Sławosz Uznański - Wiśniewski

 

Sławosz Uznański - Wiśniewski (ur. 12 kwietnia 1984 w Łodzi) – polski inżynier, astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej. Drugi Polak w historii oraz 743. (635. w locie orbitalnym) osoba, która znalazła się w przestrzeni kosmicznej, a także pierwszy Polak, który przebywał na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 

W 2008 ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie na Politechnice Łódzkiej oraz studia magisterskie na Université de Nantes i w tym samym roku otrzymał również dyplom inżynierski na École Polytechnique de l'Université de Nantes. W 2011 roku uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora na Université d’Aix-Marseille za pracę dotyczącą konstrukcji odpornych na promieniowanie kosmiczne. Prócz języka ojczystego posługuje się biegle językiem angielskim oraz francuskim. Podczas studiów doktorskich pracował jako inżynier ds. efektów promieniowania w STMicroelectronics w Crolles we Francji, koncentrując się na odpornych na promieniowanie europejskich technologiach cyfrowych CMOS do zastosowań kosmicznych. Od 2014 roku był również wolontariuszem recenzującym wiele komercyjnych projektów satelitarnych, takich jak konstelacja ICEYE, a także polskie misje kosmiczne, takie jak PW-Sat2, HyperSat i EagleEye. W 2019 roku pełnił funkcję eksperta technicznego i ewaluatora w ramach unijnego programu finansowania badań naukowych i innowacji Horizon 2020, dokonując przeglądu i oceny europejskich technologii kosmicznych dla Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA). Autor książki na temat efektów promieniowania w układach elektronicznych i współautor ponad 50 artykułów naukowych. Prowadził wykłady dotyczące projektowania systemów kosmicznych na międzynarodowych szkołach inżynierskich i był recenzentem wielu projektów satelitów komercyjnych. W 2011 roku rozpoczął pracę w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych (CERN) w Genewie w Szwajcarii. Do jego obowiązków należało m.in. prowadzenie kampanii testów radiacyjnych w obiektach testowych ESA w celu kwalifikacji komponentów i systemów elektronicznych do użytku w kosmosie i w akceleratorach. Specjalizował się w projektowaniu elektroniki pracującej w akceleratorach, projektował m.in. system sterowania mocą Wielkiego Zderzacza Hadronów (LHC). W 2013 roku został mianowany kierownikiem projektu i starszym inżynierem ds. niezawodności systemów elektronicznych. Był odpowiedzialny za stworzenie odpornego na promieniowanie systemu sterowania konwerterem mocy, który od 2017 roku stanowi kluczową część LHC. W latach 2018–2020 był inżynierem odpowiedzialnym za całodobową pracę i optymalne funkcjonowanie Wielkiego Zderzacza Hadronów. Wziął udział w rekrutacji do Europejskiego Korpusu Astronautów, rozpoczętej przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) w marcu 2021 roku. Spośród 22,5 tys. osób, w tym 549 z Polski, ESA wybrała 17 astronautów, w tym 11 rezerwistów, którzy w razie potrzeby mogą być powołani do korpusu podstawowego. Uznański znalazł się w tej drugiej grupie. 28 czerwca 2023 roku działające przy premierze Centrum GovTech poinformowało, że Uznański, jako drugi Polak w historii, poleci w kosmos. 1 września 2023 roku dołączył do Europejskiego Korpusu Astronautów jako astronauta projektowy ESA, wtedy też rozpoczęło się jego szkolenie w Europejskim Centrum Astronautów. 5 sierpnia 2024 roku ESA oficjalnie ogłosiła, że Uznański weźmie udział w misji Ax-4 na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako specjalista misji. Przeprowadzi on 13 eksperymentów i badań zaprojektowanych przez polskich inżynierów i naukowców w ramach ogłoszonej 2 grudnia 2024 roku polskiej misji technologiczno-naukowej Ignis. Będą dotyczyć m.in. działania zaawansowanych jednostek AI w warunkach niskiej grawitacji, wpływu długotrwałego pobytu w kosmosie na zdrowie psychiczne człowieka, czy też wykorzystania mikroglonów w przyszłych misjach kosmicznych i medycynie kosmicznej. Start misji Axiom 4 nastąpił 25 czerwca 2025 roku o godzinie 8:31 czasu polskiego. Następnego dnia po pomyślnym zadokowaniu statku kosmicznego Crew Dragon Grace z astronautami na pokładzie, o godzinie 14:23 CEST Sławosz Uznański-Wiśniewski jako pierwszy Polak został przyjęty przez załogę na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Uznański został drugim, po Mirosławie Hermaszewskim Polakiem oraz 743. (635. w locie orbitalnym) człowiekiem, który znalazł się w przestrzeni kosmicznej. 15 lipca kapsuła Dragon Grace z załogą Ax-4, w tym Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim, wróciła na Ziemię.  

