Mark Carney

 

Mark Carney OC (ur. 16 marca 1965 w Fort Smith) – kanadyjski ekonomista i polityk, prezes Banku Kanady (2008–2013) i Banku Anglii (2013–2020), a także lider Liberalnej Partii Kanady i premier Kanady od 2025.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w banku inwestycyjnym Goldman Sachs. Pracował w biurach w Londynie, Tokio, Nowym Jorku i Toronto, zajmując się analizą rynków finansowych. W 2003 roku przeszedł do Banku Kanady, obejmując stanowisko zastępcy prezesa, a następnie pracował jako starszy wiceminister finansów. W 2008 roku został mianowany prezesem Banku Kanady, gdzie nadzorował politykę pieniężną w czasie światowego kryzysu finansowego. Jego decyzje, w tym utrzymywanie niskich stóp procentowych, były uznawane za kluczowe dla stabilizacji kanadyjskiej gospodarki. W 2013 roku został prezesem Banku Anglii, stając się pierwszą osobą spoza Wielkiej Brytanii na tym stanowisku w ponad 300-letniej historii banku. Jego kadencja przypadła na okres istotnych zmian, w tym przejęcia przez Bank Anglii obowiązków regulatora finansowego oraz decyzji dotyczących polityki stóp procentowych. Przed referendum w sprawie Brexitu ostrzegał przed jego konsekwencjami dla brytyjskiej gospodarki. Po głosowaniu podjął działania stabilizujące sytuację na rynkach finansowych. Jego kadencja zakończyła się w 2020 roku. Po opuszczeniu Banku Anglii Carney został specjalnym wysłannikiem ONZ ds. klimatu i finansów, promując działania na rzecz inwestycji w zrównoważony rozwój i redukcję emisji CO₂. W 2021 roku zaangażował się w inicjatywę Glasgow Financial Alliance for Net Zero, zrzeszającą instytucje finansowe wspierające transformację energetyczną.  9 marca 2025 roku został liderem Partii Liberalnej Kanady, po rezygnacji Justina Trudeau. Zwyciężył w wewnątrzpartyjnych wyborach, uzyskując 82% głosów i pokonując m.in. Chrystię Freeland. Jego kandydatura spotkała się zarówno z poparciem, jak i krytyką – zwłaszcza ze strony Partii Konserwatywnej, która zarzucała mu związki ze światem wielkich finansów.  14 marca 2025 roku objął urząd premiera Kanady, a jego przysięgę odebrała gubernator generalna Kanady Mary Simon. Jeszcze tego samego dnia podpisał zniesienie podatku węglowego dla konsumentów, nałożonego w 2019 roku.  28 kwietnia 2025 po raz pierwszy startował w wyborach parlamentarnych i wygrał w jednomandatowym okręgu Nepean. 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                        

Tomasz Jodłowiec

 

 

Tomasz Jodłowiec (ur. 8 września 1985 w Żywcu) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika. Reprezentant Polski w latach 2008–2016, uczestnik Mistrzostw Europy 2016.

 

