16 maja 2022

Marek Barbasiewicz

 

Marek Antoni Barbasiewicz (ur. 5 lutego 1945 w Przeworsku) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, malarz. Jego starszy kolega z poznańskiego liceum plastycznego, Jonasz Kofta i dyrektor Teatru Polskiego w Poznaniu – Marek Okopiński, zachęcili go, aby spróbował swoich sił na egzaminie do szkoły aktorskiej. Brał udział w kabaretach, śpiewał piosenki i otrzymał wyróżnienie w konkursie recytatorskim we Wrocławiu, który wygrał wówczas Janusz Gajos. Dostał się do szkoły aktorskiej za pierwszym razem, jednak jego decyzji o karierze aktorskiej nie zaakceptował jego ojciec, z którym nie miał dobrych relacji określając go jako człowieka z „pruskim systemem myślenia”. Odcięty od pieniędzy ojca w czasie studiów, musiał szukać pomocy u swojej matki i ciotek. Wziął nawet udział w modowej sesji zdjęciowej, przez którą niemal nie został wyrzucony ze studiów. W 1968 zdobył dyplom ukończenia Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. We wrześniu 1968 został zaangażowany przez Janusza Kłosińskiego do Teatru Nowego w Łodzi, gdzie zadebiutował jako żandarm w Rewizorze Gogola u boku Kłosińskiego (ówczesnego dyrektora teatru), Bohdany Majdy, Wandy Chwiałkowskiej, Zygmunta Zintela, Wandy Jakubińskiej, Tadeusza Szmidta i Andrzeja Maya. Na srebrnym ekranie pojawił się po raz pierwszy w filmie telewizyjnym Jerzego Hoffmana Ojciec (1967) z Tadeuszem Fijewskim, a następnie w serialach wojennych – Stawka większa niż życie (1968) i Czterej pancerni i pies (1970). Na kinowym ekranie zadebiutował jako kelner w dramacie fantasy Wojciecha Hasa Sanatorium pod Klepsydrą (1973) u boku Gustawa Holoubka. Grywał amantów, ojców rodziny i twarde charaktery. Powszechnie znany jest z takich produkcji jak: Lubię nietoperze (1985), Na kłopoty… Bednarski (1986), Magnat (1986), Zabij mnie glino (1987), Żegnaj, Rockefeller (1992), Psy II (1994), Miodowe lata (1998−2003), Na dobre i na złe (2000−2005), Fala zbrodni (2006−2007), Och, Karol 2 (2011) czy Prawo Agaty (2012−2015). Współpracował z takimi reżyserami jak: Jerzy Grzegorzewski (Hamlet), Andrzej Łapicki, Jan Englert (Kordian Juliusza Słowackiego), Kazimierz Kutz (Kartoteka Tadeusza Różewicza), Janusz Wiśniewski, Jerzy Jarocki (Błądzenie według Witolda Gombrowicza), Andrzej Seweryn (Ryszard II), Zygmunt Hübner czy Kazimierz Dejmek. Stał się cenionym aktorem drugiego planu, od ról amantów (seriale: Zaklęty dwór – 1976 – i Rodzina Połanieckich – 1978 – oraz film kinowy Czułe miejsca – 1980, rola awangardowego artysty Allana Kowalskiego obok Hanny Dunowskiej) i czarnych charakterów (rola młodego wychowawcy z więzienia dla nieletnich w serialu Ballada o Januszku, czy jako „Donald”, człowiek Stawskiego w sensacyjnym obrazie Zabij mnie glino 1987), do kreowania ról homoseksualistów (postać Jurka Zbierskiego, kochanka Conrada Heinricha (Jan Englert) w dramacie Magnat i serialu Biała wizytówka (1986) Filipa Bajona, którego losy związane są dramatycznie z dziejami książąt pszczyńskich, hrabiego Paszkowskiego w dramacie polsko-amerykańskim o okupacyjnej tragedii Cyganów I skrzypce przestały grać (And the Violins Stopped Playing, 1988) czy esesmana Totha w filmie Deborah (1995), miotającego się między miłością do mężczyzny a wiernością nazistowskim ideałom) i biseksualistów (Schodami w górę, schodami w dół – 1988 – jako hipnotyzer Ordęga). W latach 1998–2003, w serialu Miodowe lata grał Jana Marszałka, szefa Karola Krawczyka – głównego bohatera (w tej roli Cezary Żak). Tę rolę powtórzył także w 2004 roku, w spin-offie sitcomu, Całkiem nowe lata miodowe. W operze mydlanej TVP2 Na dobre i na złe (2000–2005) wcielił się w postać docenta Dariusza Depczyka, specjalisty ds. lecznictwa szpitalnego Mazowieckiej Kasy Chorych, ojca Macieja. Wystąpił gościnnie w popularnych sitcomach 13 posterunek (1998) i Lokatorzy (2002) oraz serialach kryminalnych Kryminalni (2004) i Fala zbrodni (2006). Wielokrotnie nagrywał także role dubbingowe. Jego najsłynniejszą rolą dubbingową jest złowrogi lew Skaza z filmu Walta Disneya Król Lew z 1994 roku. Użyczył również głosu Skazie w sequelu pt. Król Lew II: Czas Simby i w spin-offie Lwia Straż. Pozostałe postacie dubbingowane przez aktora to m.in.: Rourke z animacji Atlantyda – Zaginiony ląd (2001), profesor Robert Kaufman z filmu Scooby Doo i cyberpościg (2001) oraz Lord Milori z filmu Dzwoneczek i sekret magicznych skrzydeł (2012). 

źródło: wikipedia      

14 maja 2022

Amelia Andryszczyk


Amelia Andryszczyk to 18-letnia piosenkarka oraz kompozytorka pochodząca z Ostrowi Mazowieckiej. Rozpoznawalność zdobyła dzięki udziałowi w pierwszej edycji “The Voice Kids”, w którym dotarła do finału. Nastolatka próbowała swoich sił również w preselekcjach do Eurowizji Junior w 2016 roku oraz  65. Konkursu Piosenki Eurowizji. Naturalna, subtelna, a do tego piekielnie zdolna. Dzięki swojej romantyczności oraz czarującej barwie głosu, artystka zaprasza słuchaczy do swojego nastoletniego świata, w którym muzyka traktowana jest jako swoista ucieczka od otaczającej rzeczywistości.  Jej debiutancki utwór “Nie pozwolę Nam Się Bać” ukazał się 22 lutego 2019 roku.  14 maja premierę miał singiel “Świt”. Zaraz po nim, 10 lipca Amelia opublikowała utwór “Kochany”, następnie 14 sierpnia Amelia zaprezentowała singiel “Coś poszło nie tak”.  4 grudnia 2020 roku premierę miała najnowsza piosenka Amelii pt. „Chłopcze”, do której tego samego dnia premierę miał klip.

12 maja 2022

Damian Kordas


Damian Kordas (ur. 22 maja 1993 w Brzegu) – polski kucharz, youtuber i osobowość medialna. Z wykształcenia lekarz weterynarii. Dwukrotnie bez powodzenia startował w eliminacjach do programu kulinarnego TVN MasterChef Polska. W 2015 zwyciężył w finale czwartej edycji programu, zdobywając tytuł „najlepszego kucharza w Polsce”, czek o wartości 100 tys. zł. 15 grudnia 2015 nakładem wydawnictwa Burda Media Polska wydał własną książkę kucharską pt. „Moje pyszne inspiracje”, która była dodatkową nagrodą za wygraną w programie. Od 2016 prowadzi program kulinarny Damian Kordas smakuje, który publikuje na swoim kanale w serwisie YouTube. W 2016 wydał kolejną książkę kucharską pt. „Ale ciacho”. W 2017 wystąpił w reklamie Oleju Wielkopolskiego oraz wydał trzecią książkę kucharską pt. „Superfood”. W 2019 zwyciężył w finale czwartej edycji programu rozrywkowego TVN Agent – Gwiazdy i dziesiątej edycji programu rozrywkowego Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami, w którym tańczył z Janją Lesar. Ponadto w 2019 współprowadził galę Miss Supranational 2019 i Sylwestrową Moc Przebojów 2019/2020 transmitowaną przez Telewizję Polsat. 

