Zbigniew Bartman

Zbigniew Andrzej Bartman, ps. „Zibi” (ur. 4 maja 1987 w Warszawie) – polski siatkarz, grający na pozycji przyjmującego i atakującego. Mistrz Europy z 2009 r., olimpijczyk z Londynu (2012). Jego ojciec Leon, również był siatkarzem. 

Pierwotnie odnosił sukcesy w siatkówce plażowej – w 2004 r. wraz z Michałem Kubiakiem zdobył w Mysłowicach złoty medal mistrzostw Europy do lat 18., a miesiąc później we włoskim Termoli srebrny medal mistrzostw świata w tej kategorii wiekowej. W Polskiej Lidze Siatkówki zadebiutował 12 października 2003 jako zawodnik AZS Politechniki Warszawskiej w przegranym 0:3 spotkaniu ze Skrą Bełchatów. Po raz pierwszy do szerokiej kadry narodowej został powołany w 2007 r. przez Raúla Lozano, zadebiutował jednak dopiero 13 czerwca 2008 podczas meczu Ligi Światowej z Egiptem (2:3). Został nagrodzony Siatkarskim Plusem za debiut roku 2008. We wrześniu 2009 r., po zdobyciu złotego medalu mistrzostw Europy, prezydent RP Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu” nadał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 r. zadebiutował jako atakujący w reprezentacji Polski prowadzonej przez Andreę Anastasiego. Został uznany najlepszym atakującym Ligi Światowej w Sofii. Również w Pluslidze grał jako atakujący. W pierwszym meczu w fazie finałowej Ligi Światowej 2011 w Gdańsku siatkarz naderwał mięsień dwugłowy łydki w piątym secie w meczu z Bułgarią. W lipcu 2023 r. ogłosił zakończenie kariery siatkarskiej. Od 13 lutego 2025 jest koordynatorem sportowym kobiecego ŁKS Commercecon Łódź, grającego w Tauron Lidze. 5 lipca 2023 federacja Clout MMA, organizująca tzw. freak show fight ogłosiła, że Zbigniew Bartman zawalczy w oktagonie podczas gali Clout MMA 1. Jego rywalem został były reprezentant Polski w piłce nożnej – Tomasz Hajto. Zwyciężył w drugiej rundzie przez techniczne poddanie, po zaciśnięciu rywalowi duszenia zza pleców. W drugiej walce, którą stoczył 29 grudnia 2023 podczas Clout MMA 3: Santa Clout zawalczył z innym reprezentantem kraju w piłce nożnej, Błażejem Augustynem. Bartman tym razem debiutował w formule kick-bokserskiej opartej na zasadach K-1. Zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie. 8 czerwca w wydarzeniu głównym gali Clout MMA 5 zawalczył z youtuberem i trenerem personalnym Adamem Modzelewskim ps. „AJ". Rundy tej walki toczyły się na przemian z rundami drugiej walki Modzelewskiego, w której ten mierzył się z youtuberem Kacprem „Crusherem" Błońskim. Bartman zwyciężył swoją walkę przez jednogłośną decyzję sędziów. 

źródło: wikipedia       

Stashka

 

Stashka, właśc. Katarzyna Hain z domu Stasiak (ur. 6 lipca 1984 w Szczytnie) – polska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów.  Jest dyplomowanym mgr. muzykologii. 

Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia w Szczytnie w klasie fortepianu, zdobyła dyplom za arie i pieśni operowe na wydziale wokalnym w Szkole Muzycznej II stopnia w Olsztynie, w tym czasie śpiewała także w zespole cygańskim Hitano. Podczas studiów na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończyła na kierunku muzykologii, aktywnie udzielała się w Chórze Akademickim tego uniwersytetu pod dyrekcją Jacka Sykulskiego. Następnie wspomagała w chórkach takie gwiazdy jak m.in.: Ania Wyszkoni, Zakopower, Kasia Cerekwicka czy Marika. W 2013 z piosenką „Na skraj świata” wzięła udział w konkursie SuperPremiery podczas 50. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku z piosenką wygrała plebiscyt radiowy Przebojem na antenę. W 2014 otrzymała nagrodę „Odkrycie Roku” Radia Fama, następnie reprezentując Polskę z utworami „Chcę kochać” i „Babe Babe I Love You”, zdobyła główną nagrodę Grand Prix oraz nagrodę publiczności podczas Bałtyckiego Festiwalu Piosenki w Karlshamn (Szwecja). Ten sukces zadecydował o nagraniu pierwszej solowej płyty pt. Naturalnie wydanej 18 marca 2016 w Universal Music Polska. Jest autorką wszystkich tekstów do swoich piosenek oraz kompozytorką lub współkompozytorką (z Emilianem Waluchowskim) muzyki. Drugi album Historie, ukazał się 8 marca 2021roku nakładem wytwórni Soul Records. Artystka pracowała nad albumem z muzykami i producentami, między innymi: Dominic Buczkowski. Autorem kilku tekstów jest Wojciech Byrski. 

