1 października 2022

Agata Kulesza


 

Agata Kulesza, primo voto Figurska (ur. 27 września 1971 w Szczecinie) – polska aktorka teatralna i filmowa, czterokrotna laureatka Orła – za pierwszoplanowe role w filmach Róża (2011), Ida (2013) i 25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy (2020) oraz za drugoplanową w filmie Jestem mordercą (2016). Była aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie. W 2008 zwyciężyła w parze ze Stefano Terrazzino w finale ósmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. Nagrodę za wygraną, samochód marki Porsche, przeznaczyła na aukcję na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Od września 2011 występuje w zespole Teatru Ateneum w Warszawie. W 2012 otrzymała Polską Nagrodę Filmową za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie Róża. Również w 2012 otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie filmu. Za rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego Ida w 2013 otrzymała Nagrodę za pierwszoplanową rolę kobiecą na 38. Festiwalu Filmowym w Gdyni, a w 2014 – Polską Nagrodę Filmową. Ponadto w 2013 otrzymała nominację do nagrody Paszportu „Polityki”, a w 2014 została nagrodzona przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych Los Angeles jako najlepsza aktorka drugoplanowa za rolę w Idzie, która 22 lutego 2015 otrzymała Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. W 2016 nagrodzona Kryształowym Zwierciadłem przez miesięcznik „Zwierciadło” za „aktorstwo najwyższej próby”. Wybrana filmografia: 1992 Żegnaj, Rockefeller / 1993 Goodbye Rockefeller / 2004–2006 Pensjonat pod Różą /  2010 Skrzydlate świnie / 2010 Sala samobójców / 2011–2020 Rodzinka.pl / 2011 Prosto w serce / 2012 Prawo Agaty / 2012 Dzień kobiet / 2012 Drogówka / 2013 Ida / 2014 Służby specjalne / 2014 Pod Mocnym Aniołem / 2015 Moje córki krowy / 2018 Zimna wojna / 2020 Sala samobójców. Hejter / 2020 Śniegu już nigdy nie będzie / 2020 25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy / 2021 Wesele / 2021 Skazana. 

źródło: wikipedia     

26 września 2022

Maja Włoszczowska


Maja Martyna Włoszczowska (ur. 9 listopada 1983 w Warszawie) – polska kolarka górska, dwukrotna wicemistrzyni olimpijska, złota medalistka mistrzostw świata w wyścigu elity MTB oraz w maratonie MTB, wielokrotna wicemistrzyni i mistrzyni Europy, wielokrotna mistrzyni Polski w cross-country. Współorganizatorka Jelenia Góra Trophy Maja Włoszczowska Race, najwyżej klasyfikowanych zawodów XCO w Europie środkowo-wschodniej. Ranga HC (Hors Classe) ustępuje tylko Pucharowi Świata. Karierę zaczęła w małym klubie kolarskim KS Śnieżka Karpacz w 1997, a już dwa lata później zdobyła tytuł mistrza Polski juniorów w kolarstwie górskim w barwach klubu PTS CCC Piechowice. W 2000 trafiła do kadry narodowej pod kierownictwem trenera Andrzeja Piątka, wkrótce zdobyła srebrny medal w kategorii juniorek na mistrzostwach świata w Sierra Nevada. W 2002 startowała w zawodach w barwach drużyny CCC Polsat, jednak bez większych sukcesów. Od 2003 ścigała się w Zawodowej Grupie Kolarskiej LOTTO. W 2004 brała udział w Igrzyskach Olimpijskich w Atenach i zajęła tam 6. miejsce. W latach 2007–2008 ścigała się w MTB Halls Team. Po rozpadzie tej grupy, w 2009 podpisała czteroletni kontrakt z firmą CCC, sponsorem zawodowej grupy kolarskiej CCC Polkowice. W grudniu 2012 roku podjęła współpracę z międzynarodową marką rowerową Giant i w sezonie 2012/2013 występowała w barwach zespołu GIANT Pro XC Team. W sezonie 2014 GIANT Pro XC Team podzielił się na sekcje damską (Liv Pro XC Team) i męską (GIANT Pro XC Team). Liv jest marką Gianta dla kobiet. Na początku 2015 roku podpisała dwuletni kontrakt z polską grupą Kross Racing Team, powołaną przez firmę rowerową Kross z siedzibą w Przasnyszu. Trzykrotnie (2003, 2004, 2005) zdobyła 11. miejsce w plebiscycie na Sportowca Roku, organizowanym przez „Przegląd Sportowy”, w 2008 zajęła w nim 6. miejsce, w 2009 była 10, a w 2010 – czwarta. W 2005 została uhonorowana srebrnym medalem Akademii Polskiego Sukcesu za wybitne osiągnięcia dla Polski w kolarstwie górskim, a także otrzymała tytuł najlepszej polskiej kolarki sezonu w plebiscycie dziennikarzy organizowanym przez PZKol. Wiosną 2018 brała udział w trzecim sezonie programu rozrywkowego TVN Agent – Gwiazdy. Jesienią 2022 weźmie udział w 13. edycji programu Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. W marcu 2018 zapowiedziała, że po udziale w igrzyskach olimpijskich w Tokio i zakończeniu sezonu 2020/2021 kończy karierę. W sierpniu 2021 została wybrana na siedmioletnią kadencję do Komisji Sportowej Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

źródło: wikipedia     

24 września 2022

Grzegorz Wilk


 

 

Grzegorz Wilk (ur. 27 października 1973 w Grodkowie) – polski piosenkarz, aktor, kompozytor i autor tekstów. Z wykształcenia jest nauczycielem techniki i informatyki oraz socjologiem. Ponadto ukończył specjalizację francuską na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Opolskiego. Posiada również kwalifikacje i uprawnienia dziennikarza radiowego oraz technika dentystycznego. W 1997 został laureatem programu Szansa na sukces, w którym wykonał piosenkę „On nie jest cham” z repertuaru zespołu Piersi. W 2002 zdobył Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Greckiej w Zgorzelcu. W latach 2004–2008 był solistą i aktorem wrocławskiego Teatru Muzycznego Capitol, w którym odgrywał główne role m.in. w spektaklach: Scat, Galeria i Gorączka, My Fair Lady i Bo ma duszę nasz dom. W latach 2006–2008 był wokalistą w programie TVN Szymon Majewski Show. Od 2005 do 2019 był solistą w programie TVP1 Jaka to melodia?. Współpracował z artystami, takimi jak: Włodzimierz Korcz, Alicja Majewska, Zbigniew Wodecki, Krzysztof Krawczyk, Ryszard Rynkowski, Leszek Możdżer, Marek Bałata, Robert Janowski, Paweł Kukiz, Paulina Przybysz, Doniu. Od 2007 występuje jako solista w oratoriach Piotra Rubika, z którym koncertował w Polsce, Słowacji, USA i Kanadzie. Był współtwórcą, wokalistą i autorem tekstów zespołu Electrolit. Od 2013 występuje w edycjach Koncertu Niepodległości organizowanych w Muzeum Powstania Warszawskiego. W lutym 2014 wydał debiutancki, solowy album studyjny pt. Wolf – floW. W 2015 zajął trzecie miejsce w trzeciej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. Od 2015 nagrywa. Do 2020 śpiewał w zespole Romuald Lipko Band wraz z Felicjanem Andrzejczakiem i Izabelą Trojanowską. W latach 2017–2018 nagrał Kolędy i Pastorałki przez cały rock, antologię polskiej kolędy i pastorałki w aranżacji Jakuba Mitoraja. W 2019 wystąpił również w Oratorium o Gdańsku do muzyki Marcina Nierubca „Wschód Zachodu”. Z zespołem rockowym NaVi nagrał płytę, która ukazała się w grudniu 2020. 

