Nick Sinckler

 

Nick Sinckler (ur. 25 lipca 1980 w Edison w stanie New Jersey) – amerykański wokalista popowy i soulowy, od lat aktywny na scenie muzycznej w Polsce. 

 

W 2008 uczestniczył w drugiej edycji programu Fabryka gwiazd w Polsacie. Po zakończeniu programu pozostał w Polsce, rozwijając karierę solową i współpracując z wieloma artystami sceny klubowej i popowej. Wystąpił w programach rozrywkowych Polsatu: był jurorem w Śpiewajmy razem. All Together Now (2018–2019) i uczestnikiem 19. edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo. 

      źródło: wikipedia     

Marian Dziędziel

Marian Dziędziel (ur. 5 sierpnia 1947 w Gołkowicach) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. 

Studiował z Jerzym Trelą, Mikołajem Grabowskim, Leszkiem Teleszyńskim, Henrykiem Talarem i Jerzym Fedorowiczem. Krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną ukończył w 1969. W 1968 debiutował w produkcji telewizyjnej w epizodycznej roli w Stawce większej niż życie. W 1969 dołączył do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Występował w kabarecie Piwnica pod Baranami. Należał do prowadzących Telewizyjny koncert życzeń. Za rolę w Weselu został wyróżniony nagrodą za najlepszą rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Polską Nagrodą Filmową. Występ w Krecie przyniósł mu natomiast nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na FPFF. Otrzymał także m.in. Złotą Kaczkę czasopisma „Film” (2010). W 2013, za wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i teatralnej, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1983 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Otrzymał Srebrny (2012) i Złoty (2025) Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony tytułem honorowego obywatela gminy Godów. W 2012 ukazała się książka Marian Dziędziel Dariusza Domańskiego, stanowiąca wywiad rzekę z aktorem.

 Wybrana filmografia: Stawka większa niż życie (1968) jako Polak / Sól ziemi czarnej (1969) jako powstaniec / Grzeszny żywot Franciszka Buły (1980) jako ojciec Buły / Mów mi Rockefeller (1990) / Życie za życie. Maksymilian Kolbe (1991) jako więzień – tłumacz w Auschwitz / Pianista (2002) jako Polak na budowie / Vinci (2004) jako Helmut / Mój Nikifor (2004) jako pszczelarz Budnik / Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) jako kolega Adasia z „Jutrzenki” / Dom zły (2009) jako Zdzisław Dziabas / Pokaż, kotku, co masz w środku (2011) jako Stanisław Zientara, ojciec Andrzeja i Zygmunta / Drogówka (2013) jako Gołąb / Kamienie na szaniec (2014) jako Ślązak / Prawo Agaty (2014) jako dróżnik Wiesław Pietroń / Pod Mocnym Aniołem (2014) jako „Król Cukru” / Kubica / Moje córki krowy (2015) jako Tadeusz Makowski, ojciec Marty i Kasi / Mistrz (2020) jako rotmistrz. 

      źródło: wikipedia     

Magdalena Biejat

 

 

Magdalena Agnieszka Biejat (ur. 11 stycznia 1982 w Warszawie) – polska polityczka, tłumaczka literatury hiszpańskojęzycznej, działaczka społeczna, posłanka na Sejm IX kadencji (2019–2023), senatorka XI kadencji (od 2023), współprzewodnicząca partii Lewica Razem (2022–2024), wicemarszałek Senatu XI kadencji (od 2023). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025. 

      źródło: wikipedia     

Mariusz Czerkawski

 

Mariusz Krzysztof Czerkawski (ur. 13 kwietnia 1972 w Radomsku) – polski hokeista, działacz hokejowy, komentator sportowy i prezenter telewizyjny. 