źródło: wikipedia      

10 maja 2022

Duncan Laurence

  

Duncan Laurence, właśc. Duncan de Moor (ur. 11 kwietnia 1994 w Spijkenisse) – holenderski piosenkarz i autor tekstów. Półfinalista piątej edycji programu The Voice of Holland (2014). Zwycięzca Konkursu Piosenki Eurowizji 2019. Przed rozpoczęciem profesjonalnej kariery muzycznej mieszkał m.in. w Londynie i Sztokholmie, gdzie tworzył teksty piosenek dla innych wykonawców. Mając 16 lat, wygrał konkurs talentów w rodzinnym mieście. W 2014 brał udział w przesłuchaniach do piątej edycji programu RTL 4 The Voice of Holland. Po „przesłuchaniach w ciemno” dołączył do drużyny prowadzonej przez Ilse DeLange – odpadł w odcinku półfinałowym. W 2019 z piosenką „Arcade” reprezentował Holandię w 64. Konkursie Piosenki Eurowizji w Tel Awiwie. Przed konkursem był jednym z głównych faworytów do zwycięstwa, a także został wyróżniony Nagrodą Dziennikarzy im. Marcela Bezençona. 16 maja wystąpił w drugim półfinale konkursu i z pierwszego miejsca awansował do finału, który został rozegrany 18 maja. Zajął w nim pierwsze miejsce po zdobyciu 498 punktów, w tym 261 punktów od telewidzów (2. miejsce) i 237 punktów od jurorów (3. miejsce). 10 czerwca wystąpił na ogólnoholenderskim festiwalu Pinkpop. Jesienią 2019 odbył trasę koncertową obejmującą występy w 11 miastach Holandii, a także w Austrii, Belgii, Danii, Finlandii, Francji, Hiszpanii, Niemczech, Norwegii, Polsce, Szwajcarii, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Włoszech. 16 maja 2020 wystąpił w koncercie Światło dla Europy w Hilversum, który został zorganizowany w zastępstwie 65. Konkursu Piosenki Eurowizji; podczas koncertu premierowo wykonał tam utwór „Someone Else”. W listopadzie wystąpił jako gość muzyczny podczas finału 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci w Warszawie; wspólnie z Roksaną Węgiel i Viki Gabor wykonał swój eurowizyjny utwór „Arcade”.

źródło: wikipedia      

6 maja 2022

Grażyna Łobaszewska




Grażyna Łobaszewska (ur. 20 lipca 1952 w Gdańsku) – polska wokalistka i kompozytorka. Znana z takich utworów jak „Czas nas uczy pogody” (1980), „Piosenka o ludziach z duszą” (2006), „Brzydcy” (1987), czy „Gdybyś” (1978). Zadebiutowała na estradzie w 1971 występem na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Po przeprowadzce do Poznania w 1972 zaczęła śpiewać w chórkach towarzyszących w koncertach i nagraniach Halinie Frąckowiak, Wojciechowi Skowrońskiemu i Elżbiecie Wojnowskiej. W 1974 wystąpiła po raz pierwszy na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 1975–1977 współpracowała z grupą S-26 Andrzeja Ellmanna. Potem związała się z zespołem Ergo Band. Wraz z nim koncertowała w kraju oraz w NRD, RFN, Czechosłowacji i Węgrzech. W 1976 za wykonanie utworu „Nocny spacer” zdobyła nagrodę dziennikarzy na 14. KFPP w Opolu, a rok później wystąpiła z piosenką „Gdybyś” podczas 15. edycji festiwalu. Dwa lata później za utwór „Zwierciadło czasu” otrzymała trzecią nagrodę na 16. KFPP w Opolu. W latach 1978–1983 była wokalistką zespołu Crash. Wystąpiła z nim w koncertach głównych Jazz Jamboree w Warszawie w latach 1977–1978 i w 1981. W 1980 wystąpiła z piosenką „Czas nas uczy pogody” w konkursie „Premier” na 18. KFPP w Opolu, jednak jej występ nie został pokazany w telewizyjnej retransmisji. Mimo to utwór stał się największym przebojem w repertuarze Łobaszewskiej. W latach 1983–1989 współpracowała z jazz-rockową grupą Cancer. Z Crashem i Cancerem dokonała nagrań radiowych i telewizyjnych. Występowała i nagrywała także z zespołami Janusza Komana, Alex Bandem Aleksandra Maliszewskiego, Grupą Doktora Q Tadeusza Klimondy i z orkiestrą Zbigniewa Górnego. Dokonała licznych nagrań archiwalnych dla Regionalnej Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu i centrali w Warszawie z czołowymi muzykami jazzowymi, m.in. z Januszem Skowronem i Krzysztofem Ścierańskim. Od 1997 współpracowała z Triem Jarosława Śmietany. Brała udział w festiwalach jazzowych w Kaliszu, Krakowie, Lublinie, Wrocławiu, a także za granicą, w Danii, Szwecji, Hiszpanii, RFN i Kuwejcie. Uczestniczyła w trasach koncertowych po USA i Francji. 2 grudnia 2012 podczas gali wręczenia Złotych Mikrofonów otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 

źródło: wikipedia      

5 maja 2022

Krzysztof Włodarczyk

 


