Vixen

 

Vixen, Vix.N właściwie Dariusz Szlagor (ur. 26 września 1989 w Czańcu) – polski wokalista popowy, folkowy, hip-hopowy, raper i producent muzyczny.

Szlagor zadebiutował w 2006 roku dwoma nielegalami: Inwazja i Rozsypana układanka. We wrześniu 2009 roku miała miejsce premiera płyty Vixena New-Ton, na której gościnnie wystąpił polski raper Peja. W 2011 roku podpisał kontrakt z wytwórnią muzyczną RPS Enterteyment należącą do Pei. Nakładem tej wytwórni, 18 czerwca 2011, ukazał się kolejny album rapera pt. Rozpalić tłum. 28 czerwca 2014 roku ukazało się pozytywnie przyjęte przez recenzentów Loco Tranquilo. Jesienią 2014 roku opuścił RPS Enterteyment.

                                                                           źródło: wikipedia                                                                               

Piotr Gruszka

 

Piotr Łukasz Gruszka (ur. 8 marca 1977 w Oświęcimiu) – polski siatkarz i trener siatkarski. W latach 1995–2011 reprezentant kraju (rekordzista pod względem liczby meczów rozegranych w kadrze), a z czasem jej kapitan, występujący na pozycji atakującego bądź przyjmującego (skrzydłowego). Mistrz Europy 2009, srebrny medalista mistrzostw świata 2006, trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich (Atlanta 1996, Ateny 2004 i Pekin 2008). MVP mistrzostw Europy 2009. Do 2008 włącznie uczestnik wszystkich 11 edycji Ligi Światowej (1998–2008) z udziałem reprezentacji Polski.

Pochodzi z Kęt. Jego żoną jest Aleksandra Szettel, z którą ma troje dzieci: Marię Aleksandrę, Juliana i Helenę. Małżonkowie wystąpili w drugiej edycji programu Polsatu The Story of My Life. Historia naszego życia (2018), w którym opowiedzieli historię swego związku, a także wzięli udział w pierwszej edycji programu Power Couple (2021). Sportowa kariera Piotra Gruszki rozpoczęła się w rodzinnych Kętach. Na początku uprawiał lekkoatletykę, później jednak spróbował gry w siatkówkę i ta dyscyplina bardziej przypadła mu do gustu. Duży wpływ na ten wybór miały tradycje rodzinne, piłkę siatkową uprawiali bowiem jego ojciec i brat. W 1989 rozpoczął treningi w sekcji siatkarskiej Towarzystwa Sportowego Hejnał Kęty; jego pierwszymi trenerami byli Andrzej Pietrzyk i Marek Błasiak. Z uwagi na nieprzeciętny talent dość wcześnie zaczęto wypożyczać go do innych zespołów w okolicy, a w I klasie liceum trafił do BBTS Włókniarz Bielsko-Biała pod skrzydła Wiktora Kreboka – ówczesnego szkoleniowca tego klubu, a zarazem selekcjonera reprezentacji Polski. To właśnie w barwach tego klubu w sezonie 1993/1994 16-letni Gruszka zadebiutował w ekstraklasie i europejskich pucharach. 7 listopada 1993 podczas rewanżowego meczu II rundy Pucharu CEV wyszedł na parkiet w podstawowej szóstce w przegranym 2:3 meczu przeciwko szwedzkiemu Hylte VBK. W 1996, razem w kadrą juniorów, wywalczył w Nantanji (Izrael) mistrzostwo Europy juniorów. Rok później w Bahrajnie pod wodzą Ireneusza Mazura Gruszka sięgnął po złoty medal mistrzostw świata. Na początku seniorskiej kariery regularnie grał jako atakujący. Z czasem jednak został przekwalifikowany na pozycję przyjmującego. W ostatnich latach – ze względu na parametry motoryczne oraz duże doświadczenie – ponownie często grał po przekątnej z rozgrywającym (pozycja atakującego). Karierę międzynarodową rozpoczął od występów w kadrze seniorów, debiutując w kadrze w 1995, mając 18 lat. Również w 1995 po raz pierwszy uczestniczył na mistrzostwach Europy 1995. Rok później zadebiutował na igrzyskach olimpijskich w Atlancie. W latach 1998–2011 (z wyjątkiem 2009) występował w Lidze Światowej siatkarzy. Na swój pierwszy sukces w kadrze seniorów czekał do 2006, kiedy to zdobył z reprezentacją srebrny medal mistrzostw świata. Trzy lata później zdobył mistrzostwo Europy i został najbardziej wartościowym graczem tejże imprezy. Ostatnimi dużymi sukcesami w reprezentacji było zdobycie brązowych medali Ligi Światowej i Mistrzostw Europy w 2011 roku. 28 sierpnia 2011 rozegrał 400 mecz w barwach reprezentacji Polski, podczas IX Memoriału Huberta Jerzego Wagnera. W latach 1995–2011 rozegrał w kadrze 450 meczów. 26 maja 2014 został trenerem BBTS-u Bielsko-Biała. Od sezonu 2016/2017 do sezonu 2018/2019 był trenerem GKS-u Katowice. W marcu 2017 został asystentem Ferdinando de Giorgiego w Reprezentacji Polski siatkarzy, funkcję pełnił do września 2017. W sezonie 2019/2020 był trenerem Resovii Rzeszów, z której został zwolniony w jego trakcie (w styczniu 2020). W sezonie 2021/2022 oraz na początku sezonu 2022/2023 był szkoleniowcem pierwszoligowego Norwidu Częstochowa. W 2014 wziął udział w pierwszej polsatowskiej edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. Jego partnerką taneczną była Nina Tyrka, z którą odpadł w ósmym odcinku, zajmując 5. miejsce. 27 października 2023 na antenie Polsatu Sportu podczas meczu PSG Stal Nysa vs. PGE Skra Bełchatów zadebiutował jako komentator.

                                                                        źródło: wikipedia                                                                              

Maciej Balcar

 

 

Maciej Władysław Balcar (ur. 1 września 1971 w Ostrowie Wielkopolskim) – polski muzyk, wokalista, kompozytor, autor tekstów, aktor teatralny i filmowy.

