Żurnalista

 

 

Żurnalista, właśc. Dawid Swakowski (ur. 23 kwietnia 1992) – polski podkaster, influencer, autor książek i przedsiębiorca, wcześniej raper i menedżer celebrytów.

 

  Występował jako bramkarz w niższych klasach rozgrywkowych piłki nożnej w Polsce i jako raper pod pseudonimem Hipokryta. Po zakończeniu własnej działalności muzycznej w 2011 przez kilka miesięcy organizował koncerty innym raperom, a następnie pracował jako menedżer celebrytów, m.in. w 2013 fotomodelki Ewy Lubert, żony muzyka Tomasza. W 2014 był redaktorem naczelnym założonego przez siebie magazynu „Manager+” i wydał z dziennikarzem sportowym Tomaszem Zielińskim dwa numery magazynu piłkarskiego „Boisko”. Po śmierci dziadka zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie zaczął działalność pod pseudonimem Żurnalista. W 2017 wydał tomiki poezji Pamiętnik i Miłość, po prostu (wydany z pomocą Wojciecha Małeckiego). W 2018 premierę miały jego kolejne trzy książki: Źródło, ŚĆ i Sny_z_Bournemouth / EP, później wydał także Listy Żurnalisty (2019), Warszawę (2020) i Dom łez (2021). Jego książki rozeszły się w łącznym nakładzie ok. 300 tys. egzemplarzy. Prowadził także do 2021 firmę odzieżową Miło(ść) z siedzibą w Bydgoszczy, zawarł umowę reklamową ze spółką Less prowadzącą aplikację do handlu odzieżą używaną, w której udziały posiadał Robert Lewandowski. W czerwcu 2021 uruchomił podkast „Żurnalista – Rozmowy bez kompromisów”, w którym przeprowadził wywiady z osobowościami show businessu (m.in. Rafał Brzozowski, Agnieszka Gozdyra, Barbara Kurdej-Szatan, Jarosław Kuźniar, Tomasz Organek, Michał Szpak, Michał Urbaniak) i polityki (m.in. Włodzimierz Czarzasty, Andrzej Duda, Łukasz Litewka, Karol Nawrocki, Magdalena Ogórek). Współprowadzącym został prawnik Bogusław Leśnodorski, były prezes klubu piłkarskiego Legia Warszawa, a sponsorami – firma Mercedes-Benz Auto Forum z Płocka oraz Janusz Palikot. Audycja szybko zdobyła popularność, pod koniec roku była czwartym najpopularniejszym podkastem słuchanym w serwisie Spotify w 2021. Przez większość czasu działalności w mediach ukrywał swój wizerunek i posługiwał się w przestrzeni publicznej wyłącznie pseudonimem Żurnalista. 23 marca 2026 oficjalnie potwierdził swoje imię i nazwisko, a 23 kwietnia tego samego roku w programie Godzina zero: Krzysztof Stanowski i Żurnalista w Kanale Zero po raz pierwszy publicznie pokazał swoją twarz. Ma na ciele wiele tatuaży, m.in. cyfry „1946” i „1947” na palcach dłoni, napis „kjaerlighet” na brzuchu i serce z napisem „przepraszam” na klatce piersiowej.

 

                                            źródło: wikipedia                                                 

Lizzo

Lizzo, właśc. Melissa Viviane Jefferson (ur. 27 kwietnia 1988 w Detroit) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, raperka i aktorka. Urodziła się w Detroit, po czym przeprowadziła się do Houston w Teksasie, gdzie zaczęła występować na scenie. Następnie przeniosła się do Minneapolis, w którym rozpoczęła nagrywanie swoich własnych utworów. Przed zawiązaniem kontraktu z Nice Life i Atlantic Records wypuściła dwa albumy: Lizzobangers (2013) oraz Big Grrrl Small World (2015). Jej pierwsza EP-ka wydana za pośrednictwem wielkiej wytwórni płytowej to Coconut Oil (2016). Dyskografia: Lizzobangers (2013) / Big Grrrl Small World (2015) / Cuz I Love You (2019) / Special (2022) / Bitch (2026).

