Olga Szomańska

 

Olga Szomańska primo voto Radwan (ur. 18 listopada 1982 we Wrocławiu) – polska wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka i aktorka.

 

W 1999 roku została laureatką programu Szansa na sukces, w którym zaśpiewała piosenkę „W moim magicznym domu” z repertuaru Hanny Banaszak. W 2000 występowała na deskach Teatru Muzycznego we Wrocławiu (spektakl Honorificabilitudinitatibus). Rok później znalazła zatrudnienie w Teatrze Muzycznym „Roma” w Warszawie, gdzie występowała w musicalach Miss Saigon oraz Grease. W tym samym czasie wzięła udział w musicalu Kwiaty we włosach. Wspólnie z Markiem Bałatą, Ewą Urygą i zespołem Spirituals Singers Band występowała, jako solistka, w skomponowanej przez Włodzimierza Szomańskiego mszy Missa Gospel’s, wydanej na płycie CD w 2001. W latach 2003–2015 występowała na deskach teatru Rampa w Warszawie, biorąc udział w wielu inscenizacjach, m.in. „Sztukmistrza z Lublina”, „Złotej kaczki”, „Nie uchodzi, nie uchodzi, czyli Damy i Huzary”, „Sześć w jednej”, „Pińskiej szlachta”. W 2004, wspólnie z Janem Radwanem, zaśpiewała piosenkę do czołówki serialu TV Polsat Pierwsza miłość, a także wystąpiła gościnnie na albumie Wiara czyni cuda chóru gospelowego Trzecia Godzina Dnia. W 2005 podjęła współpracę z Piotrem Rubikiem, który powierzył jej główną żeńską partię solistyczną w oratorium Tu Es Petrus. Promująca album piosenka „Niech mówią, że to nie jest miłość”, śpiewana przez nią wspólnie z Przemysławem Brannym, została wybrana „Przebojem Lata z Jedynką” podczas Festiwalu Jedynki w Sopocie, zdobyła „SuperJedynkę” na 43. KFPP w Opolu oraz pierwszą nagrodę „TOPTrendy Festiwal” w Sopocie 2007. W 2007 była solistką oratorium Siedem Pieśni Marii. W 2008 zaśpiewała utwór „Jesienne róże” na albumie Cafe Fogg, a także ponownie wystąpiła gościnnie na albumie PS chóru Trzecia Godzina Dnia. W 2010 wzięła udział w ogólnopolskiej trasie widowiska familijnego Scooby Doo i Widmo Piratów na żywo jako Królowa Piratów, a także dołączyła do obsady rock-opery Krzyżacy (w roli Danuśki Jurandówny) oraz widowiska muzycznego Salute to Queen. W kwietniu 2011 nagrała pierwszy solowy album pt. Nówka, na którym umieściła 13 utworów (w większości autorskich) napisanych z kompozytorem Marcinem Partyką. W latach 2012–2013 współpracowała z katowickim teatrem Old Timers Garage, gdzie wcieliła się w rolę Michelle w polskiej adaptacji kanadyjskiego musicalu The Bricklin Musical – Samochodowa Fantazja. Zagrała także fryzjerkę Paulette w musicalu Legalna Blondynka w Krakowskim Teatrze Variété i Deloris van Cartier w musicalu Zakonnica w przebraniu w Teatrze Muzycznym w Poznaniu. W 2013 zaśpiewała w ścieżce dźwiękowej do animacji Walta Disneya Kraina lodu oraz wykonała utwór „Styl szakala” z kreskówki Lwia Straż. W tym samym roku, wraz z Joanną Moro i Agnieszą Babicz, nagrała album pt. Piosenki Anny German. Od kwietnia 2014 do grudnia 2021 grała Marzenkę Laskowską-Lisiecką w serialu TVP2 M jak miłość. 19 czerwca 2015 wystąpiła w polsko-włoskiej wersji utworu „Vivere” w duecie z Andreą Bocellim, podczas koncertu inauguracyjnego programu „ESK Wrocław 2016” na Stadionie Miejskim we Wrocławiu. 30 lipca 2016 wystąpiła podczas transmitowanego przez TVP koncertu Wierzę w Boże Miłosierdzie na Światowych Dniach Młodzieży. Również w 2016 zajęła drugie miejsce w finale szóstej edycji programu Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo.  

 

                                                      źródło: wikipedia                                                    

Kuba & Kuba

 

Kuba i Kuba to dynamicznie rozwijający się polski zespół muzyczny tworzący na pograniczu indie popu, alternatywy oraz rocka. 

Projekt narodził się ze szkolnej przyjaźni dwóch muzyków-samouków: wokalisty Jakuba Mieczaja oraz gitarzysty Jakuba Frankowskiego. Choć zaczynali jako kameralny duet, obecnie na koncertach występują w pełnym, pięcioosobowym składzie. Skład zespołu: Trzon stanowią Jakub Mieczaj (wokal) i Jakub Frankowski (gitara). Na scenie wspierają ich Remigiusz Orłowski (bas), Michał Greszta (klawisze) oraz Michał Ligęza (perkusja). Ogromną popularność przyniósł im singiel „Dość”, który stał się radiowym hitem. Szeroka publiczność usłyszała o nich również wiosną 2025 roku dzięki udziałowi w programie „Must Be The Music” na antenie Polsatu.  Duet ma na koncie występy na festiwalu Great September czy na Męskim Graniu. Ich rosnącą pozycję na rynku potwierdziła oficjalna nominacja do Fryderyków 2026 w kategorii debiutów.

Łukasz Simlat

 

 

Łukasz Adam Simlat (ur. 11 grudnia 1977 w Sosnowcu) – polski aktor. 

Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Plater w Sosnowcu. Przez dwa lata uczęszczał do studia aktorskiego „Art-Play” Doroty Pomykały i Danuty Owczarek w Katowicach. W 2000 ukończył studia w Akademii Teatralnej w Warszawie (bez dyplomu). Po ukończeniu studiów występował gościnnie w kilku teatrach bez stałego etatu. Od 3 grudnia 2007 jest etatowym aktorem warszawskiego Teatru Powszechnego. W 2012 został członkiem zespołu artystycznego Teatru Studio w Warszawie. Jego teatralne dokonania artystyczne były wielokrotnie doceniane i nagrodzane, a krytycy podkreślają m.in. bogactwo środków artystycznych, jakie Simlat potrafi wydobyć i zastosować w kreowaniu postaci. Wybrana filmografia: 2004: Vinci jako Kudra / 2005: PitBull jako młody kardiolog / 2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami jako ojciec Adasia / 2007: Świadek koronny jako mężczyzna zabity przez Sarnecką / 2008: Nie kłam kochanie jako Igor, szef Ani, właściciel firmy ogrodniczej / 2010: Matka Teresa od kotów jako makler / 2013: Drogówka jako kierowca nissana / 2015: Moje córki krowy – neurochirurg Piotr Wolski / 2018: Kamerdyner jako Peter Schmidt / 2018: Fuga jako Krzysztof Słowik / 2019: Boże Ciało jako ksiądz Tomasz / 2019: (Nie)znajomi jako Grzegorz / 2021: Śniegu już nigdy nie będzie jako mąż Wiki / 2021: Furioza jako Jacek Bauer / 2025: Vinci 2 jako policjant Marcin Kudra / 2026: Król dopalaczy jako Lewy.