Jodłowiec jest wychowankiem Koszarawy Żywiec. Piłkarskie szlify zbierał także w szkołach mistrzostwa sportowego w Bielsku-Białej i Łodzi. W 2004 trafił do Widzewa Łódź, który był jego pierwszym profesjonalnym klubem w karierze. Później występował jeszcze w Stali Głowno, Podbeskidziu Bielsko-Biała, a także zaliczył epizod w ŁKS-ie. W 2006 został piłkarzem Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Z tym klubem, w sezonie 2006/07 sięgnął po Puchar Polski. Było to pierwsze klubowe trofeum w jego karierze. W 2008 wraz ze sprzedaniem klubu z Grodziska Wielkopolskiego trafił ze swoimi kolegami do Polonii Warszawa. Latem 2008 był bliski przejścia do włoskiego SSC Napoli, ale ostatecznie do transferu nie doszło. 31 lipca 2012 został graczem Śląska Wrocław, którego barwy reprezentował przez pół roku. 19 lutego 2013 został piłkarzem Legii Warszawa. W barwach warszawskiego klubu zdobył cztery mistrzostwa i trzy Puchary Polski.  20 stycznia 2018 został wypożyczony na pół roku do Piasta Gliwice. Wraz z zakończeniem sezonu 2018/2019, po zdobyciu z Piastem Gliwice tytułu Mistrza Polski, powrócił do Legii Warszawa. 2 września 2019, tym razem na zasadzie transferu definitywnego, ponownie zasilił szeregi piłkarzy Piasta Gliwice.  1 lipca 2022 roku dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała, z którym podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2023 roku. Jodłowiec debiutował w polskiej kadrze 11 października 2008 w meczu eliminacyjnym Mistrzostw Świata 2010 z Czechami. Był jednak na boisku zaledwie dwie minuty, w doliczonym czasie gry. Zastąpił na boisku Rafała Murawskiego. 14 grudnia tego samego roku rozegrał swój pierwszy mecz w pełnym wymiarze, przeciwko Serbii. 9 czerwca 2011 w meczu towarzyskim przeciwko ekipie Francji strzelił gola samobójczego. Został powołany do kadry Polski na Euro 2012, ale trener Franciszek Smuda zrezygnował z niego, podobnie jak z Michała Kucharczyka i Kamila Glika.  5 listopada 2013 został powołany przez trenera reprezentacji Polski Adama Nawałkę na dwa mecze towarzyskie ze Słowacją i Irlandią. 12 maja 2016 został powołany przez selekcjonera Adama Nawałkę do szerokiej kadry na Mistrzostwa Europy 2016 we Francji. 30 maja 2016 Adam Nawałka oficjalnie powołał go do ścisłego składu na mistrzostwa Europy. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                       

Troye Sivan

 

Troye Sivan Mellet (ur. 5 czerwca 1995 w Johannesburgu) – australijski piosenkarz, autor tekstów i aktor pochodzenia południowoafrykańsko-żydowskiego.

 

Zaczął naukę śpiewania w wieku dziewięciu lat. W 2006 rozpoczął karierę muzyczną występem na corocznym telethonie organizowanym przez Channel Seven Perth. Podczas pierwszego dnia koncertowego zaśpiewał piosenkę „Over the Rainbow”, zaś wykonanie to obejrzał m.in. Guy Sebastian, zwycięzca pierwszej edycji programu Australian Idol, który zaproponował mu wspólny występ. W 2007 dotarł do ścisłego finału konkursu StarSearch, wydał swoją debiutancką EP-kę pt. Dare to Dream i rozpoczął karierę aktorską, wcielając się w tytułową postać spektaklu Oliver! będącego inscenizacją powieści Oliver Twist wystawianą w Regal Theatre. W lutym 2008 otrzymał rolę Ace’a w krótkometrażowym filmie pt. Betrand the Terribl, a także rolę młodego Jamesa Howletta w filmie X-Men Geneza: Wolverine. W lutym 2010 wziął udział w nagraniu youtube’owej wersji charytatywnego singla „We Are the World 25 for Haiti”. Od początku marca do połowy kwietnia tego samego roku brał udział w nagraniach filmu pt. Spud będącego filmową adaptacją wydanej w 2005 noweli południowoafrykańskiego pisarza Johna van de Ruita o tym samym tytule. Zagrał w nim główną rolę Johna Miltona, za którą otrzymał nominację do Południowo-Afrykańskiej Nagrody Filmowej i Telewizyjnej (ang. South African Film and Television Awards) w kategorii „Najlepszy aktor pierwszoplanowy w filmie”. W czerwcu 2012 wrócił do RPA, gdzie nakręcił drugą część filmu zatytułowaną Spud 2: The Madness Continues (2013). Na początku czerwca 2013 podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią EMI Music Australia, pod której szyldem wydał 15 sierpnia 2014 EP-kę pt. TRXYE. Również w 2014 zdobył statuetkę Teen Choice Awards w kategorii współpraca w sieci za wideo nagrane z Tylerem Oakleyem. Na początku września 2015 wydał minialbum pt. Wild. Na przełomie września i października opublikował wideo-trylogię składającą się z teledysków do trzech piosenek – „Wild”, „Fools” i „Talk Me Down”. Utworami zapowiedział swój debiutancki album długogrający pt. Blue Neighbourhood, który wydał 4 grudnia. W listopadzie 2018 pojawił się gościnnie w teledysku do piosenki Ariany Grande „Thank U, Next”. Pierwszy występ Sivana z tym utworem na żywo odbył się 20 stycznia w programie *Saturday Night Live*, gdzie wystąpił jako gość muzyczny w odcinku prowadzonym przez Jessicę Chastain. Później Sivan potwierdził, że na jego nowym albumie znajdzie się utwór nagrany we współpracy z jego wieloletnią przyjaciółką, Arianą Grande, zatytułowany „Dance to This”. Ogłosił, że jego drugi album studyjny nosi tytuł *Bloom*. Płyta ukazała się 31 sierpnia 2018 roku. 1 kwietnia 2020 roku Sivan wydał „Take Yourself Home” – pierwszy singiel z jego piątej EP-ki, zatytułowanej *In a Dream*. 10 września wydano singiel Sivana zatytułowany „Angel Baby”.  Po tym, jak utwór zyskał dużą popularność w mediach społecznościowych w Azji Południowo-Wschodniej, trafił na wysokie miejsca list przebojów w kilku krajach. 13 lipca 2023 roku Sivan zapowiedział swój trzeci album studyjny, *Something to Give Each Other*, oraz wydał promujący go główny singiel „Rush”. 20 września ukazał się drugi singiel, „Got Me Started”. Premiera albumu odbyła się 13 października; tego samego dnia wydano trzeci singiel, „One of Your Girls”. 13 sierpnia 2026 roku Sivan zapowiedział swój czwarty album studyjny, *She's the Best*. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                      