W 2019 uzyskała powszechny rozgłos dzięki wydaniu swojego trzeciego albumu studyjnego Cuz I Love You, który osiągnął 4. miejsce w notowaniu Billboard 200. Artystka promowała go singlami Juice oraz Tempo (we współpracy z Missy Elliot). Wersja deluxe albumu zawiera wydany w 2017 singel Truth Hurts, który zyskał popularność dzięki aplikacji TikTok, po czym dotarł na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 roku udało jej się zdobyć trzy statuetki Grammy: za najlepszy album współczesny, najlepsze tradycyjne wykonanie R&B i najlepsze tradycyjne wykonanie pop. Melissa Jefferson urodziła się w Detroit, Michigan. Kiedy miała 10 lat, wraz z rodziną przeprowadziła się do Houston w Teksasie. W wieku 14 lat wraz ze swoimi przyjaciółmi założyła grupę muzyczną Cornrow Clique. Właśnie w tym czasie zyskała pseudonim ''Lizzo'', które jest alternatywną formą skrótu jej imienia "Lissa", co również było zainspirowane piosenką Jay-Z pt. "Izzo (H.O.V.A.)". Po ukończeniu Alief Elsik High School rozpoczęła studia z muzyki klasycznej na Uniwersytecie Houston, skupiając się na grze na flecie. Mając 21 lat, po śmierci swojego ojca, zamieszkała w swoim aucie na rok, próbując wybić się w branży muzycznej. W 2011 przeprowadziła się do Minneapolis, Minnesota.

                                            źródło: wikipedia                                                

Wojciech Łozowski

 

Łozo, właśc. Wojciech Andrzej Łozowski (ur. 5 lipca 1984 w Olsztynie) – polski piosenkarz, autor tekstów, prezenter telewizyjny i aktor. W latach 2004 – 2017 wokalista zespołu Afromental. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV.

 

Jest synem Andrzeja i Elżbiety Łozowskich. Jego ojciec był dwukrotnym mistrzem Polski w tańcach latynoamerykańskich i zmarł, gdy syn miał 10 lat. W dzieciństwie występował w grupie teatralnej Kokon i kabarecie „Są gorsi”. Trenował hip-hop w Akademii Teatru i Tańca. Studiował zarządzanie, ale zawiesił studia po pierwszym roku. Po dołączeniu do zespołu Afromental przeprowadził się do Warszawy, gdzie studiował w Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu im. Krzysztofa Komedy. W latach 2004–2017 był wokalistą zespołu Afromental, z którym wydał cztery płyty: The Breakthru (2007), Playing with Pop (2009), The B.O.M.B. (2011) i Mental House (2014). W 2024 powrócił do muzyki jako Wozz Lozowski, wydając single: „Water and Fire”, „So Radical” oraz „Speeding”. W 2005 został prezenterem programów MTV. W 2008 uczestniczył w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W 2011 wziął udział w nagraniu utworu „Mazurski cud” powstałego w ramach akcji promującej region Mazur „Mazury Cud Natury”. W latach 2011–2013 był jurorem polsatowskiego talent show Must Be the Music. Tylko muzyka. W 2015 współprowadził program SuperDzieciak na antenie Polsatu. W 2022 odnowił współpracę ze stacją TVN, m.in. uczestniczył w trzeciej edycji programu Azja Express (2022) i programie Pokonaj mnie, jeśli potrafisz (2024), zagrał w charytatywnym odcinku teleturnieju Milionerzy (2023) i był jurorem w czwartym sezonie programu Lego Masters (2023). W marcu 2025 dołączył jako reporter muzyczny do redakcji programu Dzień dobry TVN. Streamuje na platformie Twitch pod nazwą The Mighty Wozz. 

 

                                                źródło: wikipedia                                               

Marcin Prus

 

 

 

Marcin Prus (ur. 16 października 1978 w Starogardzie Gdańskim) – siatkarz, wielokrotny reprezentant Polski, pedagog, mówca motywacyjny, konferansjer i spiker. Absolwent Akademii Pomorskiej w Słupsku, dzisiejszego Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku.