                   źródło: wikipedia                     

Florence and the Machine

Florence and the Machine (zapisywane również jako Florence + The Machine) – brytyjski zespół indie rockowy. Grupa powstała w 2007 roku, by już rok później wystąpić na bocznych scenach festiwali w Glastonbury czy Reading. W 2011 roku zespół był nominowany do Nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Nowy Artysta (ang. Best New Artist)[4]. W 2016 roku otrzymał pięć nominacji do tej nagrody. Na dyskografię zespołu składa się sześć albumów: Lungs (2009), Ceremonials (2011), How Big, How Blue, How Beautiful (2015), High as Hope (2018), Dance Fever (2022) oraz Everybody Scream (2025). 

6 lipca 2009 roku grupa Florence and the Machine wydała w Wielkiej Brytanii swój debiutancki album zatytułowany Lungs. Po tym jak 25 lipca 2009 roku album został wydany w Stanach Zjednoczonych w formacie digital download, zadebiutował on na siedemnastej pozycji na liście Billboard Top Heatseekers, ostatecznie osiągając numer jeden. Płyta oficjalnie została wydana w Stanach Zjednoczonych w dniu 20 października przez wytwórnię Universal Republic. Po wydaniu albumu Lungs następnymi singlami zostały utwory „Drumming Song” oraz cover The Source i Candi Staton utworu „You Got the Love” z 1986 roku. Ten ostatni doczekał się także drugiej wersji zatytułowanej „You Got the Dirtee Love” z angielskim raperem Dizzee Rascalem, z którym Welch wykonała go podczas gali Brit Awards 2010. 12 maja 2010 roku poinformowano, że Florence And The Machine stworzy utwór o nazwie „Heavy in Your Arms” specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Saga „Zmierzch”: Zaćmienie, gdzie w filmie wykorzystany został podczas napisów końcowych. Początkowo Welch rozważała oferty z wytwórni zespołu, która proponowała jej nagranie drugiego albumu w Stanach Zjednoczonych, pracując z amerykańskimi tekściarzami i producentami, ale ostatecznie zdecydowała się nagrać materiał na album w Wielkiej Brytanii. Większość tekstów na album została stworzona między styczniem a kwietniem 2011 roku, natomiast sesja nagraniowa odbyła się w kwietniu w Abbey Road Studios. 23 sierpnia utwór wydany został przez wytwórnię Island Records jako pierwszy singel z drugiego albumu. 14 września w brytyjskim radiu XFM swoją premierę radiową miał następny singel, zatytułowany „Shake It Out”. Okładka singla została sfotografowana przez Karla Lagerfelda. Drugi album studyjny grupy, zatytułowany Ceremonials został wydany 31 października 2011 roku w Wielkiej Brytanii. 26 kwietnia 2012 roku Florence and the Machine wydali utwór „Breath of Life”, który promował film pt. Królewna Śnieżka i Łowca w reżyserii Ruperta Sandersa. 10 lutego 2015 roku została wypuszczona zapowiedź trzeciego albumu studyjnego pod tytułem How Big, How Blue, How Beautiful. Premiera albumu została zapowiedziana na 29 maja w Niemczech, 1 czerwca w Wielkiej Brytanii, a 2 czerwca w USA. Tego samego dnia album został wydany w Polsce. W grudniu 2015 roku odbył się koncert w łódzkiej Atlas Arenie, a w czerwcu 2016 roku grupa wystąpiła na Open’er Festival w Gdyni-Kosakowie. Po zakończeniu w 2016 roku trasy koncertowej, czego wyrazem był koncert podczas imprezy British Summertime w londyńskim Hyde Parku, Welch współpracowała z producentami gry Final Fantasy XV, nagrywając trzy premierowe utwory do ścieżki dźwiękowej gry, w tym cover piosenki „Stand by Me” Ben E. Kinga. Nagrała również piosenkę promującą film Tima Burtona pt. „Osobliwy dom pani Peregrine”, zatytułowaną „Wish That You Were Here”. 3 maja 2018 roku w programie brytyjskiej DJ i prezenter radiowej Annie Mac w BBC Radio 1 miała miejsce światowa premiera pierwszego singla, pt. „Hunger”, razem z teledyskiem w reżyserii AG Rojasa. Tego samego dnia zapowiedziano wydanie kolejnego, czwartego albumu grupy, zatytułowanego „High as Hope”. 2 czerwca 2018 roku zespół wystąpił jako headliner podczas Orange Warsaw Festival 2018 na warszawskim Służewcu. 15 marca 2019 roku zespół wystąpił w łódzkiej Atlas Arenie. Był to drugi koncert grupy w tym miejscu. Czwarty album zespołu zatytułowany High as Hope ukazał się 29 czerwca 2018 r. 17 kwietnia 2020 roku zespół Florence and the Machine wydał utwór „Light of Love” w odpowiedzi na pandemię COVID-19. 9 marca 2022 roku Welch ogłosiła „Dance Fever”, piąty album zespołu, w poście na swoim koncie na Instagramie, ujawniając również okładkę albumu i datę przedsprzedaży. 15 maja 2022 roku ukazał się deluxe albumu „Dance Fever”, zawierający cztery nowe utwory akustyczne oraz cover utworu Iggy'ego Popa „Search and Destroy”. W 2024 roku Florence and the Machine nawiązali współpracę z Taylor Swift przy utworze „Florida!!!” z albumu Swift „The Tortured Poets Department”. Ich szósty album, Everybody Scream, miał ukazać się 31 października 2025 roku. 