                                                      źródło: wikipedia                                                   

Kwiat Jabłoni

 

Kwiat Jabłoni – polski zespół muzyczny z Warszawy wykonujący muzykę folkową, popową, folk pop, bluegrass, indie folk, indie pop i elektronikę.

 

Katarzyna Maria Sienkiewicz (ur. 18 października 1992 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, dziennikarka muzyczna, aktorka dubbingowa i lektorka.

 

Jacek Jakub Sienkiewicz (ur. 22 kwietnia 1994 w Warszawie) – polski wokalista i muzyk.

 

 Zespół tworzy rodzeństwo Katarzyna Sienkiewicz i Jacek Sienkiewicz (dzieci Kuby Sienkiewicza), a sama grupa oficjalnie funkcjonuje od marca 2018. Wcześniej rodzeństwo występowało w grupie Hollow Quartet, z którą wydali dobrze przyjęty album Chodź ze mną i wystąpili w telewizyjnym talent show Must Be the Music. Jako duet zadebiutowali 9 listopada 2017 koncertem w Otwartej Pracowni na Osiedlu Jazdów. Do sierpnia 2018 ich debiutancki utwór „Dziś późno pójdę spać” zanotował dwa miliony wyświetleń w serwisie YouTube, do lutego 2019 uzyskał blisko pięć milionów wyświetleń, a do września 2021 teledysk odtworzono ponad 31 milionów razy[a]. 1 lutego 2019 ukazał się ich debiutancki album studyjny Niemożliwe.   W lipcu 2019 zespół wystąpił na małej scenie na Pol’and’Rock Festival, gdzie ich koncertu słuchało kilka tysięcy osób. Występ na festiwalu zaowocował 29 listopada 2019 wydaniem albumu Live Pol’and’Rock Festival 2019 z zapisem ich koncertu. W listopadzie 2020 wydali singel „Mogło być nic”, który w trakcie jednego tygodnia zdobył ponad milion wyświetleń w serwisie internetowym YouTube. Promował on, wydany 5 lutego 2021, drugi album studyjny o tym samym tytule. W marcu 2022 wydali wspólny singel z Sanah pt. „Szary świat”. W 2022 wraz z Bedoesem i Krzysztofem Zalewskim stworzyli supergrupę Męskie Granie Orkiestra 2022, w ramach której nagrali singiel „Jest tylko teraz”. 6 lipca 2023 ukazał się singel „Od nowa”, promujący kolejny album zespołu – Pokaz slajdów. 22 sierpnia 2023 roku na festiwalu Top of the Top Sopot Festival 2023 grupa otrzymała dzięki niemu statuetkę Bursztynowego Słowika. Trasą koncertową Przesilenie Tour w pierwszej połowie 2026 roku zespół poprzedził zapowiadane zawieszenie swojej działalności. 

 

                                                      źródło: wikipedia                                                  

Żurnalista

 

 

Żurnalista, właśc. Dawid Swakowski (ur. 23 kwietnia 1992) – polski podkaster, influencer, autor książek i przedsiębiorca, wcześniej raper i menedżer celebrytów.

 

  Występował jako bramkarz w niższych klasach rozgrywkowych piłki nożnej w Polsce i jako raper pod pseudonimem Hipokryta. Po zakończeniu własnej działalności muzycznej w 2011 przez kilka miesięcy organizował koncerty innym raperom, a następnie pracował jako menedżer celebrytów, m.in. w 2013 fotomodelki Ewy Lubert, żony muzyka Tomasza. W 2014 był redaktorem naczelnym założonego przez siebie magazynu „Manager+” i wydał z dziennikarzem sportowym Tomaszem Zielińskim dwa numery magazynu piłkarskiego „Boisko”. Po śmierci dziadka zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie zaczął działalność pod pseudonimem Żurnalista. W 2017 wydał tomiki poezji Pamiętnik i Miłość, po prostu (wydany z pomocą Wojciecha Małeckiego). W 2018 premierę miały jego kolejne trzy książki: Źródło, ŚĆ i Sny_z_Bournemouth / EP, później wydał także Listy Żurnalisty (2019), Warszawę (2020) i Dom łez (2021). Jego książki rozeszły się w łącznym nakładzie ok. 300 tys. egzemplarzy. Prowadził także do 2021 firmę odzieżową Miło(ść) z siedzibą w Bydgoszczy, zawarł umowę reklamową ze spółką Less prowadzącą aplikację do handlu odzieżą używaną, w której udziały posiadał Robert Lewandowski. W czerwcu 2021 uruchomił podkast „Żurnalista – Rozmowy bez kompromisów”, w którym przeprowadził wywiady z osobowościami show businessu (m.in. Rafał Brzozowski, Agnieszka Gozdyra, Barbara Kurdej-Szatan, Jarosław Kuźniar, Tomasz Organek, Michał Szpak, Michał Urbaniak) i polityki (m.in. Włodzimierz Czarzasty, Andrzej Duda, Łukasz Litewka, Karol Nawrocki, Magdalena Ogórek). Współprowadzącym został prawnik Bogusław Leśnodorski, były prezes klubu piłkarskiego Legia Warszawa, a sponsorami – firma Mercedes-Benz Auto Forum z Płocka oraz Janusz Palikot. Audycja szybko zdobyła popularność, pod koniec roku była czwartym najpopularniejszym podkastem słuchanym w serwisie Spotify w 2021. Przez większość czasu działalności w mediach ukrywał swój wizerunek i posługiwał się w przestrzeni publicznej wyłącznie pseudonimem Żurnalista. 23 marca 2026 oficjalnie potwierdził swoje imię i nazwisko, a 23 kwietnia tego samego roku w programie Godzina zero: Krzysztof Stanowski i Żurnalista w Kanale Zero po raz pierwszy publicznie pokazał swoją twarz. Ma na ciele wiele tatuaży, m.in. cyfry „1946” i „1947” na palcach dłoni, napis „kjaerlighet” na brzuchu i serce z napisem „przepraszam” na klatce piersiowej.