 

Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście jako wychowanek SKS Polmos Starogard Gdański. Po skończeniu pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego wyjechał do Rzeszowa, aby grać w SMS PZPS Rzeszów. Z Rzeszowa trafił do Mostostalu-Azoty Kędzierzyn-Koźle, gdzie grał przez pięć lat. W tym czasie, grając w Kędzierzynie-Koźle czterokrotnie został mistrzem Polski. W 2002 przeszedł do Hefra Gwardii Wrocław jednak z powodu kontuzji nie rozegrał ani jednego spotkania w barwach tego klubu. 15 października 2019 roku otrzymał głosami kibiców nagrodę Siatkarza XXV-lecia ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Obecnie współpracuje z radiem oraz telewizją, jest twórcą artykułów sportowych o tematyce siatkarskiej. Zaczynał w Telewizji Polskiej jako komentator spotkań siatkarskich, współpracownik telewizji Polsat, Polsat Sport oraz Polsat Sport Extra, jako reporter spotkań reprezentacji oraz wydarzeń ligowych. Pracownik kędzierzyńskiej rozgłośni radiowej Radio Park. 8 stycznia 2010 oficjalnie zakończył karierę zawodową meczem w Nowym Sączu. We wrześniu 2013 roku siatkarz wydał autobiografię Wszystkie barwy siatkówki. 

 

                                                źródło: wikipedia                                              

Zbigniew Preisner

Zbigniew Antoni Preisner z d. Kowalski (ur. 20 maja 1955 w Bielsku-Białej) – polski kompozytor muzyki filmowej oraz teatralnej, znany m.in. ze współpracy z Krzysztofem Kieślowskim, a także producent muzyczny. Właściciel Preisner Studio. Członek Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej.  

W 1977 rozpoczął współpracę z kabaretem literackim „Piwnica pod Baranami” w Krakowie. Pod wpływem Zygmunta Koniecznego zaczął pisać muzykę do „piosenek artystycznych”. W 1982 roku pracował nad Prognozą pogody razem z Antonim Krauzem, dzięki któremu poznał Krzysztofa Kieślowskiego. Film Bez końca zapoczątkował stałą współpracę z Kieślowskim. Razem ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem stworzyli telewizyjny cykl Dekalog (1988), Podwójne życie Weroniki (1991) oraz trylogię Trzy kolory (1993–1994). W części IX „Dekalogu”, „Trzech Kolorach – Niebieskim” i „Czerwonym”, oraz w „Podwójnym życiu Weroniki” można usłyszeć Elżbietę Towarnicką, której sopran brzmi na 12 płytach Preisnera. Śmierć Kieślowskiego (1996) uniemożliwiła realizację ich drugiego tryptyku: Niebo, Czyściec, Piekło. Dwukrotnie część swoich kompozycji do filmów Kieślowskiego Preisner podpisał pseudonimem – nazwiskiem fikcyjnego holenderskiego kompozytora Van den Budenmayera. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych XX w. Preisner stał się znany na świecie. W tym okresie napisał muzykę do filmów różnych reżyserów, m.in. do filmu Domena władzy Johna Irvina, do Zabawy w Boga brazylijskiego reżysera Héctora Babenco, do filmów Agnieszki Holland, do Skazy Louisa Malle’a, do filmu Kiedy mężczyzna kocha kobietę Luisa Mandokiego itd. W sumie skomponował muzykę do ponad 80 filmów. W 1994 zdobył Cezara za muzykę do filmu Trzy kolory. Czerwony, w 1995 za kompozycję do filmu Jeana Beckera Élisa. W 1997 zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na 47. MFF w Berlinie za muzykę do filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Trzykrotnie (1991, 1992, 1993) został uznany za Najwybitniejszego Kompozytora Muzyki Filmowej przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Los Angeles. Kilka razy był nominowany do Złotego Globu: w 1992 roku za muzykę do filmu Zabawa w Boga oraz 1994 za Trzy kolory. Niebieski. 2016 otrzymał nagrodę Cinema Brazil Grande Prize za muzykę do filmu The history of eternity # W 2018 na międzynarodowym festiwalu filmowym w Hajfie odebrał nagrodę za wybitne zasługi dla muzyki filmowej #, a w 2022 nagrodę honorową za osiągnięcia życia podczas międzynarodowego festiwalu w Izmirze #. W 1999 roku Preisner napisał 10 łatwych utworów na fortepian, które następnie ukazały się na płycie w wykonaniu Leszka Możdżera. W 2006 roku wystąpił z orkiestrą wraz z Davidem Gilmourem w koncercie w Gdańsku. W 2005 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Zasiadał w jury sekcji „Cinéfondation” na 59. MFF w Cannes (2006). 16 stycznia 2026 roku uhonorowany został przyznawanym przez pismo Kraków i Świat Medalem za Odwagę i Mądrość Obywatelską.  

