Andrzej Strejlau

 

Andrzej Michał Strejlau (ur. 19 lutego 1940 w Warszawie) – polski piłkarz nożny i ręczny, trener obu dyscyplin, działacz sportowy i społeczny, komentator telewizyjny.

Jako zawodnik piłki nożnej rywalizował w zespołach warszawskich, głównie na poziomie trzeciej ligi (z krótkim epizodem w ekstraklasie), jako szczypiornista zaś przez kilka lat grał w pierwszej i drugiej lidze oraz reprezentował Polskę w międzypaństwowych spotkaniach piłki ręcznej odmiany 11-osobowej (trawiastej) oraz 7-osobowej (halowej). Trenował futbolistów w wielu klubach z Warszawy, najdłużej w Legii (1975–1979 i 1987–1989). Pracował też m.in. na Islandii, w Grecji i w Chinach. Przez wiele lat związany z Akademią Wychowania Fizycznego w Warszawie i Polskim Związkiem Piłki Nożnej. Jako trener–selekcjoner prowadził juniorską i młodzieżową reprezentację Polski. W latach 1989–1993 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski w piłce nożnej (w 1974 zastępował też na tym stanowisku Kazimierza Górskiego w trzech spotkaniach). Po zakończeniu kariery trenerskiej został ekspertem i komentatorem spotkań piłkarskich w wielu stacjach telewizyjnych. Zajmował się też działalnością społeczną i – jako działacz – klubową i związkową, za którą był wielokrotnie nagradzany i odznaczany.

                                                              źródło: wikipedia                                                             

Brad Mehldau

 

Brad Mehldau (ur. 23 sierpnia 1970 w Jacksonville) – amerykański pianista jazzowy. Jest liderem grupy Brad Mehldau Trio. Występował z takimi gwiazdami jazzu jak Pat Metheny, Wayne Shorter, Lee Konitz, Charlie Haden, Joshua Redman, Christian McBride, Michael Brecker, Chris Potter, Kurt Rosenwinkel, Jimmy Cobb czy Brian Blade.

Mehldau urodził się jako Bradford Alexander Mehldau w 1970 roku w Jacksonville na Florydzie. Jego rodzina przeniosła się do Connecticut, gdzie Mehldau spędził większość dzieciństwa. Jako student drugiego roku w szkole średniej, zdobył Berklee College 's Best All-Around Musician Award. W 1988 roku Mehldau przeniósł się do Nowego Jorku – rozpoczął studium jazzu w New School, gdzie uczył się u Freda Herscha, Juniora Mance'a i Kenny’ego Wernera, a także grał z Jimmym Cobbem. Grał jako muzyk sesyjny w różnych składach, w tym z kwartetem Joshuy Redmana, przed stworzeniem własnego trio w 1994 roku z basistą Larrym Grenadierem i perkusistą Jorge Rossym, a później Jeffem Ballardem, który zastąpił Rossy’ego w 2005 roku. Oprócz pracy z trio Mehldau grał z gitarzystą Patem Methenym, z którym wydał 2 albumy. Nagrywa głównie dla Nonesuch Records. Mehldau gra oryginalne kompozycje, standardy jazzowe i aranże jazzowe innych typów muzyki, zwłaszcza rockowej. Wraz ze swoim trio, nagrał aranżacje muzyki Nicka Drake’a, The Beatles, Radiohead i Paula Simona. Mehldau wyraził również zainteresowanie filozofią, w szczególności muzyki i sztuki. Koncertował i nagrał płyty solo z liderami innych grup: Peterem Bernsteinem, Markiem Turnerem, Charliem Hadenem, Charlesem Lloydem, Patem Methenym. W 2004 koncertował z Kurtem Rosenwinkelem i Joshuą Redmanem. Pokazując swój warsztat muzyczny często gra odrębne melodie w każdej ręce w niezwykłych metrach. Na przykład standard "All The Thing You Are" przetransponował o półton wyżej oraz zagrał w metrum 7/4. W Day Is Done również gra standard "50 Ways To Leave Your Lover" w 7/4. Mehldau jest mężem holenderskiej wokalistki jazzowej Fleurine.