 

Jeden z najwybitniejszych polskich hokeistów w historii. W latach 1991–2006 reprezentant Polski w hokeju na lodzie, olimpijczyk z Albertville 1992. W NHL spędził 12 sezonów oraz reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs. Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL. 24 lipca 2008 ogłosił zakończenie kariery sportowej, jednak swój ostatni oficjalny mecz rozegrał 25 stycznia 2009 w barwach GKS Tychy – pojawił się wówczas na lodzie jednorazowo w wygranym 3:2 meczu ze Stoczniowcem Gdańsk podczas sezonu ekstraligi polskiej 2008/2009. Łącznie w latach 1989–1991 w reprezentacji Polski U-18 i reprezentacji Polski U-20 rozegrał 25 meczów i zdobył 39 punktów (27 goli, 12 asyst) oraz spędził 26 minut na ławce kar, a w seniorskiej reprezentacji Polski w latach 1991–2006 rozegrał 42 mecze i zdobył 44 punkty (23 gole, 21 asyst) oraz spędził 24 minuty na ławce kar.

      źródło: wikipedia     

Tanita Tikaram

 

Tanita Tikaram (ur. 12 sierpnia 1969 w Münsterze, Niemcy) – brytyjska piosenkarka i autorka piosenek popowo-folkowych. 

Jej matka Fatimah Rohani pochodzi z Malezji, ze stanu Sarawak na wyspie Borneo, ojciec Pramod Tikaram ma hindusko-fidżyjskie pochodzenie, jest brytyjskim żołnierzem. Wychowywała się w Basingstoke w południowej Anglii. Jest młodszą siostrą aktora Ramona Tikarama. Mieszka w Londynie, w dzielnicy Primrose Hill.  

      źródło: wikipedia     

Damian Zimoń

 

Damian Zimoń (ur. 25 października 1934 w Niedobczycach) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych w zakresie liturgiki, biskup diecezjalny katowicki w latach 1985–2011 (od 1992 arcybiskup metropolita katowicki). 

Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 grudnia 1957 w Katowicach miejscowy biskup pomocniczy Juliusz Bieniek. Magisterium uzyskał w 1971 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Licencjat z teologii w zakresie liturgiki otrzymał w 1973 na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Tamże w 1977 na podstawie dysertacji Uczestnictwo wiernych we Mszy św. na ziemiach polskich w XIX wieku w świetle modlitewników i podręczników liturgicznych. Studium historyczno-liturgiczne uzyskał doktorat z nauk teologicznych w zakresie liturgiki, praca powstała pod kierunkiem ks. Wacława Schenka. Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Marii Magdaleny w Tychach (1958–1962), Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Pszowie (1962–1966), Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach (1966–1967). W latach 1967–1969 był wikariuszem adiutorem, a w latach 1975–1985 proboszczem w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. Równocześnie w latach 1975–1982 pełnił funkcję dziekana dekanatu Katowice-Północ. Brał udział w pracach I Synodu Diecezji Katowickiej (1972–1975), zasiadając w komisjach liturgicznej i doktrynalnej. W 1974 wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Gościa Niedzielnego”. 3 czerwca 1985 został prekonizowany biskupem diecezjalnym diecezji katowickiej. 18 czerwca 1985 kanonicznie objął diecezję. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1985 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, w asyście kardynała Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego, Jerzego Stroby, arcybiskupa metropolity poznańskiego, i Józefa Kurpasa, biskupa pomocniczego katowickiego. 25 marca 1992, w związku z reorganizacją podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w Polsce, w wyniku której utworzona została metropolia katowicka, został ustanowiony jej metropolitą. Paliusz metropolitalny odebrał 29 czerwca 1992 w bazylice św. Piotra w Rzymie. 29 października 2011 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity katowickiego. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Duszpasterstwa Ogólnego (1989–2006), a także podjął obowiązki opiekuna Duszpasterstwa Głuchych w Polsce. Uczestniczył w pracach Komisji Głównej II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego i Krajowego Komitetu Obchodów Wielkiego Jubileuszu 2000. W 1994 z nominacji papieża Jana Pawła II brał udział w IX Synodzie Biskupów w Rzymie, obradującego nad sprawami życia konsekrowanego i jego posłannictwa w Kościele i świecie. W 2002 odebrał Wielki Krzyż Pro Piis Meritis zakonu maltańskiego. W zakonie bożogrobców otrzymał rangę Komandora z Gwiazdą. Przyznano mu honorowe obywatelstwo: Rybnika (2000), Chorzowa (2004), Tychów (2004), Piekar Śląskich (2005), Katowic (2011) i Rudy Śląskiej (2011). W 2007 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. 

