L.U.C.

L.U.C., właśc. Łukasz Rostkowski (ur. 16 października 1981) – polski producent muzyczny, raper, wokalista, kompozytor, autor tekstów oraz reżyser wideoklipów, koncertów i widowisk.

 

 Jego płyty, spektakle i projekty realizowane z takimi instytucjami jak Muzeum Powstania Warszawskiego, Universal Hip-Hop Museum New York czy New Orleans Jazz Museum kreują nową formę multimedialnych lekcji historycznych dla wielu pokoleń, łącząc sztukę z edukacją, muzykę z komiksem i animacjami. Twórca edukacyjnych projektów społecznych, takich jak m.in. promujące kulturę języka Rymoliryktando czy skupiające się na estetyce przestrzeni publicznej Pospolite Ruszenie. Autor wielu konceptualnych albumów i projektów. Za nowatorskie łączenie dziedzin i gatunków otrzymał w 2010 Paszport „Polityki”. Komponował i nagrywał z wieloma instrumentalistami i wokalistami, m.in. z Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Zbigniewem Namysłowskim, Leszkiem Możdżerem, Pokahontaz, Kalibrem 44, Rahimem, Fokusem, Marią Peszek, Krystyną Prońko, Grubsonem, Peją, Abradabem, Promoe, Andrzejem Smolikiem, Motion Trio, Rapsusklei i Mum. Na żywo supportował m.in. Trickiego, The Prodigy Taliba Kweli, Coldcuta, Massive Attack i wielu innych światowej klasy artystów a także w ramach promowanej idei „Podaj Dalej” z wieloma młodymi producentami, którym pomagał zadebiutować – Ńemy, Pmx. Założyciel, frontman i współproducent projektu muzycznego Kanał Audytywny. W 2004 stworzył prywatną filozofię czterech galaktyk sztuki, która zakłada traktowanie muzyki, filmu, grafiki i słowa jako jednego sumarycznego przekazu. W 2015 z Janem Featem założył międzynarodowy big band Rebel Babel Film Orchestra pod patronatem Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W 2023 stworzył muzykę do filmu Chłopi, przy którym pracował z Dorotą Kobielą i Hugh Welchmanem. W 2011 został sklasyfikowany na 23. miejscu listy 30 najlepszych polskich raperów według magazynu Machina. 19 czerwca 2006 wydał debiutancki solowy album pt. Haelucenogenoklektyzm. Przypowieść o zagubieniu w czasoprzestrzeni. 19 października 2007 wydany album pt. Homoxymoronomatura. 17 listopada 2008 wydał multimedialny album pt. Planet L.U.C. 17 września 2009 w dzień 70. rocznicy wkroczenia wojsk radzieckich na terytorium Polski wydał album pt. 39/89 – Zrozumieć Polskę. W maju 2010 ukazał się w limitowanej edycji dwupłytowy album Planet LUC – Energocyrkulacje. 22 października tego samego roku wydał album pt. PyyKyCyKyTyPff. 19 maja 2011 wydał drugi album z cyklu Zrozumieć Polskę – Warsaw WAR/SAW. Zrozumieć Polskę. 22 października tego samego roku wydał album pt. Kosmostumostów. W 2018 wydał album pt. GOOD L.U.C.K z udziałem artystów, takich jak m.in. Sarsa, Bovska, Robert Cichy, Katarzyna Figura, Wojciech Mecwaldowski, Tomasz Kot, Arkadiusz Jakubik i Karolina Czarnecka. W 2023 stworzył muzykę do ekranizacji powieści Chłopi Władysława Reymonta; nad ścieżką dźwiękową do produkcji pracował z Dorotą Kobielak i Hugh Welchmanem. Promujący film utwór „Jesień – tańcuj” stał się przebojem w Polsce i zajął trzecie miejsce w wewnętrznych eliminacjach wyłaniających reprezentanta Polski w 68. Konkursie Piosenki Eurowizji. 