                                                             źródło: wikipedia                                                             

Christian McBride

 

Christian McBride (ur. 31 maja 1972 w Filadelfii) – amerykański kontrabasista jazzowy.

Współpracował z wieloma sławami jazzu takimi jak Joe Henderson, Freddie Hubbard, Herbie Hancock, Pat Metheny, Roy Haynes Ray Brown, John Clayton, Chick Corea czy Diana Krall, a także z muzykami pop i klasycznymi, m.in. Carly Simon, Sting, James Brown i Kathleen Battle. Zagrał również na płycie Anny Marii Jopek ID. Zazwyczaj gra na kontrabasie, ale czasami używa elektrycznej gitary basowej. Dyskografia: 1995 „Gettin’ to It” (Verve Records) / 1996 „Number Two Express” (Verve Records) / 1998 „A Family Affair” (Verve Records) / 2000 „Sci-Fi” (Verve Records) / 2001 „The Philadelphia Experiment” (Ropeadope Records) / 2003 „Vertical Vision” (Warner Bros. Records) / 2006 „Live at Tonic” (Ropeadope Records) / 2009 „Kind of Brown” (Mack Avenue Records) / 2011 „The Good Feeling” (Mack Avenue Records) / 2011 „Conversations With Christian” (Mack Avenue Records).

                                                             źródło: wikipedia                                                            

Igor Tuleya

 

Igor Zygmunt Tuleya (ur. 24 sierpnia1970 w Łodzi) – polski prawnik, sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie oraz były rzecznik tego sądu. 