Krzysztof Włodarczyk, ps. Diablo (ur. 19 września 1981 w Warszawie) – polski bokser, były mistrz świata organizacji WBC oraz były mistrz świata organizacji IBF w kategorii junior ciężkiej (do 200 funtów). Pokonał 6 zawodników o tytuł mistrza świata. W wieku 14 lat rozpoczął amatorskie zajęcia bokserskie, dołączając do warszawskiego klubu „Gwardia”. Jedynym jego większym sukcesem jako amatora było zajęcie trzeciego miejsca na mistrzostwach Europy kadetów w 1997. Był też dwukrotnym mistrzem Polski juniorów, dwukrotnym młodzieżowym mistrzem Polski. Jako amator stoczył 66 walk; 61 z nich wygrał (44 przed czasem). Pierwszą zawodową walkę stoczył 10 czerwca 2000. W swym debiucie pokonał przez nokaut w 2 rundzie Bułgara Andreia Georgieva. 4 maja 2002 po raz pierwszy bronił tytuł interkontynentalnego mistrza świata federacji IBF. W 6 rundzie przez nokaut wygrał z Senegalczykiem Badarą M’baye. 21 września na gali w Stargardzie Szczecińskim wywalczył tytuł międzynarodowego mistrza Polski w kategorii junior ciężkiej po pokonaniu w 5 rundzie przez TKO Białorusina Siergieja Krypenicha. 23 listopada po raz drugi obronił pas interkontynentalnego mistrza świata federacji IBF. W ostatniej, 12 rundzie przez techniczny nokaut zwyciężył Belga Ismaila Abdoula. 27 marca 2004 pokonał w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut Kenijczyka Raymonda Ochienga, broniąc tym samym pasa międzynarodowego mistrza Polski. 16 kwietnia 2005 zdobył tytuł mistrza Unii Europejskiej EBU. W 10 rundzie znokautował Niemca Ruedigera Maya. 11 czerwca po raz ostatni bronił tytułu młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, pokonując przez nokaut w czwartej rundzie Anglika Johna Keetona. 25 marca 2006 zmierzył się z byłym mistrzem świata federacji IBF Imamu Mayfieldem. Po 12. rundach wygrał jednogłośnie na punkty i zdobył wakujący pas regionalnego mistrza WBC oraz tytuł mistrza świata federacji IBC. W nocy z 15 na 16 maja 2010 zdobył pas federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, zwyciężywszy przez techniczny nokaut w 8. rundzie walki z Giacobbe Fragomenim. 2 kwietnia 2011 po raz drugi obronił tytuł mistrza świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej. Po 12 rundach wygrał niejednogłośnie na punkty z Francisco Palaciosem, w stosunku 118:112, 116:113 i 113:115. 21 czerwca 2013 w Moskwie pokonał Rachima Czachkijewa w ósmej rundzie przez nokaut. 27 września 2014 w Moskwie zmierzył się z Rosjaninem Grigorijem Anatoljewiczem Drozdem i przegrał na punkty, tracąc tym samym pas mistrza świata federacji WBC. 10 lutego 2018 w Nysie pokonał przed czasem w drugiej rundzie Adama Gadajewa. 3 czerwca odniósł zdecydowane zwycięstwo z Olanrewaju Durodolą (27-6, 25 KO) w walce wieczoru gali w Rzeszowie. Po dziesięciu rundach sędziowie punktowali 98-92 i dwukrotnie 97-93 na jego korzyść. 6 października na gali Nosalowy Dwór Knockout Boxing Night 4 w Zakopanem pokonał przez nokaut Amerykanina Ala Sandsa (20-4, 18 KO) w drugiej rundzie. 23 marca 2019 w Łomży pokonał jednogłośnie na punkty 96-94, 97-93, 99-92 Rumuna Aleksandru Jura (18-3, 7 KO). 30 listopada 2019 w Zakopanem pokonał jednogłośnie na punkty 98:92, 97:93, 96:94 Gabończyka Taylora Mabikę (19-5-1, 10 KO). 17 lipca 2021 w Suwałkach po dwudziestu miesiącach przerwy pokonał na punkty 79-73, 80-72, 79-73 Ukraińca Wadyma Nowopaszyna (6-3, 2 KO). 6 listopada 2021 w Nowym Sączu zanotował swoje 60. zwycięstwo w karierze, pokonując Maximiliano Jorge Gomeza (29-6, 13 KO). Argentyńczyk nie wyszedł do piątej rundy. Wystąpił epizodycznie w serialach: Samo życie (2002), Kasia i Tomek (2003), Twarzą w twarz (2007), Chichot losu (2010), Wszyscy kochają Romana (2011) i M jak miłość (2012–2013), a także w filmie Ring Wolny (2014). W 2008 był uczestnikiem ósmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2008), bohaterem polskiej edycji programów W domu u... i gościem talk-show Szymon Majewski Show. Występował także jako gość w programach: Wojownicy i Dzień z mistrzem (2009), Zacisze gwiazd, Grunt to rodzinka, Pięściarze, Supermen i Kuba Wojewódzki Show (2010), Granice kariery i Kocham cię, Polsko! (2012), Wojna gwiazd (2013) oraz dwukrotnie w As wywiadu (2013, 2014). 

źródło: wikipedia      

2 maja 2022

Luna


 
Luna (zapis stylizowany: LUNA), właśc. Aleksandra Katarzyna Wielgomas (ur. 28 sierpnia 1999 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów i piosenek. W 2010 roku dołączyła do dziecięcego chóru Artos im. Władysława Skoraczewskiego w Teatrze Wielkim, gdzie uczyła się śpiewu u Danuty Chmurskiej. Śpiewała w operach oraz spektaklach Teatru Wielkiego. W 2018 roku nawiązała współpracę z wytwórnią Kayax w ramach projektu „My Name is New”. Wtedy także nagrała swój debiutancki utwór pod tytułem „Na wzgórzach niepokoju”. Wydany poprzez Kayax 19 września 2018 singel został skomponowany przez Marcina Nierubca. Tekst do piosenki jest autorstwa Aleksandry Wielgomas. Utwór był grany w Trójce Polskim Radio. Kolejny singiel „Zastyga” został wydany w czerwcu 2019 roku. Do dziś został on odtworzony ponad 150 tysięcy razy w serwisie streamingowym Spotify. W 2020 roku nawiązała współpracę z kompozytorem Michałem „Foxem” Królem, czego efektem jest singiel „Luna”, zapowiadający nową drogę artystyczną wokalistki. W tym roku nagrała także utwór „Serca przemokną” (który po krótkim czasie został usunięty z Internetu). 25 listopada 2020 roku, we współpracy z Dominikiem Buczkowskim-Wojtaszkiem oraz Patrykiem Kumorem, wydała singel „Zgaś”. Utwór spotkał się z bardzo przychylnym odbiorem i został wyróżniony na listach najlepszych polskich piosenek 2020 roku. W piosence umieściła dźwięki pochodzące z kosmosu, opublikowane przez NASA. 2 lutego 2021 roku odbyła się premiera singla „Mniej” o czym artystka najpierw poinformowała w serwisie społecznościowym Instagram. W tej piosence również umieściła dźwięki pochodzące z kosmosu; m.in. z Wenus (jako symbol piękna, miłości i sztuki) i Merkurego (porozumienie). 21 kwietnia wydała singel „Nie proszę o więcej” we współpracy z Marcinem Maciejczakiem. Następnie, 29 kwietnia wydała jako singel anglojęzyczną wersję utworu „Zgaś” – „Blind”. 20 maja 2021 roku został wydany czwarty singel Luny w roku 2021 pt. „Wirtualne przedmieście”. Piosenka opowiada o byciu na granicy świata wirtualnego i rzeczywistego. Angielską wersję utworu pt. „Virtual Rivers” (pol. Wirtualne rzeki) Aleksandra Wielgomas wydała jako singel 18 czerwca 2021 roku. Aleksandra Wielgomas interesuje się astrologią, filozofią, sztuką, ekologią oraz modą. Do największych muzycznych inspiracji wokalistki można zaliczyć twórczość Nicka Cave oraz Björk. W rozmowie z Radosławem Pulkowskim z magazynu K-Mag w grudniu 2020 roku artystka wskazała swoje inspiracje: są nimi natura (w szczególności powiązania między światami mikro i makro, które w nich dostrzega). W wywiadzie stwierdza m.in., że linie widoczne na liściu bardzo przypominają jej linie papilarne na ludzkiej dłoni, ale także widzianą z góry sieć rzek. Lunę fascynuje również poezja, a w szczególności twórczość Bolesława Leśmiana.Artystka określa swoją muzykę jako „kosmiczny pop”. Również pseudonim artystyczny „Luna” jest zainspirowany wpływem kosmosu na życie. Również w rozmowie dla magazynu K-Mag, wokalistka wyjaśnia, że zdecydowała się przyjąć taki pseudonim, ponieważ „Luna” (z języka łacińskiego księżyc), jest jej bardzo bliski. Wspomniała w wywiadzie, że obserwuje w swoim życiu bardzo duży wpływ księżyca, a jasna i ciemna jego strona pasuje do kontrastów które stosuje artystka. Ponadto, przyznała że pseudonim ma również związek z jej lunatykowaniem. W sierpniu 2019 roku wystąpiła na Pol’n’Rock Festiwal. W lipcu 2020 roku miała gościnny występ na koncercie zespołu Cukier w warszawskim Klubie Stodole. 28 sierpnia 2020 roku zaśpiewała gościnnie z Melą Koteluk. Wykonały utwór Meli Koteluk pt. „Dlaczego drzewa nic nie mówią”. 