                   źródło: wikipedia                    

Antoni Piechniczek

 

 

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN. 

 

W 1972 był kandydatem na szkoleniowca Stali Stalowa Wola, nie doszedł jednak do porozumienia z klubem po tym, jak zaproponowano mu poprowadzenie zespołu wspólnie z Jerzym Kopą. Pierwszym klubem w karierze trenerskiej był BKS Bielsko-Biała, jego trenerem został w sierpniu 1973. Początkowo mieszkał w Chorzowie, następnie przeprowadził się do Bielska-Białej. W pierwszym sezonie jego drużyna przegrała walkę o awans z Piastem Gliwice. W sezonie 1974/1975 zajął z drużyną piąte miejsce. Jego bilans jako trenera klubu BKS Stal Bielsko-Biała wyniósł 26 zwycięstw, 20 remisów i 14 porażek. Został następnie szkoleniowcem Odry Opole; w sezonie 1975/1976 wygrał z tym klubem II ligę. W pierwszym spotkaniu I ligi jego zespół pokonał drużynę Legii Warszawa 4:1. W sierpniu 1979 został szefem wyszkolenia Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Katowicach. Prowadził też drużyny Ruchu Chorzów i Górnika Zabrze, pracował także w klubach zagranicznych z Kataru i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Prowadził też tunezyjską drużynę Espérance Tunis. W 1987 zdobył mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze. Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera i selekcjonera reprezentacji Polski; obowiązki objął 5 stycznia 1981. Zadebiutował 25 marca 1981 w przegranym 2:0 meczu z reprezentacją Rumunii. Ostatecznie uzyskał awans na mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982. W spotkaniu półfinałowym jego zespół przegrał z Włochami 0:2. W meczu o trzecie miejsce Polacy pokonali reprezentację Francji 3:2. Prowadzona przez niego drużyna wywalczyła również awans na mistrzostwa świata w Meksyku w 1986. Na turnieju reprezentacja przegrała w 1/8 finału. Antoni Piechniczek złożył rezygnację w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się doprowadzić zespołu do awansu na mistrzostwa świata we Francji w 1998. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (brał z nią udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Długoletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W 2004 został członkiem zarządu i wiceprezesem do spraw szkolenia. W latach 2008–2012 pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski. Został też wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem.  