Był sędzią w Sądzie Rejonowym w Nowym Dworze Mazowieckim. Na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie powołał go 18 marca 2010 prezydent Lech Kaczyński. Od 2012 był rzecznikiem prasowym tego sądu; stanowisko miał stracić wskutek uzasadnienia wyroku dotyczącego Mirosława Garlickiego. 4 stycznia 2013 sąd pod przewodnictwem Igora Tulei skazał Mirosława Garlickiego na rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata oraz grzywnę za przyjęcie 17,5 tysiąca złotych łapówek, uniewinnił go natomiast od zarzutów nadużyć seksualnych i spowodowania śmierci pacjenta. Tuleya, uzasadniając wyrok, potępił działania władzy. Garlicki kreowany był jako uosobienie niemoralnego zachowania się lekarzy. Sędzia porównał działanie służb do znanych z czasów stalinowskich (groźby, przesłuchania nocne, nieuzasadnione zatrzymania). Po dojściu do władzy przez Prawo i Sprawiedliwość w 2015, środowiska związane z tą partią przedstawiały wspomniany wyrok jako jeden z dowodów na zepsucie wymiaru sprawiedliwości. W toku kryzysu wokół Sądu Najwyższego w Polsce zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zgodności ustaw dokonujących zmian w wymiarze sprawiedliwości w Polsce z europejskimi standardami dotyczącymi niezawisłości sędziowskiej. 24 września 2019 Rzecznik generalny TSUE ocenił, że pytania prejudycjalne sądów w sprawie systemu dyscyplinarnego dla sędziów w Polsce należy uznać za niedopuszczalne. Krytykował też inne zmiany w sądownictwie wprowadzane przez rząd Prawa i Sprawiedliwości. We wrześniu 2018 rzecznik dyscyplinarny do spraw sędziów zażądał od niego wyjaśnień w tym zakresie. 18 listopada 2020 na podstawie decyzji Izby Dyscyplinarnej stracił sędziowski immunitet w sprawie o niedopełnienie obowiązków służbowych oraz przekroczenia uprawnień. Sędzia Tuleya, jak i zdecydowana większość prawników, tej decyzji nie uznał, argumentując, że Izba Dyscyplinarna została zawieszona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a Sąd Najwyższy uznał, że nie jest niezależnym sądem. Ponadto została powołana przez wyłonioną niezgodnie z Konstytucją Krajową Radę Sądownictwa i wyczerpuje znamiona sądu wyjątkowego, a więc nie może istnieć w systemie prawnym bez wprowadzenia stanu wojennego. 24 lutego 2021 Sąd Apelacyjny w Warszawie w postanowieniu stwierdził, że „Igor Tuleja jest nieprzerwanie sędzią sądu powszechnego RP z przypisanym do tego urzędu immunitetem”, a „uchylenie immunitetu może nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu w toku sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Izba Dyscyplinarna nie ma żadnej z tych właściwości”. Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie odmówił wykonania orzeczenia, gdyż jego zdaniem jest niezgodne z prawem. Prokuratura skierowała do Sądu Najwyższego wniosek o przymusowe doprowadzenie Tulei na przesłuchanie. 29 listopada 2022 Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego ostatecznie odrzuciła wniosek jako „oczywiście bezzasadny”. W lipcu 2021, pomimo wiążącej decyzji Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 lipca 2022, sędziowie Piotr Schab oraz Przemysław Radzik po raz pierwszy nie dopuścili Igora Tulei do orzekania. Po raz trzeci sędzia Tuleya nie został dopuszczony do orzekania w sierpniu 2022, pomimo prawomocnego postanowienia sądu pracy. 30 listopada 2022 po przeszło 700 dniach zawieszenia sędzia Igor Tuleya decyzją Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie Joanny Przanowskiej-Tomaszek został przywrócony do wykonywania czynności orzeczniczych na poprzednich warunkach w VIII Wydziale Karnym Sądu Okręgowego w Warszawie. 6 lipca 2023 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał wyrok w sprawie sędziego Igora Tuleyi przeciwko Polsce (skargi numer 21181/19 i 51751/20). ETPCz uznał, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności (prawo do rzetelnego procesu sądowego), art. 8 Konwencji (prawo do poszanowania życia prywatnego) oraz art. 10 Konwencji (prawo do wolności wypowiedzi). Trybunał zasądził na rzecz sędziego zadośćuczynienie w kwocie 30.000 euro oraz 6.000 euro tytułem zwrotu kosztów. Zdanie odrębne do wyroku złożył polski sędzia Krzysztof Wojtyczek, który nie zgodził się z argumentacją Trybunału w kwestii naruszenia art. 6 oraz art. 8 Konwencji. Pełnomocnikami sędziego Igora Tuleyi byli: adw. Sylwia Gregorczyk-Abram, adw. Michał Wawrykiewicz, Maria Ejchart i adw. Jacek Dubois. 13 lipca 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie sędziego Igora Tuleyi przeciwko Polsce, w którym przypomniał, że uchwała o odsunięciu Tuleyi od orzekania "została oparta na przepisach krajowych, które Trybunał uznał niedawno za sprzeczne z (...) Traktatem o Unii Europejskiej". Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził również, że prawo UE "wymaga, by sędzia Igor Tuleya mógł nadal wykonywać swoje kompetencje judykacyjne w toczącym się postępowaniu karnym" oraz "aby skład orzekający, któremu przekazano sprawę pierwotnie powierzoną sędziemu Igorowi Tuleyi, wstrzymał się od orzekania, a właściwe organy sądowe ponownie przydzieliły ją sędziemu Tuleyi". Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli 9 stycznia 2025, po 7 latach od wszczęcia, ostatecznie umorzył śledztwo wydziału spraw wewnętrznych Prokuratury Krajowej przeciwko niemu. W podstawie umorzenia sąd podał, że Tuleya nie popełnił czynu zabronionego. 

                                                             źródło: wikipedia                                                           

Hanna Banaszak

 

Hanna Banaszak (ur. 24 kwietnia 1957 w Poznaniu) – polska wokalistka, piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek, a także autorka tomiku wierszy i fotografka. Wykonuje piosenki, pieśni, standardy muzyki jazzowej i muzykę klasyczną.

 