źródło: wikipedia      

Martin Birke (Genre Peak)

 

 

Martin Birke to amerykański muzyk elektroniczny, perkusista i kompozytor. Jest założycielem projektu Genre Peak. Znany jest również z pracy przy ścieżkach dźwiękowych do filmów, takich jak Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Swoją karierę zawodową rozpoczynał współpracując z The Alvin Ailey American Dance Theatre. Łączy elementy ambientu, art-rocka i nowej fali, kładąc duży nacisk na unikalne brzmienie perkusji elektronicznej.

Maciej Szczęsny

Maciej Wawrzyniec Szczęsny (ur. 28 czerwca 1965 w Warszawie) – polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski w latach 1991–1996.

Jedyny zawodnik w historii, który zdobył mistrzostwo Polski z czterema różnymi klubami: Legią Warszawa, Widzewem Łódź, Polonią Warszawa i Wisłą Kraków. Po zakończeniu kariery sportowej fotograf, trener, komentator telewizyjny i ekspert piłkarski. Ojciec Wojciecha Szczęsnego. W latach 1983–1987 zawodnik drugoligowej Gwardii Warszawa, następnie gracz Legii Warszawa. W jej barwach 8 sierpnia 1987 zadebiutował w I lidze w przegranym 0:2 meczu ze Śląskiem Wrocław. Razem z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1994, 1995) i trzykrotnie sięgnął po puchar kraju (1990, 1994, 1995). Ponadto regularnie występował w europejskich pucharach. W sezonie 1995/96 był podstawowym bramkarzem warszawskiego klubu w rozgrywkach Ligi Mistrzów – wystąpił m.in. w meczach z Blackburn Rovers i Panathinaikos AO, w których zachował czyste konto. O miano pierwszego bramkarza Legii walczył przez wiele lat ze Zbigniewem Robakiewiczem. W 1996 przeszedł do Widzewa Łódź, którego był podstawowym zawodnikiem w sezonie 1996/97. Występował wówczas w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Ponadto z łódzkim klubem zdobył mistrzostwo Polski (1997). W latach 1998–2000 był graczem Polonii Warszawa, z którą został mistrzem kraju (2000) i wywalczył Superpuchar (2000). Następnie grał w Wiśle Kraków, zdobył z nią mistrzostwo Polski (2001) i Puchar Ligi (2001). W reprezentacji Polski zadebiutował 13 marca 1991 w zremisowanym 1:1 meczu z Finlandią, w którym na początku drugiej połowy zmienił Kazimierza Sidorczuka. Łącznie w barwach narodowych rozegrał siedem spotkań: sześć towarzyskich i jedno w eliminacjach do mistrzostw Europy 1996. W reprezentacji grał, kiedy jej selekcjonerami byli Andrzej Strejlau (1991), Henryk Apostel (1994–1995), Władysław Stachurski (1996) i Antoni Piechniczek (1996).Szczęsny pracę szkoleniową zaczynał od trenowania bramkarzy w Wiśle Kraków. W 2004 krótko był dyrektorem sportowym Polonii Warszawa, a następnie został włączony do sztabu trenera Waldemara Fornalika w Amice Wronki. Pod koniec sezonu 2010/11 pracował jako trener bramkarzy w drugoligowym Zniczu Pruszków. W czerwcu 2011 roku został trenerem bramkarzy ekstraklasowej Korony Kielce. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został komentatorem i ekspertem Telewizji Polskiej, komentującym i analizującym rozgrywki w piłce nożnej. Został wyłącznym ekspertem nadawcy publicznego przy Ekstraklasie. Prowadził też emitowany w TVP Sport i na sport.tvp.pl stały felieton w magazynie Gol, w którym dokonywał podsumowań wybranych wydarzeń minionej kolejki najwyższej klasy rozgrywek w Polsce. Współpracował także z firmą Milenium Zakłady Bukmacherskie. 

