28 marca 2026
Aga Zaryan
24 marca 2026
Romina Power
Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka.
Power urodziła się jako najstarsza córka pary hollywoodzkich aktorów: Tyrone’a Powera i jego drugiej żony Lindy Christian. W wieku 14 lat zaczęła grać w filmach, głównie włoskojęzycznych. Pierwszym z nich był Menage all’italiana. W 1967 roku na planie filmowym produkcji Nel Sole poznała Albano Carrisiego, który już wówczas był uznanym piosenkarzem. Ich związek budził duże wątpliwości, tak wśród obu rodzin, jak i szerszego otoczenia, z powodu drastycznych różnic klasowych w pochodzeniu członków pary (wychowana w hollywoodzkim luksusie Romina i pochodzący z ubogiej wiejskiej rodziny Albano). W lipcu 1970 będąc w 5. miesiącu ciąży Romina wyszła za mąż za Albano Carrisiego, z którym ma czworo dzieci. W 1969 roku Romina wydała swój pierwszy solowy album, w 1975 ukazała się pierwsza płyta nagrana w duecie z Albano. Razem z mężem dwukrotnie brała udział w Konkursie Piosenki Eurowizji i dwukrotnie zajęła siódme miejsce w klasyfikacji finałowej: w 1976 roku z utworem „We'll Live It All Again”, a 1985 – z „Magic Oh Magic”. Przełom w karierze duetu nastąpił w 1982 roku za sprawą singla „Felicità”, będącego zarazem ich największym przebojem w dorobku. Dwa lata później małżeństwo wydało piosenkę „Ci sarà”, z którym wygrali Festiwal w San Remo. W 1987 roku ukazał się album Liberta, a piosenka o tym tytule ponownie zawędrowała na szczyty list przebojów. W 1991 roku para po raz kolejny wystąpiła na Festiwalu w San Remo z udanym utworem Oggi Sposi. W 1995 roku ukazał się ostatni wspólny album duetu Emozionale, a pod koniec 1996 roku wydano składankę zawierającą trzy nowe utwory. W 1999 roku, po kilku latach małżeńskich nieporozumień w związku ze sprawą zaginięcia w Stanach Zjednoczonych najstarszej córki Ylenii Carrisi (styczeń 1994), Romina rozwiodła się z Albano Carrisim. W 1999 i 2000 roku była prezenterką telewizyjnego show Per Tutta La Vita. Wydała też kilka książek m.in. poświęconą Ylenii powieść Ho sognato don Chisciotte (2000). W 2005 roku wzięła udział we włoskim programie Ballando con le Stelle, którego polskim odpowiednikiem jest Taniec z gwiazdami. W 2005 roku wyreżyserowała film na kanwie własnej powieści Upaya. W 2007 opuściła Włochy i powróciła do Stanów Zjednoczonych. W 2015 Albano i Romina Power ponownie spotkali się na gościnnym występie na Festiwalu w San Remo. Wystąpili także w „Sylwestrze Marzeń z Dwójką” 2018/2019 w Zakopanem i 2025 w Katowicach.
źródło: wikipedia
22 marca 2026
Al Bano
Al Bano, właśc. Albano Carrisi, znany też jako Al Bano Carrisi (ur. 20 maja 1943 w Cellino San Marco) – włoski piosenkarz i aktor. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych włoskich tenorów na świecie. W toku kariery muzycznej, obejmującej siedem dekad, sprzedał ponad 165 milionów płyt, szczególnie dzięki duetowi z hollywoodzką piosenkarką Rominą Power.
Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka.