 

                                            źródło: wikipedia                                                 

Lizzo

Lizzo, właśc. Melissa Viviane Jefferson (ur. 27 kwietnia 1988 w Detroit) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, raperka i aktorka. Urodziła się w Detroit, po czym przeprowadziła się do Houston w Teksasie, gdzie zaczęła występować na scenie. Następnie przeniosła się do Minneapolis, w którym rozpoczęła nagrywanie swoich własnych utworów. Przed zawiązaniem kontraktu z Nice Life i Atlantic Records wypuściła dwa albumy: Lizzobangers (2013) oraz Big Grrrl Small World (2015). Jej pierwsza EP-ka wydana za pośrednictwem wielkiej wytwórni płytowej to Coconut Oil (2016). Dyskografia: Lizzobangers (2013) / Big Grrrl Small World (2015) / Cuz I Love You (2019) / Special (2022) / Bitch (2026).

W 2019 uzyskała powszechny rozgłos dzięki wydaniu swojego trzeciego albumu studyjnego Cuz I Love You, który osiągnął 4. miejsce w notowaniu Billboard 200. Artystka promowała go singlami Juice oraz Tempo (we współpracy z Missy Elliot). Wersja deluxe albumu zawiera wydany w 2017 singel Truth Hurts, który zyskał popularność dzięki aplikacji TikTok, po czym dotarł na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 roku udało jej się zdobyć trzy statuetki Grammy: za najlepszy album współczesny, najlepsze tradycyjne wykonanie R&B i najlepsze tradycyjne wykonanie pop. Melissa Jefferson urodziła się w Detroit, Michigan. Kiedy miała 10 lat, wraz z rodziną przeprowadziła się do Houston w Teksasie. W wieku 14 lat wraz ze swoimi przyjaciółmi założyła grupę muzyczną Cornrow Clique. Właśnie w tym czasie zyskała pseudonim ''Lizzo'', które jest alternatywną formą skrótu jej imienia "Lissa", co również było zainspirowane piosenką Jay-Z pt. "Izzo (H.O.V.A.)". Po ukończeniu Alief Elsik High School rozpoczęła studia z muzyki klasycznej na Uniwersytecie Houston, skupiając się na grze na flecie. Mając 21 lat, po śmierci swojego ojca, zamieszkała w swoim aucie na rok, próbując wybić się w branży muzycznej. W 2011 przeprowadziła się do Minneapolis, Minnesota.

                                            źródło: wikipedia                                                

Wojciech Łozowski

 

Łozo, właśc. Wojciech Andrzej Łozowski (ur. 5 lipca 1984 w Olsztynie) – polski piosenkarz, autor tekstów, prezenter telewizyjny i aktor. W latach 2004 – 2017 wokalista zespołu Afromental. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV.

 

Jest synem Andrzeja i Elżbiety Łozowskich. Jego ojciec był dwukrotnym mistrzem Polski w tańcach latynoamerykańskich i zmarł, gdy syn miał 10 lat. W dzieciństwie występował w grupie teatralnej Kokon i kabarecie „Są gorsi”. Trenował hip-hop w Akademii Teatru i Tańca. Studiował zarządzanie, ale zawiesił studia po pierwszym roku. Po dołączeniu do zespołu Afromental przeprowadził się do Warszawy, gdzie studiował w Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu im. Krzysztofa Komedy. W latach 2004–2017 był wokalistą zespołu Afromental, z którym wydał cztery płyty: The Breakthru (2007), Playing with Pop (2009), The B.O.M.B. (2011) i Mental House (2014). W 2024 powrócił do muzyki jako Wozz Lozowski, wydając single: „Water and Fire”, „So Radical” oraz „Speeding”. W 2005 został prezenterem programów MTV. W 2008 uczestniczył w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W 2011 wziął udział w nagraniu utworu „Mazurski cud” powstałego w ramach akcji promującej region Mazur „Mazury Cud Natury”. W latach 2011–2013 był jurorem polsatowskiego talent show Must Be the Music. Tylko muzyka. W 2015 współprowadził program SuperDzieciak na antenie Polsatu. W 2022 odnowił współpracę ze stacją TVN, m.in. uczestniczył w trzeciej edycji programu Azja Express (2022) i programie Pokonaj mnie, jeśli potrafisz (2024), zagrał w charytatywnym odcinku teleturnieju Milionerzy (2023) i był jurorem w czwartym sezonie programu Lego Masters (2023). W marcu 2025 dołączył jako reporter muzyczny do redakcji programu Dzień dobry TVN. Streamuje na platformie Twitch pod nazwą The Mighty Wozz. 

 

                                                źródło: wikipedia                                               

Marcin Prus

 

 

 

Marcin Prus (ur. 16 października 1978 w Starogardzie Gdańskim) – siatkarz, wielokrotny reprezentant Polski, pedagog, mówca motywacyjny, konferansjer i spiker. Absolwent Akademii Pomorskiej w Słupsku, dzisiejszego Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku.

 

Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście jako wychowanek SKS Polmos Starogard Gdański. Po skończeniu pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego wyjechał do Rzeszowa, aby grać w SMS PZPS Rzeszów. Z Rzeszowa trafił do Mostostalu-Azoty Kędzierzyn-Koźle, gdzie grał przez pięć lat. W tym czasie, grając w Kędzierzynie-Koźle czterokrotnie został mistrzem Polski. W 2002 przeszedł do Hefra Gwardii Wrocław jednak z powodu kontuzji nie rozegrał ani jednego spotkania w barwach tego klubu. 15 października 2019 roku otrzymał głosami kibiców nagrodę Siatkarza XXV-lecia ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Obecnie współpracuje z radiem oraz telewizją, jest twórcą artykułów sportowych o tematyce siatkarskiej. Zaczynał w Telewizji Polskiej jako komentator spotkań siatkarskich, współpracownik telewizji Polsat, Polsat Sport oraz Polsat Sport Extra, jako reporter spotkań reprezentacji oraz wydarzeń ligowych. Pracownik kędzierzyńskiej rozgłośni radiowej Radio Park. 8 stycznia 2010 oficjalnie zakończył karierę zawodową meczem w Nowym Sączu. We wrześniu 2013 roku siatkarz wydał autobiografię Wszystkie barwy siatkówki. 