 

 W młodości grał z wieloma zespołami bluesowymi, a także z grupą punk rockową i thrashmetalową.  W 1996 spotkał się po raz pierwszy z poetą Krzysztofem Feusettem, który pomógł mu stworzyć pierwsze teksty piosenek. W tym samym roku wygrał casting do filmu i płyty Roberta Chojnackiego. Zaproponowano mu również występ na płycie Trzeci wymiar Roberta Jansona. Obie te propozycje zostały przez artystę odrzucone, ponieważ marzył o śpiewaniu własnych piosenek.  W 1997 roku ukazała się ścieżka dźwiękowa filmu Nocne graffiti, na której Balcar zaśpiewał utwór „Małe zaćmienie” z grupą Varius Manx (wówczas śpiewała tam Kasia Stankiewicz).  W 1998 ukazała się jego solowa płyta zatytułowana Czarno, na której gościnnie wystąpili m.in. bracia Golec i Mateusz Pospieszalski.  W 1999 wystąpił na płycie zespołu Harlem. Wziął także, razem z Andrzejem „Piaskiem” Piasecznym i Natalią Kukulską, udział w nagraniu płyty z kolędami zatytułowanej Przybieżeli do Betlejem.  W 2000 przyjął tytułową rolę w musicalu Jesus Christ Superstar w chorzowskim Teatrze Rozrywki. 15 lutego 2001 zastąpił Jacka Dewódzkiego i został nowym wokalistą zespołu Dżem.  W 2002 użyczył głosu głównemu bohaterowi filmu DreamWorks Mustang z Dzikiej Doliny.  W 2004 ukazała się pierwsza płyta Dżemu z Maciejem w roli wokalisty zatytułowana 2004. W 2005 zagrał rolę Indianera w filmie Jana Kidawy-Błońskiego Skazany na bluesa, będącym ekranizacją pewnej części życia Ryśka Riedla.  22 grudnia 2006 w Teatrze Rozrywki miała miejsce premiera musicalu Rent, w którym zagrał postać Rogera. Jesienią 2010 roku ukazała się druga z Maciejem Balcarem, studyjna płyta zespołu Dżem zatytułowana Muza. Można go usłyszeć na takich albumach jak „W hołdzie Tadeuszowi Nalepie”, „Warszawskie Dzieci Pójdziemy w Bój”, „Mec Duety”, „Pieśni łagodnych – Koncert Wojciecha Bellona”, „Odnalezione Piosenki Bogdana Łyszkiewicza”, „Jeszcze więcej kurzu”, „Carrantuohill – 25”, „Klenczon Legenda”.  W 2011 utwór Macieja Balcara „Biały wilk” stał się oficjalną piosenką promującą grę Wiedźmin 2: Zabójcy królów w Polsce.  W 2019 roku ukazał się kolejny solowy album artysty o nazwie „Struś”. Promuje go utwór „Tęcza”.  Nagrał swoje wersje utworów „Wolność” Marka Grechuty i „Popiół i diament” Stana Borysa.  21 grudnia 2023 roku Zespół Dżem poinformował o zakończeniu współpracy z Maciejem Balcarem.  6 kwietnia 2024 roku w katowickim Spodku odbył się koncert Zespołu Dżem z okazji 45-lecia działalności zespołu. Był to ostatni koncert z Maciejem Balcarem, jako wokalistą Dżemu. Został zastąpiony przez Sebastiana Riedla.  W 2026 roku został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

 

                                                                        źródło: wikipedia                                                                             

C.C. Catch

 

C.C. Catch, właściwie Caroline Catherina Müller (ur. 31 lipca 1964 w Oss) – niemiecka piosenkarka holenderskiego pochodzenia, której największa popularność przypadała na drugą połowę lat 80. XX wieku.

 

Jej ojciec zrezygnował z pracy przy klinkierze, kupił przedsiębiorstwo za 20 tys. marek i założył Orbita Agency, aby organizować konkursy utalentowanych piosenkarzy i wspierać swoją córkę. W 1985 roku, podczas występu grupy Optimal w Hamburgu, zainteresował się nią Dieter Bohlen. Muzyk postanowił nawiązać współpracę i dał jej do wykonania utwór „I Can Lose My Heart Tonight” (anglojęzyczną wersję piosenki „Keine Träne Tut Mir Leid” wykonywaną przez Mary Roos). Pierwotnie utwór ten miał znaleźć się w repertuarze Modern Talking. Zdobyła powodzenie w dyskotekach, a na listach przebojów uplasowała się na 13. pozycji. Kolejne dwa single („’Cause You Are Young”, „Strangers by Night”) oraz debiutancki album Catch the Catch ukazały się w pierwszej połowie 1986 roku. Na fali popularności artystki, Dieter Bohlen napisał dla niej utwory na kolejny album, Welcome to the Heartbreak Hotel. W 1987 roku, na rynku pojawił się trzeci album piosenkarki, Like a Hurricane. Promowały go dwa single międzynarodowe: „Are You Man Enough” i „Soul Survivor”. W 1988 roku wydano dwa kolejne albumy: Diamonds – Her Greatest Hits (będący w sporym stopniu składanką) i Big Fun. Przy ich promocji wydano pięć singli: „House of Mystic Lights” promowało wydaną wcześniej kompilację Diamonds – Her Greatest Hits, zaś cztery kolejne w kolejności „Backseat of Your Cadillac”, „Nothing But a Heartache”, „Summer Kisses” i „Baby I Need Your Love” promowały płytę Big Fun. We współpracy z Dieterem Bohlenem wydała razem pięć albumów. W 2004 wydała piosenkę „Silence”, za której produkcję odpowiedzialny był Tony Dawson-Harrison (lider grupy Captain Hollywood Project). Podczas występu w Moskwie w listopadzie 2011 roku C.C. Catch zapowiedziała, że w roku 2012 zakończy karierę muzyczną. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom dotyczącym końca kariery, rok później, w 2014, pojawił się singel „Another Night in Nashville” w duecie z Chrisem Normanem (byłym wokalistą grupy Smokie). 31 lipca 2024 nakładem wytwórni Team33 ukazał się nowy singel piosenkarki: „Heal Me”. Stanowiło to powrót do współpracy z hiszpańskim producentem Luisem Rodríguezem. Piosenka została zadedykowana zmarłemu ojcu piosenkarki. 

 

                                                                        źródło: wikipedia                                                                            

Dariusz Dziekanowski

 

 

Dariusz Paweł Dziekanowski (ur. 30 września 1962 w Warszawie) – polski piłkarz, trener, działacz piłkarski i samorządowiec, w latach 2012–2024 przewodniczący Klubu Wybitnego Reprezentanta.

 