Na początku lat 70. XX w. śpiewała m.in. w duecie z gitarzystą i wokalistą Piotrem Żurowskim. Jako solistka zadebiutowała w 1976 na koncercie „Debiutów” podczas 14. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 1977–1979 współpracowała z zespołem jazzowym Sami Swoi, z którym wystąpiła na wielu ogólnopolskich i zagranicznych festiwalach, m.in. na Jazz nad Odrą we Wrocławiu, Old Jazz Meeting w Warszawie, Jazztage w Hanowerze i na festiwalu jazzowym w Mönchengladbach, na którym otrzymali pierwszą nagrodę. Jako artystka solowa współpracowała z tekściarzami i kompozytorami, takimi jak: Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski, Jerzy Matuszkiewicz, Zbigniew Preisner, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Zbigniew Górny, Andrzej Trzaskowski, Jerzy Satanowski, Jonasz Kofta, Janusz Strobel, Mirosław Czyżykiewicz, czy Wojciech Młynarski. Użyczyła swojego głosu postaci Hanki Ordonówny w filmie Miłość ci wszystko wybaczy (1981). Wystąpiła w filmie Janusza Majewskiego Słona róża (1982), w którym zaśpiewała swój przebój „Tak bym chciała kochać...” w niemieckiej i angielskiej wersji językowej. Zaśpiewała wokalizą arię ze Stabat Mater Vivaldiego w filmie Witolda Leszczyńskiego Siekierezada (1985). Brała udział w kilku przedsięwzięciach telewizyjnych i scenicznych, takich jak m.in. Nieszpory ludźmierskie Jana Kantego Pawluśkiewicza czy Zanim będziesz u brzegu (spektakl zrealizowany wspólnie z Jerzym Satanowskim i Mirosławem Czyżykiewiczem).  Wykonuje wiersze m.in. Wisławy Szymborskiej, Stanisława Różewicza, Josifa Brodskiego. Zmierzyła się wokalnie z muzyką m.in. Mozarta, Vivaldiego, Chopina, Chucka Mangione, Chicka Corei, Pata Metheny’ego, Milesa Davisa, Gershwina i Duke’a Ellingtona. Zrealizowała kilka telewizyjnych recitali i wydała kilkanaście płyt. Koncertowała po Polsce i w wielu krajach świata. Telewizja Polska wyprodukowała i zrealizowała kilka koncertów Banaszak, które odbyły się w Teatrze Wielkim w Łodzi, Teatrze Syrena w Warszawie i Teatrze Nowym w Poznaniu. W lipcu 2020 wydała pierwszy w pełni autorski album pt. Stoję na tobie Ziemio. Aleksander Bardini o Banaszak: „Chcę zostać przy mojej rzetelnej, głębokiej wdzięczności za to, co robi, np. za wspaniałą polszczyznę. (...) Wdzięczny jestem za niebywały smak i takt w stosowaniu ozdobników muzycznych, które sama wymyśla, i które stają się nie ozdobnikami samymi w sobie, tylko trwałą częścią muzycznej propozycji”. Jest autorką tomiku wierszy pt. Zamienie samolubie na szczodruchy. Zrealizowała trzy autorskie, fotograficzne wystawy. Jest członkinią stowarzyszenia działającego przy klubie Muzyczna Owczarnia w Jaworkach. 

 

                                                             źródło: wikipedia                                                          

Sam Smith

 

 

Sam Smith, właśc. Samuel Frederick Smith (ur. 19 maja 1992 w Londynie) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, muzyk i autor tekstów piosenek z głosem klasyfikowanym jako tenor.

 