 

                   źródło: wikipedia                   

Marek Torzewski

 

 

 

Marek Torzewski (ur. 6 kwietnia1960 w Rogoźnie) – polski śpiewak operowy – tenor. 

     Jako dziecko śpiewał w poznańskim chórze chłopięcym - Polskie Słowiki Jerzego Kurczewskiego. Jako 11-latek zaśpiewał utwór „Krakowiaczek jeden...” dla ówczesnego prezydenta USA. W latach 1983–1986 był solistą Teatru Wielkiego w Łodzi. W 1984 został laureatem międzynarodowego konkursu wokalnego im. Jana Kiepury w Krynicy. W 1985 zadebiutował w Teatro alla Scala w Mediolanie pod dyrekcją Claudio Abbado. W 1986 wyemigrował do Belgii i został solistą Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli (do 1991). W latach 1992–2003 występował jako solista na scenach operowych m.in. Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanii, Portugalii. W grudniu 1991 wziął udział w koncercie Requiem W.A. Mozarta w La Scali z okazji światowych obchodów 200-lecia śmierci Mozarta. W 2009 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii „Kultura”), przyznawaną przez redakcję „Polish Market”. 29 czerwca 2011 został członkiem Honorowego Komitetu Rozwoju Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli. 20 grudnia 2019 został skazany przez Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej na karę grzywny w wysokości 7500 złotych i zwrot kwoty 4550 złotych omyłkowo przelanej przez Bialskie Centrum Kultury (BCK) na konto bankowe Torzewskiego (miała to być gaża dla innego tenora). Artysta odmówił zwrotu omyłkowo przelanych mu pieniędzy, w wyniku czego został oskarżony o ich przywłaszczenie. 7 lipca 2020 Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił apelację Torzewskiego, zobowiązując go dodatkowo do zapłaty 840 złotych na rzecz BCK oraz 800 złotych kosztów postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że: "Działania oskarżonego nacechowane były zamiarem bezpośrednim i kierunkowym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale w sposób zasługujący na szczególną naganę, albowiem motywem była próżna chęć szybkiego i łatwego wzbogacenia się kosztem innych osób". Wyrok jest prawomocny. Żonaty z aktorką Barbarą Romanowicz, z którą ma córkę Agatę (ur. 29 września 1984 w Łodzi), również piosenkarkę.

                   źródło: wikipedia                  

Zaz

 

Zaz, właśc. Isabelle Geffroy (ur. 1 maja 1980 w Tours) – francuska piosenkarka jazzowa i soulowa. 

Zadebiutowała w 2001 występami w bluesowej formacji Fifty Fingers. W 2002 przyłączyła się do grupy Don Diego charakteryzującej się graniem mieszanki stylów latino i rock, ze znaczącymi wpływami afro, arabo i andalo. Nie osiągnąwszy sukcesu, w 2006 wyjechała do Paryża, gdzie śpiewała głównie w piano-barach oraz grała w kabarecie Aux 3 Mailletz w dzielnicy Saint-Michel. Grywała również na ulicy, głównie na Montmartrze, na chodniku przy placu du Tertre. W 2007 rozpoczęła współpracę z producentem i kompozytorem Kerredinem Soltanim, który napisał dla niej piosenkę „Je veux”. Jesienią 2008 wzięła udział w konkursie Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir oraz za pośrednictwem stowarzyszenia Alliance française z Władywostoku wystąpiła gościnnie w Rosji, dając 15 kameralnych koncertów w towarzystwie pianisty Juliena Lifszyca. W styczniu 2009 wygrała trzecią edycję konkursu Le Tremplin Génération France Bleu/Réservoir odbywającego się w Paryżu. Koncertowała w Rosji, Japonii i Egipcie. W maju 2010 nagrała pierwszą płytę, wydaną przez wytwórnię fonograficzną Play On. Na płycie, zatytułowanej jej artystycznym pseudonimem Zaz, znalazły się piosenki napisane przez samą piosenkarkę („Trop sensible”, „Les passants”, „Le long de la route”, „Prends garde à ta langue” i „J’aime à nouveau”), a także Raphaëla („Éblouie par la nuit”, „Port coton”, „La fée”) czy Kerredine’a Soltaniego („Je veux” i „Ni oui, ni non”, nagrane przy współpracy z Vivien Roost). Również w 2010 podpisała kontrakt z Carambą i Sony ATV, rozpoczynając tym samym serię koncertów zarówno na terenie samej Francji, jak i w innych krajów europejskich. Dwa miesiące od wydania płyta Zaz uzyskała status złotej, a promująca ją piosenka „Je veux” została uznana przez stację TF1 za przebój lata. Nagrała również remix utworu „Young Boy” Anny Cyzon, współpracując z wykonawczynią piosenki. W 2013 wydała kolejny album studyjny pt. Recto verso, który promowała singlem „On ira”. 1 lipca 2013 zagrała koncert w warszawskiej Hali Koło, a jako jej support zaśpiewała Alexandra Strunin. W 2014 wydała trzeci album studyjny pt. Paris, na której znalazły się nowe aranżacje francuskich przebojów w wykonaniu wokalistki. 