źródło: wikipedia      

29 kwietnia 2022

Anita Lipnicka



Anita Anna Gray, z domu Lipnicka (ur. 13 czerwca 1975 w Piotrkowie Trybunalskim) – polska piosenkarka, autorka tekstów oraz modelka, członkini Akademii Fonograficznej ZPAV. Mając 15 lat, pracowała jako modelka. Początkowo związana była z grupą Varius Manx, z którą nagrała dwie płyty: Emu (1994) i Elf (1995). Oba albumy okazały się sukcesem komercyjnym. W 1996 opuściła grupę i rozpoczęła karierę solową pod okiem Wiktora Kubiaka. Za debiutancki album pt. Wszystko się może zdarzyć otrzymała status trzykrotnie platynowej płyty. Zdobyła też pięć nominacji do nagrody Fryderyk, w tym w kategorii „album roku pop”. Promujące go piosenki „I wszystko się może zdarzyć” oraz „Piękna i rycerz” stały się przebojami. Druga płyta Lipnickiej pt. To, co naprawdę została wydana w 1998. Choć nie okazała się takim sukcesem komercyjnym jak debiut, to zdobyła status złotej, a pierwszy pochodzący z niej singel – „Historia jednej miłości” – został przebojem. Jesienią 2000 wydała album pt. Moje oczy są zielone. Pierwszym singlem zostało nagranie „Jestem powietrzem”, z teledyskiem nakręconym w Londynie. W 2002 nawiązała współpracę muzyczną z Johnem Porterem. Ich pierwszy wspólny album pt. Nieprzyzwoite piosenki został nagrany w Londynie i ukazał się na rynku w 2003 roku. Spotkał się z gorącym przyjęciem ze strony krytyków, jak i publiczności. Przez wiele tygodni płyta utrzymywała się na pierwszym miejscu najlepiej sprzedających się krążków i pokryła się platyną. Zdobyła też Fryderyka w kategorii „album roku pop”, a singel „Bones of Love” został przebojem. Jesienią 2005 wydany został drugi album duetu pt. Inside Story, który powtórzył sukces poprzedniej płyty. W 2006 wydała minialbum Other Stories i box All the Stories, zawierający poprzednie albumy studyjne duetu i DVD z teledyskami. 22 lutego 2008 wydali ostatnią wspólną płytę pt. Goodbye. Nad tym albumem pracowali w Polsce, razem z muzykami towarzyszącymi im na koncertach. Płytę promowały single „Old Time Radio” oraz „Lonesome Traveller”, uzyskała ona status złotej płyty. 13 listopada 2009 odbyła się premiera pierwszego od dziewięciu lat solowego albumu Lipnickiej pt. Hard Land of Wonder, promowanego singlem „Car Door”. Płyta była nagrywana w Londynie i utrzymana jest w akustycznej stylistyce. Wydawnictwo uzyskało status złotej płyty, a w lutym 2010 roku nominację do Fryderyka w kategorii Album Roku Piosenka Poetycka, którą Lipnicka wygrała. Zaśpiewała trzy piosenki na wydanej w 2012 płycie pt. W siódmym niebie, nagranej z zespołem Voice Band założonym przez Arkadiusza Lipnickiego. W 2012 wzięła udział w projekcie Morowe panny realizowanym przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Wspólnie z Johnem Porterem napisała piosenkę „Jeśli nie wrócę”, która znalazła się na płycie pod tym samym tytułe. Tego samego roku nagrała partie wokalne dla tytułowej bohaterki animowanego filmu Walta Disneya, pt. Merida waleczna. 2 października 2013 ukazała się polskojęzyczna płyta artystki pt. Vena Amoris. Pierwszym singlem promującym album była piosenka „Hen, hen”, a drugim – tytułowy utwór „Vena amoris”. Po premierze płyty wyruszyła w trasę koncertową z udziałem brytyjskich muzyków, którzy brali udział w nagraniach. Z Lipnicką występowali: Charles Casey (gitary), Ali Friend (kontrabas, gitara basowa), Melvin Duffy (instrumenty strunowe), Peter Josef (klawisze, gitara, trąbka, wokal), Greg Freeman (perkusja). W styczniu 2014 odbyła się premiera trzeciego singla, na który wybrano piosenkę „Trzecia zima”. W 2016 wydała singel „Ptasiek”, którym złożyła hołd jej kompozytorowi, brytyjskiemu artyście Nickowi Talbotowi. Utworem zapowiedziała trasę koncertową o nazwie „Na osi czasu”, którą odbyła jesienią. Podczas koncertów przypomniała swoje największe przeboje. W 2017 ukazała się płyta będąca zapisem koncertu w Łodzi. W lipcu 2017 zaprezentowano nowy singiel „Z miasta” zapowiadający nową solową płytę pod szyldem Anita Lipnicka & The Hats. Album pt. Miód i dym ukazał się 17 listopada. W 2019 obchodziła jubileusz 25-lecia pracy artystycznej. W trasie koncertowej Z bliska przypomniała piosenki z różnych etapów swojej działalności w nowych, akustycznych wersjach (m.in. „Wolne ptaki”, „Zanim zrozumiesz”, „Piękna i Rycerz”, „Bones of Love”, „Ptasiek”), a także kilka coverów (m.in. „Creep” z repertuaru Radiohead, „Nothing Compares to You” Sinead O’Connor, „Losing My Religion” R.E.M., „Linger” The Cranberries). 8 sierpnia premierę miała nowa wersja „Piosenki księżycowej”, wyprodukowana przez Kubę Karasia z The Dumplings. Singel zapowiadał płytę OdNowa, na której znalazły się wybrane utwory z repertuaru artystki w nowych aranżacjach. 13 sierpnia Lipnicka świętowała jubileusz podczas koncertu Love Forever w ramach Konkurs Sopot Festival 2019, na którym zaśpiewała trzy piosenki („Zanim zrozumiesz”, „Piosenkę księżycową” i „Piękna i Rycerz”) w nowych aranżacjach. W styczniu 2020 artystka wyruszyła w trasę koncertową Intymnie. Trasę promowały klipy live session do piosenek „Wolne ptaki” oraz „Tęczowa”. Trasa, w wyniku komplikacji spowodowanych pandemią COVID-19, rozciągnęła się w czasie i zakończyła się w lutym 2022. Podczas jednego z koncertów, w stodole Folwarku Ruchenka, 1 października 2021 roku zarejestrowano koncert, którego nagranie live stanowi zawartość wydawnictwa w CD oraz DVD pod tytułem „Intymnie”. 
 