Jako piłkarz najczęściej występował na pozycji napastnika, ewentualnie grał jako pomocnik. Karierę piłkarską rozpoczął jako zawodnik Polonii Warszawa, w której grał w latach 1973–1979. W pierwszej lidze zadebiutował w Gwardii Warszawa, w barwach której występował w latach 1979–1983. Uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych młodych piłkarzy początku lat 80., w 1983 trafił do Widzewa Łódź za wysoką wówczas kwotę 21 milionów złotych. W barwach łódzkiej drużyny zdobył Puchar Polski w 1985. W tym samym roku powrócił do Warszawy, przechodząc do Legii Warszawa. Z klubem tym zdobył Puchar Polski w 1989 oraz wywalczył wicemistrzostwo Polski w 1986. W 1988 z 20 bramkami wywalczył tytuł króla strzelców ligi. W 1989 przeniósł się do szkockiego zespołu Celtic F.C., gdzie rozegrał 48 ligowych spotkań i strzelił 10 goli. W 1992 przeniósł się do angielskiej drużyny Bristol City, w której występował do 1993. W rundzie jesiennej sezonu 1993/1994 rozegrał 6 meczów w barwach Legii Warszawa, ostatecznie opuścił warszawski zespół. Dzięki tym kilku występom znalazł się jednakże na liście zawodników, którzy zdobyli w tym sezonie mistrzostwo Polski. W 1994 był zawodnikiem niemieckiej drużyny Alemannia Aachen, a w latach 1994–1995 1. FC Köln. Wiosną 1996 powrócił do Polonii Warszawa, z którą wywalczył awans do pierwszej ligi. W barwach tego klubu rozegrał jeszcze kilka meczów w rundzie jesiennej sezonu 1996/1997, po czym zakończył karierę piłkarską. W reprezentacji Polski w latach 1981–1990 rozegrał 63 mecze i strzelił 20 goli. W 1986 brał udział w mistrzostwach świata w Meksyku. Największe sukcesy reprezentacyjne odnosił jako junior: w latach 1980–1981 dwukrotnie zdobywał tytuł wicemistrza Europy do lat 18. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się działalnością komentatorską w telewizji i prasie sportowej. Od 2002 pracował w Polskim Związku Piłki Nożnej jako selekcjoner reprezentacji juniorów, a od lipca 2006 do sierpnia 2008 był asystentem Leo Beenhakkera w reprezentacji Polski, która wystąpiła na mistrzostwach Europy w 2008. Następnie powrócił do aktywnej działalności komentatorskiej, współpracując ze stacją Polsat Sport. W 2013 został również stałym felietonistą „Przeglądu Sportowego”, a także został delegatem UEFA. Przed wyborami parlamentarnymi w 2001 był członkiem wyborczego komitetu honorowego Unii Wolności. Objął funkcję prezesa zarządu Polskiego Stowarzyszenia Byłych Piłkarzy. W 2012 został przewodniczącym Klubu Wybitnego Reprezentanta, zastępując na tym stanowisku Władysława Żmudę. Stanowisko to zajmował do 2024. Zaangażował się w działania prowadzone przez Stowarzyszenie „Nigdy Więcej” i sieć Futbol Przeciwko Rasizmowi w Europie (FARE) mające na celu eliminację rasizmu ze stadionów, brał udział przy organizacji mistrzostw Polski oraz mistrzostw świata dzieci z domów dziecka w piłce nożnej, objął patronat nad Akademią Piłkarską Oleśnica. Zagrał epizodyczną rolę filmową, występując jako Dykta w filmie Piłkarski poker w reżyserii Janusza Zaorskiego (1988). W wyborach samorządowych w 2014 z listy Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat radnego sejmiku mazowieckiego V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2015 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia tej samej partii (jako jej członek) w okręgu podwarszawskim. W wyborach samorządowych w 2018 uzyskał mandat radnego m.st. Warszawy z listy Koalicji Obywatelskiej, zdobywając 6034 głosy w okręgu nr 2 (Praga-Południe i Rembertów). W wyborach parlamentarnych w 2023 bez powodzenia startował do Sejmu z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu warszawskim.

                                                                        źródło: wikipedia                                                                           

Lisa Gerrard

 

Dame Lisa Germaine Gerrard (ur. 12 kwietnia 1961 w Melbourne) – australijska wokalistka i kompozytorka, która zyskała rozgłos jako członek zespołu Dead Can Dance. Znana ze swojej unikalnej techniki śpiewania w wymyślonym języku (idioglosja), dysponuje kontraltem z zakresem wokalnym trzech oktaw. Gerrard nagrała również cztery albumy solowe oraz współpracowała przy prawie dwudziestu. Skomponowała lub współtworzyła muzykę do prawie 50 filmów. Jest laureatką Złotego Globu z 2001 roku (z Hansem Zimmerem) za muzykę do filmu Gladiator, była dwukrotnie nominowana do nagrody Grammy.  Oprócz Dead Can Dance brała udział w wielu projektach, współpracując m.in. z Pieterem Bourke’em, Patrickiem Cassidym, Klausem Schulzem, Hansem Zimmerem, Marcellem De Franciscim oraz Julesem Maxwellem.  12 czerwca 2023 artystka została uhonorowana Orderem Australii i przysługuje jej tytuł damy.

 

Lisa Gerrard zaczęła tworzyć oryginalną muzykę jako członek sceny Little Band w Melbourne, eksperymentalnej sceny post-punkowej, która działała od 1978 do 1981 roku Tu m.in. spotkała współzałożyciela Dead Can Dance, Brendana Perry'ego. Zespół Dead Can Dance nagrał siedem albumów studyjnych w wytwórni 4AD – zaczynając od albumu Dead Can Dance z 1984 roku i dwóch albumów studyjnych wydanych przez PIAS Recordings. Zakończył działalność w 1998 roku, reaktywował się w 2005 roku, by wyruszyć w światową trasę koncertową. Kolejne trasy miały miejsce w 2012, 2019 i 2022. W maju 2023 artystka ogłosiła w wywiadzie zakończenie działalności zespołu. W 1995 roku Gerrard nagrała z towarzyszeniem Victorian Philharmonic Orchestra i wydała swój pierwszy solowy album,The Mirror Pool. 20 listopada 2006 Gerrard wydała swój drugi solowy album, The Silver Tree. W listopadzie 2007 roku artystka współpracowała z niemieckim muzykiem Klausem Schulzem nad podwójnym albumem Farscape. W trakcie tournée wydano ich kolejną płytę Come Quietly. W październiku 2009 Gerrard wydała swój trzeci solowy album, The Black Opal, przy którym współpracowała z Patrickiem Cassidy, Michaelem Edwardsem, Pieterem Bourke i Jamesem Orrem. Był to pierwszy album wydany przez jej wytwórnię, Gerrard Records. W lipcu 2014 roku Gerrard wydała we własnym wydawnictwie solowy album Twilight Kingdom we współpracy z Danielem Johnsem, Astrid Williamson, Patrickiem Cassidy i słowami Russella Crowe'a. Po 2020 roku artystka współpracowała z muzykiem Dead Can Dance Julesem Maxwellem – wydając płytę Burn (2021). Pierwsze doświadczenia w komponowaniu muzyki do filmu Gerrard miały miejsce w 1989 roku w hiszpańskim filmie El Niño de la Luna w reżyserii Agustí Villarongi. Gerrard brała udział w tworzeniu muzyki do wielu filmów, ale powszechną rozpoznawalność jako kompozytorka filmowa zdobyła po nagraniu The Insider w 1999 roku z Pieterem Bourke oraz rok później przy Gladiatorze z Hansem Zimmerem. Film był nominowany do Oscara za najlepszą ścieżkę dźwiękową oraz zdobył Złoty Glob. Utwór Now We Are Free pozostawał 460 tygodni na Liście Billboard 200 docierając do 2 miejsca w 2011 roku. Z Zimmerem współpracowała jednocześnie również przy Mission: Impossible II. Artystka brała również udział w nagrywaniu partii wokalnych do filmu Diuna. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                           

Mery Spolsky

Mery Spolsky, właśc. Maria Ewa Żak (ur. 14 listopada 1993 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka, producentka muzyczna, prezenterka telewizyjna i projektantka ubrań. Przez lata aktywności muzycznej wystąpiła na festiwalach muzycznych, takich jak Europejskie Targi Muzyczne CoJestGrane w Warszawie, Enea Spring Break w Poznaniu, Open’er Festival, Kraków Live Festival, Pol’and’Rock Festival, Orange Warsaw Festival, Męskie Granie, Late Summer Festival, United Islands of Prague, FEST Festival czy Rockowizna. Wystąpiła jako support przed Imany podczas koncertów w Poznaniu i Warszawie oraz podczas koncertu Coldplay na Stadionie Narodowym w Warszawie. 