 

                                                źródło: wikipedia                                              

Zbigniew Preisner

Zbigniew Antoni Preisner z d. Kowalski (ur. 20 maja 1955 w Bielsku-Białej) – polski kompozytor muzyki filmowej oraz teatralnej, znany m.in. ze współpracy z Krzysztofem Kieślowskim, a także producent muzyczny. Właściciel Preisner Studio. Członek Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej.  

W 1977 rozpoczął współpracę z kabaretem literackim „Piwnica pod Baranami” w Krakowie. Pod wpływem Zygmunta Koniecznego zaczął pisać muzykę do „piosenek artystycznych”. W 1982 roku pracował nad Prognozą pogody razem z Antonim Krauzem, dzięki któremu poznał Krzysztofa Kieślowskiego. Film Bez końca zapoczątkował stałą współpracę z Kieślowskim. Razem ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem stworzyli telewizyjny cykl Dekalog (1988), Podwójne życie Weroniki (1991) oraz trylogię Trzy kolory (1993–1994). W części IX „Dekalogu”, „Trzech Kolorach – Niebieskim” i „Czerwonym”, oraz w „Podwójnym życiu Weroniki” można usłyszeć Elżbietę Towarnicką, której sopran brzmi na 12 płytach Preisnera. Śmierć Kieślowskiego (1996) uniemożliwiła realizację ich drugiego tryptyku: Niebo, Czyściec, Piekło. Dwukrotnie część swoich kompozycji do filmów Kieślowskiego Preisner podpisał pseudonimem – nazwiskiem fikcyjnego holenderskiego kompozytora Van den Budenmayera. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych XX w. Preisner stał się znany na świecie. W tym okresie napisał muzykę do filmów różnych reżyserów, m.in. do filmu Domena władzy Johna Irvina, do Zabawy w Boga brazylijskiego reżysera Héctora Babenco, do filmów Agnieszki Holland, do Skazy Louisa Malle’a, do filmu Kiedy mężczyzna kocha kobietę Luisa Mandokiego itd. W sumie skomponował muzykę do ponad 80 filmów. W 1994 zdobył Cezara za muzykę do filmu Trzy kolory. Czerwony, w 1995 za kompozycję do filmu Jeana Beckera Élisa. W 1997 zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na 47. MFF w Berlinie za muzykę do filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Trzykrotnie (1991, 1992, 1993) został uznany za Najwybitniejszego Kompozytora Muzyki Filmowej przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Los Angeles. Kilka razy był nominowany do Złotego Globu: w 1992 roku za muzykę do filmu Zabawa w Boga oraz 1994 za Trzy kolory. Niebieski. 2016 otrzymał nagrodę Cinema Brazil Grande Prize za muzykę do filmu The history of eternity # W 2018 na międzynarodowym festiwalu filmowym w Hajfie odebrał nagrodę za wybitne zasługi dla muzyki filmowej #, a w 2022 nagrodę honorową za osiągnięcia życia podczas międzynarodowego festiwalu w Izmirze #. W 1999 roku Preisner napisał 10 łatwych utworów na fortepian, które następnie ukazały się na płycie w wykonaniu Leszka Możdżera. W 2006 roku wystąpił z orkiestrą wraz z Davidem Gilmourem w koncercie w Gdańsku. W 2005 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Zasiadał w jury sekcji „Cinéfondation” na 59. MFF w Cannes (2006). 16 stycznia 2026 roku uhonorowany został przyznawanym przez pismo Kraków i Świat Medalem za Odwagę i Mądrość Obywatelską.  

                                       źródło: wikipedia                                             

Mandaryna

Mandaryna, właśc. Marta Katarzyna Wiśniewska z domu Mandrykiewicz (ur. 12 marca 1978 w Łodzi) – polska piosenkarka, tancerka, instruktorka tańca, choreografka i międzynarodowy sędzia tańca hip-hop, a także była aktorka i prezenterka telewizyjna.

 

Popularność w mediach zyskała dzięki występom z mężem Michałem Wiśniewskim (liderem zespołu Ich Troje) w programie typu reality show Jestem jaki jestem (2003–2004) którego była tancerką i choreografką. W 2004 zadebiutowała jako wokalistka singlem „Here I Go Again” (cover piosenki Whitesnake). Jej pierwsze dwa albumy studyjne – Mandaryna.com (2004) i Mandarynkowy sen (2005) – odniosły sukces komercyjny w Polsce. Pochodzący z drugiej płyty utwór „Ev’ry Night” stał się ogólnopolskim przebojem, choć jego wykonanie przez Mandarynę podczas festiwalu sopockiego w 2005 wywołało poruszenie w mediach i zarzucenie artystce braku umiejętności wokalnych. W 2007 otworzyła szkołę tańca „Mandaryna Dance Studio”. W 2009 wydała album studyjny pt. AOK. W 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej, ale w 2018 powróciła do koncertowania. 1 czerwca 2004 wydała – jako dodatek do czasopisma „Naj” – minialbum pt. Mandaryna. Przy pracy nad debiutanckim singlem podjęła się współpracy z niemieckim zespołem Groove Coverage. Efektem współpracy był solowy cover piosenki Whitesnake „Here I Go Again". 9 sierpnia 2004 wydała album pt. Mandaryna.com.  czerwcu 2005 wystąpiła na festiwalu TOPtrendy 2005 jako jeden z artystów, którzy sprzedali najwięcej albumów w poprzednim roku – Mandaryna.com była 10. najchętniej kupowaną płytą w Polsce w 2004. 15 lipca 2005 wydała singiel „Ev’ry Night”, którym zapowiadała drugi album studyjny. Album studyjny pt. Mandarynkowy sen ukazał się 22 sierpnia i dwa tygodnie po premierze znalazł się na szczycie notowania sprzedaży albumów w Polsce. W drugiej połowie 2005 odbyła trasę koncertową w Stanach Zjednoczonych i zagrała dwa koncerty w Niemczech dla tamtejszej Polonii. 8 sierpnia 2009 nakładem wydawnictwa Fonografika wydała album pt. AOK. W październiku 2013 ogłosiła koniec kariery muzycznej z uwagi na otwieranie nowych szkół tańca „Mandaryna Dance Studio”. 13 sierpnia zagrała koncert na FEST Festivalu w Chorzowie. 21 lipca 2021 wydała utwór „Nie będziesz szła sama”, cover piosenki zespołu Tatu „All the Things She Said”, który nagrała z Gosią Andrzejewicz i Iną. 

 

                                       źródło: wikipedia                                            

Delta Goodrem

 Delta Lea Goodrem (ur. 9 listopada 1984 w Sydney) – australijska piosenkarka i aktorka. Reprezentantka Australii w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji (2026).