Oliwka Brazil

 

 

Oliwka Brazil, właśc. Oliwia Anna Bartosiewicz (ur. 29 listopada 2001 w Markach) – polska raperka, piosenkarka i autorka tekstów.

 

Swój pierwszy publiczny utwór pt. „Lollipop” zamieściła na platformie YouTube w wieku 18 lat. Pierwszą większą rozpoznawalność uzyskała dzięki gościnnemu wystąpieniu w utworze „Playboy” autorstwa polskiego rapera Smolastego 12 lutego 2021 r. Wizerunek Oliwki Brazil został przedstawiony szerszej publiczności w teledysku piosenki pt. „Oh Daddy” 11 czerwca 2021 roku. W 2021 podpisała kontrakt z Warner Music Group. Jej debiutancki singiel na rapowej scenie pt. „Big Mommy” wygenerował ponad 15 mln streamów w serwisie Spotify.
 

                                                                źródło: wikipedia                                                                     

Francesco Napoli

 

 

Francesco Napoli, właśc. Francesco Napolitano (ur. 26 lutego 1958 w Neapolu) – włoski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów. Jego najbardziej znane piosenki to: "Balla Balla", "Borneo", "Piano piano", "Marina", "Ciao Italia" i "Viva la vita".

Pochodzi ze średnio zamożnej, szlacheckiej rodziny. Jego ojciec zaplanował dla niego karierę prawniczą, jednak syn marzył, by zostać muzykiem. Już od najmłodszych lat wykazywał zdolności w grze na gitarze i fortepianie. Karierę rozpoczął w latach 80. w Niemczech, gdzie szybko stał się popularny dzięki piosenkom wykonywanym w stylu italo disco, śpiewanym w języku włoskim. W 1988 wystąpił na Festiwalu w Sopocie. W 2001 wydał album pt. Lady Fantasy, który rozszedł się w łącznym nakładzie 12 milionów egzemplarzy w 44 krajach.

                                                                źródło: wikipedia                                                                    

Anne Applebaum

 

 

Anne Elizabeth Applebaum-Sikorska (ur. 25 lipca 1964 w Waszyngtonie) – amerykańsko-polska dziennikarka, laureatka Nagrody Pulitzera (2004), publicystka „The Atlantic”.