źródło: wikipedia     

22 września 2022

Kacper Kuszewski


 

Kacper Melchior Baltazar Kuszewski (ur. 21 czerwca 1976 w Słupsku) – polski aktor filmowy i dubbingowy, wokalista i osobowość medialna. Debiutował jako aktor w 1989 na scenie Teatru Muzycznego w Gdyni. Po ukończeniu studiów aktorskich w Akademii Teatralnej w Warszawie zaczął występować w produkcjach teatralnych, filmowych i serialowych. Ogólnopolską rozpoznawalność zdobył dzięki roli Marka Mostowiaka w serialu M jak miłość oraz występom w telewizyjnych programach rozrywkowych: Jak oni śpiewają, Jaka to melodia?, Taniec z gwiazdami i Twoja twarz brzmi znajomo. Z dubbingu został zapamiętany jako Myszka Miki, Percy Weasley w pierwszych trzech filmach z serii Harry Potter oraz Luke Skywalker w filmach z serii Gwiezdne wojny i komputerowych grach akcji osadzonych w uniwersum Gwiezdnych wojen. Równocześnie z karierą aktorską rozwija się muzycznie. W 2015 wydał płytę studyjną pt. Album Rodzinny, a w latach 2016–2018 był wokalistą zespołu Leszcze. W 1989 zagrał Gavroche’a w musicalu Les Misérables na scenie Teatru Muzycznego w Gdyni. Na małym ekranie zadebiutował w 1998 epizodyczną rolą w serialu Litwo, ojczyzno moja. W 1999 zagrał niewielką rolę w miniserialu Wszystkie pieniądze świata, a także zadebiutował na wielkim ekranie rolą studenta w filmie Barbary Sass Jak narkotyk oraz ukończył studia w Akademii Teatralnej w Warszawie, po czym współpracował z uczelnią jako asystent. Jeszcze jako student otrzymał wyróżnienie za rolę w sztuce Fragmenty z Szekspira podczas XVII Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Po obronie dyplomu zaczął występować w Kabarecie Olgi Lipińskiej, z którym związany był przez kolejne cztery lata. W 2005 wystąpił w niewielkiej roli w filmie Karol. Człowiek, który został papieżem. W 2010 uczestniczył z Teresą Lipowską i Katarzyną Cichopek w charytatywnym odcinku programu TVP2 Tak to leciało! W 2011 zwyciężył w parze z Anną Głogowską w finale 13. edycji programu TVN Taniec z gwiazdami. W 2013 zagrał niewielką rolę w serialu Hotel 52, w kolejnych latach wystąpił także w filmach Wkręceni (2014) i Wkręceni 2 (2015). 23 marca 2015 wydał album studyjny pt. Album rodzinny, zawierający 11 utworów w stylistyce szlagierów międzywojennych. W grudniu 2015 fraza „Kacper Kuszewski” uplasowała się na 10. miejscu w kategorii najpopularniejszych polskich aktorów w opublikowanym przez Google Zeitgeist rankingu najczęściej wyszukiwanych haseł w polskim Internecie. W 2016 zakończył współpracę z Teatrem Pieśń Kozła, a także został wokalistą zespołu Leszcze, z którym nagrał dwa single: „Konfiture” i „Laski Laski” oraz wystąpił m.in. podczas Sopockiej Nocy Kabaretowej w ramach Polsat SuperHit Festiwal 2016. W 2017 zwyciężył w finale ósmej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. W 2018 zakończył współpracę z zespołem Leszcze. Również w 2018 zagrał w charytatywnym odcinku teleturnieju Joker, oraz był jurorem od 2018 do 2021 w programie Twoja twarz brzmi znajomo. Od 2020 gra hydraulika Sławka w serialu Polsatu Przyjaciółki. W marcu 2021 współprowadził galę rozdania Telekamer. Jesienią 2021 premierę na antenie Super Polsatu ma mieć serial Tatuśkowie, w którym zagrał Czarka. 

źródło: wikipedia    

20 września 2022

Ilona Ostrowska

Ilona Ostrowska (ur. 25 maja 1974 w Szczecinie) – polska aktorka filmowa i teatralna. Jest córką marynarza i gospodyni domowej. Na początku lat 90. występowała w awangardowym Teatrze „Performer” w Zamościu. W 1993 ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wysokiem na Lubelszczyźnie, wcześniej uczęszczała do II Liceum im. Marii Konopnickiej w Zamościu. W 1998 ukończyła filię wrocławską krakowskiej PWST. Pracowała we Wrocławiu w Teatrze Polskim i Teatrze K2. Od 2002 do 2011 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie. Największą popularność wśród telewidzów przyniosła jej rola Lucy, Amerykanki polskiego pochodzenia w serialu TVP1 Ranczo. Wiosną 2018 brała udział w trzecim sezonie programu TVN Agent – Gwiazdy, w którym wcieliła się w rolę tytułowego agenta. Wybrana filmografia: 1998–1999: Życie jak poker, jako Magda / 2000: Sezon na leszcza / 2002: Dzień świra, jako pasażerka pociągu z „dupką w gruszkę” (w obsadzie podano błędne imię Iwona) / 2004: Kryminalni, jako Skorupska / 2006: Samotność w sieci, jako żona Jacka / 2006–2009, 2011–2016: Ranczo, jako Lucy Wilska, żona Kusego / 2008: Ile waży koń trojański?, jako Zosia Albrecht-Radecka / 2010: Szpilki na Giewoncie, jako Zosia „Niedźwiedzica” / 2013: Prawo Agaty, jako Nina Trzaska, żona Borysa / 2015–2021: Na dobre i na złe, jako mecenas Kasia Smuda / 2018: 7 uczuć, jako wychowawczyni / 2018–2019: Pod powierzchnią, jako Justyna Kostrzewa / 2018: Ślepnąc od świateł, jako Marta, była żona Mariusza / 2020: Będzie dobrze, kochanie jako Lilka, matka Justyny / 2021: To musi być miłość jako Maria / 2022: Pod wiatr jako Aldona / od 2022: Komisarz Mama jako komisarz Beata Lorek. 

źródło: wikipedia   

17 września 2022

Lemar


Lemar Obika, występujący głównie jako Lemar (ur. 4 kwietnia 1978 w Londynie) – brytyjski piosenkarz. Urodził się w Tottenham. Jego rodzice byli Nigeryjczykami. W dzieciństwie słuchał muzyki R&B, razem z bratem śpiewali w domu, naśladując zespół The Jacksons. W wieku osiemnastu lat zagrał swój pierwszy koncert w "Junior Jam" w Temple, wspierając Ushera. Przerwał studia farmaceutyczne na Cardiff University, by rozwijać karierę muzyczną. Odniosił skromne sukcesy, wspierając wokalnie Destiny's Child. Po rozstaniu się z girls bandem wydał swój debiutancki singel "Got me saying Ooh". Kiedy jego kontrakt został rozwiązany, zaczął pracę jako menedżer w firmie NatWest w Enfield w północnym Londynie. W 2002 roku wziął udział w pierwszej edycji programu BBC One Fame Academy. Dotarł do finału, w którym zajął trzecie miejsce. Po udziale w talent show podpisał pięcioletni kontrakt płytowy z wytwórnią Sony Music. Niedługo potem wydał swój drugi singiel „Dance (with U)”, który dotarł do drugiego miejsca brytyjskiej listy przebojów. W 2003 roku wydał debiutancki album studyjny, zatytułowany Dedicated. W lutym 2004 roku otrzymał statuetkę na gali Brit Awards za wygraną w kategorii „Najlepszy brytyjski wykonawca miejski”. W listopadzie zaprezentował singiel „If There’s Any Justice”, zwiastujący jego drugi album studyjny. Singiel osiągnął sukces komercyjny, stając się jednym z najpopularniejszych utworów w dorobku Lemara. Płyta, zatytułowana Time to Grow, ukazała się 29 listopada. Pozostałymi singlami promującymi album były utwory „Time to Grow” i „Don’t Give It Up”. W lutym 2006 roku po raz drugi został nagrodzony na gali Brit Awards za wygraną w kategorii „Najlepszy brytyjski wykonawca miejski”. 11 września wydał swój trzeci album studyjny, zatytułowany The Truth About Love, który dotarł do trzeciego miejsca najczęściej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. 24 listopada 2008 roku zaprezentował czwarty album, zatytułowany The Reason. Piąta płyta studyjna, zatytułowana Invincible, ukazała się 8 października 2012 roku. 9 października 2015 roku wydał szósty krążek studyjny, zatytułowany The Letter. Od 7 stycznia 2018 roku będzie uczestniczył w dziesiątej edycji programu ITV Dancing on Ice. Jego partnerką taneczną będzie Melody Le Moal. 