      źródło: wikipedia     

Zalia

 

 

Zalia, właśc. Julia Izabella Zarzecka (ur. 29 października 2000 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, kompozytorka i aktorka dubbingowa.

 

Uczęszczała do 21 Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Jerzego Grotowskiego (matura 2019). Uczyła się śpiewu i pisania tekstów na BIMM Institute w Londynie. W 2016 uczestniczyła w programie rozrywkowym Hit, Hit, Hurra! Była członkinią zespołu Blue Jazz. W 2019 wystąpiła w musicalu Les Misérables wystawianym przez Śródmiejski Teatr Muzyczny w Warszawie. 30 listopada 2022 nakładem wytwórni Agora wydała swój debiutancki album studyjny, pt. Kocham i tęsknię. W 2023 była nominowana do nagrody Fryderyka za fonograficzny debiut roku. W 2024 z utworem „Znowu sam” wzięła udział w konkursie o Bursztynowego Słowika w ramach Top of the Top Sopot Festival 2024. W czerwcu 2025 współprowadziła z Tribbsem i Bovską koncert „Debiuty” w ramach 62. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. 

      źródło: wikipedia     

Drupi

 

Drupi, właśc. Giampiero Anelli (ur. 10 sierpnia 1947 w Pawii) – włoski piosenkarz. 

Z zawodu hydraulik, w latach 60. jako nastolatek występował w amatorskich zespołach, naśladujących The Beatles i Adriano Celentano. Karierę solową rozpoczął na początku lat 70. Wystąpił na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1973 z piosenką Vado Via, z którą zajął ostatnie, 32. miejsce. Jednak piosenkę zakupiło wydawnictwo muzyczne Ricordi i w tym samym roku wydało ją na singlu. Piosenka stała się przebojem i była codziennie prezentowana przez Radio Monte Carlo oraz rozgłośnię Europe 1. Francuski oddział RCA Victor wydał płytę, która osiągnęła w ciągu lata 1973 nakład 200 000 sprzedanych egzemplarzy. Wkrótce Drupi zaczął być znany i modny za granicą (mniej we Włoszech). Miesięcznik muzyczny „Musica e Dischi” wybrał Drupiego „piosenkarzem roku 1975”, a jego piosenki prezentowane w telewizyjnym plebiscycie „Festivalbar” zajmowały czołowe miejsca list przebojów. W 1975 piosenka Piccola e fragile, w 1976 roku Due i Sambario, w 1977 Come va, w 1978 Provincia, w 1979 Buona notte, w 1980 Sera. Pod koniec lat 70. cieszył się bardzo dużą popularnością w Polsce, której szczyt przypadł na 1978 rok, kiedy wystąpił na festiwalu w Sopocie z przebojem Sereno é. 6 sierpnia 2013 wydano dwupłytowy album Ho sbagliato secolo. Na pierwszej płycie znajdują się nowe piosenki, natomiast druga to zestaw największych przebojów Drupiego. 

      źródło: wikipedia     

Marek Niedźwiecki

 

Marek Wojciech Niedźwiecki (ur. 24 marca 1954 w Sieradzu) – polski dziennikarz muzyczny, najbardziej znany jako redaktor w Programie III Polskiego Radia w latach 1982–2007 i 2010–2020. 