źródło: wikipedia      

26 kwietnia 2022

Ireneusz Dudek


 
Ireneusz Dudek (ps. artystyczny Shakin’ Dudi; ur. 7 maja 1951 w Katowicach) – polski kompozytor, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów. Od najmłodszych lat zajmował się muzyką, najpierw rozpoczął naukę gry na skrzypcach, a następnie (samodzielnie) na harmonijce ustnej. Działalność artystyczną rozpoczął na początku lat 70. w amatorskiej wówczas grupie SBB. W tym okresie muzyk miał za sobą epizod, którym była współpraca z zespołem Twarze (Twarze Dzielnicy Południowej). W 1972 roku przez krótki okres współpracował z krakowskim zespołem bluesowym Hall. W 1973 roku znalazł się w grupie En Face Jerzego Grunwalda, a także wraz z Maciejem Radziejewskim, Krystianem Wilczkiem i Markiem Surzynem stworzył swój pierwszy zespół Apokalipsa. W późniejszym okresie do grupy dołączyli: Jan Borysewicz, Andrzej Dybul i Rafał Rękosiewicz. W 1974 roku Dudek współpracował także z koncertowym wcieleniem grupy Breakout. W 1977 roku rozwiązał Apokalipsę i wraz z Janem Janowskim utworzył bluesowy duet Irjan, który koncertował, często zmieniając swój skład do roku 1980 (m.in. na imprezach bluesowych w Białymstoku, Poznaniu i Sopocie, a w latach 1979–1980 także w zachodnioniemieckich lokalach oraz w ośrodkach polonijnych Kanady i USA). Potem prowadził kolejne własne zespoły – Dudek Blues Band oraz Blues Session Ireneusza Dudka. W 1981 roku zorganizował w Katowicach festiwal Rawa Blues Festival, który jest uważany za największy i najważniejszy festiwal bluesowy w Polsce. W latach 1984–1987 i ponownie od 1999 występował jako rockandrollowy piosenkarz pod pseudonimem Shakin’ Dudi, tworząc pastiszowe piosenki do tekstów Dariusza Duszy. W tym repertuarze zaistniał dla szerszej publiczności. Kontynuacją tego stylu muzyki była grupa The Dudi’s powstała w roku 1986. Równolegle Dudek zajmował się bluesem, m.in. grając w formacjach Big Blues Band, Big Band Boogie oraz Trio Dudek–Błędowski–Gembalski, a także współpracując z grupą Kwadrat. W roku 1988 wyemigrował do Holandii, zamieszkał w Amsterdamie. W 1989 roku uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu; odniesione obrażenia nie pozwoliły mu przez wiele miesięcy na kontynuowanie kariery. Jego powrót nastąpił podczas Rawy Blues w 1990 roku z zespołem Big Band Boogie. Do Polski na stałe wrócił w 1993 roku. Wraz z Irek Dudek Symphonic Blues koncertował w Europie Zachodniej, nagrał też program dla niemieckiej telewizji WDR. Fascynacja Dudka neo swingiem przyniosła 3 płyty, wydane pod szyldem Shakin’ Dudi, z muzyką łączącą rock’n’rolla i swing. W 2004 roku Shakin’ Dudi w sześcioosobowym składzie nagrał program telewizyjny Shakin’ Dudi – śpiewak przebojów. Od tego momentu zespół wznowił aktywną działalność koncertową. W 2008 roku, w nowym składzie (ze starego pozostał tylko Dusza) Shakin’ Dudi wydał album Złota płyta – ciąg dalszy. W październiku tego roku ukazał się Ziuta Blues, biografia Dudka autorstwa Marcina Babko. Jest prezesem Stowarzyszenia Miłośników Muzyki Bluesowej. Został ambasadorem zorganizowanych w Krakowie Światowych Dni Młodzieży 2016. 

źródło: wikipedia      

23 kwietnia 2022

Błażej Król


 
 
 
Błażej Król (ur. 9 lutego 1984 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski muzyk, kompozytor, wokalista i autor tekstów. Błażej Król znany jest przede wszystkim z występów w zespole muzyki alternatywnej Kawałek Kulki. Do 2010 roku muzyk nagrał wraz z grupą m.in. dwa albumy studyjne Kawałek Kulki (2007) oraz Noc poza domem/error (2010). W latach 2011–2014 wraz z Maurycym Kiebzakiem-Górskim współtworzył duet pod nazwą UL/KR. W 2014 roku nakładem wytwórni muzycznej Thin Man Records ukazał się debiut solowy muzyka zatytułowany Nielot. W karierze solowej używa swojego nazwiska jako pseudonimu artystycznego (z zapisem wielkimi literami). 
 
źródło: wikipedia      

20 kwietnia 2022

Tamara Gonzalez Perea


 
 

Tamara Gonzalez Perea, znana również jako Macademian Girl (ur. 22 października 1989 w Szczecinie) – polska blogerka modowa, prezenterka telewizyjna, stylistka i celebrytka, a także trenerka w zakresie rozwoju osobistego. 10 kwietnia 2011 założyła blog modowy „Macademian Girl”, który w 2012 został okrzyknięty najlepszym blogiem o modzie w plebiscycie magazynu „Press”. Prowadziła własne rubryki w magazynach „Glamour” i „Grazia”. W 2016 została finalistką pierwszej edycji programu TVN Agent – Gwiazdy (2016). W 2017 poprowadziła program rozrywkowy Polsatu Supermodelka Plus Size. W latach 2018–2020 współprowadziła program śniadaniowy TVP2 Pytanie na śniadanie. W 2019 została w parze z Rafałem Maserakiem półfinalistką dziewiątej edycji programu rozrywkowego Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami, a w 2020 poprowadziła drugą edycję programu TVP2 Dance Dance Dance (2020). W 2020 zamknęła blog modowy i otworzyła stronę, na której umieszcza artykuły i nagrania dotyczące rozwoju osobistego. Jednocześnie zaczęła zajmować się coachingiem, który opiera na praktykach zaczerpniętych z tradycji sufizmu, propagując system poznawania własnej osobowości na przykładzie enneagramu. Ponadto promuje też m.in. jogę, buddyjską medytację, a także filozofię wu wei oraz palenie szamańskiej tabaki rape. Swoją działalność łączy z różnymi nurtami i poglądami psychologii naukowej. Podejmowane przez nią inicjatywy są skierowane przede wszystkim do kobiet, a jej główny projekt nosi nazwę Moc afrodyty – obudź w sobie Boginię. W lipcu 2021 otworzyła swój własny sklep internetowy o nazwie Laparica, w którym sprzedaje m.in. sukienki, ubrania, okultystyczną biżuterię, kadzidła do medytacji, szamańskie bębny używane do wprowadzania ludzi w stan transu, spejalne tutki o nazwie kuripe, służące do palenia tabaki rape, a także talizmany i amulety sprowadzane głównie z krajów afrykańskich, azjatyckich i południowoamerykańskich. Również w 2021 została „mędrczynią” w trzeciej edycji programu Fort Boyard, który od września jest dostępny na platformie streamingowej Viaplay Polska; przedstawia uczestnikom zagadki i zadania do wykonania, które oprócz odwagi i sprawności fizycznej wymagają logicznego myślenia.

źródło: wikipedia      

14 kwietnia 2022

Marcin Gortat


 

