27 maja 2013
Heidi Klum
źródło: wikipedia
Leslie Clio
Leslie Clio (ur. 16 sierpnia 1986 w Hamburgu) jest niemiecką piosenkarką pop. Opisuje swój styl jako "nowoczesnego soul-pop z nutką retro". W 2008 roku Clio przeprowadziła się do Berlina. W 2013 roku wydała swój pierwszy album „Gladys”, retro soulowo-popowy krążek, który zapewnił jej kontrakt z Universal Music i 11. miejsce na niemieckiej liście przebojów. Single „I Couldn't Care Less” i „Told You So” stały się natychmiastowymi hitami i przyniosły jej nominację do nagrody ECHO w kategorii „Najlepsza Artystka Krajowa”. Podczas tras koncertowych występowała z Keane, Marlonem Roudette, Phoenix i Joss Stone. Po sukcesie swojego pierwszego albumu, wiosną 2015 roku Clio wydała swój drugi album „Eureka” (Universal Music), który zajął 13. miejsce na liście. Pierwszy singiel „My Heart Ain't That Broken” ponownie znalazł się w pierwszej 50-tce listy przebojów. W 2015 roku Clio pojawiła się na płycie Shuko „For the Love of It” (2015) z utworem „Heatwave” z udziałem Taliba Kweliego. Została jedną z pięciu członkiń niemieckiego jury Konkursu Piosenki Eurowizji 2015 w Wiedniu. Jej trzecia płyta Purple została wydana 17 maja 2017 r., a dodatkowa akustyczna EP-ka została wydana w październiku. W 2018 r. wystąpiła w niemieckim programie telewizyjnym Sing Meinen Song. Edycja deluxe Purple została wydana w czerwcu 2018 r. W czerwcu 2019 r. wydała Repeat, EP z 6 coverami. W 2020 r. założyła własną wytwórnię House Of Clio. W 2021 r. wydała album dla dzieci HIGHFIVE! pod pseudonimem KID CLIO i przetłumaczyła oraz zaśpiewała piosenkę przewodnią kampanii Disney Princess 2021 Ultimate Princess Celebration, oryginalnie śpiewaną przez Brandy. Jej czwarty, samodzielnie wydany album studyjny Brave New Woman został wydany 4 lutego 2022 r. Była finalistką niemieckiej edycji The Masked Singer. W 2023 r. otwierała Berlinale i supportowała Lionela Richiego w jego niemieckich programach. W 2024 roku napisała dwie piosenki na album Marianne Rosenberg Bunter Planet.
źródło: wikipedia
23 maja 2013
Grzegorz Halama
źródło: wikipedia
20 maja 2013
Wilki
źródło: wikipedia
Artur Boruc
źródło: wikipedia
14 maja 2013
David Suchet
źródło: wikipedia
12 maja 2013
Grzegorz Wilk
źródło: wikipedia
Mariusz Szczygieł
źródło: wikipedia
11 maja 2013
Nick Offerman
źródło: wikipedia
10 maja 2013
Jon Hamm
źródło: wikipedia
Magdalena Wójcik
źródło: wikipedia
8 maja 2013
Steve Martin
źródło: wikipedia
Jerzy Hoffman
źródło: wikipedia
Joanna Liszowska
źródło: wikipedia
Ron Carter
źródło: wikipedia
7 maja 2013
Barbara Walters
Barbara Jill Walters (ur.* 25 września 1929 w Bostonie, zm.† 30 grudnia 2022 w Nowym Jorku) – amerykańska dziennikarka telewizyjna. Pierwsza kobieta-anchor w telewizji USA. Prowadziła, zwykle wspólnie z mężczyznami, programy Today (NBC, 1962-76), Evening News (ABC, 1976-78), 20/20 (ABC, 1984-2004). Według Ladies Home Journal czwarta najpotężniejsza kobieta w Ameryce. Jej ojciec był imigrantem z Londynu,
Żydem, w USA właścicielem sieci nocnych klubów, przez co Barbara
przebywała jako dziecko w otoczeniu sław. Po ukończeniu college'u (1953)
trafiła do CBS News, potem do NBC. W 1999 roku przeprowadziła dla ABC słynny wywiad z Moniką Lewinsky (74 miliony widzów). Zajmowała się też inauguracjami prezydentów i zamachami z 11 września 2001. Przeprowadziła wywiady z wieloma światowymi przywódcami i gwiazdami rozrywki. Obecnie prowadzi w ABC program The View (od 1997 roku), gdzie często dochodzi do gorących debat politycznych i obyczajowych. Ma adoptowaną córkę.