 We wczesnej młodości grał w szkolnej orkiestrze akordeonistów i brał udział w konkursach recytatorskich i należał do drużyny harcerskiej. W 1973 ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Zduńskiej Woli, a w 1979 – Wydział Budownictwa Politechniki Łódzkiej ze specjalnością w zakresie technologii i organizacji budownictwa. Tuż po rozpoczęciu studiów w 1973 rozpoczął karierę radiową jako redaktor Studenckiego Radia „Żak”, w którym działał do 1981. 1 maja 1978 rozpoczął pracę jako spiker w Radiu Łódź, później został redaktorem Programu I Polskiego Radia, dla którego współprowadził Listę przebojów Studia Gama. 5 kwietnia 1982 rozpoczął stałą pracę w Trójce. 24 kwietnia 1982 zadebiutował jako prowadzący Listę Przebojów Programu Trzeciego. Był pomysłodawcą audycji Top wszech czasów oraz serii płytowej Smooth Jazz Cafe, jak też gospodarzem audycji: Zapraszamy do Trójki, W tonacji Trójki, Markomania, Trzeci do pary, Pół perfekcyjnej płyty, Frutti di Marek i Chillout Cafe. W 1985 i 1986 współprowadził Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. W 1987 występował w programie Magazyn 102. Od 1988 do 1996 prowadził w TVP2 Wzrockową Listę Przebojów. W 1992, 1994 i 1999 ponownie współprowadził MFP w Sopocie, a w 1995 i 1996 współprowadził galę rozdania Fryderyków. W 1998 prowadził program Ulubione kawałki w RTL 7. W późniejszych latach prowadził Listę wszech czasów w MTV Classic, W tonacji Premium na kanale nPremium HD i W tonacji+ w Canal+, a także prowadził Festiwal w Jarocinie. 31 lipca 2007 odszedł z Trójki, a w styczniu 2008 rozpoczął pracę w Radiu Złote Przeboje, dla którego prowadził Listę przebojów Marka Niedźwieckiego oraz audycje Złote, słodsze, najsłodsze i Top wszech czasów. 1 kwietnia 2010 wrócił do pracy w Trójce, ponownie podejmując się współprowadzenia Listy przebojów Programu Trzeciego, a także audycji: Markomania, LP Trójka, W tonacji Trójki, Do południa i ABC Listy. W 2010 prowadził także Muzyczną Jedynkę w Programie I PR. 1 kwietnia 2012 z okazji 50-lecia Trójki współprowadził główne wydanie Wiadomości. Jest jednym z bohaterów „Ballady o Baronie, Niedźwiedziu i Czarnej Helenie” nagranej przez Artura Andrusa z okazji 1500. wydania Listy przebojów Programu Trzeciego. Po odejściu z Trójki w maju 2020 został jednym z założycieli i dziennikarzy internetowego Radia 357. Okazjonalnie współpracuje z prasą jako autor artykułów w „Non Stop”, „Tylko Rock”, „Playboyu”, „Machinie” i innych czasopismach. 

      źródło: wikipedia      

Małgorzata Rozenek - Majdan

 

Małgorzata Anna Rozenek-Majdan  z domu Kostrzewska (ur. 1 czerwca 1978 w Warszawie) – polska prezenterka telewizyjna, celebrytka, pisarka, aktorka niezawodowa, osobowość telewizyjna i działaczka społeczna. Z wykształcenia prawniczka. 

 

W 2007 wystąpiła gościnnie w programie Zacisze gwiazd na antenie TVP. Występowała jako gość w programach Polsat Café: Kobieta Cafe (2010) i Zrozumieć kobietę (2012). Od 2012 jest związana zawodowo z Grupą TVN. W latach 2012–2014 prowadziła program Perfekcyjna pani domu, a na kanwie programu wydała (nakładem Wydawnictwa Pascal) kilka poradników: Perfekcyjna pani domu. Poradnik (2013). Perfekcyjny ogród. Poradnik (2014), Perfekcyjny rok z perfekcyjną panią domu (2014), Jak dbać o siebie perfekcyjnie (2015), Perfekcyjny organizer (2016), Perfekcyjne maniery (2016) i Perfekcyjny ślub (2017). Kontynuuje współpracę z TVN jako: jurorka w reality show Bitwa o dom (2013–2014), uczestniczka (wraz z Radosławem Majdanem) programów typu reality show: Azja Express (2016) i Iron Majdan (2018), prowadząca programy: Piekielny hotel (2015) i Projekt Lady (2016–2021), współprowadząca Dzień dobry TVN (2022–2023) oraz gościnnie modelka i jurorka w programie Project Runway (2014, 2015). W 2024 była uczestniczką programu Pokonaj mnie, jeśli potrafisz. Prowadziła również programy realizowane dla TVN Style: W dobrym stylu (2016), Warsztat urody (2018) i Poczuj się jak Małgosia Rozenek (2019) oraz była bohaterką programu Rozenek cudnie chudnie (2021). Dla kanału Discovery Life prowadziła reportaż In vitro. Nauka czy cud (2020) oraz cykl dokumentalny In vitro. Nauka czy cud 2 (2022). W 2025 dla TVN7 prowadziła trzecią edycję reality show Królowa przetrwania oraz program Bez kompleksów. Wydała dwie książki nakładem Wydawnictwa Prószyński Media: In vitro. Rozmowy intymne (2019) i Świadoma mama. Praktyczna wiedza i porady (2020). W 2022 wraz z politykami Koalicji Obywatelskiej i lekarzami zainaugurowała zbiórkę podpisów pod Obywatelskim Projektem Ustawy, którego za zadaniem jest m.in. przywrócenie refundacji in vitro przez państwo; w ramach tej działalności została także wiceprzewodniczącą Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Tak dla in vitro”. 15 czerwca 2023 wygłosiła w Sejmie przemówienie na temat in vitro. W 2025 prowadziła dla Gazeta.pl podcast wideo zatytułowany Z bliska, w którym przeprowadzała wywiady z osobami publicznymi.  