Mając 12 lat, Albano napisał swoją pierwszą kompozycję, „Addio Sicillia”. W wieku 16 lat, kiedy sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, postanowił wyemigrować do Mediolanu. Początkowo mieszkał na dworcu, po kilku tygodniach udało mu się znaleźć pracę jako kelner w restauracji Al Dollaro. W Mediolanie znalazł też ogłoszenie o castingu do Clan Celentano, który ostatecznie udało mu się przejść. Założyciel klanu – Adriano Celentano – zmienił mu wówczas pseudonim na Al Bano oraz umożliwił mu nagranie debiutanckiego singla – „La strada”, będącego coverem piosenki Gene’a Pitneya. W 1967 roku Albano nagrał swój pierwszy przebój „Nel sole”, z którym wygrał konkurs piosenkarski Disco per l'estate i zajął pierwsze miejsce. W tym samym roku został nagrany film pod tym samym tytułem, w którym Albano wystąpił z młodą, nieznaną wówczas, amerykańską aktorką Rominą Power, córką sławnego aktora Tyrone’a Powera. Pod koniec roku pojawił się pierwszy album Carrisiego, na którym znalazły się m.in. piosenki „Nel sole” oraz cover piosenki „La donna dell’amico mio” Roberto Carlosa. W 1968 roku pojawił się drugi album artysty pt. Il ragazzo che sorride. W kolejnym roku wygrał Disco per l’estate z piosenką „Pensando a te”, która została tytułowym singlem jego trzeciego albumu, oraz skomponował utwór „Acqua di mare” dla Rominy Power. Para wzięła ślub 26 lipca 1970 roku. W tym samym roku małżeństwo zaczęło współpracować (Albano napisał dla niej kolejną piosenkę – „Storia di due innamorati”, który umieścił na swoim kolejnym albumie pt. A cavallo di due stilli), doczekało się także pierwszego dziecka – Ylenii. W 1973 roku Power urodziła Yariego, w 1985 – Cristel, a w 1987 – Rominę Junior. W 1975 roku Albano postanowił rozpocząć pełną współpracę z małżonką. Efektem pracy był pierwszy wspólny album studyjny pary pt. Dialogo. W tym samym roku zajęli drugie miejsce z utworem „Dialogo na Disco per l’estate”, a w kolejnym roku zostali reprezentantami Włoch podczas 21. Konkursu Piosenki Eurowizji, na którym zajęli ostateczne siódme miejsce z utworem „We'll Live It All Again”. W 1981 roku para nagrała jeden ze swoich największych przebojów – „Sharazan”. Rok później, w 1982 wystartowali po raz pierwszy w duecie na Festiwalu w San Remo z utworem „Felicità”, z którym zajęli drugie miejsce. Piosenka podbiła włoskie listy przebojów na wiele tygodni, a w samych Niemczech singiel sprzedał się w nakładzie ponad 6 milionów egzemplarzy, za co para dostała nagrodę Złoty Glob. W 1985 roku para obchodziła 25-lecie wspólnej pracy artystycznej, co zaowocowało albumem pt. Le piů belle canzoni oraz książką autobiograficzną, zatytułowaną Autoritatto, a także VHS o tym samym tytule. W 1996 roku Albano powrócił do solowej kariery, którą zaczął od występu na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „È la mia vita”. Na zaproszenie organizatorów festiwalu sopockiego, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę. Zaśpiewali swoje największe hity. Pod koniec roku grali jeszcze kilka koncertów w Europie. 4 października 1998 roku, podczas II Światowego Spotkania Rodzin, małżeństwo zagrało swój ostatni koncert, występując na żywo przed Janem Pawłem II. Po zakończeniu ceremonii, duet długo rozmawiał z papieżem na temat problemów w ich małżeństwie. W 1999 roku, na łamach tygodnika Oggi, Albano ogłosił oficjalnie separację z żoną oraz wyjaśnił powody swojej decyzji. W 2000 roku wokalista ponownie pojawił się podczas festiwalu w Sopocie. W 2013 roku Albano wydał książkę Io ci credo (polski tytuł: Wierząc, nie poddałem się nigdy). W tym samym roku wystąpił ponownie, po kilkunastu latach przerwy, w duecie z Rominą Power.
źródło: wikipedia
19 marca 2026
Acid Drinkers
Acid Drinkers – polski zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę heavymetalową. Powstał w 1986 roku w Poznaniu. Zespół tworzą basista i wokalista Tomasz „Titus” Pukacki, gitarzyści Dariusz „Popcorn” Popowicz i Robert „Litza” Friedrich oraz perkusista Maciej „Ślimak” Starosta.