źródło: wikipedia      

Wojciech Wysocki

Wojciech Wysocki (ur. 16 stycznia 1953 w Szczecinie) – polski aktor. 

Wystąpił jako młody pianista Grzegorz w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976), a także w serialach: Klan (1998–2004, 2010–2011, 2013, od 2019) w roli doktora Andrzeja Marczyńskiego, Miodowe lata (2000–2001, 2003) jako policjant operacyjny inspektor Kopek, Kocham Klarę (2001) jako Jan Nowak, przyjaciel Kuby i Ranczo (2006–2009, 2011–2016) jako doktor Mieczysław Wezół. Na trzecim roku studiów zagrał w telefilmie Gerarda Zalewskiego Dom moich synów (1975) u boku Marka Walczewskiego i Beaty Tyszkiewicz, który został doceniony na przeglądzie filmów telewizyjnych w Cannes. Po gościnnym udziale w serialu kryminalnym 07 zgłoś się (1976), zadebiutował na dużym ekranie rolą czarnego charakteru młodego pianisty, który zaniedbuje relacje z ciężko chorą dziewczyną na rzecz przygotowań do konkursu chopinowskiego w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976) z udziałem Mirosława Konarowskiego, Joanny Szczepkowskiej i Zbigniewa Zapasiewicza. Po kinowym debiucie reżyserzy zaczęli obsadzać go według klucza „negatywnego”, w tym w melodramacie Ignacego Gogolewskiego Romans Teresy Hennert (1978) w roli Andrzeja Laterna, syna profesora, telewizyjnej Kobrze Dwa grzyby w barszcz (1979) w roli Alberta Westera, ekranizacji powieści Andrzeja Wydrzyńskiego Umarli rzucają cień (1978) w reż. Juliana Dziedziny w roli „Konrada”, agenta gestapo „Bubiego” i serialu Janusza Zaorskiego Punkt widzenia (1980) w roli Andrzeja Wieżana. Dopiero postać „Smukłego” w dramacie wojennym Witold Orzechowski Wyrok śmierci (1980) zapowiadała odmianę. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym (1976–1994), Północnym (1990), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie (1991, 1998), Dramatycznym (1994–), Muzycznym „Roma” (1999, 2002), Komedia (2000–2001, 2003–2006), Rozmaitości (2003), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2005), Kompania Primavera (2005–2006), Rampa na Targówku (2006) oraz im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Opera Nova w Bydgoszczy (1999), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2007) i Teatrze Piosenki we Wrocławiu (2008). Pojawił się w dramacie psychologicznym Andrzeja Wajdy Bez znieczulenia (1978), dramacie Andrzeja Wajdy Dyrygent (1980) z Johnem Gielgudem i telefilmie wojennym Godzina „W” (1980). W filmie wojenno–sensacyjnym Wyrok śmierci (1980) zagrał postać Smukłego, który wykonywał wyroki na kolaborantach. Sławę zdobył jako kapitan Wiesnicyn w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego Wierna rzeka (1983) w reż. Tadeusza Chmielewskiego oraz w roli młodego dziennikarza o ambicjach literackich, który zostaje aresztowany za wydawanie wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego pisemka w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa Pismak (1984) na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Rola chronicznie osamotnionego, odosobnionego i odczuwającego wrogość świata wobec siebie Adasia Miauczyńskiego w dramacie Marka Koterskiego Życie wewnętrzne (1986) przyniosła mu nagrodę aktorską w wyniku plebiscytu publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych „Młodzi i Film”. Jest recytatorem i wykładowcą cyklicznych poetyckich warsztatów i spotkań. W 2007 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Wielki Splendor. Brał udział w radiowych serialach: Matysiakowie i Motel w pół drogi.