Rozpoznawalność zyskał w październiku 2012, pojawiając się gościnnie w utworze brytyjskiego duetu elektronicznego Disclosure „Latch”, który uplasował się na 11. miejscu listy UK Singles Chart. Pojawił się też w singlu producenta Naughty’ego Boya, „La La La”. W grudniu 2013 został nominowany do nagród BRIT Critics’ Choice Award 2014 oraz BBC: Sound of ..., gdzie obie wygrał sukcesywnie.  Pod koniec maja 2014 nakładem wytwórni Capitol Records wydał debiutancki album, zatytułowany In the Lonely Hour. Głównym singlem z krążka został „Lay Me Down”, a drugim – „Money on My Mind”, który trafił na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Trzeci singiel promujący płytę, „Stay with Me”, stał się numerem jeden w kraju oraz uplasował się na drugim miejscu listy Billboard Hot 100. Czwarty singiel, „I’m Not the Only One”, był notowany w Top 5 krajowych list najlepiej sprzedających się singli. Przedostatni z nich, „Like I Can”, dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiego notowania.  W styczniu 2014 zadebiutował w USA w programie Late Night with Jimmy Fallon, a w marcu – w Saturday Night Live. 5 grudnia został sześciokrotnie nominowany do nagród Grammy, ostatecznie wygrywając w kategoriach: Nagranie roku i Piosenka roku (za „Stay with Me”), Najlepszy album popowo-wokalny (za In the Lonely Hour) i Najlepszy nowy artysta. Podczas 35. gali BRIT Awards, która miała miejsce 25 lutego 2015, otrzymał statuetki w dwóch kategoriach: Najlepszy brytyjski przełomowy wykonawca oraz Międzynarodowy sukces, natomiast na gali Billboard Music Awards 2015 został zwycięzcą trzech nagród podczas ceremonii: Najlepszy wykonawca męski, Najlepszy debiutant oraz Najlepszy wykonawca na liście Billboard Hot 100 Airplay. W październiku 2015 został nagrodzony dwoma światowymi rekordami Guinnessa.  Za napisany przez niego oraz Jimmy’ego Napesa utwór „Writing’s on the Wall”, będący piosenką przewodnią do Spectre (2015), 24. filmu o przygodach Jamesa Bonda, wygrał Oscara oraz Złoty Glob w kategorii Najlepsza piosenka oryginalna. Stała się ona pierwszą piosenką przewodnią dla filmu o Bondzie, która osiągnęła szczyt najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii.  Na początku listopada 2017 wydał drugi album studyjny pt. The Thrill of It All, który zadebiutował na pierwszym miejscu list UK Albums Chart i Billboard 200. Główny singiel promujący krążek, „Too Good at Goodbyes”, stał się szóstym singlem numer jeden Smitha na liście UK Singles Chart oraz pierwszym na ARIA Charts. W 2018 nagranie „Promises”, które zrealizował z Calvinem Harrisem dotarło na UK Singles Chart, zostając siódmym utworem Smitha, który osiągnął taki wynik. 1 czerwca został headlinerem Orange Warsaw Festival w Polsce. Był to jego pierwszy występ w tym kraju. W styczniu 2019 wydał singiel „Dancing with a Stranger” z gościnnym udziałem członkini zespołu Fifth Harmony, Normani. 13 lutego 2020 ujawnił, że trzeci album studyjny będzie zatytułowany To Die For i zostanie wydany 1 maja 2020. Podczas dalszej promocji krążka, data premiery została przesunięta na lato. 30 marca 2020 ogłosił, że trwająca pandemia COVID-19 opóźni wydanie albumu, a także zostaną wprowadzone zmiany w liście utworów i tytule albumu. 30 października 2020 wydał album pt. Love Goes. 27 stycznia 2023 wydał album pt. Gloria, który promował singlami: „Love Me More”, „Unholy”, „Gimme” i „I'm Not Here to Make Friends”. Nagrany z gościnnym udziałem Kim Petras utwór „Unholy” osiągnął ogólnoświatowy sukces komercyjny, plasując się na szczycie notowań najpopularniejszych singli w większości krajów oraz zdobył nagrodę za najlepszy występ popowy w duecie podczas 65. ceremonii wręczenia nagród Grammy. W sierpniu 2024 roku Smith wystąpił na festiwalu BBC Proms w Royal Albert Hall. 21 sierpnia 2026 roku Smith wydał swój piąty album studyjny, Hazel Eyes. Określa się jako osoba niebinarna i mówi o sobie poprzez neutralny płciowo zaimek „they”. 

 

                                                             źródło: wikipedia                                                         

Kersti Kaljulaid

Kersti Kaljulaid (ur. 30 grudnia 1969 w Tartu) – estońska polityk i urzędniczka państwowa, członkini Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, w latach 2016–2021 prezydent Estonii.