Zespół zyskał popularność już za sprawą wydanego w 1990 roku debiutanckiego albumu pt. Are You a Rebel? Twórczość grupy stanowiła wówczas novum na krajowym rynku muzyki heavymetalowej. Nagrania z nurtu crossover thrash były oparte głównie na humorystycznych tekstach, co przyczyniło się do pozyskania szerszego grona odbiorców. Wkrótce potem kwartet podjął współpracę z menadżerką Katarzyną Kanclerz, związaną z Izabelin Studio. W efekcie grupa zaistniała w mediach pozabranżowych. W latach późniejszych twórczość zespołu ulegała nieznacznym zmianom stylistycznym zawierając m.in. wpływy groove metalu. Z kolei w tekstach wystąpiły także odniesienia do kwestii problemów społecznych. Do 2014 roku grupa wydała czternaście albumów studyjnych oraz szereg pomniejszych wydawnictw pozytywnie ocenianych zarówno przez krytyków muzycznych, jak i publiczność. Formacja ośmiokrotnie otrzymała nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego, Fryderyka. Była także wielokrotnie wyróżniona w plebiscytach branżowych czasopism Metal Hammer, Teraz Rock i Thrash’em All. Nazwa zespołu w wolnym tłumaczeniu z języka angielskiego oznacza „kwasożłopy” („acid” – „kwas” + „drinker” – „ktoś, kto pije”, „pijący”) – jest to slangowe określenie ludzi pijących tanie wina. Byli i obecni członkowie grupy utworzyli lub współtworzyli liczne zespoły i projekty poboczne, m.in. takie jak: NoNe, Lipali, Illusion, Armia, Turbo, Wolf Spider, Flapjack, Arka Noego, Guess Why, Albert Rosenfield, Creation of Death, Luxtorpeda, 2Tm2,3 czy Anti Tank Nun, Siq. W 2022 Titus przyznał, że grupa zawiesiła działalność, a w 2024 stwierdził, że jeśli miałoby dojść do odwieszenia, to w oryginalnym składzie. 13 września 2024 w Poznaniu formacja zaprezentowała krótki występ w pierwotnym składzie (Titus, Litza, Ślimak, Popcorn). W grudniu 2024 zapowiedziano występy zespołu w 2025 w oryginalnym składzie.
źródło: wikipedia
16 marca 2026
Szymon Marciniak
10 marca 2026
Wojciech Smarzowski
.jpg)

Wojciech Smarzowski (ur. 18 stycznia 1963 w Korczynie) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta oraz operator filmowy, kawaler Orderu Odrodzenia Polski. Popularność zdobył przede wszystkim dzięki drastycznym filmom takim jak Wesele (2004), Dom zły (2009), Róża (2011), Wołyń (2016), w których punktował przywary polskiej prowincji oraz relacje historyczne pomiędzy Polakami a Mazurami (Róża) oraz Ukraińcami (Wołyń). Wielokrotny laureat Orłów za najlepszą reżyserię (2005, 2010, 2012, 2017), odbiorca nagrody FIPRESCI za film Kler (2018) na Transilvania International Film Festival w Klużu-Napoce.
Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1986 roku rozpoczął studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, ukończone w 1990 roku. Początkowo zajmował się filmem dokumentalnym, reklamowym i teledyskami. Teledysk do singla grupy Myslovitz „To nie był film” został nagrodzony Fryderykiem za rok 1998. W 1998 roku Smarzowski nakręcił swój pierwszy film pełnometrażowy, Małżowinę (1998). W 2000 roku Smarzowski napisał scenariusz do Sezonu na leszcza w reżyserii Bogusława Lindy. Wesele (2004), które zaistniało w obiegu międzynarodowym za sprawą Stefana Laudyna. Wesele otrzymało jednak między innymi nagrodę jury młodzieżowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno, Wyróżnienie Specjalne Jury na MFF w Karlowych Warach oraz Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Kolejny film reżysera, osadzony w realiach późnej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Dom zły (2009). Za Dom zły Smarzowski otrzymał nagrodę za scenariusz (wespół z Łukaszem Kośmickim) oraz reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Róża (2011), której scenarzystą był Michał Szczerbic, stanowi próbę rozrachunku z okresem tuż po II wojnie światowej. Róża pokazuje tę potworność historii, nie oszczędzając w najmniejszym stopniu widza” – pisał Zdzisław Pietrasik dla „Polityki”. Pomimo wielkiego sukcesu festiwalowego w Polsce (7 Orłów, w tym nagroda dla Smarzowskiego za reżyserię; Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego). Następne dwa filmy Smarzowskiego toczyły się już w czasach współczesnych. Drogówka (2012). Film był sukcesem kasowym, jednak część krytyków odbierała go sceptycznie. Jakub Popielecki z portalu Filmweb pisał: „Nieustanne czarnowidztwo i powtarzanie, że »tutaj jest jak jest« odbiera filmowi reżysera dynamikę, element