 W latach 1999–2000 nagrała swój pierwszy, choć ostatecznie nigdy nie wydany album zatytułowany Delta. Karierę rozpoczęła, podobnie jak szereg innych znanych Australijek, w serialu Sąsiedzi (Neighbours, 2002) jako Nina Tucker. W lipcu 2003 Goodrem ujawniła, że ma ziarnicę złośliwą, udało się jej jednak pokonać chorobę. Rok później wydała płytę Mistaken Identity która pokryła się 5–krotną platyną. Trzy spośród sześciu singli z Mistaken identity dotarły do 1. miejsca Australijskiej Listy Przebojów. W Polsce dobrze znany jest utwór „Almost Here”, który wykonywała razem w Brianem McFaddenem. Wystąpiła także w Santa's Apprentice (2010), komedii Hating Alison Ashley (2005) jako Alison Ashley u boku Saskii Burmeister, Tracy Mann i Rachael Carpani oraz serialu Gorące Hawaje (North Shore, 2005) jako Taylor Ward. 1 marca australijski nadawca SBS poinformował, że Delta Goodrem z piosenką „Eclipse” została wybrana na reprezentantkę Australii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2026 w Wiedniu. 

                                       źródło: wikipedia                                           

Sebastian Fabijański

 

Sebastian Fabijański (ur. 14 czerwca 1987 w Warszawie) – polski aktor, reżyser, raper i piosenkarz, były freak-fighter.

 

Ukończył Gimnazjum nr 1 im. Powstańców Warszawy w Piasecznie. W okresie szkolnym tworzył utwory rapowe. Dwa razy próbował dostać się do państwowej szkoły teatralnej; po pierwszym niepowodzeniu spędził rok w prywatnej Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie o profilu aktorskim, a po drugim podjął studia prawnicze. W 2015 ukończył studia na w Akademii Teatralnej w Warszawie. W 2009 zadebiutował na małym ekranie epizodyczną rolą jako Majkel w telenoweli Plebania. Podczas studiów wystąpił w filmie 1920. Wojna i miłość (2010), w serialach: Linia życia (2011) i Przepis na życie (2011) i Misja Afganistan (2012). Za postać aspiranta Wojciecha Marca, który zostaje przydzielony do rozwiązania zagadkowej śmierci młodej Ukrainki, w świetnie przyjętym dramacie kryminalnym Jeziorak (2014) i „Sagana” w dramacie wojennym Jana Komasy Miasto 44 (2014) otrzymał nagrodę za debiut aktorski na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni. Po użyczeniu głosu Finnowi w polskiej wersji językowej filmu Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy (2015) wystąpił w dramacie Wojciecha Smarzowskiego Pod Mocnym Aniołem (2014), zagrał Zbyszka Dulskiego w komedii Filipa Bajona Panie Dulskie (2015) i pojawił się w serialu Strażacy (2015). Popularność i uznanie szerokiej publiczności przyniósł mu udział w musicalu #WszystkoGra (2016) i filmie Patryka Vegi Pitbull. Niebezpieczne kobiety (2016), a także role serialowe: Patryka, asystenta Skalskiego, w Pakcie (2015–2016) i Adriana Kusia w Belfze (2016). Po występie w biograficznym filmie sportowym Jana Kidawy-Błońskiego Gwiazdy (2017), po raz kolejny podjął współpracę z Vegą, przyjmując rolę Marka Brzyskiego w kontrowersyjnym Botoksie (2017) i Artura „Cienia” Ostrowskiego w Kobietach mafii (2018). Przyjął rolę Damiana w trzeciej części kultowej serii Władysława Pasikowskiego Psy 3. W imię zasad (2020). W 2016 zadebiutował jako piosenkarz coverami „Bossa Nova do poduszki” i „Małe tęsknoty” z Kingą Preis oraz „Ale wkoło jest wesoło” z Elizą Rycembel, Karoliną Czarnecką i Ireną Melcer, które ukazały się na albumie pt. #Wszystko gra. 9 czerwca 2020 nakładem Asfalt Records wydał solowy album hip-hopowy pt. Primityw. 5 listopada 2022 został ogłoszony zawodnikiem federacji typu freak show fight – Fame MMA, a 3 lutego 2023 na gali Fame 17 w krakowskiej Tauron Arenie stoczył pojedynek z raperem Wacławem „Wac Toja” Osieckim w formule kick-bokserskiej na zasadach K-1, , którą przegrał przez szybki nokaut. 2 września 2023 podczas Fame 19 przegrał walkę z raperem Filipem „Filipkiem” Marcinkiem. Jako reżyser zadebiutował filmem Hawaje (2023). W 2025 odbył trasę koncertową po Polsce z wyreżyserowanym przez siebie spektaklem Piotra Gawrona-Jedlikowskiego Prestiż – przewrotna terapia, w którym gra Hermana. W 2026 w parze z Julią Suryś został finalistą 18. edycji programu rozrywkowego Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami w Polsacie. 

 

                                       źródło: wikipedia                                          

Marek Citko

 

 

Marek Citko (ur. 27 marca 1974 w Białymstoku) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski, samorządowiec.

 

 Występujący na pozycji ofensywnego pomocnika, wychowanek Włókniarza Białystok, skończył karierę w Polonii Warszawa. W swojej karierze grał w zespołach Włókniarza Białystok, Jagiellonii Białystok, Widzewa Łódź, Legii Warszawa, Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, Hapoel Beer Szewa, FC Aarau, Cracovii, Polonii Warszawa. Dwukrotnie zdobywał Mistrzostwo Polski (w sezonach 95/96 i 96/97), a raz Superpuchar Polski (w 1996) w barwach Widzewa Łódź, z którym w sezonie 1996/97 grał w Lidze Mistrzów (6 meczów, 2 gole).  Strzelił pierwszą bramkę w historii Widzewa Łódź w Lidze Mistrzów w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Borussią Dortmund. W spotkaniu z Atletico Madryt na stadionie przy al. Piłsudskiego w Łodzi strzelił bramkę, pokonując bramkarza ówczesnych mistrzów Hiszpanii, José Francisco Molinę z niemal 40 metrów.  Jego karierę przerwała na 16 miesięcy kontuzja ścięgna Achillesa, której doznał w meczu z Górnikiem Zabrze 17 maja 1997. Po rehabilitacji nie udało mu się powrócić do dawnej formy.  Grając w rundzie jesiennej sezonu 2006/2007 w Polonii Warszawa, popisał się bramką strzeloną bezpośrednio z rzutu rożnego, podczas meczu z Zawiszą Bydgoszcz. W 2007 rozwiązał za porozumieniem stron ważny jeszcze przez rok kontrakt z drugoligową Polonią Warszawa i zakończył karierę.  W głosowaniu internautów został wybrany do złotej jedenastki wszech czasów Widzewa Łódź. Występował w kadrze narodowej seniorów, rozegrał w niej 10 meczów i zdobył 2 gole (z Anglią i Brazylią); 9 października 1996 w meczu eliminacji do Mundialu w 1998 strzelił na londyńskim stadionie Wembley bramkę Anglikom, co uczyniło go jednym z najpopularniejszych polskich sportowców – w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1996, przeprowadzonym przez Telewizję Polską, Program III Polskiego Radia i „Super Express”, zajął pierwsze miejsce, wyprzedzając wszystkich medalistów olimpijskich z Atlanty. W konkursie tygodnika „Piłka Nożna” został „Odkryciem Roku”. W kolejnych miesiącach uwagę kibiców sportowych przykuwała sprawa zagranicznego transferu Citki do angielskiej ekstraklasy.