Zadebiutowała jako piosenkarka w zespole psychodelicznym Makijaż, z którym zaczęła występować na większych scenach. Później, wraz z Kubą Bąkałą, stworzyła duet popowy Różowe Okulary. Od 2014 działa pod pseudonimem Mery Spolsky. Za własną interpretację utworu „Śpij, bajki śnij” otrzymała drugą nagrodę na Grechuta Festivalu. 12 czerwca 2015 roku za wykonanie utworu „Cała jesteś w skowronkach” otrzymała nagrodę za najlepszy debiut od Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP) w koncercie „Debiutów” podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W plebiscycie „Przebój roku 2015” radia Tok FM zajęła pierwsze miejsce z piosenką „Kiedy mnie już nie będzie”, cover piosenki Seweryna Krajewskiego. W 2016 podpisała kontrakt z wytwórnią Kayax, pod której szyldem w czerwcu 2017 wydała debiutancki singiel „Miło było pana poznać”. 8 września wydała singiel „Alarm”, do którego nakręciła teledysk w Tokio. Dokładnie tydzień później wydała debiutancki album studyjny pt. Miło było pana poznać, za który otrzymała nominacje do Nagrody Muzycznej „Fryderyk” w kategoriach: fonograficzny debiut roku i album roku elektronika. 7 czerwca 2019 wydała singiel „Fak”, którym zapowiedziała swój album pt. Dekalog Spolsky. Z płytą dotarła do 15. miejsca listy 50 najlepiej sprzedających się albumów w Polsce. We wrześniu 2019 opublikowała utwór „Bigotka”. We wrześniu ukazał się utwór nagrany z Kayah „Królestwo kobiet” nawiązujący do serialu TVN pod tym samym tytułem. W listopadzie zaśpiewała utwór „Sorry from the Mountain” w finale 9. sezonu reality show Top Model. Na początku grudnia wraz z Julią Wieniawą i Arkiem Kłusowskim wydali świąteczny singiel „Wspólna chwila”, który powstał na potrzeby spotu promującego portal Allegro. 10 listopada 2023 wydała album pt. Erotik Era. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                          

John Legend

 

John Legend, właśc. John Stephens (ur. 28 grudnia 1978 w Springfield) – amerykański piosenkarz R&B, kompozytor i pianista. Legend jest laureatem EGOT (zdobywcą nagród Emmy, Grammy, Oscara i Tony). W swojej karierze zdobył m.in. 12 nagród Grammy, a także Oscara oraz Złoty Glob za najlepszą piosenkę oryginalną „Glory” z filmu Selma. W 2017 roku zdobył nagrodę Tony w kategorii Najlepsze Wznowienie Sztuki jako producent spektaklu Jitney. W 2018 roku otrzymał nagrodę Primetime Emmy w kategorii Wybitny Program Rozrywkowy na Żywo jako producent wykonawczy Jesus Christ Superstar Live in Concert.

 

Rozpoczął edukację muzyczną w wieku czterech lat; wykonywał utwory gospel na pianinie klasycznym oraz śpiewał w kościelnym chórku dziecięcym. W wieku 16 lat ukończył Springfield North High School, następnie uczęszczał do uniwersytetu w Pensylwanii, w którym przewodził Counterparts, grupie śpiewającej a cappella.  Pracował w Boston Consulting Group w Bostonie, a później w Nowym Jorku. Występował w mniejszych klubach w Nowym Jorku, Filadelfii i Waszyngtonie. Współlokator Legenda, Devon Harris, przedstawił go swojemu kuzynowi, wtedy jeszcze wschodzącej gwieździe hip-hopu, Kanye Westowi. Od tego momentu duet często pracował razem, Legend m.in. asystował Westowi podczas produkcji jego pierwszego albumu pt. The College Dropout, śpiewając chórki w niektórych refrenach. Podpisał także kontrakt z wytwórnią Westa – G.O.O.D. Music, w której pod koniec 2004 wydał swój debiutancki album pt. Get Lifted. Legend grał również na pianinie w piosence Lauryn Hill „Everything is Everything”, „You Don't Know My Name” Alicii Keys, „High Road” Fort Minor i „Like that” Black Eyed Peas.   W 2006 wydał album pt. Once Again, który promował singlem „Save Room”. W 2008 wydał album pt. Evolver z singlami: „Everybody Knows” i „It’s Over”, który nagrał w duecie z Kanye’em Westem. 30 sierpnia 2013 wydał album pt. Love in the Future, który promował singlami: „Who Do We Think We Are”, „Made to Love”, „All of Me” i „You & I (Nobody in the World)”. Wydawnictwo uzyskało certyfikat platynowej płyty za wysoką sprzedaż w Polsce.  W 2015 otrzymał Nagrodę Akademii Filmowej za najlepszą piosenkę oryginalną – utwór „Glory”, który nagrał z raperem Commonem na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Selma. Zagrał wokalistę Keitha w filmie La La Land (2016), a na potrzeby swojej roli nauczył się grać na gitarze. 2 grudnia 2016 wydał album pt. Darkness and Light, który promował singlami: „Love Me Now” i „Penthouse Floor”. Wiosną 2019 został trenerem w 16. edycji amerykańskiego programu The Voice. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                         

Mark Carney

 

Mark Carney OC (ur. 16 marca 1965 w Fort Smith) – kanadyjski ekonomista i polityk, prezes Banku Kanady (2008–2013) i Banku Anglii (2013–2020), a także lider Liberalnej Partii Kanady i premier Kanady od 2025.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w banku inwestycyjnym Goldman Sachs. Pracował w biurach w Londynie, Tokio, Nowym Jorku i Toronto, zajmując się analizą rynków finansowych. W 2003 roku przeszedł do Banku Kanady, obejmując stanowisko zastępcy prezesa, a następnie pracował jako starszy wiceminister finansów. W 2008 roku został mianowany prezesem Banku Kanady, gdzie nadzorował politykę pieniężną w czasie światowego kryzysu finansowego. Jego decyzje, w tym utrzymywanie niskich stóp procentowych, były uznawane za kluczowe dla stabilizacji kanadyjskiej gospodarki. W 2013 roku został prezesem Banku Anglii, stając się pierwszą osobą spoza Wielkiej Brytanii na tym stanowisku w ponad 300-letniej historii banku. Jego kadencja przypadła na okres istotnych zmian, w tym przejęcia przez Bank Anglii obowiązków regulatora finansowego oraz decyzji dotyczących polityki stóp procentowych. Przed referendum w sprawie Brexitu ostrzegał przed jego konsekwencjami dla brytyjskiej gospodarki. Po głosowaniu podjął działania stabilizujące sytuację na rynkach finansowych. Jego kadencja zakończyła się w 2020 roku. Po opuszczeniu Banku Anglii Carney został specjalnym wysłannikiem ONZ ds. klimatu i finansów, promując działania na rzecz inwestycji w zrównoważony rozwój i redukcję emisji CO₂. W 2021 roku zaangażował się w inicjatywę Glasgow Financial Alliance for Net Zero, zrzeszającą instytucje finansowe wspierające transformację energetyczną.  9 marca 2025 roku został liderem Partii Liberalnej Kanady, po rezygnacji Justina Trudeau. Zwyciężył w wewnątrzpartyjnych wyborach, uzyskując 82% głosów i pokonując m.in. Chrystię Freeland. Jego kandydatura spotkała się zarówno z poparciem, jak i krytyką – zwłaszcza ze strony Partii Konserwatywnej, która zarzucała mu związki ze światem wielkich finansów.  14 marca 2025 roku objął urząd premiera Kanady, a jego przysięgę odebrała gubernator generalna Kanady Mary Simon. Jeszcze tego samego dnia podpisał zniesienie podatku węglowego dla konsumentów, nałożonego w 2019 roku.  28 kwietnia 2025 po raz pierwszy startował w wyborach parlamentarnych i wygrał w jednomandatowym okręgu Nepean. 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                        