Marcin Janusz Gortat (ur. 17 lutego 1984 w Łodzi) – polski koszykarz występujący na pozycji środkowego, reprezentant Polski. Jedyny Polak w historii NBA, który awansował do jej finału. 28 czerwca 2005 w nowojorskiej Madison Square Garden wziął udział w drafcie NBA, zostając wybrany w II rundzie z numerem 57. przez Phoenix Suns (z Dallas Mavericks przez New Orleans Hornets). Nowy klub szybko oddał go jednak do Orlando Magic. W rozgrywkach NBA zadebiutował 1 marca 2008 przeciwko New York Knicks (118:92), przebywając na boisku przez 2 minuty i 21 sekund, zdobywając 2 punkty, zaliczając zbiórkę i faul. 5 marca 2008 w meczu z Washington Wizards Gortat zdobył 4 punkty oraz miał dwie zbiórki w ataku. W ostatnim meczu sezonu zasadniczego, 16 kwietnia 2008, zagrał 28 minut, zdobył 12 punktów oraz 11 zbiórek. Pierwszy występ Marcina Gortata w fazie play-off NBA miał miejsce 22 kwietnia 2008. Gortat rozegrał 4 minuty w wygranym jednym punktem meczu z Toronto Raptors. W półfinale Konferencji Wschodniej Orlando Magic spotkało się z Detroit Pistons. W play-offach wystąpił w ośmiu meczach, średnio po 6 minut, podczas których notował 1,3 punktu oraz 1 zbiórkę na mecz. W ostatnich spotkaniach Magic reprezentant Polski znalazł się w rotacji przed Adonalem Foyle'em, wywalczając sobie pozycję pierwszego zmiennika Dwighta Howarda. Latem 2008 wziął udział w lidze letniej w barwach Orlando Magic. Podczas 2008 Orlando Pro Summer League został wybrany do drugiej piątki turnieju (12,8 punktu, 8,6 zbiórki, 2,4 bloku na mecz). 13 grudnia 2008, jako pierwszy Polak w historii, rozpoczął mecz w pierwszej piątce zespołu NBA. Orlando wygrało z Utah Jazz 103:94. Gortat w ciągu 30 minut zdobył 4 punkty, 4 zbiórki, 4 bloki oraz przechwyt i udanie powstrzymywał centra Jazz Turka Mehmeta Okura (2/12 z gry). Osiągnięcia Marcina Gortata na koniec sezonu zasadniczego: 63 rozegrane mecze, w tym 3 w pierwszej piątce (12,6 minuty na mecz), 239 zdobytych punktów (3,8 na mecz), 286 zbiórek (4,5 na mecz), 53 bloki (0,8 na mecz), 4 double-doubles. Z końcem fazy play-off wygasł dotychczasowy kontrakt z Orlando Magic. Już na samym początku okna transferowego w NBA do agenta Gortata zgłosił się prezes klubu Houston Rockets oferując zarobki na poziomie 5 milionów dolarów. Wstępny kontrakt Gortat podpisał jednak z zespołem Dallas Mavericks. Po tygodniu Orlando Magic wyrównało złożoną przez Mavericks ofertę opiewającą na 34 mln dolarów za pięć lat, doprowadzając do przedłużenia kontraktu z Gortatem. W trakcie sezonu pełnił rolę etatowego zmiennika Dwighta Howarda, ani razu nie wychodząc w pierwszej piątce, ale zaliczając aż 81 meczów. Statystyki na koniec sezonu: 81 rozegranych meczów (13,4 minuty na mecz), 293 zdobytych punktów (3,6 na mecz), 341 zbiórek (4,2 na mecz), 70 bloków (0,9 na mecz). Drużyna dotarła do finału konferencji, gdzie przegrała z Celtics 2-4. 10 lipca 2014 podpisał nowy 5-letni kontrakt z Wizards wart 60 milionów dolarów.  26 czerwca 2018 Gortat trafił do Los Angeles Clippers w zamian za Austina Riversa. Na zgrupowanie reprezentacji Polski seniorów został po raz pierwszy powołany przez selekcjonera Andrzeja Kowalczyka, a w biało-czerwonych barwach zadebiutował w wieku 20 lat – 13 sierpnia 2004 we Wrocławiu, w wygranym 84:59 towarzyskim meczu z Portugalią, w którym zdobył 5 punktów. W roku 2004, w eliminacjach do Mistrzostw Europy 2005 rozegrał 2 spotkania (średnia 5,5 min. i 2 pkt. na mecz). W 2005 rozegrał 6 spotkań w ramach rundy wstępnej kwalifikacji do Mistrzostw Europy 2007. W zasadniczej fazie eliminacji do tego turnieju oraz w samych mistrzostwach już nie wziął udziału. W 2009 był jej podporą podczas ME 2009. W sumie wystąpił w niej do tej pory w 63 meczach (stan na 23 sierpnia 2013). 

źródło: wikipedia      

10 kwietnia 2022

Marita Surma (Deynn) & Daniel Majewski


 

 

Marita Surma to popularna blogerka i influencerka, znana szerzej jako "Deynn". Marita Surma pochodzi ze Świdwina, położonego w województwie zachodniopomorskim. Według zamieszczonych w sieci informacji celebrytka przyszła na świat 8 stycznia 1992 r. Razem ze swoim mężem - Danielem Majewskim - zajmuje się promocją regularnych treningów oraz zdrowego odżywiania. Profil Marity Surmy na Instagramie obserwuje ponad 1,6 mln fanów.

Daniel Majewski urodził się, dorastał i chodził do szkoły we Wrocławiu. Ze stolicą województwa dolnośląskiego związany jest zresztą w mniejszym lub większym stopniu po dziś dzień. Jeśli chodzi o wiek, Majewski urodził się 11 listopada 1993 roku. Majewski już w latach licealnych zajmował się organizacją różnego rodzaju eventów, w tym związanych z imprezami szkolnymi. Do dziś jest zresztą właścicielem firmy DM PROMOTION Daniel Majewski, która wykonuje właśnie tego typu usługi.  Majewski jest także prezesem zarządu firmy o nazwie… Deynn. Daniel i Deynn, czyli jedna z najpopularniejszych par polskiego internetu. Deynn, czyli Marita Surma, to popularna polska blogerka. Para poznała się lata temu w sieci, a następnie zaczęła się dzielić wydarzeniami ze swojego życia prywatnego z ludźmi obserwującymi ich w social mediach. W 2018 roku wzięli ślub. Od połowy 2016 roku para prowadzi swój kanał na YouTube pod nazwą „my Majewscy”. Ich kanał obserwuje ponad pół miliona użytkowników, a filmy obejrzano łącznie ponad 90 milionów razy.  Jednym z najpopularniejszych filmików na ich kanale jest nagranie „Nasz gangsterski ślub”, ukazujący kulisy ich ślubu z 2018 roku.


7 kwietnia 2022

Michael Schulte

 

Michael Schulte (ur. 30 kwietnia 1990 w Dollerupie) – niemiecki piosenkarz, autor piosenek i gitarzysta, reprezentant Niemiec w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji (2018). Karierę muzyczną rozpoczynał w 2008 nagrywaniem amatorskich coverów, które publikował w serwisie YouTube. Po jakimś czasie podpisał umowę menedżerską oraz kontrakt płytowy z wytwórnią muzyczną Weinstein Media. W 2011 wziął udział w pierwszym sezonie programu The Voice of Germany. Podczas „przesłuchań w ciemno” zaśpiewał piosenkę Adele „Set Fire to the Rain” i trafił do drużyny, której mentorem był Rea Garvey. Zakwalifikował się do odcinków na żywo oraz dotarł do finału, , w którym zajął trzecie miejsce. W tym samym roku wydał dwa albumy studyjne: All the Waves i Berlin Sessions oraz dwie płyty koncertowe z serii Acoustic Cover. Niedługo później podpisał kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Edel AG, która 28 września 2012 wydała jego debiutancki album studyjny, zatytułowany Wide Awake. Płyta promowana była przez singiel „Carry Me Home”. 21 grudnia tego samego roku zaprezentował kolejną płytę, zatytułowaną Grow Old with Me. 16 maja 2014 wydał minialbum, zatytułowany Thoughts. 28 kwietnia 2017 wydał nowy album studyjny, zatytułowany Hold the Rhythm. Pod koniec grudnia został ogłoszony jednym z sześciu uczestników niemieckich eliminacji eurowizyjnych Unser Lied für Lissabon, do których zgłosił się z piosenką „You Let Me Walk Alone”, wydaną cyfrowo 20 lutego 2018. 22 lutego wystąpił w finale selekcji i zajął pierwsze miejsce, dzięki czemu został wybrany na reprezentanta Niemiec w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji, organizowanym w Lizbonie. 12 maja wystąpił w finale konkursu jako jedenasty w kolejności i zajął czwarte miejsce po zdobyciu 340 punktów w tym 136 punktów od telewidzów (6. miejsce) i 204 pkt od jurorów (4. miejsce). Kilka dni wcześniej, tj. 4 maja wydał jego pierwszy kompilacyjny album, zatytułowany Dreamer. W maju 2020 roku wystąpił w projekcie Eurovision Home Concerts, w którym wykonał „You Let Me Walk Alone” i cover kompozycji „Together” irlandzkiego piosenkarza Ryana O’Shaughnessy’ego. 2020 wystąpił w koncercie Światło dla Europy, który był transmitowany z Hilversum i został zorganizowany w zastępstwie 65. Konkursu Piosenki Eurowizji. Wspólnie z Ilse DeLange wykonał zwycięski utwór z 27. Konkursu Piosenki Eurowizji Ein Bissen Frieden.