W 1992 została absolwentką biologii Uniwersytetu w Tartu, specjalizując się w genetyce. W 2001 na tej samej uczelni uzyskała dyplom ukończenia studiów typu MBA. W latach 90. pracowała jako menedżer ds. sprzedaży w państwowym operatorze telekomunikacyjnym Eesti Telefon, a następnie w sektorze bankowym. W latach 1999–2002 była doradcą ds. ekonomicznych w gabinecie premiera Marta Laara, w 2001 wstąpiła do kierowanego przez niego Związku Ojczyźnianego. Od 2002 do 2004 zajmowała stanowisko dyrektora elektrowni Iru, wchodzącej w skład grupy energetycznej Eesti Energia. W tym samym czasie była wśród prowadzących cotygodniowy program publicystyczny na antenie stacji radiowej Kuku Raadio. W maju 2004 została estońskim przedstawicielem w Europejskim Trybunale Obrachunkowym. Drugą sześcioletnią kadencję zakończyła w maju 2016. Kontynuowała jednak pracę w trybunale, gdyż estoński rząd nie wskazał jej następcy. W sierpniu 2016 estoński parlament w trzech turach głosowania nie był w stanie wybrać nowego prezydenta, który zastąpiłby kończącego drugą kadencję Toomasa Hendrika Ilvesa. We wrześniu nie udało się wyłonić jego następcy również w dwóch głosowaniach przeprowadzonych w kolegium wyborców, co skutkowało ponownym rozpoczęciem procedury wyborczej. Zebrane kolegium parlamentu, składające się z przedstawicieli wszystkich ugrupowań parlamentarnych, zaproponowało wówczas kandydaturę Kersti Kaljulaid na urząd prezydenta, co pozwoliłoby zapobiec kryzysowi politycznemu. Podpisy pod jej kandydaturą złożyło 90 ze 101 deputowanych do estońskiego parlamentu (wszyscy posłowie Estońskiej Partii Reform, Partii Socjaldemokratycznej, partii Isamaa ja Res Publica Liit i Estońskiej Partii Wolności oraz 23 z 27 posłów Estońskiej Partii Centrum). 3 października 2016 Zgromadzenie Państwowe wybrało ją na prezydenta, otrzymała 81 głosów za przy 17 głosach wstrzymujących się. Urząd objęła 10 października 2016. Po objęciu urzędu swoje pierwsze oficjalne wizyty złożyła w Finlandii i na Łotwie. W 2019 złożyła wizytę w Rosji, gdzie spotkała się z prezydentem Władimirem Putinem. W 2017 zajęła 78. miejsce na liście „100 najbardziej wpływowych kobiet” według czasopisma „Forbes”. W tym samym roku jej wizerunek znalazł się na estońskim znaczku pocztowym, wydanym w ramach serii przedstawiającej prezydentów tego państwa od 1918. W 2018 w związku z remontem siedziby prezydenta w Tallinnie na miesiąc przeprowadziła się do Narwy. Jak stwierdziła, tym gestem chciała podkreślić, że miasto to, będące największym skupiskiem mniejszości rosyjskojęzycznej w Estonii, stanowi integralną część państwa. W październiku 2021 na urzędzie prezydenta Estonii zastąpił ją Alar Karis. Wcześniej w tym samym roku sekretarz generalny ONZ António Guterres powierzył jej funkcję rzecznika do spraw zdrowia i dobrobytu kobiet, dzieci i młodzieży.

                                                         źródło: wikipedia                                                        

Modelki

 

 

Modelki (styl. MODELKI) – polski popowy girls band założony w 2023, w którego skład wchodzą: Urszula Kowalska, Agnieszka Nowakowska i Zuzanna Fijak.

 

Zespół powstał z inicjatywy Antony’ego Esci, Vłodarskiego i Urszuli Kowalskiej, zwyciężczyni programu Mali giganci. Celem projektu było stworzenie grupy rapowej składającej się z trzech wokalistek. Po kilku miesiącach do zespołu dołączyła Agnieszka Nowakowska, wokalistka i finalistka The Voice Kids, a w lutym 2023 skład uzupełniła Zuzanna Fijak, lekkoatletka, która amatorsko nagrywała rapowe utwory na YouTube i TikToka.  Wokalistki zadebiutowały singlem „Modelki”, który nie zyskał szczególnego uznania, podobnie jak ich kolejne piosenki. W 2023 wydały utwór „On Me”, który dotarł do 28. miejsca w streamingu, a za wysoką sprzedaż singla otrzymały w 2024 certyfikat platynowej płyty. W 2024 wydali singiel „Chyba że z Tobą”, z którym zajęły pierwsze miejsce na liście sprzedaży OLiS i 29. miejsce na liście AirPlay, a za jego wysoką sprzedaż uzyskały certyfikat podwójnie diamentowej płyty.