źródło: wikipedia   

15 września 2022

Adam Asanov


Adam Asanov (pol. Adam Asanow), pseud. Asan (ur. 9 stycznia 1977 w Rzeszowie) – polski piosenkarz, kompozytor i tekściarz, od 2013 roku wokalista polskiej grupy muzycznej Piersi. Jest pochodzenia bułgarskiego,Wychował się w Rzeszowie. Przed współpracą z formacją Piersi był wokalistą grupy Haratacze. W marcu 2013 r. zastąpił wieloletniego lidera i wokalistę zespołu Piersi – Pawła Kukiza. W tym samym roku, w październiku ukazała się pierwsza wspólna płyta Asanova i Piersi pod tytułem „Piersi i przyjaciele 2”, która w roku 2014 zyskała status złotej płyty. Utwór z tej płyty „Bałkanica” został w 2014 r., nominowany jako utwór roku do nagrody Fryderyka w kategorii Muzyka Rozrywkowa. Asanov jest autorem tekstu utworu oraz współautorem muzyki. Kolejne utwory z „Piersi i przyjaciele 2” to „System” i „07 zgłoś się”. W 2019 roku po procesie sądowym o prawo do nazwy zespołu wydano drugi album grupy Piersi z Asanovem „Płyta jarmarczno-rockowa”. Ponadto pod koniec 2019 roku w serwisie YouTube pojawił się utwór „Marta”, w którym Asanov występuje z ukraińskim raperem Dmytro Tsyperdyukiem znanym jako Luiku. Utwór jest dostępny na albumie "Asanov i przyjaciele", dochód ze sprzedaży przekazano na cel charytatywny wspierający niepełnosprawnych sportowców, tym zajmuje się Fundacja Piersi. 

źródło: wikipedia   

13 września 2022

Paweł Burczyk

Paweł Burczyk (ur. 17 stycznia 1969 w Elblągu) – polski aktor filmowy, prezenter telewizyjny. W 1992 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Największą popularność zyskał za sprawą ról: Luksusa w serialu 13 posterunek (1997–1998) i policjanta Michałowskiego w serialu Kowalscy kontra Kowalscy (od 2021). Wybrana filmografia: 1994: Szczur – niemowa, mieszkaniec podziemia / 1996: Szamanka – Marcin / 1997: Sara – handlarz narkotykami przed szkołą Sary / 1997–1998: 13 posterunek – starszy posterunkowy Luksus / 1999: O dwóch takich, co nic nie ukradli – porucznik Tucznik / 1999: Fuks – sprzedawca na targu, u którego zaopatruje się Aleks / 2002: Pianista – polski pracownik / 2003: Zróbmy sobie wnuka – Młody / 2004–2005: Plebania – Romuś Borosiuk / 2007: Wojna i pokój – Igor / 2007: Świadek koronny – Arkadiusz K., „Żyła” / 2008: Skorumpowani – „Nożyk” / 2010: Milczenie jest złotem – Krzysztof, prowadzący choreoterapię / 2013: Ida – prokurator / 2014: Baron24 – dziennikarz / 2020: Listy do M. 4 – Rafał.

źródło: wikipedia   

10 września 2022

Magdalena Wolińska - Riedi




Magdalena Wolińska-Riedi ( ur. urodziła się 22 maja 1979 ) - to polsko-watykańska dziennikarka. Ukończyła filologię włoską na Uniwersytecie Warszawskim i historię kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Ponadto Magdalena Wolińska-Riedi studiowała na Akademii Dyplomatycznej w Warszawie. Jako jedna z nielicznych, świeckich kobiet, przez prawie 20 lat, mieszkała w najmniejszym państwie na świecie, jakim jest Watykan.  Magdalena Wolińska-Riedi – dziennikarka i korespondentka Watykanu  Magdalena Wolińska-Riedi rozpoczęła swoją karierę zawodową jako prezenterka programów podróżniczych. Od 2014 roku pracuje jako korespondentka Telewizji Polskiej we Włoszech. Dodatkowo Magdalena Wolińska-Riedi wykonuje tłumaczenia języka polskiego na język włoski. Prywatnie jest żoną oficera Gwardii Szwajcarskiej. Ciekawostki dotyczące Watykanu– tematy publikacji Magdaleny Wolińskiej-Riedi  Ta polska dziennikarka jest autorką książek, w których odkrywa tajemnice Watykanu. Jej publikacje o tytułach „Kobieta w Watykanie” i „Zdarzyło się w Watykanie”, zawierają wywiady z mieszkańcami i pracownikami tego wyjątkowego miejsca. Poruszana jest w nich tematyka codziennego życia w najmniejszym państwie na świecie. W książkach Magdaleny Wolińskiej-Riedi można również znaleźć jej osobiste wspomnienia, które zgromadziła przez okres prawie 20 lat zamieszkiwania w Watykanie.
 
źródło: znak.com.pl

8 września 2022

Richard Orlinski


Richard Orlinski (ur. 19 stycznia 1966 w Paryż, Francja) - francuski rzeźbiarz i artysta visual neo-pop. Orlinski jest od 2015 roku najlepiej sprzedającym się współczesnym francuskim artystą na świecie. Karierę artystyczną rozpoczął w 2004 roku i stworzył swoje pierwsze dzieło, jaskrawoczerwonego krokodyla z żywicy, który wkrótce stał się ikoną w bestiariuszu rzeźbiarza.  Artysta czerpał inspirację z popkultury, przedmiotów codziennego użytku, popularnych rzeczy. Richard Orliński szybko opracował nowe rzeźby, często przedstawiające zwierzęta, będące symbolami wolności, władzy i pasji. Rezultat: elektryzujące dzieła sztuki w popowych kolorach i fasetowanym stylu, które można by zobaczyć na całym świecie. Wystawianie swoich prac, często o spektakularnych rozmiarach, w nietypowych miejscach i we wspaniałym plenerze, szybko stało się jego znakiem rozpoznawczym.  Kierowany chęcią demokratyzacji sztuki poprzez udostępnienie jej masom, Richard Orliński interesuje się wszelkimi środkami wyrazu, a jego sztuka nie zna granic. Został mianowany oficerem Ordre des Arts et des Lettres przez francuską minister kultury Roselyne Bachelot-Narquin w 2021 roku. Z prawie 3 milionami obserwujących na Instagramie, Richard Orliński zgromadził bardzo zaangażowaną społeczność miłośników i entuzjastów sztuki. To niezaprzeczalnie świetne źródło inspiracji dla artysty, który w każdy swój projekt daje 100%. „Głęboko wierzę w siłę sztuki (…) Często ludzie nie mają odwagi pchać drzwi galerii czy muzeum, więc dbam o to, żeby muzeum do nich przyjechało!”. Jest także producentem muzyki, której premiera odbyła się w 2016 roku w Cannes z udziałem holenderskiej piosenkarki popowej Evy Simons.