 

                                       źródło: wikipedia                                       

Katarzyna Figura

Katarzyna Małgorzata Figura (ur. 22 marca 1962 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. Karierę zawodową rozpoczynała rolami epizodycznymi w filmach Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa. Rozgłos zyskała dzięki rolom w filmach Pociąg do Hollywood (1987) i Kingsajz (1987), które utrwaliły jej wizerunek jako polskiego symbolu seksu. W pierwszej połowie lat 90. zagrała role w filmach zagranicznych, m.in. amerykańskich i francuskich. Zasłynęła komediową rolą Ryszardy Siarzewskiej w filmach Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1998), a w następnych latach zyskała uznanie krytyków za role w filmach: Ajlawju (1999), Żurek (2003) i Ubu król (2004), jak też w spektaklach w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2006–2013) i Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (od 2013).

 W 1985 ukończyła studia na PWST w Warszawie. Jeszcze przed obroną dyplomu aktorskiego zagrała w debiucie reżyserskim Jacka Koprowicza Przeznaczenie (1983), a w połowie lat 80. zagrała role epizodyczne m.in. u Krzysztofa Kieślowskiego w Bez końca i Wojciecha Jerzego Hasa w Osobistym pamiętniku grzesznika. Jej pierwszą dużą rolą była postać młodej prostytutki Once w filmie Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom. Popularność zdobyła rolą Rózi w bajce Jerzego Gruzy Pierścień i róża. Przełomem w jej karierze był występ w komedii obyczajowej Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood (1986). W tym czasie odrzuciła propozycję udziału w sesji zdjęciowej do amerykańskiego wydania czasopisma „Playboy”. Następnie wystąpiła u boku Jacka Chmielnika i Jerzego Stuhra w komedii Juliusza Machulskiego Kingsajz (1986); fragment filmu, w którym krasnoludek (Chmielnik) przechadza się po Ali (Figura), uznawany jest za jedną z najsłynniejszych scen w polskim kinie. Za sprawą występów w Pociągu… i Kingsajzie zaczęła być postrzegana jako seksbomba, a prasa nazywała ją „polską Marilyn Monroe”. W 1989 wyjechała na stypendium do Francji, gdzie uczyła się w Conservatoire national supérieur d’art dramatique w Paryżu. W 1991 wyjechała do Los Angeles, gdzie podpisała roczny kontrakt z William Morris Agency. W tym czasie dzieliła życie między Francję a USA, zagrała m.in. Leni w brytyjsko-francuskich Głosach w ogrodzie Pierre’a Boutrona i Jennifer Lawrence w amerykańskiej Fatalnej przeszłości Clive’a Fleury’eg. W pierwszej połowie lat 90. zagrała w filmach Andrzeja Kondriatuka: Mleczna droga, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar. Popularność wśród widzów zyskała rolą Ryszardy „Gabrysi” Siarzewskiej w komedii Juliusza Machulskiego Kiler (1997) i jego kontynuacji, Kiler-ów 2-óch (1999). Do końca lat 90. zagrała także: kryminalistkę Krystynę w Historiach miłosnych (1997) Jerzego Stuhra, Terizę w Szczęśliwego Nowego Jorku (1997) Janusza Zaorskiego i Grazię w Prostytutkach (1998) Eugeniusza Priwieziencewa. W 1998 otrzymała drugą w karierze Złotą Kaczkę dla najpopularniejszej aktorki, a za rolę Gosi w Ajlawju (1999) Marka Koterskiego została uhonorowana nagrodą za pierwszoplanową rolę kobiecą na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zagrała epizodyczną rolę w Pianiście (2002) Romana Polańskiego. Za rolę kobiety uwięzionej na marginesie społeczeństwa z ciężarną, 15-letnią córką w filmie Żurku otrzymała Orła za najlepszą główną rolę kobiecą. Pojawiła się w telewizyjnych sitcomach jako gwiazda specjalna, m.in. w Wiedźmach (2005) i Niani (2005, 2008–2009). W 2008 uczestniczyła w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. Zagrała rolę matki młodego mężczyzny z zespołem Downa w krótkometrażowym filmie Cezarego Orłowskiego Jestem (2024). 

                           źródło: wikipedia                                      

Paweł Brożek

 

Paweł Łukasz Brożek (ur. 21 kwietnia 1983 w Kielcach) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Wieloletni zawodnik Wisły Kraków, w latach 2005–2014 reprezentant Polski. Złoty medalista Mistrzostw Europy U-18 2001.