 

Urodziła się w amerykańskiej rodzinie pochodzenia żydowskiego, jako córka Harveya M. i Elizabeth Applebaumów. Po ukończeniu Sidwell Friends School w Waszyngtonie wstąpiła na Uniwersytet Yale, gdzie jesienią 1982 roku studiowała historię ZSRR pod kierunkiem byłego niemieckiego komunisty Wolfganga Leonharda. Jako studentka spędziła lato 1985 roku w Leningradzie w Związku Radzieckim (obecnie Sankt Petersburg w Rosji). W 1986 uzyskała w Yale licencjat z historii i literatury, a następnie tytuł magistra stosunków międzynarodowych na London School of Economics w 1987. Studiowała także w St Antony’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim przed przeprowadzką do Warszawy.  Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1988 jako korespondentka „The Economist” w Warszawie; do 1991 opublikowała serię artykułów o przemianach społecznych i politycznych w Europie Wschodniej. Pracowała następnie jako redaktor działu zagranicznego a później zastępca redaktora naczelnego tygodnika „The Spectator” w Londynie. W trakcie brytyjskiej kampanii wyborczej w 1997 była także redaktorem politycznym „Evening Standard”. Przez kilka lat prowadziła kolumnę „Foreigners” w internetowym magazynie „Slate”, przejętym w 2004 przez The Washington Post Company. W latach 2002–2006 była członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”, gdzie jako komentatorka polityczna prowadzi tygodniową kolumnę poświęconą sprawom zagranicznym. Jest dyrektorem projektów pod nazwą „Transitions Forum” (przemiany polityczno-gospodarcze) w londyńskim think tanku Legatum Institute.  Za swoją pierwszą książkę Between East & West (Między Wschodem a Zachodem) otrzymała w 1996 Nagrodę im. Adolpha Bentincka. Za wydaną w 2003 książkę Gułag otrzymała w 2004 Nagrodę Pulitzera w kategorii „General nonfiction”. W 2011 wraz z Danielle Crittenden wydała książkę kucharską Przepisy z mojego ogrodu.  W 2013 uzyskała obywatelstwo polskie. W tym samym roku zdobyła Cundill Prize, nagrodę za książkę historyczną Za żelazną kurtyną. Ujarzmienie Europy Wschodniej 1944–1956.  W 2018 wraz z Radosławem Sikorskim i Grzegorzem Hajdarowiczem uczestniczyła w spotkaniu Grupy Bilderberg. W 2024 otrzymała Nagrodę Pokojową Księgarzy Niemieckich oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. 27 czerwca 1992 w Waszyngtonie jej mężem został Radosław Sikorski.  

 

                                                               źródło: wikipedia                                                                    

Marcin Januszkiewicz

 

 

Marcin Jan Januszkiewicz (ur. 20 marca 1987 w Piotrkowie Trybunalskim) – polski aktor, piosenkarz, tekściarz i kompozytor.

 