źródło: wikipedia    

3 września 2022

Dariusz Wnuk

Dariusz Wnuk (ur. w 1977 w Warszawie) – polski aktor telewizyjny i teatralny. W 1997 roku ukończył Technikum Elektroniczne w Zespole Szkół nr 1 w Żyrardowie. W 2001 roku otrzymał dyplom ukończenia Akademii Teatralnej w Warszawie. Występował w teatrach: Ateneum im. Stefana Jaracza w spektaklach: Oczy wielkiego miasta Kurta Tucholsky'ego w reż. Agnieszki Glińskiej (2003) i Zbrodnia i kara Fiodora Dostojewskiego w reż. Barbary Sass (2006) oraz Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego w tragedii Williama Shakespeare’a Król Lear w reż. Andrieja Konczałowskiego (2006) z tytułową kreacją Daniela Olbrychskiego. Szerokiej publiczności występował w roli neurotycznego, nadwrażliwego i niepełnosprawnego Łukasza Dunina, syna Pawła (Krzysztof Stelmaszyk), zmarłego tragicznie byłego redaktora naczelnego gazety „Samo Życie”, mającego za sobą dwie próby samobójcze, który nie potrafi pogodzić się ze swoim inwalidztwem (porusza się na wózku) w serialu Polsatu Samo życie (2002-2010). Na kinowym ekranie wystąpił po raz pierwszy w roli żołnierza w komedii Rób swoje, ryzyko jest twoje (2002) u boku Olafa Lubaszenki, Michała Milowicza, Anny Przybylskiej i Cezarego Morawskiego. Zagrał także w komediodramacie Ryszarda Brylskiego Żurek (2003) z Katarzyną Figurą i Zbigniewem Zamachowskim. 

źródło: wikipedia    

30 sierpnia 2022

Paulina Holtz


Paulina Holtz (ur. 23 lutego 1977 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa. Jest córką filmowca Witolda Holtza i aktorki Joanny Żółkowskiej. Ukończyła studia na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Na egzamin dyplomowy przygotowała monolog Diana Juliusza Słowackiego i fragmenty powieści Márqueza. W wieku sześciu lat wzięła udział w przedstawieniu Teatru Telewizji Małżeństwo Marii P.. Jej pierwszym doświadczeniem scenicznym była rola Pazia w Szekspirowskiej sztuce Romeo i Julia (1990) w reżyserii Andrzeja Wajdy na scenie stołecznego Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera. Postanowiła zostać reżyserem, jednak nie udało jej się dostać do szkoły filmowej. Studiowała dziennikarstwo, etnologię i antropologię. W 1997 wygrała casting do roli Agnieszki Lubicz, córki Krystyny (Agnieszka Kotulanka) i Pawła (Tomasz Stockinger) w telenoweli TVP1 Pawła Karpińskiego Klan, która przyniosła jej popularność. W produkcji kinowej debiutowała w roli zakonnicy w dramacie psychologicznym Magdaleny Łazarkiewicz Na koniec świata (1999) u boku Justyny Steczkowskiej i Aleksandra Domogarowa. Następnie pojawiła się w komedii w serii „off-owej” Waldemara Dzikiego, promującej młodych, zdolnych reżyserów, scenarzystów i aktorów Przemysława Angermana Jak to się robi z dziewczynami (2002) w roli prostytutki Magdy. W 2002 związała się na stałe z Teatrem Powszechnym. Występowała także na deskach warszawskiego Teatru Scena Prezentacje (2004). W 2003 otrzymała nagrodę „Feliks Warszawski” w kategorii najlepszego aktora, który pracuje nie dłużej niż pięć lat od uzyskania absolutorium za rolę Jenny w spektaklu Kształt rzeczy. Wybrana filmografia: od 1997: Klan jako Agnieszka Lubicz, córka Krystyny i Pawła / 1999: Ja, Malinowski jako Obsada aktorska / 2002: Jak to się robi z dziewczynami jako prostytutka Magda / 2007: Ryś jako Winidur, kasjerka na Poczcie Głównej w Warszawie / 2008: Ile waży koń trojański? jako ciężarna aptekarka / 2012: Na dobre i na złe jako Matylda Rugucka, żona Roberta / 2017: Ucho prezesa jako Joanna, dziewczyna Ryszarda z Nowoczesnej / 2019: W rytmie serca jako Aneta Pietrzyk, matka Wiktorii i babcia Klary / 2020: Osiecka jako Joanna.