 

                                                         źródło: wikipedia                                                       

Mateusz Król

 

 

Mateusz Król (ur. 31 sierpnia 1988 w Łodzi) – polski aktor teatralny i filmowy. W 2013 ukończył PWSFTviT w Łodzi. Od 2012 związany jest z Teatrem Współczesnym w Warszawie.

 

Wybrana filmografia: 2012: Zabić bobra jako blondyn / 2013: Ojciec Mateusz jako Jan Bartold / 2013: Na dobre i na złe jako Kuba / 2017: Listy do M. 3 jako Maniek / 2018: Korona królów jako Kazimierz III Wielki  / 2020: Zenek jako Mikołaj, wujek Zenka Martyniuka / 2020: Sweat jako „Luksus”, manager Sylwii / 2021: Teściowie jako Witek Bieńkowski / 2023: The Office PL jako Tomek / 2023: Akademia pana Kleksa jako Alex Niezgódka, ojciec Ady / 2024: Kleks i wynalazek Filipa Golarza jako Alex Niezgódka, ojciec Ady / 2024: Spadek jako Karol, kuzyn Dawida / 2025: Wzgórze psów jako Jarecki.

 

                                                        źródło: wikipedia                                                       

Sébastien Lecornu

 

Sébastien Lecornu (ur. 11 czerwca 1986 w Eaubonne) – francuski polityk i samorządowiec, w latach 2017–2018 sekretarz stanu, w latach 2018–2020 minister przy ministrze spójności terytorialnej, w latach 2020–2021 minister do spraw terytoriów zamorskich, w latach 2022–2025 minister obrony, od 2025 premier Francji stojący na czele swojego pierwszego i drugiego gabinetu.

 Uzyskał magisterium z prawa publicznego na Université Paris-Panthéon-Assas. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Unii na rzecz Ruchu Ludowego, przekształconej następnie w partię Republikanie. Był doradcą Bruna Le Maire, gdy ten w latach 2008–2012 pełnił funkcje rządowe. Od 2013 do 2014 zajmował stanowisko sekretarza krajowego UMP. W latach 2014–2015 był merem miejscowości Vernon, później został pierwszym zastępcą mera. W 2015 objął funkcję przewodniczącego rady departamentu Eure, którą pełnił do 2017. Pozostał radnym departamentu, a w 2021 powrócił na funkcję przewodniczącego rady. W czerwcu 2017 dołączył do drugiego rządu Édouarda Philippe’a jako sekretarz stanu przy ministrze ekologii. W listopadzie 2017 wstąpił do prezydenckiej partii LREM. Podczas rekonstrukcji z października 2018 awansował na stanowisko ministra przy ministrze spójności terytorialnej do spraw wspólnot terytorialnych. W lipcu 2020 został ministrem do spraw terytoriów zamorskich w gabinecie Jeana Castex. W 2020 uzyskał miejsce we francuskim Senacie. W maju 2022 powołany na urząd ministra obrony w rządzie Élisabeth Borne. Utrzymywał tę funkcję także przy rekonstrukcji gabinetu z lipca 2022 oraz w utworzonym w styczniu 2024 rządzie Gabriela Attala. Urząd ten objął również we wrześniu 2024 w gabinecie Michela Barniera, otrzymując dodatkowo odpowiedzialność za sprawy kombatantów. W grudniu tego samego roku w powołanym wówczas rządzie François Bayrou ponownie powierzono mu funkcję ministra obrony. Gabinet ten 8 września 2025 przegrał w Zgromadzeniu Narodowym głosowanie nad wotum zaufania. Następnego dnia Sébastien Lecornu został powołany przez prezydenta Emmanuela Macrona na nowego premiera. Pozostałych członków jego rządu mianowano 5 października 2025; tego samego dnia zakończył pełnienie funkcji ministra. Skład rządu (zwłaszcza nominacja nowego ministra obrony, którym został Bruno Le Maire) został skrytykowany przez koalicyjnych Republikanów. 6 października Sébastien Lecornu podał się do dymisji, która została przyjęta przez prezydenta. 10 października Emmanuel Macron ponownie powołał go na stanowisko premiera. Dwa dni później powołano ministrów i ministrów delegowanych w nowym gabinecie.

                                                        źródło: wikipedia