myślowej prowokacji. Mówiąc wciąż to samo, przestaje on mówić cokolwiek”. Podobnie umiarkowany był odbiór Pod Mocnym Aniołem (2013) na podstawie prozy Jerzego Pilcha, z Robertem Więckiewiczem w pierwszoplanowej roli alkoholika. Marta Michalska z „Kultury Liberalnej” twierdziła, że: „Pochwała kunsztu idzie w parze z zarzutami pustej grafomanii. A laudacja nowatorstwa i odwagi – z opiniami o sadystycznej błazenadzie”. Do roztrząsania historii Polski reżyser wrócił w filmie Wołyń (2016), drastycznym studium przyczyn i następstw rzezi wołyńskiej, ludobójstwa Polaków dokonanego przez Ukraińców w latach 1943–1944. Nagrodzony 9 Orłami (w tym dla Smarzowskiego za reżyserię) Wołyń wzbudził spolaryzowaną reakcję. Jakkolwiek większość ocen filmu w Polsce była pozytywna (na przykład Marek Kozubal pisał dla „Rzeczpospolitej” o Wołyniu jako filmie „przełomowym i do bólu prawdziwym”). Następne dwa filmy pełnometrażowe Smarzowskiego stanowiły powrót do współczesności. Kler (2018), traktujący o trzech księżach katolickich (Jakubik, Więckiewicz, Jacek Braciak) naruszających obyczajność, wpisywał się w ówczesną dyskusję dotyczącą skandali pedofilskich oraz protestów antykościelnych. Kler był krytykowany za jednostronne przedstawienie duchowieństwa, ale też przeinaczenia historyczne; zdaniem księdza Andrzeja Lutra Kler sugeruje, że sojusz Kościoła katolickiego z opozycją antykomunistyczną z czasów stanu wojennego „skutkuje dzisiejszą skorumpowaną symbiozą władzy prawicowej i Kościoła”. Wesele (2021) – drastyczniejsza wariacja na temat filmu Smarzowskiego z 2004 roku – było odbierane już negatywnie, zarówno przez lewicę („w dwie godziny ukiszono w Weselu całe kilkanaście lat publicystyki »Gazety Wyborczej«”), jak i prawicę („[reżyser] przedstawił nas wszystkich bardziej pogardliwie niż reżyserzy filmowi Josepha Goebbelsa”). Następny film reżysera, Dom dobry (2025), poświęcony został wielowarstwowym przejawom przemocy domowej, jakiej na mężatce (Agata Turkot) dopuszcza się jej partner (Tomasz Schuchardt). Pomimo wysokiej frekwencji kinowej (310 tysięcy widzów w ciągu weekendu otwarcia) film był odbierany chłodno przez krytyków. Jak podsumowywał Jakub Majmurek: „Pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn […]. Można było odnieść wrażenie, że […] Smarzowski […] ze swoją estetyką i tematyką zaczął wyraźnie rozmijać się z progresywną kinofilską publicznością”.
źródło: wikipedia
6 marca 2026
Billie Eilish
Jej kariera rozpoczęła się w 2015, kiedy stworzony przez nią i jej brata Finneasa O’Connella utwór „Ocean Eyes” zdobył popularność. W 2017 wydała swój pierwszy EP pt. Don’t Smile at Me, a także wyruszyła w trasę koncertową Don’t Smile at Me Tour. W 2019 wydała swój pierwszy album studyjny pt. When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, z którym dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w USA i Anglii, a z singlem „Bad Guy” – również m.in. na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 wydała utwór „No Time to Die”, jako piosenkę oryginalną do filmu Nie czas umierać. W 2021 wydała album pt. Happier Than Ever, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w 25 krajach. W 2023 wydała utwór „What Was I Made For?” na potrzeby filmu Barbie. W 2024 opublikowany został album Hit Me Hard and Soft, będący trzecim krążkiem piosenkarki. Za swoją twórczość muzyczną otrzymała: dwa Oscary, dziesięć nagród Grammy (w tym w kategorii album roku za rok 2020 oraz w 2020, 2024 i 2026 w kategorii piosenka roku), trzy Brit Awards, dwa Złote Globy, sześć MTV Video Music Awards, trzy Billboard Music Awards i cztery iHeartRadio Music Awards. Dwie wydane przez nią płyty znalazły się na pierwszym miejscu list Billboard 200, a pięć singli zostało uwzględnionych w pierwszej dziesiątce utworów listy Billboard Hot 100. Została wpisana 16 razy do Księgi rekordów Guinnessa. W styczniu 2023 znalazła się na 198. miejscu na liście 200 najlepszych piosenkarzy wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. Od listopada 2024 do września 2025 trwała jej trasa koncertowa Hit Me Hard and Soft: The Tour. W 2025 wydała utwór „Wildflower” jako singiel albumu, dzięki czemu piosenka otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy, za piosenkę oraz nagranie roku. 8 maja 2026 odbędzie się premiera wyreżyserowanego przez Eilish i Jamesa Camerona filmu dokumentalnego z trasy koncertowej.