      źródło: wikipedia      

Jerzy Mielewski

 

 

Jerzy Mielewski (ur. 27 października 1980) – polski dziennikarz sportowy, komentator sportowy Polsatu, Polsatu Sport. 

Od 2002 pracuje w redakcji sportowej Polsatu. Jest współautorem i prowadzącym programu o siatkówce Punkt, Set, Mecz oraz programu dotyczącego mistrzostw świata w siatkówce Polska 2014. Komentuje głównie mecze siatkówki w Polsacie Sport i Polsacie Sport Extra, prowadzi także serwisy sportowe. W 2017 prowadził naukowe talent-show w telewizji Polsat The Brain. Genialny umysł, a obecnie jest jednym z prowadzących program Ninja Warrior Polska. Od 2020 roku jest także prowadzącym gali Nagród Bukmacherskich, która związana jest z Legalnymi Bukmacherami. W 2019, 2020 i 2021 otrzymał Telekamerę w kategorii – osobowość sport, a w 2022 Złotą Telekamerę. Podczas Gali Polskiej Ligi Siatkówki 2025 został wybrany Dziennikarzem sezonu 2024/2025 PlusLigi.  

      źródło: wikipedia      

Kasia Cerekwicka

Kasia Cerekwicka, właśc. Katarzyna Elżbieta Cerekwicka (ur. 17 marca 1980 w Koszalinie) – polska piosenkarka i autorka tekstów. 