źródło: wikipedia      

Laura Pausini

Laura Pausini (ur. 16 maja 1974 w Faenzy, Włochy) – włoska piosenkarka pop-rockowa. Jest laureatką wielu nagród branży muzycznej m.in. World Music Award dla najlepszego włoskiego wykonawcy w 2003 roku, Latin Grammy Awards dla najlepszej wokalistki w 2005, 2007, 2009 i 2018 roku, Grammy Awards dla najlepszej płyty pop w 2006 roku, Golden Globe w 2021 roku za najlepszą oryginalną piosenkę za singiel "Io Sì (Seen)", ścieżkę dźwiękową do filmu "La vita davanti a sé (The life ahead)" z Sophia Loren w roli głównej. Prowadząca 66. Konkursu Piosenki Eurowizji w Turynie. Odznaczona Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. 

 Zadebiutowała 23 lutego 1993 na festiwalu włoskiej piosenki w San Remo. Wygrała ten festiwal nastrojową balladą La solitudine (Samotność). W tym samym roku zadebiutowała na rynku muzycznym, wydając płytę Laura Pausini. Śpiewa przede wszystkim po włosku i hiszpańsku, ale również po angielsku, portugalsku i francusku. Jest obdarzona skalą głosu wynoszącą 3,5 oktawy, jej głos uznawany jest za jeden z najmocniejszych głosów na świecie. Sprzedano ponad 70 milionów płyt z jej piosenkami. W czerwcu 2007 roku jako pierwsza kobieta dała koncert na jednym z największych stadionów świata – San Siro. Wystąpiła przed ponad 70-tysięczną publicznością; tego samego roku w listopadzie wydano DVD z tego wydarzenia. Natomiast w 2009 roku na tym samym stadionie piosenkarka zorganizowała koncert charytatywny na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Aquili. Zaprosiła do wzięcia udziału ponad 100 piosenkarek z całych Włoch, ponad 40 z nich wystąpiło z Laurą Pausini na scenie. Z koncertu i z płyt uzbierano ponad 3 miliony euro. Włoska wokalistka współpracowała z takimi artystami jak Andrea Bocelli, Josh Groban, James Blunt, Phil Collins, Ray Charles, Charles Aznavour, Michael Bublé, Luciano Pavarotti, Juanes, Marc Anthony, Michael Jackson, Julio Iglesias, Eros Ramazzotti, Tiziano Ferro, Luis Fonsi, Lara Fabian, Kylie Minogue. 

      źródło: wikipedia      

Joanna Senyszyn

 

 

Joanna Senyszyn z domu Raulin (ur. 1 lutego 1949 w Gdyni) – polska ekonomistka, nauczycielka akademicka, polityczka i działaczka społeczna, publicystka. Profesor nauk ekonomicznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1996–2002 dziekan Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1994–1995 rektor Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu w Gdyni. Posłanka na Sejm IV, V, VI i IX kadencji (2001–2009, 2019–2023), deputowana do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025. 

      źródło: wikipedia      

Marcin Kydryński

 

Marcin Krzysztof Kydryński (ur. 24 maja 1968 w Warszawie) – polski dziennikarz muzyczny, kompozytor, autor tekstów, producent, podróżnik i fotograf. 

Został absolwentem Wydziału Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie, broniąc pracy magisterskiej o dziejach musicalu Metro na tle problemów związanych z wystawieniem musicalowych produkcji na Broadwayu, która w 1997 została wydana w formie książki pt. „Metro” na Broadwayu. W 1988 prowadził koncert „Debiutów” podczas 25. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu oraz i współprowadził 25. Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. W tym samym roku został redaktorem magazynu „Jazz Forum”, w którym przez kolejne kilka lat publikował m.in. recenzje płyt jazzowych. Jako konferansjer poprowadził także dwa koncerty w ramach Jazz Jamboree. W latach 90. pracował w agencji reklamowej Wojciecha Manna i Krzysztofa Materny oraz został redaktorem muzycznym dziennika „Obserwator”. W latach 1989–2020 był redaktorem Programu Trzeciego Polskiego Radia, w którym prowadził nocne audycje jazzowe Trzy kwadranse jazzu, Około północy w latach 1989–2007 oraz audycję Siesta w latach 2001 – 2020. Był członkiem Akademii Muzycznej Trójki. W maju 2020 zrezygnował z pracy w Trójce w reakcji na wydarzenia związane z 1998. notowaniem Listy przebojów. Od 12 lipca 2020 prowadzi w internetowym Radiu Nowy Świat audycję  Pora siesty. W latach 1995–1998 był dyrektorem artystycznym festiwalu Jazz Jamboree. Jest dyrektorem artystycznym Siesta Festival. Od 2005 przez pewien czas prowadził w TVP program Około północy, w którym prezentował muzykę jazzową. Jest współautorem tekstów i muzyki części piosenek z repertuaru Anny Marii Jopek. Jest także współproducentem muzycznym kilku płyt artystki, w tym Upojenia (2002, wspólny album Jopek i Pata Metheny’ego) i ID (2007), które w Polsce uzyskały status platynowych płyt. Jest autorem wydawanych od 2005 albumów kompilacyjnych z serii Siesta, z których pięć – Siesta 4 (2009), Siesta 5 (2010), Siesta 7 (2012), Siesta 8 (2013) i Siesta X (2015) – uzyskało w Polsce status platynowych płyt. Fotografowania uczył się od Tomasza Tomaszewskiego. Za album fotograficzny Pod słońce, w którym umieścił swoje zdjęcia z podróży po Zanzibarze, Etiopii, Kenii, Sudanie i afrykańskich pustyniach, otrzymał w 2000 nagrodę Arkadego Fiedlera. Relacje z 10 lat podróży po Afryce opublikował również w książce pt. Chwila przed zmierzchem. W 2000 jego 30-stronnicowy reportaż z podróży do Afryki został opublikowany w międzynarodowym wydaniu „National Geographic”, a okładkę gazety zdobiło jedno ze zdjęć Kydryńskiego. 31 stycznia 1998 poślubił piosenkarkę Annę Marię Jopek, z którą ma dwóch synów: Franciszka (ur. 1998) i Stanisława (ur. 2000). 