źródło: wikipedia      

4 kwietnia 2022

Mikołaj Roznerski

 
Mikołaj Roznerski (ur. 6 grudnia 1983 we Wrocławiu) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, także prezenter telewizyjny. Jako student IV roku wystąpił w operze Król Roger w reż. Mariusza Trelińskiego. Ukończył też studia na Wydziale Teatralnym Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze (DAMU). Podczas studiów zrobił kurs spawania stali nierdzewnych, a w 2007 dostał pierwszy teatralny angaż w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie, w którym do 2011 zagrał w kilkunastu spektaklach, zdobywając uznanie lubelskiej widowni i krytyków m.in. kreacjami Raskolnikowa w Zbrodni i karze, Ferdinanda w spektaklu Rock’n’Roll czy Piotra w Widnokręgu. Ta ostatnia przyniosła mu także Nagrodę im. Andrzeja Nardellego za najlepszy debiut sezonu 2008/2009. Latem 2009 wyjechał do Londynu, by zagrać główną rolę baletmistrza Rudolfa Nuriejewa w międzynarodowej produkcji poświęconej życiu tancerza. Film nie został ukończony. W 2011 przeprowadził się do Warszawy, gdzie rozpoczął współpracę z teatrami: Na Woli, Scena Prezentacje czy Polskim. Wystąpił też na deskach londyńskiego The Mermaid Theatre w spektaklu Chopin musi umrzeć. Po kilku miesiącach pobytu w Warszawie otrzymał propozycję dołączenia do obsady opery mydlanej TVP2 M jak miłość, wcielając się w Marcina Chodakowskiego. W serialu pojawił się premierowo w marcu 2012, początkowo miała to być jedynie epizodyczna rola, jednak wątek jego bohatera został rozbudowany. W następnych latach grał też gościnnie w serialach takich jak m.in.: Pierwsza miłość, Na dobre i na złe, Ratownicy, Ojciec Mateusz, Komisarz Alex, Prawo Agaty, Na Wspólnej czy To nie koniec świata. W grudniu 2012 zadebiutował na dużym ekranie w roli młodego ochroniarza Himka w filmie Macieja Żaka Supermarket. 11 października 2013 odbyła się premiera filmu Macieja Pieprzycy Chce się żyć, w tórym pojawił się jako Tomek Rosiński, starszy brat głównego bohatera. W dramacie Roberta Wichrowskiego Karuzela (2014), opowiadającym o miłości, przyjaźni i dylematach młodych ludzi, stojących u progu dorosłego życia, wystąpił w roli Rafała, jednej z pierwszoplanowych postaci. Wyświetlano go na targach Marché du Film podczas 67. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, a na ekranach kin pojawił się 23 maja 2014. Również w 2014 zrealizował cykl Total forma emitowany w programie Pytanie na śniadanie. W 2018 wystąpił w roli Tarzana w spektaklu Jaskiniowcy autorstwa i w reżyserii Marka Rębacza. W produkcji warszawskiego Teatru Gudejko Dwoje na huśtawce autorstwa Williama Gibsona u boku Anny Dereszowskiej (Gieselle Rosa) zagrał postać Jurka Rajskiego. Wybrana filmografia: 2005 Pierwsza miłość / 2010 Ojciec Mateusz / 2011 Usta usta / 2012 Na Wspólnej / 2012 M jak miłość / 2016 Singielka / 2017 Druga szansa / 2021 Na dobre i na złe / 2015 Kochaj! / 2016 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach / 2017 Volta / 2017 Porady na zdrady / 2017 Narzeczony na niby / 2019 Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 / 2021 Gierek.
 
źródło: wikipedia      

1 kwietnia 2022

Noisia


Noisia, zapis stylizowany: NOISIΛ (VISION obrócone o 180°) – holenderski tercet tworzący muzykę drum and bass, założony w 2000 roku w Groningen w Holandii. Swój pierwszy singiel grupa wydała w 2003 roku. W latach 2010 i 2016 wydali dwa albumy studyjne, a w 2013 jeden album kolaboracyjny z hip-hopową grupą Foreign Beggars. W tym samym roku nagrali również ścieżkę dźwiękową do gry „DmC: Devil May Cry”. Zespół zapowiedział zakończenie działalności w 2020, jednak ze względu na komplikacje związane z pandemią COVID-19 finałowe występy zostały przesunięte na grudzień 2021. 

źródło: wikipedia      

23 marca 2022

H.P. Baxxter


H.P. Baxxter, właśc. Hans Peter Geerdes (ur. 16 marca 1964 w Leer) – niemiecki piosenkarz, wokalista, kompozytor, gitarzysta i lider grupy techno Scooter – niemiecki zespół muzyczny założony w 1993 roku, wykonujący szeroko rozumianą elektroniczną muzykę taneczną z gatunków: Hard Dance, Happy Hardcore, Trance, Hardstyle, UK Hardcore, Jumpstyle, Electro House, Bigroom, Dubstep, Jungle. Zespół jest uznawany za pionierski w kwestii popularyzacji muzyki określanej współcześnie jako EDM wśród szerokiej publiki – za sprawą popularyzacji tego nurtu w mainstreamowych mediach począwszy od wczesnych lat 90. aż po dzień obecny; wcześniej wokalista zespołu Celebrate the Nun (1985–1993). Urodził się w Leer. Aż do 17 roku życia Baxxter uważał Ritchiego Blackmore’a, gitarzystę Deep Purple, za wzór do naśladowania. Następnie zaczął podziwiać Dave’a Gahana z Depeche Mode. W 1985 ukończył Teletta-Groß-Gymnasium Leer. Przez jeden semestr studiował nauki prawne w Hanowerze. Ostatecznie otrzymał stypendium w Birmingham w Anglii, gdzie ukończył szkołę prowadzącą kształcenie w zawodzie mechanika. Następnie pracował w wydawnictwie muzycznym. W 1987 wspólnie z Rickiem J. Jordanem i jego siostrą Britt Maxime założył Celebrate the Nun; Zespół Scooter powstał w 1993. 15 marca 2013 wydał piosenkę house „Who the Fuck Is H.P. Baxxter?”. Napisał tekst utworu „I’m Your Pusher”. W 1998 wystąpił gościnnie w roli samego siebie i jako dawny kolega André Fuxa (Mark Keller) w jednym z odcinków serialu kryminalnego RTL Kobra – oddział specjalny – pt. Zabójcza sława (Tödlicher Ruhm), gdzie zostaje porwany dla okupu. 6 maja 2006 ożenił się z Simone Mostert. Rozwiedli się 24 czerwca 2011.

źródło: wikipedia      

20 marca 2022

Marek Kaliszuk

 



Marek Kaliszuk (ur. 15 stycznia 1980 w Olsztynie) – polski aktor teatralny, musicalowy i filmowy oraz piosenkarz. Jest synem Romualda i Moniki Kaliszuków. W dzieciństwie uczył się gry na fortepianie. Przez sześć lat występował w Reprezentacyjnym Zespole Pieśni i Tańca „Warmia” z Olsztyna. W 2000 został aktorem Teatru Muzycznego w Gdyni, w kolejnych latach współpracował także z Gliwickim Teatrem Muzycznym i Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Również w 2000 zadebiutował na szklanym ekranie epizodyczną rolą w serialu Lokatorzy. Telewizyjną rozpoznawalność zdobył dzięki wcielaniu się w Bogdana, kolegi Kingi Zduńskiej (Katarzyna Cichopek) w serialu TVP2 M jak miłość (2005, 2007–2008). W 2008 uczestniczył w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W 2012 został ambasadorem marki odzieżowej Pako Lorente. W 2013 wystąpił w teledysku do piosenki Libera i Natalii Szroeder „Wszystkiego na raz”. W 2014 zwyciężył w finale drugiej edycji programu Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. W 2015 zakończył po 15 latach współpracę z Teatrem Muzycznym w Gdyni, wydał debiutancki singiel „I Won’t Stop”, wystąpił w spotach reklamowych banku BGŻ BNP Paribas i został jednym z wokalistów teleturnieju TVP1 Jaka to melodia?. W 2018 wystąpił podczas 55. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, a rok później zaśpiewał na Koncercie piosenek literackich i kabaretowych w ramach 56. KFPP w Opolu. W 2019 był jednym z jurorów drugiej edycji programu Polsatu Śpiewajmy razem. All Together Now. W 2019 włączył się w akcję społeczną Fundacja Faktu i serwisu internetowego Plejada.pl „Zdrowie jest męskie”, biorąc udział w sesji zdjęciowej do kalendarza na rok 2020. W styczniu 2020 wziął udział w programie Szansa na sukces. Eurowizja 2020, wyłaniającym reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. W tym samym roku wystąpił w świątecznym odcinku programu Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. 