                                       źródło: wikipedia                                             

Mandaryna

Mandaryna, właśc. Marta Katarzyna Wiśniewska z domu Mandrykiewicz (ur. 12 marca 1978 w Łodzi) – polska piosenkarka, tancerka, instruktorka tańca, choreografka i międzynarodowy sędzia tańca hip-hop, a także była aktorka i prezenterka telewizyjna.

 

Popularność w mediach zyskała dzięki występom z mężem Michałem Wiśniewskim (liderem zespołu Ich Troje) w programie typu reality show Jestem jaki jestem (2003–2004) którego była tancerką i choreografką. W 2004 zadebiutowała jako wokalistka singlem „Here I Go Again” (cover piosenki Whitesnake). Jej pierwsze dwa albumy studyjne – Mandaryna.com (2004) i Mandarynkowy sen (2005) – odniosły sukces komercyjny w Polsce. Pochodzący z drugiej płyty utwór „Ev’ry Night” stał się ogólnopolskim przebojem, choć jego wykonanie przez Mandarynę podczas festiwalu sopockiego w 2005 wywołało poruszenie w mediach i zarzucenie artystce braku umiejętności wokalnych. W 2007 otworzyła szkołę tańca „Mandaryna Dance Studio”. W 2009 wydała album studyjny pt. AOK. W 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej, ale w 2018 powróciła do koncertowania. 1 czerwca 2004 wydała – jako dodatek do czasopisma „Naj” – minialbum pt. Mandaryna. Przy pracy nad debiutanckim singlem podjęła się współpracy z niemieckim zespołem Groove Coverage. Efektem współpracy był solowy cover piosenki Whitesnake „Here I Go Again". 9 sierpnia 2004 wydała album pt. Mandaryna.com.  czerwcu 2005 wystąpiła na festiwalu TOPtrendy 2005 jako jeden z artystów, którzy sprzedali najwięcej albumów w poprzednim roku – Mandaryna.com była 10. najchętniej kupowaną płytą w Polsce w 2004. 15 lipca 2005 wydała singiel „Ev’ry Night”, którym zapowiadała drugi album studyjny. Album studyjny pt. Mandarynkowy sen ukazał się 22 sierpnia i dwa tygodnie po premierze znalazł się na szczycie notowania sprzedaży albumów w Polsce. W drugiej połowie 2005 odbyła trasę koncertową w Stanach Zjednoczonych i zagrała dwa koncerty w Niemczech dla tamtejszej Polonii. 8 sierpnia 2009 nakładem wydawnictwa Fonografika wydała album pt. AOK. W październiku 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej z uwagi na otwieranie nowych szkół tańca „Mandaryna Dance Studio”. 13 sierpnia zagrała koncert na FEST Festivalu w Chorzowie. 21 lipca 2021 wydała utwór „Nie będziesz szła sama”, cover piosenki zespołu Tatu „All the Things She Said”, który nagrała z Gosią Andrzejewicz i Iną. 

 

                                       źródło: wikipedia                                            

Delta Goodrem

 Delta Lea Goodrem (ur. 9 listopada 1984 w Sydney) – australijska piosenkarka i aktorka. Reprezentantka Australii w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji (2026).