                   źródło: wikipedia                  

Rafał Zawierucha

 

Rafał Zawierucha (ur. 12 października 1986 w Krakowie) – polski aktor filmowy, teatralny i radiowy oraz prezenter telewizyjny.

Urodził się w Krakowie jako najmłodsze dziecko Anny i Edwarda. Ma trójkę rodzeństwa – brata Grzegorza (który zwyciężył w finale ósmej edycji programu MasterChef Polska) i dwie siostry. Od 2000 jego rodzice prowadzili Rodzinny Dom Dziecka. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym, Och-Teatrze, IMKA i Capitol, a także Teatrze Telewizji. Prowadził telewizyjny cykl Canal+ Discovery Polska filmowa. Zagrał m.in. w filmach: Jack Strong, Bogowie, Wkręceni, Obywatel i Miasto 44. Znany jest również z serialu Przepis na życie czy Siła wyższa. W 2012 za rolę w filmie Andrzeja Barańskiego Księstwo otrzymał nominację do Złotej Kaczki dla najlepszego aktora. Na łamach „Filmu” tak pisał wtedy o nim krytyk Łukasz Maciejewski: „Ma w sobie jasność, wdzięk i entuzjazm wiecznego dziecka. Sympatia od pierwszego wejrzenia”. W filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood (2019) zagrał postać Romana Polańskiego. Prowadzi programy Europa filmowa i Polska filmowa na antenie TVN Fabuła. W 2023 za główną rolę w autobiograficznym filmie Patryka Vegi Niewidzialna wojna (2022) otrzymał dwie antynagrody Węże w kategoriach: najgorszy aktor i najgorsza rola Rafała Zawieruchy. Jesienią 2024 uczestniczył w 15. edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami w Polsacie. Wybrana filmografia: 2011 Wojna żeńsko-męska / 2011 Pokaż, kotku, co masz w środku / 2013 Wkręceni / 2014 Miasto 44 / 2014 Bogowie / 2016 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach / 2019 Pewnego razu... w Hollywood (Once Upon a Time in Hollywood) / 2020 Listy do M. 4 / 2021 Gierek / 2022 Miłość na pierwszą stronę / 2024 Spadek. 

                   źródło: wikipedia                  

Kaeyra

 

Kaeyra, właściwie Caroline (Karolina) Baran (ur. 10 maja 2001 w Chicago) – polsko-amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka oraz multiinstrumentalistka. Pierwsza Polka, która wystąpiła na festiwalu Lollapalooza. Popularność zdobyła po wydaniu singla „Sour”, który zajął wysokie pozycje na listach airplay Polski, Rosji, Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. Uzyskał status złotej płyty w Polsce.  