Rozpoczynał karierę na deskach akademickiego teatru Collegium Nobilium, można go było ujrzeć, np. w sztuce Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha czy Chopin w Ameryce.  W latach 2010–2012 związał się z Teatrem Współczesnym w Warszawie, gdzie występował m.in. w spektaklach Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej oraz Hamlet Williama Szekspira.  W latach 2012–2016 związany był z Teatrem Studio w Warszawie, gdzie znajdował się w obsadzie spektakli, takich jak: Anna Karenina Lwa Tołstoja czy Sąd Ostateczny Ödöna von Horvátha. Za rolę Edgara Lintona w Wichrowych Wzgórzach Emily Brontë otrzymał wyróżnienie aktorskie na 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 2014 z zespołem spektaklu Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku otrzymał Grand Prix 54. Kaliskich Spotkań Teatralnych.  Występował także m.in. w Teatrze Komedia w Warszawie (zagrał tytułową rolę w musicalu Zorro), Teatrze Studio Buffo w Warszawie (Cohen i Nohavica, reż. Marian Opania) i Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu (Trzej muszkieterowie, reż. Kon). Był solistą w bełchatowskim chórze Schola Cantorum Gospel Choir im. Piotra Kudyby. W 2009 wystąpił w spektaklu muzycznym O’Malley’s Bar opartym na tekstach piosenek Nicka Cave’a, Toma Waitsa i Rolanda Topora, który stworzył we współpracy z Natalią Sikorą i Jackiem Belerem. Za spektakl otrzymał główną nagrodę w Nurcie Off na 30. PPA we Wrocławiu.  W 2011 wziął udział w 14. konkursie Pamiętajmy o Osieckiej, na którym zdobył nagrodę publiczności w ramach koncertu finalistów w Leśniczówce Pranie oraz nagrodę jury i publiczności w ramach koncertu laureatów za wykonanie utworów „Wybacz Mamasza” i „Cyrk Nocą”. W 2012 odebrał pierwszą nagrodę za wykonanie utworu „Wybacz Mamasza” w 16. krajowym konkursie OFPA 2012, a także zdobył wyróżnienie od jury oraz nagrodę dziennikarzy Tukan Dziennikarzy na 33. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz wystąpił z piosenką „Na kulawej naszej barce” w konkursie SuperDebiutów podczas 50. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.  21 września 2015 ukazał się singiel Piotra Rubika „Miłość to słowa dwa”, który Januszkiewicz wykonał z Agnieszką Przekupień. 26 września 2015 wziął udział w koncercie Pieśni szczęścia, który odbył się na Kadzielni w Kielcach. Zapis z tego koncertu został wydany jako album muzyczny, którego premiera odbyła się 20 listopada. W 2016 wystąpił w oratorium Piotra Rubika i Zbigniewa Książka „Z Powodu Mojego imienia”. W tym samym roku premierę miał jego autorski musical Liżę twoje serce (reż. Agnieszka Glińska), do którego muzykę i teksty stworzył z Mariuszem Obijalskim.  W październiku 2017 nakładem Wydawnictwa Luna Music wydał debiutancki album studyjny pt. Osiecka po męsku, na który nagrał utwory z tekstami Agnieszki Osieckiej. W 2018 nagrał singiel „Pół na pół”, który stworzył z Piotrem Rubikiem. W 2023 premierę miał musical Depesze z piosenkami zespołu Depeche Mode, w którym gra główną rolę. Tego samego roku zajął trzecie miejsce w finale 19. edycji programu rozrywkowego Twoja twarz brzmi znajomo w Polsacie.  Oprócz kariery solowej komponuje i pisze teksty piosenek, jest m.in. autorem utworów Natalii Szroeder („Wszystko”), Dawida Kwiatkowskiego („Afraid”) czy Margaret („Nie chcę”). Jest jednym z wokalistów zespołu Café Majonez.

 

                                                               źródło: wikipedia                                                                   

Velvet

Velvet, właśc. Jenny Marielle Pettersson (ur. 5 listopada 1975 w Helsingborgu) – szwedzka piosenkarka popowa.

W 1993 wyjechała do Sztokholmu do szkoły baletowej Balettakademin. W 2005 wydała debiutancki singiel „Rock Down to (Electric Avenue)”, cover piosenki Eddy’ego Granta, który utrzymał się przez 22 tygodnie na szwedzkiej liście przebojów muzyki dance. Następnie wydała singiel „Don’t Stop Moving”, który osiągnął umiarkowany rozgłos. W 2006 z utworem „Mi Amore” wystartowała w programie Melodifestivalen 2006. Wszystkie trzy utwory umieściła na swoim debiutanckim albumie studyjnym pt. Finally, który wydał 7 sierpnia 2006. W 2007 wydała singiel „Fix Me”, którym promowała reedycję Finally i drugi album studyjny pt. The Queen, który wydała 30 marca 2009. Z tytułowym singlem zajęła szóste miejsce w finale programu Melodifestivalen 2009.

                                                               źródło: wikipedia                                                                  

Marcin Wasilewski

Marcin Ryszard Wasilewski (ur. 9 czerwca 1980 w Krakowie) – polski piłkarz, który występował na pozycji środkowego obrońcy, zawodnik m.in. RSC Anderlecht, Leicester City i Wisły Kraków, w latach 2002–2013 reprezentant Polski, uczestnik mistrzostw Europy 2008 i 2012.