źródło: wikipedia
2 marca 2026
Michał Szpak
28 lutego 2026
Zbigniew Bartman
Pierwotnie odnosił sukcesy w siatkówce plażowej – w 2004 r. wraz z Michałem Kubiakiem zdobył w Mysłowicach złoty medal mistrzostw Europy do lat 18., a miesiąc później we włoskim Termoli srebrny medal mistrzostw świata w tej kategorii wiekowej. W Polskiej Lidze Siatkówki zadebiutował 12 października 2003 jako zawodnik AZS Politechniki Warszawskiej w przegranym 0:3 spotkaniu ze Skrą Bełchatów. Po raz pierwszy do szerokiej kadry narodowej został powołany w 2007 r. przez Raúla Lozano, zadebiutował jednak dopiero 13 czerwca 2008 podczas meczu Ligi Światowej z Egiptem (2:3). Został nagrodzony Siatkarskim Plusem za debiut roku 2008. We wrześniu 2009 r., po zdobyciu złotego medalu mistrzostw Europy, prezydent RP Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu” nadał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 r. zadebiutował jako atakujący w reprezentacji Polski prowadzonej przez Andreę Anastasiego. Został uznany najlepszym atakującym Ligi Światowej w Sofii. Również w Pluslidze grał jako atakujący. W pierwszym meczu w fazie finałowej Ligi Światowej 2011 w Gdańsku siatkarz naderwał mięsień dwugłowy łydki w piątym secie w meczu z Bułgarią. W lipcu 2023 r. ogłosił zakończenie kariery siatkarskiej. Od 13 lutego 2025 jest koordynatorem sportowym kobiecego ŁKS Commercecon Łódź, grającego w Tauron Lidze. 5 lipca 2023 federacja Clout MMA, organizująca tzw. freak show fight ogłosiła, że Zbigniew Bartman zawalczy w oktagonie podczas gali Clout MMA 1. Jego rywalem został były reprezentant Polski w piłce nożnej – Tomasz Hajto. Zwyciężył w drugiej rundzie przez techniczne poddanie, po zaciśnięciu rywalowi duszenia zza pleców. W drugiej walce, którą stoczył 29 grudnia 2023 podczas Clout MMA 3: Santa Clout zawalczył z innym reprezentantem kraju w piłce nożnej, Błażejem Augustynem. Bartman tym razem debiutował w formule kick-bokserskiej opartej na zasadach K-1. Zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie. 8 czerwca w wydarzeniu głównym gali Clout MMA 5 zawalczył z youtuberem i trenerem personalnym Adamem Modzelewskim ps. „AJ". Rundy tej walki toczyły się na przemian z rundami drugiej walki Modzelewskiego, w której ten mierzył się z youtuberem Kacprem „Crusherem" Błońskim. Bartman zwyciężył swoją walkę przez jednogłośną decyzję sędziów.
źródło: wikipedia
26 lutego 2026
Stashka
Stashka, właśc. Katarzyna Hain z domu Stasiak (ur. 6 lipca 1984 w Szczytnie) – polska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów. Jest dyplomowanym mgr. muzykologii.
Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia w Szczytnie w klasie fortepianu, zdobyła dyplom za arie i pieśni operowe na wydziale wokalnym w Szkole Muzycznej II stopnia w Olsztynie, w tym czasie śpiewała także w zespole cygańskim Hitano. Podczas studiów na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończyła na kierunku muzykologii, aktywnie udzielała się w Chórze Akademickim tego uniwersytetu pod dyrekcją Jacka Sykulskiego. Następnie wspomagała w chórkach takie gwiazdy jak m.in.: Ania Wyszkoni, Zakopower, Kasia Cerekwicka czy Marika. W 2013 z piosenką „Na skraj świata” wzięła udział w konkursie SuperPremiery podczas 50. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku z piosenką wygrała plebiscyt radiowy Przebojem na antenę. W 2014 otrzymała nagrodę „Odkrycie Roku” Radia Fama, następnie reprezentując Polskę z utworami „Chcę kochać” i „Babe Babe I Love You”, zdobyła główną nagrodę Grand Prix oraz nagrodę publiczności podczas Bałtyckiego Festiwalu Piosenki w Karlshamn (Szwecja). Ten sukces zadecydował o nagraniu pierwszej solowej płyty pt. Naturalnie wydanej 18 marca 2016 w Universal Music Polska. Jest autorką wszystkich tekstów do swoich piosenek oraz kompozytorką lub współkompozytorką (z Emilianem Waluchowskim) muzyki. Drugi album Historie, ukazał się 8 marca 2021roku nakładem wytwórni Soul Records. Artystka pracowała nad albumem z muzykami i producentami, między innymi: Dominic Buczkowski. Autorem kilku tekstów jest Wojciech Byrski.
źródło: wikipedia
.jpg)
.jpg)

.jpg)






.jpg)
.jpg)