Tomasz Jodłowiec

 

 

Tomasz Jodłowiec (ur. 8 września 1985 w Żywcu) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika. Reprezentant Polski w latach 2008–2016, uczestnik Mistrzostw Europy 2016.

 

Jodłowiec jest wychowankiem Koszarawy Żywiec. Piłkarskie szlify zbierał także w szkołach mistrzostwa sportowego w Bielsku-Białej i Łodzi. W 2004 trafił do Widzewa Łódź, który był jego pierwszym profesjonalnym klubem w karierze. Później występował jeszcze w Stali Głowno, Podbeskidziu Bielsko-Biała, a także zaliczył epizod w ŁKS-ie. W 2006 został piłkarzem Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Z tym klubem, w sezonie 2006/07 sięgnął po Puchar Polski. Było to pierwsze klubowe trofeum w jego karierze. W 2008 wraz ze sprzedaniem klubu z Grodziska Wielkopolskiego trafił ze swoimi kolegami do Polonii Warszawa. Latem 2008 był bliski przejścia do włoskiego SSC Napoli, ale ostatecznie do transferu nie doszło. 31 lipca 2012 został graczem Śląska Wrocław, którego barwy reprezentował przez pół roku. 19 lutego 2013 został piłkarzem Legii Warszawa. W barwach warszawskiego klubu zdobył cztery mistrzostwa i trzy Puchary Polski.  20 stycznia 2018 został wypożyczony na pół roku do Piasta Gliwice. Wraz z zakończeniem sezonu 2018/2019, po zdobyciu z Piastem Gliwice tytułu Mistrza Polski, powrócił do Legii Warszawa. 2 września 2019, tym razem na zasadzie transferu definitywnego, ponownie zasilił szeregi piłkarzy Piasta Gliwice.  1 lipca 2022 roku dołączył do Podbeskidzia Bielsko-Biała, z którym podpisał kontrakt obowiązujący do czerwca 2023 roku. Jodłowiec debiutował w polskiej kadrze 11 października 2008 w meczu eliminacyjnym Mistrzostw Świata 2010 z Czechami. Był jednak na boisku zaledwie dwie minuty, w doliczonym czasie gry. Zastąpił na boisku Rafała Murawskiego. 14 grudnia tego samego roku rozegrał swój pierwszy mecz w pełnym wymiarze, przeciwko Serbii. 9 czerwca 2011 w meczu towarzyskim przeciwko ekipie Francji strzelił gola samobójczego. Został powołany do kadry Polski na Euro 2012, ale trener Franciszek Smuda zrezygnował z niego, podobnie jak z Michała Kucharczyka i Kamila Glika.  5 listopada 2013 został powołany przez trenera reprezentacji Polski Adama Nawałkę na dwa mecze towarzyskie ze Słowacją i Irlandią. 12 maja 2016 został powołany przez selekcjonera Adama Nawałkę do szerokiej kadry na Mistrzostwa Europy 2016 we Francji. 30 maja 2016 Adam Nawałka oficjalnie powołał go do ścisłego składu na mistrzostwa Europy. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                       

Troye Sivan

 

Troye Sivan Mellet (ur. 5 czerwca 1995 w Johannesburgu) – australijski piosenkarz, autor tekstów i aktor pochodzenia południowoafrykańsko-żydowskiego.

 

Zaczął naukę śpiewania w wieku dziewięciu lat. W 2006 rozpoczął karierę muzyczną występem na corocznym telethonie organizowanym przez Channel Seven Perth. Podczas pierwszego dnia koncertowego zaśpiewał piosenkę „Over the Rainbow”, zaś wykonanie to obejrzał m.in. Guy Sebastian, zwycięzca pierwszej edycji programu Australian Idol, który zaproponował mu wspólny występ. W 2007 dotarł do ścisłego finału konkursu StarSearch, wydał swoją debiutancką EP-kę pt. Dare to Dream i rozpoczął karierę aktorską, wcielając się w tytułową postać spektaklu Oliver! będącego inscenizacją powieści Oliver Twist wystawianą w Regal Theatre. W lutym 2008 otrzymał rolę Ace’a w krótkometrażowym filmie pt. Betrand the Terribl, a także rolę młodego Jamesa Howletta w filmie X-Men Geneza: Wolverine. W lutym 2010 wziął udział w nagraniu youtube’owej wersji charytatywnego singla „We Are the World 25 for Haiti”. Od początku marca do połowy kwietnia tego samego roku brał udział w nagraniach filmu pt. Spud będącego filmową adaptacją wydanej w 2005 noweli południowoafrykańskiego pisarza Johna van de Ruita o tym samym tytule. Zagrał w nim główną rolę Johna Miltona, za którą otrzymał nominację do Południowo-Afrykańskiej Nagrody Filmowej i Telewizyjnej (ang. South African Film and Television Awards) w kategorii „Najlepszy aktor pierwszoplanowy w filmie”. W czerwcu 2012 wrócił do RPA, gdzie nakręcił drugą część filmu zatytułowaną Spud 2: The Madness Continues (2013). Na początku czerwca 2013 podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią EMI Music Australia, pod której szyldem wydał 15 sierpnia 2014 EP-kę pt. TRXYE. Również w 2014 zdobył statuetkę Teen Choice Awards w kategorii współpraca w sieci za wideo nagrane z Tylerem Oakleyem. Na początku września 2015 wydał minialbum pt. Wild. Na przełomie września i października opublikował wideo-trylogię składającą się z teledysków do trzech piosenek – „Wild”, „Fools” i „Talk Me Down”. Utworami zapowiedział swój debiutancki album długogrający pt. Blue Neighbourhood, który wydał 4 grudnia. W listopadzie 2018 pojawił się gościnnie w teledysku do piosenki Ariany Grande „Thank U, Next”. Pierwszy występ Sivana z tym utworem na żywo odbył się 20 stycznia w programie *Saturday Night Live*, gdzie wystąpił jako gość muzyczny w odcinku prowadzonym przez Jessicę Chastain. Później Sivan potwierdził, że na jego nowym albumie znajdzie się utwór nagrany we współpracy z jego wieloletnią przyjaciółką, Arianą Grande, zatytułowany „Dance to This”. Ogłosił, że jego drugi album studyjny nosi tytuł *Bloom*. Płyta ukazała się 31 sierpnia 2018 roku. 1 kwietnia 2020 roku Sivan wydał „Take Yourself Home” – pierwszy singiel z jego piątej EP-ki, zatytułowanej *In a Dream*. 10 września wydano singiel Sivana zatytułowany „Angel Baby”.  Po tym, jak utwór zyskał dużą popularność w mediach społecznościowych w Azji Południowo-Wschodniej, trafił na wysokie miejsca list przebojów w kilku krajach. 13 lipca 2023 roku Sivan zapowiedział swój trzeci album studyjny, *Something to Give Each Other*, oraz wydał promujący go główny singiel „Rush”. 20 września ukazał się drugi singiel, „Got Me Started”. Premiera albumu odbyła się 13 października; tego samego dnia wydano trzeci singiel, „One of Your Girls”. 13 sierpnia 2026 roku Sivan zapowiedział swój czwarty album studyjny, *She's the Best*. 