W 1997 za interpretację piosenki Ewy Bem „Wyszłam za mąż, zaraz wracam” zdobyła pierwsze miejsce w jednym z odcinków programu Szansa na sukces, po czym zwyciężyła w koncercie finałowym programu przygotowywanym w Sali Kongresowej w Warszawie. Nagrodą za wygraną był udział w koncercie „Debiutów” podczas 34. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1998 wzięła udział w koncercie w Sali Kongresowej z okazji jubileuszu pięciolecia Szansy…, śpiewając u boku Violetty Villas oraz laureatek programu piosenkę „Śpiewać każdy może”. Występowała w zespole towarzyszącym Edycie Górniak. W marcu 1999 podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Sony Music Entertainment Poland, pod której szyldem w 2000 wydała debiutancki album pt. Mozaika. Ogólnopolską popularność przyniosła jej piosenka „Na kolana”, z którą zajęła drugie miejsce w koncercie Piosenka dla Europy 2006 oraz za którą otrzymała Superjedynkę w kategorii „Przebój roku 2006” na 43. KFPP w Opolu. Utworem promowała album pt. Feniks, na którym umieściła także single: „Ostatnia szansa” i „Potrafię kochać”. Wiosną 2007 uczestniczyła w piątej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W październiku 2007 wydała trzeci album studyjny pt. Pokój 203, który promowała utworami: „Zostań” i „S.O.S.”. W listopadzie zaprezentowała singel „Żyj intensywnie”, który w zamyśle promował reedycję płyty Pokój 203. W 2010 wydała utwór „Wszystko czego chcę od ciebie”, którym zapowiadała album pt. Fe-Male wydany 31 maja 2010. W tym samym roku wzięła udział w nagraniu utworu „Muzyki moc” stworzonego z okazji 10-lecia stacji Viva Polska. Była nominowana do nagrody Viva Comet 2010 w kategorii Artysta 10-lecia. Nagrała cover utworu Hanny Banaszak „Żegnaj kotku” na potrzeby ścieżki dźwiękowej do Śniadanie do łóżka. W 2011 nagrała partie wokalne dla Glorii, jednej z głównych bohaterek filmu animowanego Happy Feet: Tupot małych stóp 2, a także została jurorką w programie Viva Polska Hot or Not. Wiosną 2015 uczestniczyła w trzeciej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. 26 maja 2015 wydała album pt. Między słowami. Wydawnictwo promowała tytułowym singlem, a także piosenkami: „Puls” (duet z Grzegorzem Hyżym) i „Szczęście”. „Między słowami” i „Szczęście” notowane były na liście najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych AirPlay – Top, kolejno na 17. i 16. miejscu. W listopadzie 2016 wydała album z kolędami zatytułowany Kolędy. W lutym 2017 wydała singiel „Bez Ciebie”, którym zwiastowała swój siódmy album studyjny. 15 września 2017 podczas koncertu Debiuty w ramach 54. KFPP w Opolu zagrała recital z okazji 20 lat pracy artystycznej. Kolejnego dnia festiwalowego wygrała konkurs „Premiery” z utworem „Bez ciebie” i zdobyła Nagrodę im. Karola Musioła, a także nagrodę ZAiKS-u za najlepszy tekst do „Bez ciebie” wspólnie z Romanem Szczepankiem i Anną Dąbrowską. W 2018 zagrała samą siebie w filmie Patryka Vegi Kobiety mafii. 18 września 2020 wydała album pt. Pod skórą, który promowała singlem „Nigdy”. 

      źródło: wikipedia      

Lost Frequencies

 

 

Lost Frequencies, właśc. Felix De Laet (ur. 30 listopada 1993 w Brukseli) – belgijski producent muzyczny i muzyk, wykonujący muzykę z pogranicza elektroniki, electro, dance-popu, edm i house'u. 

 

W 2011 zaczął tworzyć swoje pierwsze nagrania, zaś jego pierwszym remiksem była przeróbka utworu „Crushcrushcrush” zespołu Paramore, którą wysłał kilku wytwórniom muzycznym, jednak nie otrzymał żadnych odpowiedzi. Pod koniec października 2014 pod pseudonimem Lost Frequencies opublikował swój remiks piosenki „Are You with Me” amerykańskiego piosenkarza muzyki country Eastona Corbina. Singel dotarł do pierwszego miejsca belgijskiej listy przebojów, zaś w ciągu kolejnych miesięcy dotarł do czołówki notowań m.in. w Austrii, Szwajcarii, Szwecji, Australii, Wielkiej Brytanii i Polsce. W listopadzie 2014 współtworzył utwór „Eagle Eyes” wraz z niemieckim producentem muzycznym Felixem Jaehnem oraz piosenkarką Linying. W kwietniu 2015 wyprodukował singel „Run” dla belgijskiej piosenkarki Emmy Bale. W lipcu wydał swój drugi singiel – „Reality”, w którym gościnnie zaśpiewał Janieck Devy. W 2017 zapowiedział pracę nad materiałem na drugą płytę. W 2018 wydała dwa utwory: „Melody”, do którego teledysk w serwisie YouTube osiągnął ponad 130 mln wyświetleń, oraz „Like I Love You”, który ma blisko 60 mln wyświetleń. W 2019 wydał album pt. Alive and Feeling Fine. W 2020 zajął 21. miejsce w plebiscycie „DJ MagTop 100 DJ's”. W 2021 r. rozpoczął współpracę z wytwórnią muzyczną Sony Music, z którą nagrał singiel „Rise”. Utwór ten miał swoją premierę 19 marca tego właśnie roku.  

      źródło: wikipedia      

Ewa Gawryluk

 

Ewa Anna Gawryluk (ur. 13 grudnia 1967 w Miastku) – polska aktorka filmowa i teatralna. 