źródło: wikipedia    

26 sierpnia 2022

Ed Sheeran


 Ed Sheeran, właśc. Edward Christopher Sheeran (ur. 17 lutego 1991 w Halifaksie) – brytyjski piosenkarz, autor tekstów, gitarzysta, producent muzyczny i aktor, wykonujący muzykę z pogranicza popu, rocka, folku i hip-hopu. W 2005 nagrywał swoje pierwsze utwory, trzy lata później przeniósł się do Londynu, by móc dalej rozwijać karierę muzyczną. W tym czasie wydał trzy EP-ki: The Orange Room, Ed Sheeran i Want Some?. W 2009 zagrał 312 koncertów, chcąc pobić wynik 200 koncertów Jamesa Morrisona. W tym samym roku ukazał się jego kolejny minialbum, zatytułowany You Need Me. W 2010 nagrał trzy nowe minikrążki: Loose Change, Songs I Wrote with Amy oraz Live at the Bedford. Na początku 2011 wydał ósmą EP-kę zatytułowaną No. 5 Collaborations Project, która zdobyła uwagę szerszej publiczności. Trzy miesiące później Sheeran podpisał kontrakt z wytwórnią Asylum/Atlantic Records, pod szyldem której ukazały się jego kolejne EP-ki: One Take EP, iTunes Festival: London 2011 Performance EP, Thank You EP, The Slumdon Bridge (nagrana we współpracy z Yelawolfem) i iTunes Festival: London 2012 Performance EP. W czerwcu 2011 wydał swój pierwszy singiel „The A Team”, który zadebiutował na trzecim miejscu brytyjskiej listy przebojów. Na fali sukcesów singli „The A Team” i „Lego House” jego debiutancki album, zatytułowany +, uzyskał w kraju status czterokrotnej platynowej płyty, rozchodząc się w ponad 1,2 miliona egzemplarzy. W 2012 Sheeran zdobył dwie nagrody Brit Awards w kategoriach „Najlepszy artysta” oraz „Najlepszy przełomowy wykonawca”, a za utwór „The A Team” otrzymał nagrodę Ivor Novello Awards. 29 października 2012 premierę miała piosenka „Little Things” brytyjsko-irlandzkiego boysbandu One Direction, którą Sheeran napisał w wieku 16 lat. Wcześniej stworzył też utwory „Moments” i „Over Again”, które także znalazły się w repertuarze zespołu. 13 marca 2013 piosenkarz wyruszył wraz z Taylor Swift w jej trasę koncertową promującą płytę pt. Red. W 2013 nagrał i wydał piosenkę „I See Fire”, która została napisana i nagrana w celu promocji filmu Hobbit: Pustkowie Smauga. W 2014 wydał swój drugi album studyjny, zatytułowany X, na którym znalazło się dwanaście utworów, w tym single „Sing”, „Don’t” i „Thinking Out Loud”. Rozszerzona wersja płyty została wzbogacona o pięć nowych piosenek, m.in. o singiel „I See Fire”. W sierpniu Sheeran wyruszył w trasę koncertową promującą płytę. W styczniu 2015 zdobył nominację do Nagród Brytyjskiego Rynku Fonograficznego w czterech kategoriach: Teledysk roku brytyjskiego wykonawcy i Brytyjski singiel roku (za utwór „Thinking Out Loud”), a także Brytyjski album roku według MasterCard (za płytę X) i Brytyjski artysta roku, za wygraną w których ostatecznie otrzymał dwie statuetki. Oprócz tego, podczas gali, zorganizowanej 25 lutego w O2 Arena, zaśpiewał utwór „Bloodstream”. Również w lutym 2015 roku artysta wystąpił po raz pierwszy w Polsce na warszawskim Torwarze. 21 maja odebrał Ivor Novello Award za wygraną w kategorii autor piosenek roku. Pod koniec czerwca został współprowadzącym gali wręczenia Much Music Video Awards organizowanej w Toronto. Podczas gali zaśpiewał piosenki „Thinking Out Loud” i „Photograph”, a także zdobył dwie statuetki za wygraną w kategoriach Najlepszy międzynarodowy artysta oraz Międzynarodowy artysta lub zespół wzbudzający największe zainteresowanie. W tym samym miesiącu wystąpił w Kansas City na otwarciu koncertu zespołu The Rolling Stones w ramach ich trasy koncertowej zatytułowanej Zip Code Tour. Od 10 do 12 lipca zagrał wyprzedane koncerty na londyńskim Stadionie w Wembley. 16 sierpnia stacja NBC wyemitowała relację dokumentalną z widowiska zatytułowaną Ed Sheeran – Live at Wembley Stadium, która zawierała także zakulisowe ujęcia. We wrześniu Sheeran wystąpił podczas ekologicznego Festiwalu Globalnych Obywateli organizowanego w Nowym Jorku. Pod koniec października został jednym z prowadzących 22. galę wręczenia Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV odbywającej się w Mediolanie. Podczas ceremonii odebrał statuetki za wygraną w kategoriach: Najlepszy występ na żywo oraz Najlepsza prezentacja sceniczna. 13 grudnia 2015 opublikował na Facebooku oświadczenie, w którym ogłosił przerwę od mediów społecznościowych. Zapowiedział przy okazji pracę nad trzecim albumem studyjnym. 16 lutego 2016 zdobył dwie nagrody Grammy: w kategorii „Piosenka roku” oraz „Najlepszy popowy występ solowy”. 15 września tego samego roku do kin trafił film Bridget Jones 3, w którym Sheeran występuje epizodycznie, grając samego siebie. 5 stycznia 2017 pojawiły się dwie nowe piosenki, promujące trzecią płytę: „Castle on the Hill” i „Shape of You”. 17 lutego 2017 pojawiła się kolejna: „How Would You Feel? (Paean)”. Trzeci album studyjny, zatytułowany ÷, trafił do sprzedaży 3 marca. Film dokumentalny ukazujący kulisy pisania albumu ÷ pt. „Songwriter” miał premierę 23 lutego 2018 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowego w Berlinie (Berlinale). Do Apple Music film trafił zaś 28 sierpnia 2018 roku. Film jest debiutem reżyserskim kuzyna Eda Sheerana – Murraya Cummingsa. W lipcu 2019 roku wydał czwarty studyjny album No 6. Collaborations Project. 25 czerwca 2021 roku wydał pierwszy singiel promujący nowy album zatytułowany "=". Kolejnymi singlami zostały piosenki „Shivers” oraz „Overpass Graffiti”. Album "=" (czyt. Equals) został wydany 29 października 2021 roku jako jego piąty album studyjny. 3 grudnia 2021 wraz z Eltonem Johnem wydał piosenkę Merry Christmas, z której dochód ma zostać przeznaczony po połowie na fundację Eda, zapewniającą dotacje młodym muzykom w jego rodzinnym mieście w Suffolk oraz na organizację charytatywną Eltona zajmującą się AIDS. W marcu 2022 wypuścił dwa single ze współpracą z J Balvin zatytułowane "Sigue" oraz "Forever My Love". 

źródło: wikipedia     

24 sierpnia 2022

Joanna Żółkowska



Joanna Żółkowska (ur. 6 marca 1950 w Siedlcach) – polska aktorka teatralna i filmowa. W 1972 roku ukończyła studia na PWST w Warszawie. Związana jest z Teatrem Powszechnym w Warszawie, gościnnie występuje w Teatrze Scena Prezentacje w Warszawie. W 2013 roku została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Siostra aktorki Jolanty Żółkowskiej, matka aktorki Pauliny Holtz. Jej partnerem życiowym jest Robert Gliński – reżyser, b. rektor PWSFTviT. Wybrana filmografia: 1981: 07 zgłoś się jako Magdalena Cieplik, adoptowana córka Rauschów / 1981: Wojna światów – następne stulecie jako kobieta z psem / 1987: Cesarskie cięcie jako Ciężarna Borutowa / 1988: Mistrz i Małgorzata jako Pawłowna / 1990: Superwizja jako Marta, współpracownica Kellera / 1991: Rozmowy kontrolowane jako Jola, działaczka „Solidarności” ukrywająca Ochódzkiego / 1995: Młode wilki jako matka „Cichego” / 1996: Matka swojej matki jako Barbara, przybrana matka Alicji / 2003: Zróbmy sobie wnuka jako Gieńka Koselowa / 2007: Ryś jako Zupa, pracownica banku / 2007: Hela w opałach jako Grażyna Nowacka, żona Waldemara /  2008: Rozmowy nocą jako matka Bartka / 2012: Prawo Agaty jako Zofia / 2014: Lekarze jako Aneta Grabska / 2016: Ojciec Mateusz / 2017: Na dobre i na złe. 

źródło: wikipedia     

22 sierpnia 2022

DJ Antoine



Dj Antoine, właśc. Antoine Konrad (ur. 23 czerwca 1975) − szwajcarski DJ i producent tworzący muzykę house i electro, pochodzi z miasta Bazylea. Jego kariera zaczęła się w 1995 roku, kiedy otworzył swój klub o nazwie House Café w Bazylei. Od początku swojej kariery wydał 51 płyt. Przełomem w jego karierze było wydanie w 2006 roku albumu o nazwie "DJ Antoine – Live in Moscow" i singla “This Time”. Jest zapraszany do największych klubów w Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych. Posiada własne studio nagraniowe "Houseworks". Dj Antoine ma własny, cotygodniowy program radiowy, nadawany przez stacje na całym świecie. 