 

                                                                       źródło: wikipedia                                                                      

Oliwka Brazil

 

 

Oliwka Brazil, właśc. Oliwia Anna Bartosiewicz (ur. 29 listopada 2001 w Markach) – polska raperka, piosenkarka i autorka tekstów.

 

Swój pierwszy publiczny utwór pt. „Lollipop” zamieściła na platformie YouTube w wieku 18 lat. Pierwszą większą rozpoznawalność uzyskała dzięki gościnnemu wystąpieniu w utworze „Playboy” autorstwa polskiego rapera Smolastego 12 lutego 2021 r. Wizerunek Oliwki Brazil został przedstawiony szerszej publiczności w teledysku piosenki pt. „Oh Daddy” 11 czerwca 2021 roku. W 2021 podpisała kontrakt z Warner Music Group. Jej debiutancki singiel na rapowej scenie pt. „Big Mommy” wygenerował ponad 15 mln streamów w serwisie Spotify.
 

                                                                źródło: wikipedia                                                                     

Francesco Napoli

 

 

Francesco Napoli, właśc. Francesco Napolitano (ur. 26 lutego 1958 w Neapolu) – włoski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów. Jego najbardziej znane piosenki to: "Balla Balla", "Borneo", "Piano piano", "Marina", "Ciao Italia" i "Viva la vita".

Pochodzi ze średnio zamożnej, szlacheckiej rodziny. Jego ojciec zaplanował dla niego karierę prawniczą, jednak syn marzył, by zostać muzykiem. Już od najmłodszych lat wykazywał zdolności w grze na gitarze i fortepianie. Karierę rozpoczął w latach 80. w Niemczech, gdzie szybko stał się popularny dzięki piosenkom wykonywanym w stylu italo disco, śpiewanym w języku włoskim. W 1988 wystąpił na Festiwalu w Sopocie. W 2001 wydał album pt. Lady Fantasy, który rozszedł się w łącznym nakładzie 12 milionów egzemplarzy w 44 krajach.

                                                                źródło: wikipedia                                                                    

Anne Applebaum

 

 

Anne Elizabeth Applebaum-Sikorska (ur. 25 lipca 1964 w Waszyngtonie) – amerykańsko-polska dziennikarka, laureatka Nagrody Pulitzera (2004), publicystka „The Atlantic”.

 

Urodziła się w amerykańskiej rodzinie pochodzenia żydowskiego, jako córka Harveya M. i Elizabeth Applebaumów. Po ukończeniu Sidwell Friends School w Waszyngtonie wstąpiła na Uniwersytet Yale, gdzie jesienią 1982 roku studiowała historię ZSRR pod kierunkiem byłego niemieckiego komunisty Wolfganga Leonharda. Jako studentka spędziła lato 1985 roku w Leningradzie w Związku Radzieckim (obecnie Sankt Petersburg w Rosji). W 1986 uzyskała w Yale licencjat z historii i literatury, a następnie tytuł magistra stosunków międzynarodowych na London School of Economics w 1987. Studiowała także w St Antony’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim przed przeprowadzką do Warszawy.  Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1988 jako korespondentka „The Economist” w Warszawie; do 1991 opublikowała serię artykułów o przemianach społecznych i politycznych w Europie Wschodniej. Pracowała następnie jako redaktor działu zagranicznego a później zastępca redaktora naczelnego tygodnika „The Spectator” w Londynie. W trakcie brytyjskiej kampanii wyborczej w 1997 była także redaktorem politycznym „Evening Standard”. Przez kilka lat prowadziła kolumnę „Foreigners” w internetowym magazynie „Slate”, przejętym w 2004 przez The Washington Post Company. W latach 2002–2006 była członkinią kolegium redakcyjnego „The Washington Post”, gdzie jako komentatorka polityczna prowadzi tygodniową kolumnę poświęconą sprawom zagranicznym. Jest dyrektorem projektów pod nazwą „Transitions Forum” (przemiany polityczno-gospodarcze) w londyńskim think tanku Legatum Institute.  Za swoją pierwszą książkę Between East & West (Między Wschodem a Zachodem) otrzymała w 1996 Nagrodę im. Adolpha Bentincka. Za wydaną w 2003 książkę Gułag otrzymała w 2004 Nagrodę Pulitzera w kategorii „General nonfiction”. W 2011 wraz z Danielle Crittenden wydała książkę kucharską Przepisy z mojego ogrodu.  W 2013 uzyskała obywatelstwo polskie. W tym samym roku zdobyła Cundill Prize, nagrodę za książkę historyczną Za żelazną kurtyną. Ujarzmienie Europy Wschodniej 1944–1956.  W 2018 wraz z Radosławem Sikorskim i Grzegorzem Hajdarowiczem uczestniczyła w spotkaniu Grupy Bilderberg. W 2024 otrzymała Nagrodę Pokojową Księgarzy Niemieckich oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. 27 czerwca 1992 w Waszyngtonie jej mężem został Radosław Sikorski.  

 

                                                               źródło: wikipedia                                                                    

Marcin Januszkiewicz

 

 

Marcin Jan Januszkiewicz (ur. 20 marca 1987 w Piotrkowie Trybunalskim) – polski aktor, piosenkarz, tekściarz i kompozytor.