      źródło: wikipedia      

Tymek

 

 

Tymek lub Seven Phoenix, właśc. Tymoteusz Tadeusz Bucki (ur. jako Tymoteusz Polcar 28 października 1994 w Opolu) – polski artysta, piosenkarz, autor utworów muzycznych i tekstów, producent muzyczny oraz kompozytor. 

Jego płyty oraz utwory wielokrotnie osiągały status platynowych i diamentowych płyt. Sprzedał w Polsce ponad 90 tys. egzemplarzy swoich albumów. W 2018 wystąpił w szóstej edycji Młodych Wilków oraz wydał singiel „Język ciała”. Piosenką zapowiadał album pt. Klubowe, który nagrał w duecie z Big Scythe. Piosenka stała się krajowym przebojem, a zrealizowany do niej teledysk osiągnął wynik ponad 194 mln wyświetleń w serwisie YouTube. W 2019 osiągnął ponad 1 mln słuchaczy na Spotify, wyprzedzając Taco Hemingwaya. Do 2025 utwór ten odsłuchany został na platformie ponad 85 milionów razy. W 2020 wziął udział w charytatywnej akcji rapera Solara pt. #hot16challenge2, wydał dwa albumy studyjne: Fit i Piacevole oraz charytatywny minialbum Vestige. W 2021 jako pierwszy artysta wywodzący się z kultury hiphopowej w Polsce otrzymał podwójny diament za singiel „Język ciała”. 

      źródło: wikipedia      

Wiktoria Kida

 

Wiktoria Kida (ur. w 2003 w Bydgoszczy) – polska piosenkarka wykonująca muzykę pop. 

W młodości brała udział w konkursach muzycznych. W 2020 roku dostała się do trzeciego etapu konkursu Talentobrania Radia Eska. Śpiewała w chórkach podczas koncertów Sokoła, m.in. w katowickim Spodku i warszawskim Torwarze. W 2024 roku wzięła udział w nagrywaniu jednej z piosenek soundtracku polskiej komedii Piep*zyć Mickiewicza. Brała udział w 16. edycji programu Mam talent! (2025). Podczas castingu zaprezentowała utwór Mała Malusieńka, dzięki któremu dostała się do półfinału, w którym wykonała utwór „Oj, dziewczyno!”. Nie udało jej się uzyskać promocji do finału. Singiel „Oj, dziewczyno!” zajmował pierwsze miejsce na dwóch kolejnych notowaniach lity przebojów OLiA w lipcu 2025 roku. W sierpniu 2025 wydała swój pierwszy singiel niezwiązany z programem Mam talent! zatytułowany „Po blady świt”, a na początku listopada tego samego roku opublikowała utwór pod tytułem „Naiwna ja”. Wszystkie cztery wydane utwory promują książkę Księga Żywiołów autorstwa Martyny Bukowskiej.  

      źródło: wikipedia