Karierę rozpoczął w Polonii Białogon Kielce. Następnie grał w SMS Zabrze, skąd w 1998 trafił do Wisły Kraków. W latach 2001–2010, siedem razy sięgnął z klubem po mistrzostwo Polski oraz dwukrotnie zdobył puchar kraju. W sezonach 2007/2008 i 2008/2009 był królem strzelców polskiej Ekstraklasy, strzelając odpowiednio 23. i 19. bramek. W 2011, po dwunastu latach spędzonych przy Reymonta przeszedł do tureckiego Trabzonsporu, a następnie został wypożyczony do Celtiku, z którym w sezonie 2011/12 wygrał rozgrywki szkockiej Premier League. W sezonie 2012/13 występował w hiszpańskim Recreativo Huelva. W 2013 powrócił do Wisły Kraków. W 2020 zakończył karierę piłkarską. Ma za sobą występy w reprezentacjach juniorskich i młodzieżowych swojego kraju. W 1999 wystąpił w barwach reprezentacji Polski U-17 na mistrzostwach świata odbywających się w Nowej Zelandii. Rok później, zagrał na mistrzostwach Europy U-16 rozgrywanych w Izraelu. W 2001 zdobył z reprezentacją Polski U-18 złoty medal na mistrzostwach Europy rozgrywanych w Finlandii. W seniorskiej reprezentacji Polski zadebiutował 27 kwietnia 2005 w meczu z Meksykiem. Z reprezentacją Polski wystąpił na Mistrzostwach Świata 2006 oraz na Mistrzostwach Europy 2012. Należy do Klubu 100 piłkarzy, którzy podczas swojej kariery strzelili co najmniej sto bramek w polskiej ekstraklasie. 

                           źródło: wikipedia                                     

Piotr Zioła

Piotr Karol Zioła (ur. 24 listopada 1995 w Opolu) – polski piosenkarz rockowy. Laureat Nagrody Muzycznej „Fryderyk” za fonograficzny debiut roku (2017).

W wieku sześciu lat rozpoczął naukę w szkole muzycznej w klasie fortepianu, jednak przerwał naukę w piątej klasie. Jest absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego w Opolu. W 2008 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie Piosenkobranie. W 2012 zadebiutował na szklanym ekranie, biorąc udział w przesłuchaniach do drugiej edycji programu TVN X Factor. Choć jego wykonanie piosenki „Valerie” Amy Winehouse spodobało się jurorom, nie przeszedł do kolejnego etapu programu. Po udziale w programie poznał producenta muzycznego Marcina Borsa, z którym nawiązał współpracę. W 2015 wystąpił podczas Spring Break Showcase Festival & Conference w Poznaniu, gdzie poznał Justynę Święs i zespół Rysy, z którymi nagrał utwór „Przyjmij brak”. Również w 2015 zaśpiewał na festiwalach: Open’er Festival, Warsaw Musik Week i Tauron Nowa Muzyka oraz na Europejskich Targach Muzycznych „Co Jest Grane?” w Warszawie. Poza tym wypuścił autorski singiel „Podobny”. 22 kwietnia 2016 wydał debiutancki album studyjny pt. Revolving Door. Tekst piosenek z płyty napisali dla niego m.in. Karolina Kozak, Gaba Kulka i Radek Łukasiewicz. W kwietniu 2017 odebrał Fryderyka za fonograficzny debiut roku, a do nagrody był też nominowany za album roku pop. W 2022 powrócił do działalności muzycznej po pięcioletniej przerwie, prezentując singiel „Błysk”. 4 listopada 2022 wydał album pt. Wariat. 

                           źródło: wikipedia                                    

Robert Fico

 

 

Robert Fico (ur. 15 września 1964 w Topolczanach) – słowacki polityk i prawnik, poseł do Rady Narodowej, założyciel i lider partii SMER, premier Słowacji w latach 2006–2010, 2012–2018 i od 2023.