 

Rozpoczynał karierę na deskach akademickiego teatru Collegium Nobilium, można go było ujrzeć, np. w sztuce Opowieści Lasku Wiedeńskiego Ödöna von Horvátha czy Chopin w Ameryce.  W latach 2010–2012 związał się z Teatrem Współczesnym w Warszawie, gdzie występował m.in. w spektaklach Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej oraz Hamlet Williama Szekspira.  W latach 2012–2016 związany był z Teatrem Studio w Warszawie, gdzie znajdował się w obsadzie spektakli, takich jak: Anna Karenina Lwa Tołstoja czy Sąd Ostateczny Ödöna von Horvátha. Za rolę Edgara Lintona w Wichrowych Wzgórzach Emily Brontë otrzymał wyróżnienie aktorskie na 53. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 2014 z zespołem spektaklu Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku otrzymał Grand Prix 54. Kaliskich Spotkań Teatralnych.  Występował także m.in. w Teatrze Komedia w Warszawie (zagrał tytułową rolę w musicalu Zorro), Teatrze Studio Buffo w Warszawie (Cohen i Nohavica, reż. Marian Opania) i Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu (Trzej muszkieterowie, reż. Kon). Był solistą w bełchatowskim chórze Schola Cantorum Gospel Choir im. Piotra Kudyby. W 2009 wystąpił w spektaklu muzycznym O’Malley’s Bar opartym na tekstach piosenek Nicka Cave’a, Toma Waitsa i Rolanda Topora, który stworzył we współpracy z Natalią Sikorą i Jackiem Belerem. Za spektakl otrzymał główną nagrodę w Nurcie Off na 30. PPA we Wrocławiu.  W 2011 wziął udział w 14. konkursie Pamiętajmy o Osieckiej, na którym zdobył nagrodę publiczności w ramach koncertu finalistów w Leśniczówce Pranie oraz nagrodę jury i publiczności w ramach koncertu laureatów za wykonanie utworów „Wybacz Mamasza” i „Cyrk Nocą”. W 2012 odebrał pierwszą nagrodę za wykonanie utworu „Wybacz Mamasza” w 16. krajowym konkursie OFPA 2012, a także zdobył wyróżnienie od jury oraz nagrodę dziennikarzy Tukan Dziennikarzy na 33. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz wystąpił z piosenką „Na kulawej naszej barce” w konkursie SuperDebiutów podczas 50. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.  21 września 2015 ukazał się singiel Piotra Rubika „Miłość to słowa dwa”, który Januszkiewicz wykonał z Agnieszką Przekupień. 26 września 2015 wziął udział w koncercie Pieśni szczęścia, który odbył się na Kadzielni w Kielcach. Zapis z tego koncertu został wydany jako album muzyczny, którego premiera odbyła się 20 listopada. W 2016 wystąpił w oratorium Piotra Rubika i Zbigniewa Książka „Z Powodu Mojego imienia”. W tym samym roku premierę miał jego autorski musical Liżę twoje serce (reż. Agnieszka Glińska), do którego muzykę i teksty stworzył z Mariuszem Obijalskim.  W październiku 2017 nakładem Wydawnictwa Luna Music wydał debiutancki album studyjny pt. Osiecka po męsku, na który nagrał utwory z tekstami Agnieszki Osieckiej. W 2018 nagrał singiel „Pół na pół”, który stworzył z Piotrem Rubikiem. W 2023 premierę miał musical Depesze z piosenkami zespołu Depeche Mode, w którym gra główną rolę. Tego samego roku zajął trzecie miejsce w finale 19. edycji programu rozrywkowego Twoja twarz brzmi znajomo w Polsacie.  Oprócz kariery solowej komponuje i pisze teksty piosenek, jest m.in. autorem utworów Natalii Szroeder („Wszystko”), Dawida Kwiatkowskiego („Afraid”) czy Margaret („Nie chcę”). Jest jednym z wokalistów zespołu Café Majonez.

 

                                                               źródło: wikipedia                                                                   

Velvet

Velvet, właśc. Jenny Marielle Pettersson (ur. 5 listopada 1975 w Helsingborgu) – szwedzka piosenkarka popowa.

W 1993 wyjechała do Sztokholmu do szkoły baletowej Balettakademin. W 2005 wydała debiutancki singiel „Rock Down to (Electric Avenue)”, cover piosenki Eddy’ego Granta, który utrzymał się przez 22 tygodnie na szwedzkiej liście przebojów muzyki dance. Następnie wydała singiel „Don’t Stop Moving”, który osiągnął umiarkowany rozgłos. W 2006 z utworem „Mi Amore” wystartowała w programie Melodifestivalen 2006. Wszystkie trzy utwory umieściła na swoim debiutanckim albumie studyjnym pt. Finally, który wydał 7 sierpnia 2006. W 2007 wydała singiel „Fix Me”, którym promowała reedycję Finally i drugi album studyjny pt. The Queen, który wydała 30 marca 2009. Z tytułowym singlem zajęła szóste miejsce w finale programu Melodifestivalen 2009.

                                                               źródło: wikipedia                                                                  

Marcin Wasilewski

Marcin Ryszard Wasilewski (ur. 9 czerwca 1980 w Krakowie) – polski piłkarz, który występował na pozycji środkowego obrońcy, zawodnik m.in. RSC Anderlecht, Leicester City i Wisły Kraków, w latach 2002–2013 reprezentant Polski, uczestnik mistrzostw Europy 2008 i 2012.

Karierę rozpoczynał w Hutniku Kraków, skąd przeniósł się do Śląska Wrocław. We Wrocławiu spędził dwa sezony. W trzech kolejnych sezonach, zaczynając od 2002/03, grał w Wiśle Płock. W sezonie 2005/06 był graczem Amiki Wronki, w pierwszej połowie sezonu 2006/07 zaś występował w Lechu Poznań. 12 stycznia 2007 Lech i RSC Anderlecht uzgodniły warunki transferu, którego suma wyniosła około 800 tys. euro, a Wasilewski trafił do Anderlechtu na zasadzie transferu definitywnego. Właściciel Anderlechtu Roger Vanden Stock i dyrektor generalny Herman van Holsbeeck pożegnali Wasilewskiego przed pierwszym gwizdkiem meczu z SV Zulte Waregem, oklaskiwali go także kibice. Swój ostatni mecz w barwach Anderlechtu Wasilewski rozpoczął na ławce rezerwowych. Na boisku pojawił się na sześć minut przed końcem spotkania, które zakończyło się remisem 1:1. Ten wynik dał „Fiołkom” 32. w historii mistrzostwo Belgii. We wrześniu 2013 podpisał roczny kontrakt z Leicester City. W sezonie 2013/14 awansował z klubem do najwyżej klasy rozgrywkowej – Premier League. 15 maja 2014 o rok przedłużył kontrakt z angielskim klubem. 31 stycznia 2015 Wasilewski zdobył bramkę, która była pierwszą od ponad 22 lat bramką strzeloną w angielskiej Premier League przez Polaka. Gol padł w wyjazdowym meczu 23. kolejki w starciu z drużyną Manchesteru United (1:3). Po raz ostatni na boiskach najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii do bramki przeciwnika trafił Robert Warzycha, który 19 sierpnia 1992 (również w starciu z „Czerwonymi Diabłami”) wpisał się na listę strzelców. W sezonie 2015/16 jego Leicester City, skazywane przez wielu na walkę o utrzymanie, sensacyjnie wygrało rozgrywki ligowe, zostając po raz pierwszy w historii klubu mistrzem Anglii. Wasilewski w ten sposób został drugim Polakiem, po Tomaszu Kuszczaku, który zdobył tytuł mistrzowski w Premier League, będąc jednocześnie pierwszym polskim zawodnikiem z pola, któremu udała się ta sztuka. 13 czerwca 2016 przedłużył umowę z Leicester do 2017 roku. 21 maja 2017 poinformowano, że wraz z końcem sezonu Wasilewski odejdzie z klubu. 18 listopada 2017 podpisał roczny kontrakt z możliwością przedłużenia o kolejny rok z występującą w Ekstraklasie, Wisłą Kraków. W klubie zadebiutował 27 listopada 2017 w zremisowanym 3:3 ligowym meczu z Termalicą Nieciecza. Pierwszego gola dla Wisły strzelił w swoim czwartym występie – 13 grudnia 2017 przeciwko Cracovii, otwierając wynik wygranych 4:1 195. Derbów Krakowa.  Z Wisłą rozstał się latem 2020. Kilka miesięcy później, w listopadzie, ogłosił koniec swojej piłkarskiej kariery.