źródło: wikipedia     

19 sierpnia 2022

Joanna Jędrzejczyk



Joanna Jędrzejczyk (ur. 18 sierpnia 1987 w Olsztynie) – polska zawodniczka MMA, muay thai, kickboxingu i boksu. Pierwsza Polka w organizacji MMA – Ultimate Fighting Championship oraz mistrzyni tejże organizacji w wadze słomkowej (do 52 kg) w latach 2015–2017. Trzykrotna zawodowa mistrzyni świata, dwukrotna mistrzyni Europy oraz czterokrotna amatorska mistrzyni świata, trzykrotna mistrzyni Europy i pięciokrotna mistrzyni Polski w boksie tajskim, wicemistrzyni Polski w amatorskim boksie z 2011 roku. Przed rozpoczęciem profesjonalnej kariery sportowej uprawiała koszykówkę, piłkę ręczną oraz taekwondo. Mając 16 lat, zapisała się na zajęcia z boksu tajskiego do klubu Camel Fight Club. Po pół roku treningów została mistrzynią Polski w boksie tajskim. W 2006 wyjechała do Bangkoku na swoje pierwsze Mistrzostwa Świata w muay thai; przegrała w pierwszej walce z zawodniczką z Kirgistanu Walentiną Szewczenko. Tam też poznała wielokrotnego mistrza świata Pawła Słowińskiego, u którego zaczęła trenować, a następnie Ernesto Hoosta, którego została podopieczną. Jeszcze dwukrotnie w amatorskiej karierze mierzyła się z Szewczenko na Mistrzostwach Świata – w 2007 przegrała z nią w ćwierćfinale, a w 2008 uległa jej w finałowej walce. Przez następne pięć lat była niepokonana, zdobywając rok za rokiem złote medale mistrzostw świata oraz Europy. W 2009 zdobyła pierwszy profesjonalny tytuł, pokonując Japonkę Satoko Sasaki i zostając mistrzynią świata federacji J-Girls w wadze piórkowej. W 2010 została dwukrotnie mistrzynią Europy organizacji WKF. Od 2012 zawodowo startuje w MMA. Zadebiutowała 19 maja 2012 w walce z Sylwią Juśkiewicz, którą pokonała na punkty. W grudniu poddała duszeniem Białorusinkę Liliję Kazak. 18 maja 2013 zwyciężyła przez TKO Brytyjkę Kate Jackson na gali PLMMA 17 Extra: Warmia Heroes. 20 czerwca pokonała Juliję Bieriezikową przez jednogłośną decyzję sędziów. Pod koniec czerwca została sklasyfikowana na 7. miejscu (kat.-55 kg) przez czołowy portal internetowy Fightmatrix.com, który zajmuje się układaniem światowych rankingów MMA. Również w 2013 poprowadziła drugą edycję programu TVN Turbo MMAster. W maju 2014 pokonała Karlę Benitez jednogłośną decyzją, a w czerwcu wygrała przez KO z byłą mistrzynią Cage Warriors Rosi Sexton. W lipcu jako pierwsza Polka zadebiutowała w UFC, pokonując Julianę de Lima Carneiro jednogłośną decyzją. 14 grudnia wywalczyła prawo do walki o pas mistrzowski UFC w wadze słomkowej, pokonując po bardzo wyrównanym pojedynku przez niejednogłośną decyzję sędziów Brazylijkę Cláudię Gadelha. W nocy z 14 na 15 marca 2015 na gali UFC 185 w Dallas zdobyła mistrzostwo UFC w wadze słomkowej, nokautując Amerykankę Carlę Esparzę w drugiej rundzie pojedynku. Po walce otrzymała też bonus finansowy w wysokości 50 tys. dolarów za „występ wieczoru”. 12 listopada na UFC 205 w Madison Square Garden obroniła po raz czwarty tytuł mistrzowski, pokonując jednogłośnie na punkty Karolinę Kowalkiewicz. W 2016 zajęła 12. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” do nagrody Sportowca roku. 13 maja 2017 podczas gali UFC 211 w Dallas po raz piąty obroniła tytuł mistrzowski, pokonując jednogłośnie na punkty Jessicę Andrade. 4 listopada podczas gali UFC 217 w Nowym Jorku przegrała z Rose Namajunas, tracąc tytuł mistrzyni wagi słomkowej UFC oraz notując pierwszą zawodową porażkę w karierze MMA. Po czasie przyznała, że przyczyną porażki było rozstanie z narzeczonym i zamieszanie finansowe spowodowane przez jej menadżera. 7 kwietnia 2018 doszło do rewanżu z Namajunas który Polka również przegrała, tym razem jednogłośnie na punkty. 28 lipca 2018 pokonała jednogłośnie na punkty Tecię Torres. 8 grudnia w Toronto zmierzyła się o zwakowane mistrzostwo UFC wagi muszej z byłą rywalką z muay thai Walentiną Szewczenko, ostatecznie przegrywając z nią jednogłośnie na punkty (49-46, 49-46, 49-46). Jędrzejczyk zmierzyła się z Michelle Waterson 12 października 2019 roku na gali UFC on ESPN+ 19. Według doniesień prasowych, Jędrzejczyk poinformowała UFC, że może nie być w stanie zmieścić się w limicie wagi słomkowej, jednak mieściła się w wadze 115,5 funta. Walkę wygrała przez jednogłośną decyzję. 7 marca 2020 przegrała z Zhang Weili. W grudniu pojedynek został nagrodzony przez magazyn „Fighters Only” w kategorii „walka roku” w plebiscycie World MMA Awards. 11 czerwca 2022 podczas UFC 275 w Singapurze odbyła się rewanżowa walka, ktorą również przegrała. Po zakończeniu walki ogłosiła decyzję o zakończeniu kariery sportowej. W 2017 ukazała się jej książka pt. „Wojowniczka. Jak stałam się niezwyciężona”, której współautorem jest Przemysław Osiak, dziennikarz „Przeglądu Sportowego”. Ponadto w 2017 uczestniczyła w drugiej edycji reality show Agent – Gwiazdy. W 2019 zagrała gościnnie w filmie Kobiety mafii 2. W 2020 reklamowała producenta dezodorantów Medispirant. W 2021 była jurorką trzeciej edycji programu rozrywkowego TVP2 Dance Dance Dance. 

źródło: wikipedia     

16 sierpnia 2022

Erna Solberg


 

Erna Solberg (ur. 24 lutego 1961 w Bergen) – norweska polityk, od 2004 przewodnicząca Partii Konserwatywnej (Høyre). Minister samorządu terytorialnego i rozwoju regionalnego w latach 2001–2005, w latach 2013–2021 premier Norwegii. W latach 1979–1980 była członkinią Rady Narodowej ds. Szkolnictwa Średniego. W latach 1979–1983 wchodziła w skład rady ds. szkolnictwa w Bergen. Od 1986 do 1988 była członkinią senatu Uniwersytetu w Bergen, a w latach 1997–1989 członkinią komisji edukacyjnej w tym mieście. W 1989 została po raz pierwszy wybrana w skład Stortingu z ramienia Høyre, reprezentując okręg Hordaland. W wyborach w 1993, 1997, 2001, 2005 oraz 2009 odnawiała mandat deputowanej. Od 1993 do 1994 pełniła funkcję przewodniczącej Narodowego Stowarzyszenia Konserwatywnych Kobiet. W latach 1994–1998 była odpowiedzialna za sprawy kobiet w Partii Konserwatywnej. W 2001 została ministrem samorządu terytorialnego i rozwoju regionalnego w gabinecie Kjella Magne Bondevika. Przez twardą politykę, jaką prowadziła w swoim resorcie, zyskała w mediach przydomek „Żelaznej Erny” („Jern-Erna”). Urząd ministra zajmowała do 2005. W latach 1995–2002 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Partii Konserwatywnej, a w 2004 została jej przewodniczącą, zastępując na stanowisku Jana Petersena. W 2013 konserwatyści zajęli drugie miejsce w wyborach (Erna Solberg ponownie została wybrana do Stortingu), ustępując Partii Pracy. Koalicja skupiona wokół tej ostatniej utraciła większość parlamentarną. 16 października 2013 objęła urząd premiera Norwegii, stając na czele koalicji z Partią Postępu, którą wsparły również partie liberalna i chrześcijańska. W wyborach w 2017 ponownie uzyskała mandat deputowanej, a wspierająca ją centroprawicowa koalicja utrzymała większość w Stortingu. W styczniu 2018 do rządu dołączyli przedstawiciele liberałów, a w styczniu 2019 funkcje ministerialne objęli też przedstawiciele chadeków. W styczniu 2020 z gabinetu odeszli przedstawiciele Partii Postępu, która negowała m.in. politykę rządu dotyczącą imigrantów. W 2021 wybrana na kolejną kadencję do Stortingu, ugrupowania centroprawicowe utraciły wówczas większość w parlamencie. 14 października tegoż roku na funkcji premiera zastąpił ją Jonas Gahr Støre. 