Swoją karierę sceniczną rozpoczęła w wieku 11 lat, zakładając zespół Profusion, w którym występowała jako wokalistka oraz basistka. Wraz z zespołem wystąpiła na Festiwalu im. Krzysztofa Klenczona w Pułtusku w 2015, gdzie formacja zdobyła pierwszą nagrodę oraz cztery nagrody dodatkowe. Od 14. roku życia występowała również jako wokalistka formacji Caroline & The Priority, z którą debiutowała na Zaduszkach Jazzowych (Jazz All Souls' Day) w 2015 roku. W 2016 wydała z nimi pierwszy i jedyny singel grupy pt. „Can't Stand You”. W latach 2014–2017 została czterokrotnie nagrodzona tytułem artystki roku (Artist of the Year) przez Wietrzne Radio i Polski FM. W 2016 roku Karolina Baran nawiązała współpracę z projektem Postmodern Jukebox. Nagrała z PMJ serię coverów, z których najpopularniejszym okazała się jazzowa interpretacja „Nothing Else Matters” zespołu Metallica. Nagranie zdobyło ponad 9 milionów wyświetleń na platformie YouTube. 26 sierpnia 2017 roku nakładem własnym (Kaeyra LLC) wydała swój pierwszy album studyjny pt. Fountains of Gold zawierający 7 wcześniej niepublikowanych utworów. W 2018 roku wzięła udział w 13. edycji programu America's Got Talent. Podczas przesłuchania członek jury Simon Cowell nazwał Karolinę „materiałem na gwiazdę” (ang. star material). 11 maja 2021 wydała minialbum 11:11. W sierpniu 2022 roku wystąpiła na festiwalu Lollapalooza jako pierwsza artystka polskiego pochodzenia w historii tego wydarzenia. Do 2023 roku wydała samodzielnie 5 singli. W 2023 roku wystąpiła w 21. sezonie American Idol, otrzymawszy złoty bilet w przesłuchaniach. W programie dotarła do etapu Top 20. Po sukcesie w American Idol podpisała kontrakt z wytwórnią Warner Music Poland. W tym samym roku nawiązała współpracę z Gromeem, z którym nagrała utwór „Lover”. 19 lipca 2024 roku wydała singiel „Sour”. Utwór dotarł do 2. miejsca Oficjalnej Listy Airplay, utrzymując się na tej pozycji przez trzy tygodnie z rzędu. Piosenka figurowała przez 3 tygodnie na 2. miejscu rosyjskiej listy airplay, dostała się również do list airplay Ukrainy, Białorusi, Estonii oraz Mołdawii. Była singlem numer jeden w Kazachstanie. „Sour” był 35. najczęściej granym w rosyjskich radiach utworem w 2024 roku. W 2025 roku piosenka została certyfikowana złotą płytą przez ZPAV. Również w 2025 Kaeyra wydała trzy single: „Kiss Kiss”, „Keep Dreaming” oraz „Other Side of Heartbreak”. Pierwszy z nich dostał się do polskich, rosyjskich i białoruskich notowań airplay. Singel „Keep Dreaming” znalazł się na miejscu 21. OLiA. W kwietniu następnego roku wydała singel „Upgrade”. 

                  źródło: wikipedia                 

Rafał Trzaskowski

 

Rafał Kazimierz Trzaskowski (ur. 17 stycznia 1972 w Warszawie) – polski polityk, politolog, samorządowiec i nauczyciel akademicki, specjalista w zakresie spraw europejskich, doktor nauk humanistycznych. Poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2013), minister administracji i cyfryzacji (2013–2014), sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2014–2015), poseł na Sejm VIII kadencji (2015–2018), prezydent miasta stołecznego Warszawy (od 2018), wiceprzewodniczący Platformy Obywatelskiej (2020–2025), wiceprzewodniczący Koalicji Obywatelskiej (od 2025). Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 2020 (drugich) i 2025. 

 

                  źródło: wikipedia                 

Luka Dončić

Luka Dončić (ur. 28 lutego 1999 w Lublanie) – słoweński koszykarz występujący na pozycji rozgrywającego, mistrz Europy 2017, obecnie zawodnik Los Angeles Lakers. 

Jego ojciec Saša Dončić był także zawodowym koszykarzem, natomiast matka Mirjam Poterbin, modelką i tancerką. Trenuje od 16 roku życia w P3. 21 czerwca 2018 został zawodnikiem Dallas Mavericks.  2 lutego 2025 ogłoszony został jego transfer do Los Angeles Lakers. Wytransferowanie Luki Doncicia do Los Angeles Lakers było wielkim zaskoczeniem, gdyż zdaniem ekspertów Słoweniec miał być w Dallas następcą Dirka Nowitzkiego. Dallas Mavericks pozbawieni Słoweńca, za którego do Dallas przywędrował Anthony Davis, stracili miano contendera. 