                                                              źródło: wikipedia                                                                  

Carly Rae Jepsen

 

Carly Rae Jepsen (ur. 21 listopada 1985) – kanadyjska piosenkarka, autorka piosenek i aktorka, wykonująca muzykę z gatunku pop, z elementami dance-popu, synth popu i disco, a wcześniej także folk.

W 2007 zajęła trzecie miejsce w piątej edycji kanadyjskiej wersji programu Idol, a w następnym roku wydała album pt. Tug of War. Światową popularność zyskała w 2012 roku wydaniu singla „Call Me Maybe”, który osiągnął sukces komercyjny, docierając do pierwszego miejsca list przebojów m.in. w USA, Kanadzie i Australii oraz Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy. Piosenką promowała swój drugi album pt. Kiss, na którym umieściła także przebój „Good Time” nagrany z Owl City. W 2015 wylansowała hit „I Really Like You”, którym promowała album pt. Emotion inspirowany stylistyką lat 80. i brzmieniami alternatywnymi. W 2019 wydała czwarty album w karierze – Dedicated, która spotkała się z pozytywnym przyjęciem od krytyków. Sporadycznie udziela się jako aktorka. Jest sojuszniczką społeczności LGBT i cieszy się szczególną popularnością wśród mniejszości seksualnych.

                                                              źródło: wikipedia                                                                 

Izabella Krzan

 

 

Izabella Magdalena Krzan (ur. 14 lutego 1995 w Olsztynie) – polska modelka, Miss Polonia 2016 i prezenterka telewizyjna związana z Telewizja Polską (2017–2024) i Grupą TVN (od 2024). W latach 2024–2025 była również prezenterką internetowego Kanału Zero.

 

W 2011 zdobyła tytuł Miss Nastolatek Warmii i Mazur. W 2014 została III Wicemiss Warmii i Mazur. W listopadzie 2016 została laureatką konkursu Miss Polonia 2016, po czym reprezentowała Polskę w konkursie Miss Universe 2016 na Filipinach, ale nie zakwalifikowała się do finałowej trzynastki.  W maju 2017 została prowadzącą cykl reportaży Lajk! w porannej audycji TVP2 Pytanie na śniadanie, a kilka tygodni później reporterką tego programu. W latach 2017–2024 współprowadziła teleturniej Koło fortuny w TVP2. Również w 2017 uzyskała nominację do nagrody za debiut roku w plebiscycie Gwiazdy Plejady i po raz pierwszy współprowadziła Sylwester marzeń z Dwójką, co powtórzyła również w 2018 oraz w latach 2020–2023. W latach 2018–2022 była jedną z prowadzących wakacyjną trasę koncertową TVP2 Lato, muzyka, zabawa. Wakacyjna trasa Dwójki. Jesienią 2019 współprowadziła z Maciejem Kurzajewskim wznowiony Czar par w TVP2. Od 17 lutego 2021 do stycznia 2024 była jedną z prowadzących program Pytanie na śniadanie w TVP2. Wiosną 2021 była kapitanką jednej z drużyn w programie To był rok! w TVP1. W 2022 poprowadziła reality show Kamper Polska wyprodukowany dla platformy TVP VOD (z czasem produkcja ta trafiła na inne serwisy streamingowe). W 2023 była jedną z prowadzących wakacyjne trasy koncertowe Roztańczona Polska w TVP3 oraz Polskie Biesiady w TVP2. W styczniu 2024 zakończyła pracę w Telewizji Polskiej, ale premierowe odcinki Koła fortuny z jej udziałem emitowane były do maja 2024.  Od lutego 2024 do lutego 2025 była związana z internetowym Kanałem Zero, gdzie prowadziła program śniadaniowy 7:00 i magazyn Godzina zero. Jesienią 2024 została prezenterką stacji TVN Style, dla której współprowadziła programy: Dobry wieczór i Patent na święta. W lutym 2025 została reporterką programu śniadaniowego Dzień dobry TVN, który w wakacje 2025 także współprowadziła z Janem Pirowskim, a od 2026 współprowadzi program z Janem Pirowskim. W sierpniu 2025 była jedną z prowadzących Top of the Top Sopot Festival. Od września 2025 jest także prowadzącą program Afryka Express w TVN. 9 kwietnia 2026 współprowadziła (z Damianem Michałowskim) galę rozdania On Air Music Awards 2026. W serialu Proud produkcji HBO Max wystąpiła w jednym z odcinków w roli samej siebie – prowadzącej program Dzień dobry TVN.

 

                                                              źródło: wikipedia                                                                

Michał Listkiewicz

Michał Józef Listkiewicz (ur. 20 maja 1953 w Warszawie) – polski sędzia piłkarski, dziennikarz, hungarysta i działacz sportowy. 

W latach 1973–1996 aktywny arbiter piłkarski, od 1986 arbiter międzynarodowy FIFA, sędziujący zarówno jako sędzia główny jak i asystent. Sędziował m.in. na Mistrzostwach Europy w 1988, Igrzyskach Olimpijskich w 1988 oraz Mistrzostwach Świata w 1990 i 1994. Po zakończeniu kariery sędziowskiej członek Komisji Sędziowskiej FIFA, wiceprzewodniczący Komisji Pucharów Europejskich oraz obserwator sędziów UEFA. W latach 1979–1984 członek zarządu Polskiego Związku Koszykówki. Od 1989 rzecznik prasowy, następnie sekretarz ds. międzynarodowych i zastępca sekretarza generalnego Polskiego Związku Piłki Nożnej, w latach 1995–1998 sekretarz generalny, w latach 1999–2008 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej, od 2023 przewodniczący Komisji Zagranicznej PZPN. W latach 2007–2012 koordynator UEFA ds. Mistrzostw Europy 2012. Od maja 2016 do 5 czerwca 2018 pełnił funkcję przewodniczącego komisji sędziowskiej czeskiego związku piłki nożnej (FAČR). W kwietniu 2018 został pełnomocnikiem zarządu SKS Bałtyk Gdynia, następnie został wiceprezesem zarządu. W 2019 został prezesem Polskiego Związku TeqBall. W 2023 został przewodniczącym Komisji Zagranicznej PZPN.

                                                              źródło: wikipedia