 W latach 1999–2000 nagrała swój pierwszy, choć ostatecznie nigdy nie wydany album zatytułowany Delta. Karierę rozpoczęła, podobnie jak szereg innych znanych Australijek, w serialu Sąsiedzi (Neighbours, 2002) jako Nina Tucker. W lipcu 2003 Goodrem ujawniła, że ma ziarnicę złośliwą, udało się jej jednak pokonać chorobę. Rok później wydała płytę Mistaken Identity która pokryła się 5–krotną platyną. Trzy spośród sześciu singli z Mistaken identity dotarły do 1. miejsca Australijskiej Listy Przebojów. W Polsce dobrze znany jest utwór „Almost Here”, który wykonywała razem w Brianem McFaddenem. Wystąpiła także w Santa's Apprentice (2010), komedii Hating Alison Ashley (2005) jako Alison Ashley u boku Saskii Burmeister, Tracy Mann i Rachael Carpani oraz serialu Gorące Hawaje (North Shore, 2005) jako Taylor Ward. 1 marca australijski nadawca SBS poinformował, że Delta Goodrem z piosenką „Eclipse” została wybrana na reprezentantkę Australii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2026 w Wiedniu. 

                                       źródło: wikipedia                                           

Sebastian Fabijański

 

Sebastian Fabijański (ur. 14 czerwca 1987 w Warszawie) – polski aktor, reżyser, raper i piosenkarz, były freak-fighter.

 

Ukończył Gimnazjum nr 1 im. Powstańców Warszawy w Piasecznie. W okresie szkolnym tworzył utwory rapowe. Dwa razy próbował dostać się do państwowej szkoły teatralnej; po pierwszym niepowodzeniu spędził rok w prywatnej Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie o profilu aktorskim, a po drugim podjął studia prawnicze. W 2015 ukończył studia na w Akademii Teatralnej w Warszawie. W 2009 zadebiutował na małym ekranie epizodyczną rolą jako Majkel w telenoweli Plebania. Podczas studiów wystąpił w filmie 1920. Wojna i miłość (2010), w serialach: Linia życia (2011) i Przepis na życie (2011) i Misja Afganistan (2012). Za postać aspiranta Wojciecha Marca, który zostaje przydzielony do rozwiązania zagadkowej śmierci młodej Ukrainki, w świetnie przyjętym dramacie kryminalnym Jeziorak (2014) i „Sagana” w dramacie wojennym Jana Komasy Miasto 44 (2014) otrzymał nagrodę za debiut aktorski na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni. Po użyczeniu głosu Finnowi w polskiej wersji językowej filmu Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy (2015) wystąpił w dramacie Wojciecha Smarzowskiego Pod Mocnym Aniołem (2014), zagrał Zbyszka Dulskiego w komedii Filipa Bajona Panie Dulskie (2015) i pojawił się w serialu Strażacy (2015). Popularność i uznanie szerokiej publiczności przyniósł mu udział w musicalu #WszystkoGra (2016) i filmie Patryka Vegi Pitbull. Niebezpieczne kobiety (2016), a także role serialowe: Patryka, asystenta Skalskiego, w Pakcie (2015–2016) i Adriana Kusia w Belfze (2016). Po występie w biograficznym filmie sportowym Jana Kidawy-Błońskiego Gwiazdy (2017), po raz kolejny podjął współpracę z Vegą, przyjmując rolę Marka Brzyskiego w kontrowersyjnym Botoksie (2017) i Artura „Cienia” Ostrowskiego w Kobietach mafii (2018). Przyjął rolę Damiana w trzeciej części kultowej serii Władysława Pasikowskiego Psy 3. W imię zasad (2020). W 2016 zadebiutował jako piosenkarz coverami „Bossa Nova do poduszki” i „Małe tęsknoty” z Kingą Preis oraz „Ale wkoło jest wesoło” z Elizą Rycembel, Karoliną Czarnecką i Ireną Melcer, które ukazały się na albumie pt. #Wszystko gra. 9 czerwca 2020 nakładem Asfalt Records wydał solowy album hip-hopowy pt. Primityw. 5 listopada 2022 został ogłoszony zawodnikiem federacji typu freak show fight – Fame MMA, a 3 lutego 2023 na gali Fame 17 w krakowskiej Tauron Arenie stoczył pojedynek z raperem Wacławem „Wac Toja” Osieckim w formule kick-bokserskiej na zasadach K-1, , którą przegrał przez szybki nokaut. 2 września 2023 podczas Fame 19 przegrał walkę z raperem Filipem „Filipkiem” Marcinkiem. Jako reżyser zadebiutował filmem Hawaje (2023). W 2025 odbył trasę koncertową po Polsce z wyreżyserowanym przez siebie spektaklem Piotra Gawrona-Jedlikowskiego Prestiż – przewrotna terapia, w którym gra Hermana. W 2026 w parze z Julią Suryś został finalistą 18. edycji programu rozrywkowego Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami w Polsacie. 