 

W latach 1987–1990 należał do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. W 1992 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do słowackiej Rady Narodowej, reelekcję uzyskiwał w 1994, 1998, 2002, 2006, 2010 i 2012. Był członkiem słowackiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1994–2005) oraz jej przewodniczącym (1999–2001). Od 2003 pełnił funkcję obserwatora w Parlamencie Europejskim, od maja do lipca 2004 sprawował mandat eurodeputowanego V kadencji w ramach delegacji krajowej. W latach 1994–1996 stał na czele klubu parlamentarnego Partii Demokratycznej Lewicy (SDĽ), był także wiceprzewodniczącym tego ugrupowania (1996–1999). W 2006 jego ugrupowanie wygrało wybory parlamentarne. Robert Fico zawarł koalicję z L’S-HZDS Vladimíra Mečiara i Słowacką Partią Narodową Jána Sloty (na skutek sojuszu z nacjonalistami SMER został czasowo zawieszony w prawach członkowskich w Partii Europejskich Socjalistów). 4 lipca 2006 objął urząd premiera Słowacji. W 2010 jego partia ponownie zwyciężyła w wyborach parlamentarnych, jednak nie zdobyła większości miejsc w parlamencie. 14 czerwca 2010 prezydent Słowacji Ivan Gašparovič powierzył mu zadanie sformowania nowego rządu. Nie zdołał jednak utworzyć koalicji i 23 czerwca 2010 zrezygnował z misji. 4 kwietnia 2012 Robert Fico ponownie objął urząd premiera Słowacji. W grudniu 2013 ogłosił swój start w wyborach prezydenckich w 2014. Robert Fico wygrał pierwszą turę głosowania, zdobywając 28,0% głosów. W drugiej turze przegrał jednak z niezależnym kandydatem Andrejem Kiską, otrzymując 40,6% głosów. W wyborach parlamentarnych w 2016 Robert Fico ponownie uzyskał mandat posła do Rady Narodowej. Robert Fico pozostał na urzędzie premiera – 23 marca 2016 został zaprzysiężony jego trzeci rząd. 15 marca 2018, po skandalu związanym z zabójstwem dziennikarza Jána Kuciaka, podał się do dymisji, która została przyjęta przez prezydenta Andreja Kiskę. Robert Fico pozostał na czele swojej partii, która w 2020 zajęła w wyborach drugie miejsce. Utrzymał wówczas mandat deputowanego na kolejną kadencję. W maju 2022 parlament nie wyraził zgody na uchylenie jego immunitetu w związku z postępowaniem karnym o zawiązanie zorganizowanej grupy przestępczej. Jego formacja zwyciężyła następnie w przedterminowych wyborach w 2023. 2 października 2023 prezydent Zuzana Čaputová powierzyła mu misję utworzenia nowego rządu. 15 maja 2024 po wyjazdowym posiedzeniu rządu w miejscowości Handlová został postrzelony przez napastnika, którego następnie zatrzymano. 5 czerwca 2024 wygłosił pierwsze po ataku publiczne oświadczenie. Stwierdził w nim, że wybacza i nie czuje nienawiści do sprawcy, którego przy tym zaklasyfikował jako „aktywistę słowackiej opozycji” i nazwał „posłańcem zła i politycznej nienawiści”. Skrytykował też antyrządowe i „finansowane z zagranicy” media oraz organizacje pozarządowe za bagatelizowanie zamachu na jego życie. 

 

                           źródło: wikipedia                                   

Malik Montana

 

 

Malik Montana, właśc. Mosa Ghawsi (ur. 11 marca 1989 w Hamburgu) – polsko-niemiecki raper, autor tekstów i producent muzyczny, pochodzenia afgańskiego i greckiego.