 

                                       źródło: wikipedia                                         

Marta Malikowska

 

Marta Helena Malikowska, również Marta Malikowska-Szymkiewicz (ur. 24 października 1982) – polska aktorka teatralna i filmowa.

 

W 2005 roku ukończyła studia na PWST w Krakowie. W latach 2015–2016 aktorka Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W 2006 roku otrzymała nagrodę za debiut aktorski na FPFF za rolę w filmie „Przebacz”. Rok później za rolę Panny Młodej w „Weselu” została uhonorowana I nagrodą na Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Utworów Stanisława Wyspiańskiego. Wybrana filmografia: 2015 Córki dancingu / 2018 Ślepnąc od świateł / 2018 Druga szansa / 2021 Chyłka. Inwigilacja / 2021 - 2024 Skazana / 2025 Tylko jedno spojrzenie. 

 

                                       źródło: wikipedia                                        

L.U.C.

L.U.C., właśc. Łukasz Rostkowski (ur. 16 października 1981) – polski producent muzyczny, raper, wokalista, kompozytor, autor tekstów oraz reżyser wideoklipów, koncertów i widowisk.

 

 Jego płyty, spektakle i projekty realizowane z takimi instytucjami jak Muzeum Powstania Warszawskiego, Universal Hip-Hop Museum New York czy New Orleans Jazz Museum kreują nową formę multimedialnych lekcji historycznych dla wielu pokoleń, łącząc sztukę z edukacją, muzykę z komiksem i animacjami. Twórca edukacyjnych projektów społecznych, takich jak m.in. promujące kulturę języka Rymoliryktando czy skupiające się na estetyce przestrzeni publicznej Pospolite Ruszenie. Autor wielu konceptualnych albumów i projektów. Za nowatorskie łączenie dziedzin i gatunków otrzymał w 2010 Paszport „Polityki”. Komponował i nagrywał z wieloma instrumentalistami i wokalistami, m.in. z Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Zbigniewem Namysłowskim, Leszkiem Możdżerem, Pokahontaz, Kalibrem 44, Rahimem, Fokusem, Marią Peszek, Krystyną Prońko, Grubsonem, Peją, Abradabem, Promoe, Andrzejem Smolikiem, Motion Trio, Rapsusklei i Mum. Na żywo supportował m.in. Trickiego, The Prodigy Taliba Kweli, Coldcuta, Massive Attack i wielu innych światowej klasy artystów a także w ramach promowanej idei „Podaj Dalej” z wieloma młodymi producentami, którym pomagał zadebiutować – Ńemy, Pmx. Założyciel, frontman i współproducent projektu muzycznego Kanał Audytywny. W 2004 stworzył prywatną filozofię czterech galaktyk sztuki, która zakłada traktowanie muzyki, filmu, grafiki i słowa jako jednego sumarycznego przekazu. W 2015 z Janem Featem założył międzynarodowy big band Rebel Babel Film Orchestra pod patronatem Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W 2023 stworzył muzykę do filmu Chłopi, przy którym pracował z Dorotą Kobielą i Hugh Welchmanem. W 2011 został sklasyfikowany na 23. miejscu listy 30 najlepszych polskich raperów według magazynu Machina. 19 czerwca 2006 wydał debiutancki solowy album pt. Haelucenogenoklektyzm. Przypowieść o zagubieniu w czasoprzestrzeni. 19 października 2007 wydany album pt. Homoxymoronomatura. 17 listopada 2008 wydał multimedialny album pt. Planet L.U.C. 17 września 2009 w dzień 70. rocznicy wkroczenia wojsk radzieckich na terytorium Polski wydał album pt. 39/89 – Zrozumieć Polskę. W maju 2010 ukazał się w limitowanej edycji dwupłytowy album Planet LUC – Energocyrkulacje. 22 października tego samego roku wydał album pt. PyyKyCyKyTyPff. 19 maja 2011 wydał drugi album z cyklu Zrozumieć Polskę – Warsaw WAR/SAW. Zrozumieć Polskę. 22 października tego samego roku wydał album pt. Kosmostumostów. W 2018 wydał album pt. GOOD L.U.C.K z udziałem artystów, takich jak m.in. Sarsa, Bovska, Robert Cichy, Katarzyna Figura, Wojciech Mecwaldowski, Tomasz Kot, Arkadiusz Jakubik i Karolina Czarnecka. W 2023 stworzył muzykę do ekranizacji powieści Chłopi Władysława Reymonta; nad ścieżką dźwiękową do produkcji pracował z Dorotą Kobielak i Hugh Welchmanem. Promujący film utwór „Jesień – tańcuj” stał się przebojem w Polsce i zajął trzecie miejsce w wewnętrznych eliminacjach wyłaniających reprezentanta Polski w 68. Konkursie Piosenki Eurowizji. 

 

                                       źródło: wikipedia                                       

Katarzyna Figura

Katarzyna Małgorzata Figura (ur. 22 marca 1962 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. Karierę zawodową rozpoczynała rolami epizodycznymi w filmach Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa. Rozgłos zyskała dzięki rolom w filmach Pociąg do Hollywood (1987) i Kingsajz (1987), które utrwaliły jej wizerunek jako polskiego symbolu seksu. W pierwszej połowie lat 90. zagrała role w filmach zagranicznych, m.in. amerykańskich i francuskich. Zasłynęła komediową rolą Ryszardy Siarzewskiej w filmach Kiler (1997) i Kiler-ów 2-óch (1998), a w następnych latach zyskała uznanie krytyków za role w filmach: Ajlawju (1999), Żurek (2003) i Ubu król (2004), jak też w spektaklach w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2006–2013) i Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (od 2013).