Karierę rozpoczynał w Hutniku Kraków, skąd przeniósł się do Śląska Wrocław. We Wrocławiu spędził dwa sezony. W trzech kolejnych sezonach, zaczynając od 2002/03, grał w Wiśle Płock. W sezonie 2005/06 był graczem Amiki Wronki, w pierwszej połowie sezonu 2006/07 zaś występował w Lechu Poznań. 12 stycznia 2007 Lech i RSC Anderlecht uzgodniły warunki transferu, którego suma wyniosła około 800 tys. euro, a Wasilewski trafił do Anderlechtu na zasadzie transferu definitywnego. Właściciel Anderlechtu Roger Vanden Stock i dyrektor generalny Herman van Holsbeeck pożegnali Wasilewskiego przed pierwszym gwizdkiem meczu z SV Zulte Waregem, oklaskiwali go także kibice. Swój ostatni mecz w barwach Anderlechtu Wasilewski rozpoczął na ławce rezerwowych. Na boisku pojawił się na sześć minut przed końcem spotkania, które zakończyło się remisem 1:1. Ten wynik dał „Fiołkom” 32. w historii mistrzostwo Belgii. We wrześniu 2013 podpisał roczny kontrakt z Leicester City. W sezonie 2013/14 awansował z klubem do najwyżej klasy rozgrywkowej – Premier League. 15 maja 2014 o rok przedłużył kontrakt z angielskim klubem. 31 stycznia 2015 Wasilewski zdobył bramkę, która była pierwszą od ponad 22 lat bramką strzeloną w angielskiej Premier League przez Polaka. Gol padł w wyjazdowym meczu 23. kolejki w starciu z drużyną Manchesteru United (1:3). Po raz ostatni na boiskach najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii do bramki przeciwnika trafił Robert Warzycha, który 19 sierpnia 1992 (również w starciu z „Czerwonymi Diabłami”) wpisał się na listę strzelców. W sezonie 2015/16 jego Leicester City, skazywane przez wielu na walkę o utrzymanie, sensacyjnie wygrało rozgrywki ligowe, zostając po raz pierwszy w historii klubu mistrzem Anglii. Wasilewski w ten sposób został drugim Polakiem, po Tomaszu Kuszczaku, który zdobył tytuł mistrzowski w Premier League, będąc jednocześnie pierwszym polskim zawodnikiem z pola, któremu udała się ta sztuka. 13 czerwca 2016 przedłużył umowę z Leicester do 2017 roku. 21 maja 2017 poinformowano, że wraz z końcem sezonu Wasilewski odejdzie z klubu. 18 listopada 2017 podpisał roczny kontrakt z możliwością przedłużenia o kolejny rok z występującą w Ekstraklasie, Wisłą Kraków. W klubie zadebiutował 27 listopada 2017 w zremisowanym 3:3 ligowym meczu z Termalicą Nieciecza. Pierwszego gola dla Wisły strzelił w swoim czwartym występie – 13 grudnia 2017 przeciwko Cracovii, otwierając wynik wygranych 4:1 195. Derbów Krakowa.  Z Wisłą rozstał się latem 2020. Kilka miesięcy później, w listopadzie, ogłosił koniec swojej piłkarskiej kariery.

                                                              źródło: wikipedia                                                                  

Carly Rae Jepsen

 

Carly Rae Jepsen (ur. 21 listopada 1985) – kanadyjska piosenkarka, autorka piosenek i aktorka, wykonująca muzykę z gatunku pop, z elementami dance-popu, synth popu i disco, a wcześniej także folk.

W 2007 zajęła trzecie miejsce w piątej edycji kanadyjskiej wersji programu Idol, a w następnym roku wydała album pt. Tug of War. Światową popularność zyskała w 2012 roku wydaniu singla „Call Me Maybe”, który osiągnął sukces komercyjny, docierając do pierwszego miejsca list przebojów m.in. w USA, Kanadzie i Australii oraz Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy. Piosenką promowała swój drugi album pt. Kiss, na którym umieściła także przebój „Good Time” nagrany z Owl City. W 2015 wylansowała hit „I Really Like You”, którym promowała album pt. Emotion inspirowany stylistyką lat 80. i brzmieniami alternatywnymi. W 2019 wydała czwarty album w karierze – Dedicated, która spotkała się z pozytywnym przyjęciem od krytyków. Sporadycznie udziela się jako aktorka. Jest sojuszniczką społeczności LGBT i cieszy się szczególną popularnością wśród mniejszości seksualnych.

                                                              źródło: wikipedia