źródło: wikipedia     

12 sierpnia 2022

De - Phazz

 

De-Phazz to czołowi przedstawiciele nurtu lounge i downtempo. Ich muzyka to mieszanka łagodnego jazzu, soulu, funku i latino z przestrzenną elektroniką, dubem i breakbeatem.  Zespół powstał w 1997 roku z inicjatywy niemieckiego kompozytora i producenta Pita Baumgartnera, wokalistów: Karla Friersona i Barbary Lahr oraz pianisty Otto Engelharda. Od początku istnienia projekt prowadzi twardą ręką Baumgartner, który właściwie wymienia skład przy nagrywaniu każdej nowej płyty.  Dorobek De Phazz to dziewięć albumów (najnowszy, "Audio Elastique", ukazał się w 1 czerwca 2012 roku; do jego nagrania Baumgartner zaprosił m.in. Pat Appleton, Karla Friersona, Barbarę Lahr oraz Sandie Wollasch) i kilkanaście przebojów, z których do najsłynniejszych należą: "The Mambo Craze", "Jazz Music", "Heartfixed", "Something Special", "Death by Chocolate" i "Hell Alright".  Nagrania formacji ukazały się na wielu prestiżowych kompilacjach takich, jak "Budha Bar", "Hotel Costes", "Paris Lounge" czy "Saint-Germain Des-Pres-Cafe".  Polska publiczność miała szansę poznać De Phazz z rodzimych serii "Smooth Jazz Café", "Pozytywne Wibracje", "City: Music Cocktail" czy "Pinacolada" oraz kilku koncertów.   

źródło: wikipedia     

9 sierpnia 2022

Jerzy Grunwald


Jerzy Grunwald, ps. George&G (ur. 7 kwietnia 1950 w Katowicach) – polski wokalista, kompozytor, producent muzyczny, związany niegdyś z nurtem folk rocka, a współcześnie z soft rockiem. Czerpał również z roots rocka. Zaczynał w amatorskich zespołach bigbitowych. Profesjonalnie zadebiutował w zespole No To Co, który współtworzył nurt muzyki skifflowej, aby w latach 70. XX w. zostać frontmanem grupy En Face, wykonującej harmonijnego folk rocka spod znaku The Byrds, America, a przede wszystkim Crosby, Stills and Nash. W takiej właśnie stylistyce utrzymany został najważniejszy album Grunwalda, Sennym świtem (1975), proponując akustyczne brzmienie, wielogłosowe harmonie wokalne oraz melancholijne teksty oscylujące wokół tematyki wolności, samotności i poszukiwania sensu życia. Niektóre spośród nagrań dryfowały w stronę blues rocka i progresywnego rocka, wykonywanego przez towarzyszącą piosenkarzowi grupę Apokalipsa. Nagrana w 1981 roku płyta Grunwalda i Janusza Hryniewicza (występującego pod pseudonimem John Hilton), Try, obok utworów utrzymanych w stylistyce The Eagles i nurtu Americana, zawierała piosenki pop rockowe. Jerzy Grunwald pracuje głównie za granicą, wykonując własne kompozycje soft rockowe i smoothjazzowe. Jak sam mówi, obecne jego dokonania muzyczne prezentują kolejny etap artystycznego rozwoju, a przy tym zasadniczo odmienny stylistycznie od tego, który reprezentował w latach 70. Z wykształcenia jest technikiem mechanikiem oraz skrzypkiem. W wieku 15 lat debiutował jako perkusista. Początkowo (lata 1964–1967) występował w zespołach Ametysty, Monsuny (kwiecień 1965 – wygrana na I Przeglądzie Młodzieżowych Zespołów Muzycznych w Katowicach), Ślęzanie oraz w grupie skifflowej w ramach zespołu Niebiesko-Czarni. Latem 1967 roku wszedł w skład grupy Piotra Janczerskiego No To Co. Z grupą występował do września 1970 r. W tym okresie muzyk nawiązał współpracę z Katarzyną Gaertner biorąc udział w śpiewogrze Janosik, czyli na szkle malowane, z Klubem Piosenki ZAKR, a od stycznia 1971 r. z zespołem Ryszarda Poznakowskiego. Z formacją wziął w imprezie Karnawałowy Poznań nocą oraz dokonał nagrań radiowych. We wrześniu 1971 r. na bazie zespołu R. Poznakowskiego, J. Grunwald utworzył własny zespół En Face, a w roku 1972 został uznany w plebiscytach Panoramy i Na przełaj piosenkarzem roku. W 1973 r. na zaproszenie Alana Freemana (legendarny prezenter Radia Luxembourg), Grunwald gościł w Londynie, gdzie nagrał z piosenkami To Much To Say / Just For You. Zespół En Face zakończył działalność pod koniec 1975 roku a piosenkarz w lutym 1976, zarejestrował singiel dla wytwórni CBS. Latem koncertował także w Belgii i Szwecji. Na stałe zatrzymał się w tym drugim kraju, gdzie nawiązał współpracę z Januszem Hryniewiczem (John Hilton), występując z nim w duetach Guitar Brothers oraz Grunwald & Hilton. Formacja zadebiutowała w 1977 roku singlem Everyday Loves Her / Maria och Consuela. Pozostałe płyty Jerzego Grunwalda z tego okresu to: Try (CBS, 1980) i One More Day (Warner Bros., 1982). Do kraju piosenkarz zawitał dopiero w 1981 biorąc udział w programie telewizyjnym pt. Dobry wieczór – tu Łódź (zaprezentował piosenki Wanted Dead Or Alive i Tennessee Mama) a później promował polską wersję albumu Try. Na MFP Sopot '85 wystąpił z zespołem Grunwald Ice Band, natomiast na IMF Sopot '92 pojawił się jako artysta solowy. Był także menedżerem grupy Bai Bang. W 1993 roku przedsiębiorstwo Sonic wydało album na którym wokalista przedstawił premierowe, anglojęzyczne utwory w tym nowa wersja przeboju grupy No To Co – Gwiazdka z nieba. W kolejnych latach Jerzy Grunwald otworzył własne studio nagraniowe. Wydał płytę So Much To Say nagrany w 2006 r. i wydany pod nazwą George & G; płyta była popularna w Malezji, Singapurze, Tajwanie, Hongkongu, a w lutym 2007 roku w Japonii; płyta sprzedała się łącznie w 200 tysiącach egzemplarz. Polska edycja albumu So Much To Say ukazała się we wrześniu 2007 roku. Ponadto artysta mieszkał przez sześć lat w San Diego, przez rok w Nowym Jorku i pięć miesięcy w Los Angeles. 

