biała, jego trenerem został w sierpniu 1973. Początkowo mieszkał w Chorzowie, następnie przeprowadził się do Bielska-Białej. W pierwszym sezonie jego drużyna przegrała walkę o awans z Piastem Gliwice. W sezonie 1974/1975 zajął z drużyną piąte miejsce. Jego bilans jako trenera klubu BKS Stal Bielsko-Biała wyniósł 26 zwycięstw, 20 remisów i 14 porażek. Został następnie szkoleniowcem Odry Opole; w sezonie 1975/1976 wygrał z tym klubem II ligę. W pierwszym spotkaniu I ligi jego zespół pokonał drużynę Legii Warszawa 4:1. W sierpniu 1979 został szefem wyszkolenia Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Katowicach. Prowadził też drużyny Ruchu Chorzów i Górnika Zabrze, pracował także w klubach zagranicznych z Kataru i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Prowadził też tunezyjską drużynę Espérance Tunis. W 1987 zdobył mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze. Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera i selekcjonera reprezentacji Polski; obowiązki objął 5 stycznia 1981. Zadebiutował 25 marca 1981 w przegranym 2:0 meczu z reprezentacją Rumunii. Ostatecznie uzyskał awans na mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982. W spotkaniu półfinałowym jego zespół przegrał z Włochami 0:2. W meczu o trzecie miejsce Polacy pokonali reprezentację Francji 3:2. Prowadzona przez niego drużyna wywalczyła również awans na mistrzostwa świata w Meksyku w 1986. Na turnieju reprezentacja przegrała w 1/8 finału. Antoni Piechniczek złożył rezygnację w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się doprowadzić zespołu do awansu na mistrzostwa świata we Francji w 1998. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (brał z nią udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Długoletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W 2004 został członkiem zarządu i wiceprezesem do spraw szkolenia. W latach 2008–2012 pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski. Został też wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem.  

 

                   źródło: wikipedia                   

Marek Torzewski

 

 

 

Marek Torzewski (ur. 6 kwietnia1960 w Rogoźnie) – polski śpiewak operowy – tenor. 

     Jako dziecko śpiewał w poznańskim chórze chłopięcym - Polskie Słowiki Jerzego Kurczewskiego. Jako 11-latek zaśpiewał utwór „Krakowiaczek jeden...” dla ówczesnego prezydenta USA. W latach 1983–1986 był solistą Teatru Wielkiego w Łodzi. W 1984 został laureatem międzynarodowego konkursu wokalnego im. Jana Kiepury w Krynicy. W 1985 zadebiutował w Teatro alla Scala w Mediolanie pod dyrekcją Claudio Abbado. W 1986 wyemigrował do Belgii i został solistą Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli (do 1991). W latach 1992–2003 występował jako solista na scenach operowych m.in. Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanii, Portugalii. W grudniu 1991 wziął udział w koncercie Requiem W.A. Mozarta w La Scali z okazji światowych obchodów 200-lecia śmierci Mozarta. W 2009 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii „Kultura”), przyznawaną przez redakcję „Polish Market”. 29 czerwca 2011 został członkiem Honorowego Komitetu Rozwoju Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli. 20 grudnia 2019 został skazany przez Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej na karę grzywny w wysokości 7500 złotych i zwrot kwoty 4550 złotych omyłkowo przelanej przez Bialskie Centrum Kultury (BCK) na konto bankowe Torzewskiego (miała to być gaża dla innego tenora). Artysta odmówił zwrotu omyłkowo przelanych mu pieniędzy, w wyniku czego został oskarżony o ich przywłaszczenie. 7 lipca 2020 Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił apelację Torzewskiego, zobowiązując go dodatkowo do zapłaty 840 złotych na rzecz BCK oraz 800 złotych kosztów postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że: "Działania oskarżonego nacechowane były zamiarem bezpośrednim i kierunkowym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale w sposób zasługujący na szczególną naganę, albowiem motywem była próżna chęć szybkiego i łatwego wzbogacenia się kosztem innych osób". Wyrok jest prawomocny. Żonaty z aktorką Barbarą Romanowicz, z którą ma córkę Agatę (ur. 29 września 1984 w Łodzi), również piosenkarkę.

                   źródło: wikipedia                  

Zaz

 

Zaz, właśc. Isabelle Geffroy (ur. 1 maja 1980 w Tours) – francuska piosenkarka jazzowa i soulowa. 

Zadebiutowała w 2001 występami w bluesowej formacji Fifty Fingers. W 2002 przyłączyła się do grupy Don Diego charakteryzującej się graniem mieszanki stylów latino i rock, ze znaczącymi wpływami afro, arabo i andalo. Nie osiągnąwszy sukcesu, w 2006 wyjechała do Paryża, gdzie śpiewała głównie w piano-barach oraz grała w kabarecie Aux 3 Mailletz w dzielnicy Saint-Michel. Grywała również na ulicy, głównie na Montmartrze, na chodniku przy placu du Tertre. W 2007 rozpoczęła współpracę z producentem i kompozytorem Kerredinem Soltanim, który napisał dla niej piosenkę „Je veux”. Jesienią 2008 wzięła udział w konkursie Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir oraz za pośrednictwem stowarzyszenia Alliance française z Władywostoku wystąpiła gościnnie w Rosji, dając 15 kameralnych koncertów w towarzystwie pianisty Juliena Lifszyca. W styczniu 2009 wygrała trzecią edycję konkursu Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir odbywającego się w Paryżu. Koncertowała w Rosji, Japonii i Egipcie. W maju 2010 nagrała pierwszą płytę, wydaną przez wytwórnię fonograficzną Play On. Na płycie, zatytułowanej jej artystycznym pseudonimem Zaz, znalazły się piosenki napisane przez samą piosenkarkę („Trop sensible”, „Les passants”, „Le long de la route”, „Prends garde à ta langue” i „J’aime à nouveau”), a także Raphaëla („Éblouie par la nuit”, „Port coton”, „La fée”) czy Kerredine’a Soltaniego („Je veux” i „Ni oui, ni non”, nagrane przy współpracy z Vivien Roost). Również w 2010 podpisała kontrakt z Carambą i Sony ATV, rozpoczynając tym samym serię koncertów zarówno na terenie samej Francji, jak i w innych krajów europejskich. Dwa miesiące od wydania płyta Zaz uzyskała status złotej, a promująca ją piosenka „Je veux” została uznana przez stację TF1 za przebój lata. Nagrała również remix utworu „Young Boy” Anny Cyzon, współpracując z wykonawczynią piosenki. W 2013 wydała kolejny album studyjny pt. Recto verso, który promowała singlem „On ira”. 1 lipca 2013 zagrała koncert w warszawskiej Hali Koło, a jako jej support zaśpiewała Alexandra Strunin. W 2014 wydała trzeci album studyjny pt. Paris, na której znalazły się nowe aranżacje francuskich przebojów w wykonaniu wokalistki. 

                   źródło: wikipedia