źródło: wikipedia
Hannes Arch
źródło: wikipedia
Artur Chamski
źródło: wikipedia
Adam Boniecki
źródło: wikipedia
5 maja 2013
Robbie Coltrane
źródło: wikipedia
Elisabeth Duda
źródło: wikipedia
Jarosław Wałęsa
źródło: wikipedia
Agnieszka Sulikowska-Radi
źródło: wikipedia
3 maja 2013
Sally Field
źródło: wikipedia
Michał Dąbrówka
Michał Dąbrówka (ur. 13 lutego 1972 w Warszawie) – polski perkusista, muzyk sesyjny, kompozytor i aranżer. Pochodzi z Łaskarzewa. Ukończył szkoły muzyczne I i II stopnia w klasie perkusji. W latach 1991-1994 współpracował z orkiestrą Janusza Stokłosy m.in. przy oprawie muzycznej musicalu Metro. Na liście artystów, z którymi współpracował lub współpracuje, znajdują się m.in. Natalia Kukulska, Edyta Górniak, Kasia Kowalska, Wojtek Olszak, Wojtek Pilichowski, Michał Grymuza, Michał Urbaniak, Krzysztof Ścierański, Marek Bałata, Michael Sagmeister, Robert Chojnacki, Andrzej Krzywy, Robert Janson, zespoły Woobie Doobie, Virgin, Kukla Band, Orkiestra Adama Sztaby. Prywatnie od 2000 roku mąż Natalii Kukulskiej.
źródło: wikipedia
Ewa Wojciechowska
źródło: wikipedia
1 maja 2013
Jean-Paul Belmondo
Jean-Paul Charles Belmondo (ur.* 9 kwietnia 1933 w Neuilly-sur-Seine, zm.† 6 września 2021 w Paryżu) - francuski aktor i producent filmowy. Jedna z twarzy Nowej fali francuskiej. Najbardziej znany z ról w filmach Do utraty tchu (1960), Szpicel (1962), Szalony Piotruś (1965) i Podróż rozpieszczonego dziecka (1988). Od roku 1955 rozpoczął karierę filmową, grając drobne role, w tym w filmie krótkometrażowym Molière (1956) i komedii Pieszo, konno i wozem (À pied, à cheval et en voiture, 1957). Na planie komedii Bądź piękna i milcz (Sois belle et tais-toi, 1958) w roli Pierrota poznał Alaina Delona, z którym zagrał jeszcze w następnych czterech innych obrazach – Sławne miłości (Amours célèbres, 1961), Czy Paryż płonie? (Paris brûle-t-il?, 1966), Borsalino (1970) i Dziewczyna dla dwóch (Une chance sur deux, 1998). Jednak dopiero rola Michela Poiccarda / Laszlo Kovacsa w Jeana-Luca Godarda Do utraty tchu (À bout de souffle, 1960) przyniosła mu sławę i stała się jedną z kluczowych postaci Nowej fali francuskiej. Za tytułową rolę w dramacie wojennym Jean-Pierre’a Melville’a Ksiądz Leon Morin (Léon Morin, prêtre, 1961) był nominowany do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej jako najlepszy aktor zagraniczny. W komedii Skórka z banana (Peau de banane, 1963) u boku Jeana-Pierre'a Marielle wystąpił jako Michel Pollard Thibault, były mąż Jeanne Moreau. Jako Ferdinand „Piotruś” Griffon w melodramacie Jean-Luca Godarda Szalony Piotruś (Pierrot le Fou, 1965) zdobył nominację do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej jako najlepszy aktor zagraniczny. Za rolę ekscentrycznego policjanta Antoniego Ceruttiego (komisarza dywizji Stanislasa Borowitza), który zaczyna działać na granicy prawa, by dopaść przestępców odpowiedzialnych za zabójstwo w komedii kryminalnej Georges’a Lautnera Glina czy łajdak (Flic ou voyou, 1979) był nominowany do Nagrody Jupitera. W wieku trzydziestu lat wydał autobiografię 30 lat, 25 filmów, choć grał w nich zaledwie od sześciu lat. Filmy przyniosły mu sławę i pieniądze, lecz jego pasją pozostał teatr. Za kreację Sama Liona w komediodramacie Claude’a Leloucha Podróż rozpieszczonego dziecka (Itinéraire d'un enfant gâté, 1988) zdobył nagrodę Cezara 1989 dla najlepszego aktora. W 2011 odebrał honorową Złotą Palmę na 64. Festiwalu Filmowym w Cannes, a w 2016 został uhonorowany Złotym Lwem za całokształt twórczości na 73. Festiwalu Filmowym w Wenecji. Był na okładkach magazynów takich jak „Life” (w listopadzie 1966), „Film” (w marcu 1974, w sierpniu 1985), „L’Officiel Hommes” (w lutym 1979), „Ekran” (w październiku 1983), „Paris Match” (w kwietniu 1993), „Gala” (w maju 2011), „GQ” (w kwietniu 2014, w kwietniu 2018) i „Esquire” (w lutym 2015, w listopadzie 2017).
źródło: wikipedia
Robert Gawliński
źródło: wikipedia
Ruslan Chagaev
Ruslan Shamilovich Chagayev (ur. 19 października 1978 w Andiżanie) – uzbecki bokser pochodzenia tatarskiego, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej, amatorski mistrz świata w kategorii superciężkiej z 2001. Pierwszej porażki na zawodowym ringu Uzbek doznał 20 czerwca 2009, przegrywając przez TKO z Wołodymyrem Kłyczko. Walka odbyła się w Veltins-Arena w Gelsenkirchen i była oglądana na żywo przez około 60 tys. osób.
źródło: wikipedia
Barbara Borys-Damięcka
źródło: wikipedia
Sleeper
źródło: wikipedia






