źródło: wikipedia     

6 sierpnia 2022

Hanna Lis


Hanna Lis z domu Kedaj, po pierwszym mężu Smoktunowicz (ur. 13 maja 1970 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterkatelewizyjna, z wykształcenia italianistka. Rozpoczęła karierę dziennikarską w 1993. Przez wiele lat prowadziła i współtworzyła czołowe programy informacyjne i publicystyczne w Telewizji Polskiej, TV4 i Polsacie. Po zakończeniu współpracy z TVP na początku 2016 zajęła się tematyką lifestyle’ową: była gospodynią autorskiego programu podróżniczo-kulinarnego Bez planu w TVN Style oraz prowadziła programy talk-show w Polsat Café i w Wirtualnej Polsce. Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1993 w TVP1, gdzie prowadziła programy: Teleexpress (1993–2001), a także Klub dobrej książki, Twój dekalog i Stopklatkę. W 2002 miał premierę film Rób swoje, ryzyko jest twoje, w którym wystąpiła epizodycznie. W maju 2003 została prowadzącą i wydawcą Dziennika w TV4, a od listopada 2003 do 2004 była kierownikiem zespołu redakcyjnego. Od października 2004 do września 2007 prowadziła Wydarzenia w telewizji Polsat. Z Polsatu odeszła na znak solidarności wraz ze zwolnionym Tomaszem Lisem. W 2008 została prezenterką głównego wydania Wiadomości w TVP1 i prowadzącą program publicystyczny Temat dnia. Rozmowa jedynki. W grudniu 2008 została bezterminowo odsunięta od prowadzenia Wiadomości jednakże z początkiem stycznia 2009 powróciła na antenę. W kwietniu 2009 ówczesny prezes TVP Piotr Farfał rozwiązał z nią umowę o pracę, podając jako powód „poważne naruszenie zasad etyki dziennikarskiej” przy wydaniu Wiadomości z 20 kwietnia 2009. Przeciwko jej zwolnieniu zaprotestowało 30 dziennikarzy Wiadomości. W czerwcu 2009 Komisja Etyki TVP stwierdziła, że „w ramach wspomnianego wydania Wiadomości Hanna Lis nie dołożyła staranności i postąpiła w sprzeczności z rzetelnością dziennikarską”. W maju 2012 wróciła do TVP, gdzie prowadziła Panoramę w TVP2, a także cykl Kobiecy punkt widzenia, emitowany w programie porannym Pytanie na śniadanie (od września 2012 do czerwca 2013). Od września 2013 do marca 2014 była prowadzącą Panoramę dnia w TVP Info. Od kwietnia 2014 do stycznia 2016 prowadziła program Po przecinku w TVP Info. W styczniu 2016 została zwolniona z TVP w następstwie przemian personalnych, które nastąpiły po zmianie kierownictwa Telewizyjnej Agencji Informacyjnej i zarządu Telewizji Polskiej. Wówczas zapowiedziała, że rezygnuje z pracy w publicystyce i dziennikarstwie informacyjnym. W lutym 2016 została redaktorką lifestylowego działu w portalu naTemat.pl, jednak zrezygnowała z tego stanowiska dwa miesiące później. Jesienią tego roku w parze z Łukaszem Jemiołem wzięła udział w pierwszej edycji programu stacji TVN Azja Express. Równolegle stacja TVN Style wyemitowała pierwszy sezon jej autorskiego programu, podróżniczo-kulinarnego Bez planu. Ze względu na wysoką oglądalność stacja zdecydowała się kontynuować produkcję programu i wiosną 2017 wyemitowała jego drugi sezon. Wiosną 2018 była gospodynią talk-show Między słowami w Polsat Café, w którym decydującym czynnikiem przy wyborze bohatera odcinka były aktualne informacje na jego temat. W czasie nadawania audycji stacja zajmowała trzecie miejsce w rynku telewizyjnym wśród kanałów lifestylowych. Wiosną 2019 przed wyborami do Parlamentu Europejskiego prowadziła cykl wywiadów Studio EuroWyborcza na portalu „Gazety Wyborczej”. W czerwcu 2019 ukazała się jej książka kucharska Mój świat na talerzu. Jesienią tego samego roku prowadziła program Hanna i przyjaciele w Wirtualnej Polsce, w którym rozmawiała z zaproszonym gościem, gotując przy tym. W czerwcu 2020 prowadziła program kulinarny Moje smaki w serwisie Onet.pl. Jest laureatką Wiktora w kategorii „odkrycie roku” za rok 1996 i była także dwukrotnie nominowana w kategorii „najlepszy prezenter TV” za rok 2006 i 2007. W 2009 otrzymała nagrodę „Zacnego uczynku” przyznaną za indywidualną odwagę i uczciwość zawodową. Sześciokrotnie nominowana w plebiscycie „Tele Tygodnia” do Telekamery w kategoriach: „informacje” (2004, 2005, 2006, 2007, 2009) i „prezenter informacji” (2013). Została nagrodzona jako najlepiej ubrana w kategorii „informacja/publicystyka” za rok 2008 w konkursie Oskary Fashion organizowanym przez miesięcznik „Fashion Magazine” oraz nominowana w kategorii „gwiazda stylu” w plebiscycie Gwiazdy Plejady w 2019. Była nominowana do Róży Gali w kategorii „Piękne debiuty” (2005) i dwukrotnie nominowana w plebiscycie dwutygodnika „Viva!” do tytułu „Najpiękniejszej Polki” (2005, 2007). Znajdowała się na liście „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” miesięcznika „Forbes Polska” w latach 2007–2011, zajmując najwyższą, 12. pozycję w 2009. 

źródło: wikipedia     

3 sierpnia 2022

Piotr Zelt


Piotr Zelt (ur. 10 grudnia 1968 w Łodzi) – polski aktor telewizyjny, teatralny, filmowy i dubbingowy, prezenter telewizyjny. Urodził się w Łodzi. Jego ojciec był inżynierem – budował fabryki włókiennicze za granicą, m.in. w Egipcie, Iranie i Tanzanii, gdzie Piotr spędzał wakacje. Kiedy miał osiem lat, jego rodzice rozstali się, ale zgodnie dzielili się opieką nad synem. Jako nastolatek pomagał zaopatrywać kwiaciarnię znajomej swojej matki. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 46 im. Józefa Chełmońskiego. Naukę kontynuował w III LO im. Tadeusza Kościuszki, gdzie trafił do koła teatralnego, co zaważyło na decyzji o zawodzie aktorskim. Wygrał wtedy kilka konkursów recytatorskich i po maturze postanowił zdawać do PWSFTviT w Łodzi, gdzie studiował m.in. z Piotrem Szwedesem i Aleksandrą Justą. W 1991 debiutował rolą Lorda Mera Londynu w sztuce Williama Shakespeare’a Ryszard III na scenie łódzkiego Teatru Studyjnego '83 im. Juliana Tuwima. W 1992 otrzymał dyplom ukończenia Wydziału Aktorskiego łódzkiej „filmówki”. Grał w teatrach warszawskich: Dramatycznym (1992–2000), Jestem (1994), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (1995), Atlantis (1995), Komedia (2004) i Bajka (2006). Prowadził wykłady w Warszawskiej Szkole Filmu Lindy i Ślesickiego. Na ekranie wystąpił po raz pierwszy w 1992 w roli mieszkańca akademika w serialu telewizyjnym Jacka Bromskiego Kuchnia polska. Grał potem w takich filmach jak: Wielka wsypa (1992) Jana Łomnickiego jako zagraniczny gość hotelowy, Trzy kolory. Biały (Trois couleurs: Blanc, 1993) Krzysztofa Kieślowskiego, Tato (1995) Macieja Ślesickiego w roli ochroniarza wynajętego przez teściową Michała (Bogusław Linda), Szamanka (1996) Andrzeja Żuławskiego, Kiler (1997) Juliusza Machulskiego jako ochroniarz Lipskiego, Moja Angelika (1999), Show (2003). Rozpoznawalność przyniosła mu kreacja Arniego w sitcomie telewizji Polsat 13 posterunek (1997–1998, 2000) i Karola w serialu telewizji Polsat Przyjaciółki (od 2021). Występował także w serialach, takich jak np. Tygrysy Europy (1999, 2003), Miasteczko (2000–2001) czy Pierwsza miłość (2007). Uczestniczył w programach rozrywkowych: Gwiazdy tańczą na lodzie (2007) i Taniec z gwiazdami (2009). Prowadził program Polsatu Najzabawniejsze zwierzęta świata i magazyn motoryzacyjny Tele 5 Na osi.

źródło: wikipedia