Zadebiutowała rolą w filmie Wiatraki z Ranley (1989). Jako aktorka teatralna zadebiutowała po ukończeniu studiów w 1992 rolą Vicki w sztuce Michaela Frayna Czego nie widać w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Popularność przyniosła jej rola Ewy Nowak-Hoffer w serialu TVN Na Wspólnej, w którym gra od 2003. Zagrała Beatę, główną rolę żeńską w filmie Olafa Lubaszenki Sztos 2 (2011). Wystąpiła także w epizodycznych rolach w serialach: Niania (2006), Grzeszni i bogaci (2009), Hotel 52 (2011), Ojciec Mateusz (2013), Komisarz Alex (2014) i Na dobre i na złe (2014). Od 2015 gra Ewę Nowak w serialu Pierwsza miłość w telewizji Polsat. Była zastępcą prezesa zarządu Stowarzyszenia Aktorów Filmowych i Telewizyjnych (SAFT) w kadencji 2005–2009. Wybrana filmografia: 1992: Żegnaj, Rockefeller jako Tamara / 1993: Goodbye Rockefeller jako Tamara / 1995: Matki, żony i kochanki jako Ewa / 1997–1998: Z pianką czy bez jako Beata / od 2003: Na Wspólnej jako Ewa Nowak-Hoffer / od 2015: Pierwsza miłość jako Ewa Nowak / 2018: Podatek od miłości jako matka Klary / 2018–2019: O mnie się nie martw jako Iwona. 

      źródło: wikipedia      

Jacek Krzynówek

 

Jacek Kamil Krzynówek (ur. 15 maja 1976 w Kamieńsku) – polski piłkarz, który występował na pozycji pomocnika, reprezentant Polski. Wystąpił w 96 spotkaniach reprezentacji Polski, zdobywając 15 bramek. Był uczestnikiem turniejów finałowych mistrzostw świata w 2002 i w 2006 oraz Mistrzostw Europy w 2008, rozegrał na tych turniejach łącznie 9 meczów – jest jedynym zawodnikiem reprezentacji, który tego dokonał. Należy do Klubu Wybitnego Reprezentanta. Dwukrotnie wybierany był piłkarzem roku w plebiscycie „Piłki Nożnej” (2003, 2004). 

Karierę piłkarską rozpoczął w LZS Chrzanowice. Następnie w 1994 trafił do RKS Radomsko. W sezonie 1997/1998 awansował z drużyną z Bełchatowa do ekstraklasy. Jeszcze jako zawodnik GKS Bełchatów zadebiutował w reprezentacji Polski, 10 listopada 1998 w meczu ze Słowacją wygranym 3:1. W 1999 przeniósł się do 1. FC Nürnberg występującego w 2. Bundeslidze. Do drużyny narodowej powrócił na początku 2000, po objęciu funkcji selekcjonera przez Jerzego Engela, stając się wkrótce jednym z podstawowych zawodników drużyny, która wywalczyła awans w eliminacjach do Mistrzostw Świata w 2002. W 2002 przyczynił się do awansu 1. FC Nürnberg do 1. Bundesligi, został uznany za najlepszego lewoskrzydłowego 2. Bundesligi, a z reprezentacją Polski pojechał na Mundial w Korei Południowej i Japonii. W 2004 przeszedł do czołowej drużyny 1. Bundesligi – Bayeru 04 Leverkusen. Po nieudanym sezonie 2005/06 przeszedł do VfL Wolfsburg. 2 lutego 2009 Krzynówek przeszedł do Hannover 96, zawierając z tym klubem kontrakt obowiązujący do końca lipca 2010. W ostatnim swoim oficjalnym meczu wystąpił w listopadzie 2009 roku przeciwko Bayernowi Monachium. 15 sierpnia 2011 roku piłkarz oficjalnie ogłosił koniec kariery piłkarskiej. Pożegnalny mecz rozegrał 11 maja 2012 roku w Radomsku. 

      źródło: wikipedia      

Katy Perry

 

 

Katy Perry, właśc. Katheryn Elizabeth Hudson (ur. 25 października 1984 w Santa Barbara) – amerykańska piosenkarka muzyki pop, autorka tekstów, aktorka, producentka muzyczna, businesswoman, filantropka oraz ambasadorka dobrej woli UNICEF. 