 

Mosa Ghawsi urodził się w 1989 w niemieckim Hamburgu. Ojciec pochodzi z Afganistanu, z kolei matka ma korzenie polsko-greckie. Wychował się w Niemczech, gdzie ukończył szkołę podstawową. Gdy miał 15 lat, z bratem przeniósł się do Polski, osiedlając się na warszawskim Wrzecionie. Pseudonim Malik Montana zrodził się w 2008. Rozpoczął wtedy tworzenie anglojęzycznego hip-hopu we współpracy z Sentino, tworzącym wówczas po niemiecku. Jeszcze w 2012 jego muzyka była tworzona w języku angielskim; na jego korzyść przy tworzeniu muzyki anglojęzycznej przemawiał fakt, że organizował zagraniczne koncerty w Polsce. Z czasem z brzmień inspirowanych amerykańskim rapem wyewoluowała w trap i tzw. nowoczesny hip-hop, nagrywany już w języku polskim. Malik zadebiutował w polskim rapie 20 października 2015 klipem „NaNaNa”. Po konflikcie z raperem Sentino, który opuścił Polskę na rzecz Niemiec, przejął prawa do marki Get Money Live Life. W 2021 został twarzą federacji MMA składającej się z tzw. freak fightów, o nazwie High League. Pierwotnie jego organizacja nie miała nazywać się High League, a Hype MMA. Jak się okazało, uprzedzili go jednak szefowie Fame MMA, którzy zarejestrowali szybciej organizację o takiej nazwie, gdzie toczyć swoje pojedynki będą mniej znani twórcy internetowi. 

 

                           źródło: wikipedia                                  

Blanka Stajkow

 

Blanka Stajkow (ur. 23 maja 1999 w Szczecinie) – polska piosenkarka i fotomodelka. Reprezentantka Polski w 67. Konkursie Piosenki Eurowizji (2023).

 

 Kiedy miała 13 lat, napisała swoją pierwszą piosenkę – „Strong Enough”. Jako nastolatka nagrała jeszcze dwie piosenki: „Finally” i „I Feel It”. Podczas czteroletniego pobytu w Stanach Zjednoczonych występowała na sesjach „Open Mic” w restauracjach i pubach w Los Angeles i Nowym Jorku, a także m.in. w klubie The Bitter End. W 2021 wzięła udział w eliminacjach do 10. edycji programu rozrywkowego TVN Top Model i wydała debiutancki singiel, „Better”. Latem 2022 podpisała kontrakt z wytwórnią muzyczną Warner Music Poland i wystąpiła w teledysku do utworu Smolastego „Pijemy za lepszy czas”. Jesienią tego samego roku wydała teledysk do piosenki „Solo”. 26 lutego z utworem „Solo” zwyciężyła w finale programu Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję!, dzięki czemu została reprezentantką Polski w 67. Konkursie Piosenki Eurowizji w Liverpoolu. 13 maja zajęła 19. miejsce w finale Eurowizji 2023 po zdobyciu 93 punktów, w tym 81 pkt od telewidzów (8. miejsce) i 12 pkt od jurorów (24. miejsce). Jeszcze w 2023 wydała single: „Boys Like Toys” i „Rodeo”. W 2024 zagrała w teledysku do utworu „Un ragazzo una ragazza włoskiego zespołu The Kolors. , była supportem podczas polskiego koncertu Jasona Derulo w ramach trasy „Nu King World Tour, wystąpiła z utworem „Solo” w koncercie Diamentowym podczas Polsat Hit Festiwalu 2024 w Sopocie i wydała single: „Cara mia”, „If U Want Me” i „Asereje (Airplane Mode)”. Wiosną 2025 dotarła do ćwierćfinału 16. edycji programu rozrywkowego Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. W sierpniu tego samego roku została ogłoszona trenerką w dziewiątej edycji programu rozrywkowego The Voice Kids w TVP2, a w grudniu wystąpiła na Sylwestrze z Dwójką, wykonując piosenkę „Wracam” razem z Malikiem Montaną. W 2026 została jurorką w 9. edycji programu The Voice Kids. Wydała też cztery single: „Memories”, „I’m Just a Human”, „Dance to This” i duet „Niewinna” ze Skolimem. 

 

                           źródło: wikipedia                                 

Bartłomiej Topa

 

 

Bartłomiej Filip Topa (ur. 26 maja 1967 w Nowym Targu) – polski aktor filmowy i teatralny, producent filmowy.