źródło: wikipedia      

16 marca 2022

Weronika Książkiewicz


 

Weronika Książkiewicz (ur. 21 marca 1981 w Moskwie) – polska aktorka. Jest córką choreografki i tancerki baletowej Beaty Książkiewicz. Ojcem aktorki jest Fiodor Lewin, Rosjanin pochodzący z Moskwy. Uczęszczała do XX LO w Poznaniu do klasy o profilu teatralnym. W 2005 roku ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi. W 2005 zadebiutowała w teatrze rolą Józi w spektaklu Poszaleli Aleksandra Fredry wystawianym na scenie Teatru Nowego im. Kazimierza Dejmka w Łodzi. Występowała w teatrach: Nowym w Łodzi (2005–2007), Teatr „Bagatela” im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego (2006) i 6. Piętro w Warszawie (2010). W 2008 uczestniczyła w drugiej edycji programu rozrywkowego TVP2 Gwiazdy tańczą na lodzie i w jednym z odcinków Fort Boyard oraz pojawiła się na okładce grudniowego wydania magazynu „Playboy”. W 2009 miała uczestniczyć w dziewiątej edycji programu TVN Taniec z gwiazdami, jednak w trakcie treningów zdiagnozowano u niej nowotwór kręgosłupa, dlatego w pierwszym odcinku zrezygnowała z udziału w konkursie z powodów zdrowotnych, po czym pomyślnie przeszła operację wycięcia nerwiaka. Wybrana filmografia: 2003–2004: Plebania jako Ola / 2004: Karol. Człowiek, który został papieżem jako pani Waechter / 2006: Kryminalni jako Kinga Tomaszko / 2008: Pitbull jako Ilona, kochanka Roberta / 2008: Londyńczycy jako Agnieszka / 2008: Ile waży koń trojański? jako sąsiadka Jola / 2008–2009: BrzydUla jako Klaudia Nowicka / 2011: Los numeros jako Iwona, prezenterka „Tele Loterii” / 2012–2014: Piąty stadion jako Anna Nowakowska / 2014: Dzień dobry, kocham cię! jako Pati / 2015: Prawo Agaty jako Ewelina Ćwiklińska / 2015: Disco polo jako asystentka Polaka / 2016: Planeta singli jako Ola / od 2018: Leśniczówka jako Lidia Banach / 2018: Planeta singli 2 jako Ola / 2019: Planeta singli 3 jako Ola / 2021: Furioza jako „Dzika” / 2022: Herkules jako Sylwia Nowak. 

źródło: wikipedia      

13 marca 2022

Patrycja Markowska






Patrycja Markowska (ur. 21 grudnia 1979 w Warszawie) – polska piosenkarka i autorka tekstów. Jest córką Krystyny i Grzegorza Markowskich, tancerki i wokalisty zespołu Perfect, oraz bratanicą warszawskiego biskupa Rafała Markowskiego. W 1994 została jedną z laureatek konkursu Odkrywamy talenty organizowanego w ramach programu Tęczowy Music Box. 3 grudnia 2001 wydała debiutancki album studyjny pt. Będę silna, który promowała singlami „Opętanie”, „Drogi kolego” oraz „Musisz być pierwszy”, nagranym w duecie z Marcinem Urbasiem. 16 października 2003 wydała drugi album studyjny pt. Mój czas. Jesienią 2005 uczestniczyła w drugiej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami, a 17 października wydała album pt. Nie zatrzyma nikt. 15 czerwca 2007 za wykonanie utworu „Świat się pomylił” zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie „Premiery” oraz nagrodę dziennikarzy na 44. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. 1 października wydała czwarty album studyjny pt. Świat się pomylił, który promowała piosenką „Jeszcze raz”. Singiel został wykorzystany w promocji polskiej komedii romantycznej o tym samym tytule. Krążek Świat się pomylił zdobył status platynowej płyty. 25 kwietnia 2008 otrzymała statuetkę Eska Music Awards 2008 w kategorii Artystka roku. Jesienią wydała reedycję albumu pt. Świat się pomylił, wzbogaconą o przebój pt. „Deszcz”. 11 lipca zagrała koncert przed Nelly Furtado w Poznaniu, a 20 czerwca 2009 wystąpiła przed Lennym Kravitzem w Krakowie. 26 października 2010 wydała piąty album studyjny pt. Patrycja Markowska. Płyta promowana była przez pięć singli: „Księżycowy”, „Hallo, hallo”, „Ostatni”, „W hotelowych korytarzach” oraz „Tylko mnie nie strasz”. W teledysku do utworu „W hotelowych korytarzach” zagrał jej życiowy partner, Jacek Kopczyński. 9 listopada ukazała się płyta zespołu Perfect pt. XXX, na której Markowska gościnnie zaśpiewała w duecie z Grzegorzem Markowskim utwór „Trzeba żyć”. W 2011 wystąpiła w koncercie „Telehitów” podczas 48. KFPP w Opolu. W 2013 była trenerką w drugiej edycji programu rozrykowego TVP2 The Voice of Poland. 28 maja wydała szósty album studyjny pt. Alter Ego. W styczniu 2014 wydała kolejny singiel z płyty – „Ocean”, który nagrała w duecie z Arturem Gadowskim. W lutym 2015 zajęła 14. miejsce w plebiscycie radia RMF FM na artystę 25-lecia. 13 kwietnia wydała album koncertowy (CD+DVD) pt. Patrycja Markowska na żywo. 19 kwietnia wystąpiła z zespołem w Wembley Arena w Londynie podczas koncertu Top Music Wembley. 13 listopada ukazał się album zespołu Pectus pt. Kobiety, na którym Markowska zaśpiewała utwór „Między słowami” w duecie z wokalistą zespołu, Tomaszem Szczepanikiem. 18 grudnia zaprezentowała teledysk do piosenki „Nawigacja”, skomponowanej z okazji 10. jubileuszowej edycji charytatywnego Kalendarza Dżentelmeni 2016. 2 czerwca 2017 wydała kolejny album studyjny pt. Krótka płyta o miłości. Zapowiedzią albumu była premiera czterech utworów, które nagrała w duecie z innymi wykonawcami; do utworów nakręcono teledyski: „Wyznanie” (Leszek Możdżer), „Nie potrzeba mi nic więcej” (Grzegorz Skawiński), „Byś spojrzał na mnie” (Marek Dyjak) i „Bezustannie” (Ray Wilson). Singlami promującymi nowy album były utwory: „Kochaina”. Również w 2018 była trenerką w dziewiątej edycji The Voice of Poland. 7 listopada 2018 wydała singiel „Na szczycie”, którym zapowiadała album studyjny pt. Droga, którą nagrała w duecie z Grzegorzem Markowskim. Premiera płyty odbyła się 25 stycznia 2019, promowali go również singlami „Lustro”, „Aż po horyzont”, „Echem zostawimy ślad” i „Coraz mniej”. Uczestniczyła w drugiej edycji programu rozrywkowego TVN Ameryka Express, który emitowany był w 2020. 31 marca wydała utwór „Niepoprawna”, który stworzyła wspólnie z Maćkiem Wasio. W czerwcu wydała, nagrany z Dawidem Dubajką, utwór „W ramionach”, który jest jej manifestem przeciw braku tolerancji i homofobii. Pod koniec października 2020 zaprezentowała rockową balladę „Pod wiatr”. Była ambasadorką Światowych Dni Młodzieży 2016 zorganizowanych w Krakowie.

źródło: wikipedia