                  źródło: wikipedia                

Kaja Paschalska

 

 

Kaja Joanna Paschalska (ur. 25 lutego 1986 w Warszawie) – polska aktorka telewizyjna i piosenkarka, znana głównie z roli Oli Lubicz w serialu Klan. 

 

Od 1997 gra Olę Lubicz w telenoweli TVP1 Klan, który zapewnił jej popularność. W 2001 zadebiutowała na rynku fonograficznym albumem studyjnym, zatytułowanym po prostu Kaja Paschalska. Płyta, którą promowała teledyskami do piosenek: „Przyjaciel od zaraz”, „Tylko ty” i „Dla mamy”, rozeszła się w ponad 23 tys. nakładzie. W 2001 za wykonanie utworu „Przyjaciel od zaraz” otrzymała nagrodę im. Anny Jantar w konkursie „Debiuty” na 38. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej i nagrodę publiczności na Festiwalu Piosenki Zjednoczonej Europy w Zielonej Górze. Również w 2001 była nominowana do nagrody Fryderyk w kategorii nowa twarz fonografii. W 2002 otrzymała Superjedynkę za najlepszy debiut w 2001 na 39. KFPP w Opolu, na którym wystąpiła również z utworem „Wystarczy uwierzyć”. W tym samym roku wystąpiła w programie rozrywkowym Muzyka łączy pokolenia i użyczyła głosu Sabrinie Spellman, głównej bohaterce gry komputerowej Sabrina, nastoletnia czarownica i magiczna czapka. W 2003 wydała album pt. Kaja 2, który promowała singlami: „Nie ma miłości”, „Tak być nie miało” i „Zaufałam sobie”. W 2004 wystąpiła z utworem Lenny’ego Kravitza „Fly Away” w programie Polsatu Muzyczna winda, wzięła udział w sesji zdjęciowej dla magazynu „CKM” i napisała artykuł umieszczony w książce pt. „Między nami kobietami”.W 2005 w duecie z Funky Filonem wydała piosenkę „Mała Chinka”, która była szeroko komentowana w mediach. W tym samym roku nagrała cover piosenki Seweryna Krajewskiego „Pogoda na szczęście” (z Tomaszem Stockingerem), wsparła akcję Antykoncepcja w modzie i wystąpiła w teledysku do piosenki „On Christmas Day” nagranym na rzecz akcji społecznej UNICEF w Polsce. W 2006 uczestniczyła w czwartej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami i po raz drugi wystąpiła w sesji zdjęciowej do magazynu „CKM”. W 2009 użyczyła głosu wróżce Iskierce w serii filmów animowanych o Dzwoneczku oraz zaśpiewała piosenki „Życie jest nowelą” i „Tyle samo prawd ile kłamstw” w duecie z Izabelą Trojanowską w koncercie Jedynka, gwiazdy i ty w TVP1. 10 września 2010 zwyciężyła w konkursie „Serialowy przebój lata” na 47. KFPP w Opolu, w którym wykonała utwór „No pokaż na co cię stać” z Piotrem Kupichą i Izabelą Trojanowską. W 2015 zajęła czwarte miejsce w finale trzeciej edycji programu rozrywkowego Twoja twarz brzmi znajomo na Polsacie. W 2017 wydała teledysk do singla „Karma”, który sama wyreżyserowała. Singlem zapowiadała swój nowy album, który miał ukazać się jesienią, jednak nigdy nie został wydany. W 2019 nawiązała współpracę z VNM-em. Nagrała utwór „Fosa” na album rapera pt. Czuz tu daj najs (2019) oraz wystąpiła w teledyskach do jego piosenek: „Tomek” (2019) i „Tak jak ja” (2020). W 2021 nagrała nową wersję piosenki Ryszarda Rynkowskiego „Życie jest nowelą” na potrzeby czołówki serialu Klan.W grudniu 2022 wystąpiła w świątecznym wydaniu Szansy na sukces. 30 lipca 2023 w Amfiteatrze Orana w Gdańsku zagrała pierwszy od lat solowy koncert. 

 

                  źródło: wikipedia