 W 1985 ukończyła studia na PWST w Warszawie. Jeszcze przed obroną dyplomu aktorskiego zagrała w debiucie reżyserskim Jacka Koprowicza Przeznaczenie (1983), a w połowie lat 80. zagrała role epizodyczne m.in. u Krzysztofa Kieślowskiego w Bez końca i Wojciecha Jerzego Hasa w Osobistym pamiętniku grzesznika. Jej pierwszą dużą rolą była postać młodej prostytutki Once w filmie Piotra Szulkina Ga, ga. Chwała bohaterom. Popularność zdobyła rolą Rózi w bajce Jerzego Gruzy Pierścień i róża. Przełomem w jej karierze był występ w komedii obyczajowej Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood (1986). W tym czasie odrzuciła propozycję udziału w sesji zdjęciowej do amerykańskiego wydania czasopisma „Playboy”. Następnie wystąpiła u boku Jacka Chmielnika i Jerzego Stuhra w komedii Juliusza Machulskiego Kingsajz (1986); fragment filmu, w którym krasnoludek (Chmielnik) przechadza się po Ali (Figura), uznawany jest za jedną z najsłynniejszych scen w polskim kinie. Za sprawą występów w Pociągu… i Kingsajzie zaczęła być postrzegana jako seksbomba, a prasa nazywała ją „polską Marilyn Monroe”. W 1989 wyjechała na stypendium do Francji, gdzie uczyła się w Conservatoire national supérieur d’art dramatique w Paryżu. W 1991 wyjechała do Los Angeles, gdzie podpisała roczny kontrakt z William Morris Agency. W tym czasie dzieliła życie między Francję a USA, zagrała m.in. Leni w brytyjsko-francuskich Głosach w ogrodzie Pierre’a Boutrona i Jennifer Lawrence w amerykańskiej Fatalnej przeszłości Clive’a Fleury’eg. W pierwszej połowie lat 90. zagrała w filmach Andrzeja Kondriatuka: Mleczna droga, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar. Popularność wśród widzów zyskała rolą Ryszardy „Gabrysi” Siarzewskiej w komedii Juliusza Machulskiego Kiler (1997) i jego kontynuacji, Kiler-ów 2-óch (1999). Do końca lat 90. zagrała także: kryminalistkę Krystynę w Historiach miłosnych (1997) Jerzego Stuhra, Terizę w Szczęśliwego Nowego Jorku (1997) Janusza Zaorskiego i Grazię w Prostytutkach (1998) Eugeniusza Priwieziencewa. W 1998 otrzymała drugą w karierze Złotą Kaczkę dla najpopularniejszej aktorki, a za rolę Gosi w Ajlawju (1999) Marka Koterskiego została uhonorowana nagrodą za pierwszoplanową rolę kobiecą na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zagrała epizodyczną rolę w Pianiście (2002) Romana Polańskiego. Za rolę kobiety uwięzionej na marginesie społeczeństwa z ciężarną, 15-letnią córką w filmie Żurku otrzymała Orła za najlepszą główną rolę kobiecą. Pojawiła się w telewizyjnych sitcomach jako gwiazda specjalna, m.in. w Wiedźmach (2005) i Niani (2005, 2008–2009). W 2008 uczestniczyła w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. Zagrała rolę matki młodego mężczyzny z zespołem Downa w krótkometrażowym filmie Cezarego Orłowskiego Jestem (2024). 

                           źródło: wikipedia                                      

Paweł Brożek

 

Paweł Łukasz Brożek (ur. 21 kwietnia 1983 w Kielcach) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Wieloletni zawodnik Wisły Kraków, w latach 2005–2014 reprezentant Polski. Złoty medalista Mistrzostw Europy U-18 2001.

Karierę rozpoczął w Polonii Białogon Kielce. Następnie grał w SMS Zabrze, skąd w 1998 trafił do Wisły Kraków. W latach 2001–2010, siedem razy sięgnął z klubem po mistrzostwo Polski oraz dwukrotnie zdobył puchar kraju. W sezonach 2007/2008 i 2008/2009 był królem strzelców polskiej Ekstraklasy, strzelając odpowiednio 23. i 19. bramek. W 2011, po dwunastu latach spędzonych przy Reymonta przeszedł do tureckiego Trabzonsporu, a następnie został wypożyczony do Celtiku, z którym w sezonie 2011/12 wygrał rozgrywki szkockiej Premier League. W sezonie 2012/13 występował w hiszpańskim Recreativo Huelva. W 2013 powrócił do Wisły Kraków. W 2020 zakończył karierę piłkarską. Ma za sobą występy w reprezentacjach juniorskich i młodzieżowych swojego kraju. W 1999 wystąpił w barwach reprezentacji Polski U-17 na mistrzostwach świata odbywających się w Nowej Zelandii. Rok później, zagrał na mistrzostwach Europy U-16 rozgrywanych w Izraelu. W 2001 zdobył z reprezentacją Polski U-18 złoty medal na mistrzostwach Europy rozgrywanych w Finlandii. W seniorskiej reprezentacji Polski zadebiutował 27 kwietnia 2005 w meczu z Meksykiem. Z reprezentacją Polski wystąpił na Mistrzostwach Świata 2006 oraz na Mistrzostwach Europy 2012. Należy do Klubu 100 piłkarzy, którzy podczas swojej kariery strzelili co najmniej sto bramek w polskiej ekstraklasie. 

                           źródło: wikipedia                                     

Piotr Zioła

Piotr Karol Zioła (ur. 24 listopada 1995 w Opolu) – polski piosenkarz rockowy. Laureat Nagrody Muzycznej „Fryderyk” za fonograficzny debiut roku (2017).