 

                                       źródło: wikipedia                                          

Marek Citko

 

 

Marek Citko (ur. 27 marca 1974 w Białymstoku) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski, samorządowiec.

 

 Występujący na pozycji ofensywnego pomocnika, wychowanek Włókniarza Białystok, skończył karierę w Polonii Warszawa. W swojej karierze grał w zespołach Włókniarza Białystok, Jagiellonii Białystok, Widzewa Łódź, Legii Warszawa, Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, Hapoel Beer Szewa, FC Aarau, Cracovii, Polonii Warszawa. Dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Polski (w sezonach 95/96 i 96/97), a raz Superpuchar Polski (w 1996) w barwach Widzewa Łódź, z którym w sezonie 1996/97 grał w Lidze Mistrzów (6 meczów, 2 gole).  Strzelił pierwszą bramkę w historii Widzewa Łódź w Lidze Mistrzów w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Borussią Dortmund. W spotkaniu z Atletico Madryt na stadionie przy al. Piłsudskiego w Łodzi strzelił bramkę, pokonując bramkarza ówczesnych mistrzów Hiszpanii, José Francisco Molinę z niemal 40 metrów.  Jego karierę przerwała na 16 miesięcy kontuzja ścięgna Achillesa, której doznał w meczu z Górnikiem Zabrze 17 maja 1997. Po rehabilitacji nie udało mu się powrócić do dawnej formy.  Grając w rundzie jesiennej sezonu 2006/2007 w Polonii Warszawa, popisał się bramką strzeloną bezpośrednio z rzutu rożnego, podczas meczu z Zawiszą Bydgoszcz. W 2007 rozwiązał za porozumieniem stron ważny jeszcze przez rok kontrakt z drugoligową Polonią Warszawa i zakończył karierę.  W głosowaniu internautów został wybrany do złotej jedenastki wszech czasów Widzewa Łódź. Występował w kadrze narodowej seniorów, rozegrał w niej 10 meczów i zdobył 2 gole (z Anglią i Brazylią); 9 października 1996 w meczu eliminacji do Mundialu w 1998 strzelił na londyńskim stadionie Wembley bramkę Anglikom, co uczyniło go jednym z najpopularniejszych polskich sportowców – w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1996, przeprowadzonym przez Telewizję Polską, Program III Polskiego Radia i „Super Express”, zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając wszystkich medalistów olimpijskich z Atlanty. W konkursie tygodnika „Piłka Nożna” został „Odkryciem Roku”. W kolejnych miesiącach uwagę kibiców sportowych przykuwała sprawa zagranicznego transferu Citki do angielskiej ekstraklasy.

 

                                       źródło: wikipedia                                         

Marta Malikowska

 

Marta Helena Malikowska, również Marta Malikowska-Szymkiewicz (ur. 24 października 1982) – polska aktorka teatralna i filmowa.

 

W 2005 roku ukończyła studia na PWST w Krakowie. W latach 2015–2016 aktorka Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W 2006 roku otrzymała nagrodę za debiut aktorski na FPFF za rolę w filmie „Przebacz”. Rok później za rolę Panny Młodej w „Weselu” została uhonorowana I nagrodą na Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Utworów Stanisława Wyspiańskiego. Wybrana filmografia: 2015 Córki dancingu / 2018 Ślepnąc od świateł / 2018 Druga szansa / 2021 Chyłka. Inwigilacja / 2021 - 2024 Skazana / 2025 Tylko jedno spojrzenie. 

 

                                       źródło: wikipedia