 

27 października 2016 otrzymał Złotego Szczeniaka za najlepszą kreację aktorską na 5. Festiwalu Aktorstwa Filmowego im. Tadeusza Szymkowa we Wrocławiu. Jest współzałożycielem firmy producenckiej Film IT a także współwłaścicielem firmy Terafood oraz marki Kurkumik. Był ambasadorem Mistrzostw Polski w triathlonie na dystansie długim Herbalife Susz Triathlon. Został bohaterem kampanii społecznej Fundacja SYNAPSIS zwiększającej świadomość o autyzmie (2012) i Stowarzyszenia Happy Evolution Back to the Roots (2015). W roku 2025 został ambasadorem tworzonej przez Muzeum Rzemiosła w Krośnie Krajowej Fabryki Zegarów Wieżowych. Wybrana filmografia: Pożegnanie z Marią (1993) jako Apoloniusz / Demony wojny według Goi (1998) jako Max / Złotopolscy (1999–2006) jako Zenek Pereszczako / Dom zły (2009) jako porucznik Mróz / Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009) jako Strażnik w tv / Szpilki na Giewoncie (2010–2011) jako Niedźwiedź Janek / Sztos 2 (2011) jako Ludwik / Prawo Agaty (2012) jako prawnik Prospectrum / Drogówka (2013) jako sierżant sztabowy Ryszard Król / Pod Mocnym Aniołem (2014) jako policjant / Druga szansa (2016-2018) jako Adam Swensson / Kler (2018) jako Ksiądz Leman / Skazana (2021) jako Piotr Serafin, przyjaciel Alicji / 1670 (2023) jako Jan Paweł Adamczewski / LARP. Miłość, trolle i inne questy (2025) jako pisarz Louis Lacroix.

 

                           źródło: wikipedia                                

Jana Nagyová

 

 

Jana Nagyová-Pulm (ur. 9 stycznia 1959 w Komárnie) – słowacka aktorka telewizyjna i filmowa.

Już w wieku 12 lat pojawiła się po raz pierwszy przed kamerą w dramacie Daleko do nieba (Ďaleko je do neba, 1972). Mając 18 lat wystąpiła w telewizyjnym filmie familijnym Opłatek (Vianocné oblátky, 1977). W dreszczowcu Śmierć autostopowiczek (Smrt stopařek, 1979) z Markiem Perepeczko i Dagmar Patrasovą przedstawiła tragiczną rolę zgwałconej i brutalnie zamordowanej studentki. Ogromną popularność w wielu krajach przyniosła jej postać księżniczki Arabeli w serialu TV Arabela (1979–1980), w kolejnych odcinkach zastąpiła ją Miroslava Šafránková. Występ w dramacie telewizyjnym Miłosny tryptyk (Triptych o láske, 1980), mimo że dość przeciętny, przyciągnął uwagę mediów ze względu na sceny w kąpieli. Kolejne role w serialu Dwór Elżbiety (Alžbetin dvor, 1986) czy w ekranizacji powieści Zbigniewa Nienackiego Pan Samochodzik i praskie tajemnice (Pražské tajemství, 1988) nie zyskały uznania publiczności. W 1993 roku ukazała się jej płyta z piosenkami dla dzieci pt. Jana Nagyová zpívá dětem (wyd. Tommü Records). W latach 90. zajęła się promocją kosmetyków. W grudniu 2005 roku była gospodarzem 44. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego dla Dzieci i Młodzieży – MFF (Mezinárodní filmový festival pro děti a mládež) w Zlinie. 

                           źródło: wikipedia                               

Sienna Spiro

 Sienna Spiro (ur. 28 września 2005 r. w Londynie) – brytyjska piosenkarka i autorka tekstów. 

Spiro rozpoczęła swoją aktywność muzyczną w 2021 r. poprzez publikowanie filmików w serwisie TikTok w których wykonywała swoje wersje najpopularniejszych utworów muzycznych. W 2024 r. zadebiutowała z kompozycją „Maybe” promującą wydaną w lutym 2025 r. debiutancką EP-kę Sink Now, Swim Later, a opublikowana w późniejszym czasie piosenka „Die on This Hill” pozwoliła jej zyskać światowy rozgłos.  W 2026 r. została nominowana podczas 46. ceremonii rozdania nagród Brit Awards w kategorii 'Wybór krytyków'.  

                           źródło: wikipedia