W wieku sześciu lat rozpoczął naukę w szkole muzycznej w klasie fortepianu, jednak przerwał naukę w piątej klasie. Jest absolwentem II Liceum Ogólnokształcącego w Opolu. W 2008 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie Piosenkobranie. W 2012 zadebiutował na szklanym ekranie, biorąc udział w przesłuchaniach do drugiej edycji programu TVN X Factor. Choć jego wykonanie piosenki „Valerie” Amy Winehouse spodobało się jurorom, nie przeszedł do kolejnego etapu programu. Po udziale w programie poznał producenta muzycznego Marcina Borsa, z którym nawiązał współpracę. W 2015 wystąpił podczas Spring Break Showcase Festival & Conference w Poznaniu, gdzie poznał Justynę Święs i zespół Rysy, z którymi nagrał utwór „Przyjmij brak”. Również w 2015 zaśpiewał na festiwalach: Open’er Festival, Warsaw Musik Week i Tauron Nowa Muzyka oraz na Europejskich Targach Muzycznych „Co Jest Grane?” w Warszawie. Poza tym wypuścił autorski singiel „Podobny”. 22 kwietnia 2016 wydał debiutancki album studyjny pt. Revolving Door. Tekst piosenek z płyty napisali dla niego m.in. Karolina Kozak, Gaba Kulka i Radek Łukasiewicz. W kwietniu 2017 odebrał Fryderyka za fonograficzny debiut roku, a do nagrody był też nominowany za album roku pop. W 2022 powrócił do działalności muzycznej po pięcioletniej przerwie, prezentując singiel „Błysk”. 4 listopada 2022 wydał album pt. Wariat. 

                           źródło: wikipedia                                    

Robert Fico

 

 

Robert Fico (ur. 15 września 1964 w Topolczanach) – słowacki polityk i prawnik, poseł do Rady Narodowej, założyciel i lider partii SMER, premier Słowacji w latach 2006–2010, 2012–2018 i od 2023.

 

W latach 1987–1990 należał do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. W 1992 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do słowackiej Rady Narodowej, reelekcję uzyskiwał w 1994, 1998, 2002, 2006, 2010 i 2012. Był członkiem słowackiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1994–2005) oraz jej przewodniczącym (1999–2001). Od 2003 pełnił funkcję obserwatora w Parlamencie Europejskim, od maja do lipca 2004 sprawował mandat eurodeputowanego V kadencji w ramach delegacji krajowej. W latach 1994–1996 stał na czele klubu parlamentarnego Partii Demokratycznej Lewicy (SDĽ), był także wiceprzewodniczącym tego ugrupowania (1996–1999). W 2006 jego ugrupowanie wygrało wybory parlamentarne. Robert Fico zawarł koalicję z L’S-HZDS Vladimíra Mečiara i Słowacką Partią Narodową Jána Sloty (na skutek sojuszu z nacjonalistami SMER został czasowo zawieszony w prawach członkowskich w Partii Europejskich Socjalistów). 4 lipca 2006 objął urząd premiera Słowacji. W 2010 jego partia ponownie zwyciężyła w wyborach parlamentarnych, jednak nie zdobyła większości miejsc w parlamencie. 14 czerwca 2010 prezydent Słowacji Ivan Gašparovič powierzył mu zadanie sformowania nowego rządu. Nie zdołał jednak utworzyć koalicji i 23 czerwca 2010 zrezygnował z misji. 4 kwietnia 2012 Robert Fico ponownie objął urząd premiera Słowacji. W grudniu 2013 ogłosił swój start w wyborach prezydenckich w 2014. Robert Fico wygrał pierwszą turę głosowania, zdobywając 28,0% głosów. W drugiej turze przegrał jednak z niezależnym kandydatem Andrejem Kiską, otrzymując 40,6% głosów. W wyborach parlamentarnych w 2016 Robert Fico ponownie uzyskał mandat posła do Rady Narodowej. Robert Fico pozostał na urzędzie premiera – 23 marca 2016 został zaprzysiężony jego trzeci rząd. 15 marca 2018, po skandalu związanym z zabójstwem dziennikarza Jána Kuciaka, podał się do dymisji, która została przyjęta przez prezydenta Andreja Kiskę. Robert Fico pozostał na czele swojej partii, która w 2020 zajęła w wyborach drugie miejsce. Utrzymał wówczas mandat deputowanego na kolejną kadencję. W maju 2022 parlament nie wyraził zgody na uchylenie jego immunitetu w związku z postępowaniem karnym o zawiązanie zorganizowanej grupy przestępczej. Jego formacja zwyciężyła następnie w przedterminowych wyborach w 2023. 2 października 2023 prezydent Zuzana Čaputová powierzyła mu misję utworzenia nowego rządu. 15 maja 2024 po wyjazdowym posiedzeniu rządu w miejscowości Handlová został postrzelony przez napastnika, którego następnie zatrzymano. 5 czerwca 2024 wygłosił pierwsze po ataku publiczne oświadczenie. Stwierdził w nim, że wybacza i nie czuje nienawiści do sprawcy, którego przy tym zaklasyfikował jako „aktywistę słowackiej opozycji” i nazwał „posłańcem zła i politycznej nienawiści”. Skrytykował też antyrządowe i „finansowane z zagranicy” media oraz organizacje pozarządowe za bagatelizowanie zamachu na jego życie. 

 

                           źródło: wikipedia                                   

Malik Montana

 

 

Malik Montana, właśc. Mosa Ghawsi (ur. 11 marca 1989 w Hamburgu) – polsko-niemiecki raper, autor tekstów i producent muzyczny, pochodzenia afgańskiego i greckiego.

 

Mosa Ghawsi urodził się w 1989 w niemieckim Hamburgu. Ojciec pochodzi z Afganistanu, z kolei matka ma korzenie polsko-greckie. Wychował się w Niemczech, gdzie ukończył szkołę podstawową. Gdy miał 15 lat, z bratem przeniósł się do Polski, osiedlając się na warszawskim Wrzecionie. Pseudonim Malik Montana zrodził się w 2008. Rozpoczął wtedy tworzenie anglojęzycznego hip-hopu we współpracy z Sentino, tworzącym wówczas po niemiecku. Jeszcze w 2012 jego muzyka była tworzona w języku angielskim; na jego korzyść przy tworzeniu muzyki anglojęzycznej przemawiał fakt, że organizował zagraniczne koncerty w Polsce. Z czasem z brzmień inspirowanych amerykańskim rapem wyewoluowała w trap i tzw. nowoczesny hip-hop, nagrywany już w języku polskim. Malik zadebiutował w polskim rapie 20 października 2015 klipem „NaNaNa”. Po konflikcie z raperem Sentino, który opuścił Polskę na rzecz Niemiec, przejął prawa do marki Get Money Live Life. W 2021 został twarzą federacji MMA składającej się z tzw. freak fightów, o nazwie High League. Pierwotnie jego organizacja nie miała nazywać się High League, a Hype MMA. Jak się okazało, uprzedzili go jednak szefowie Fame MMA, którzy zarejestrowali szybciej organizację o takiej nazwie, gdzie toczyć swoje pojedynki będą mniej znani twórcy internetowi. 

 

                           źródło: wikipedia