 Swój pierwszy album, zatytułowany Katy Hudson, wydała w wytwórni Red Hill Records i zawarła na nim piosenki utrzymane w stylu gospel. Postanowiła zmienić później swój pseudonim, ponieważ „Katy Hudson” wiązało się z nazwiskiem amerykańskiej aktorki Kate Hudson. „Perry” było panieńskim nazwiskiem jej matki. W 2004 roku została wokalistką zespołu producenckiego The Matrix, który pracował wcześniej m.in. z Avril Lavigne i Britney Spears. Zaczęła równocześnie pracę nad własnym albumem, współpracując z Glenem Ballardem, producentem sławnego debiutu Alanis Morissette pt. Jagged Little Pill. Jeden z jej utworów, „Simple”, został nagrany jako część ścieżki dźwiękowej do filmu Stowarzyszenie wędrujących dżinsów z 2005 roku. W maju 2008 wydano singel „I Kissed a Girl”, który stał się numerem 1 w 30 krajach na całym świecie i jednym z największych przebojów 2008 roku. Latem ukazał się album One of the Boys. W 2009 roku wokalistka była nominowana do nagrody Grammy. W tym samym roku zaśpiewała w piosenkach innych wokalistów: nagrała duet z amerykańskim zespołem 3OH!3, a także przebój „If We Ever Meet Again” z Timbalandem.W 2010 roku Katy Perry ukończyła pracę nad kolejnym albumem, Teenage Dream. 27 marca 2012 roku Katy Perry wydała reedycję drugiego albumu pt. Teenage Dream: The Complete Confection. 3 sierpnia 2012 roku miała miejsce polska premiera filmu Madagaskar 3, w którym została zamieszczona jej piosenka pt. „Firework”. Artystka została nazwana kobietą roku 2012 według magazynu Billboard. W tym samym roku, w ramach współpracy z Electronic Arts, pomagała przy wydaniu dodatku do gry komputerowej The Sims 3 – Zostań Gwiazdą i Słodkie niespodzianki Katy Perry.Artystka współpracowała razem z Bonnie McKee przy singlu „Oh La La” Britney Spears, który promował ścieżkę dźwiękową do filmu Smerfy 2. 29 lipca ogłoszono, że nowy album nazywać się będzie Prism i jego premiera nastąpi 22 października 2013 roku. 24 lutego 2015 roku Katy Perry wystąpiła w Kraków Arenie, gdzie przybyło 17 tysięcy ludzi. 1 lutego 2015 roku wraz z Lennym Kravitzem i Missy Elliott wystąpiła w czasie przerwy finału Super Bowl XLIX (SuperBowl Halftime Show). 9 czerwca 2017 wydana została nowa płyta studyjna piosenkarki zatytułowana Witness. 28 sierpnia 2017 roku poprowadziła galę MTV Video Music Awards 2017. W marcu 2018 roku Perry dołączyła do jury programu American Idol w jego szesnastym sezonie. 14 lutego 2019 roku Katy wraz z Zeddem wydała utwór „365” oraz teledysk do niego. Utwór zaśpiewała na żywo podczas występu Zedda na Coachelli 12 kwietnia 2019 roku. 5 marca 2020 piosenkarka wydała singiel „Never Worn White”, ogłaszając tym samym, że jest w ciąży z Orlando Bloomem. 15 maja 2020 roku Katy opublikowała pierwszy singiel „Daisies”, zapowiadający jej szósty album studyjny. Album zatytułowany Smile ukazał się 28 sierpnia 2020 roku. W styczniu 2021 Perry zaśpiewała „Firework” na koncercie inauguracyjnym prezydentury Joe Bidena. W maju ukazał się jej utwór „Electric”, nagrany z okazji 25-lecia marki Pokémon. W grudniu 2021 rozpoczęła się jej rezydentura Play w Resorts World w Las Vegas. W maju 2023 wystąpiła na koncercie koronacyjnym Karola III. W lutym 2024 roku Perry ogłosiła odejście z programu American Idol po zakończeniu 22. sezonu, by skupić się na nowym albumie. Album 143 ukazał się 20 września 2024 roku. Z okazji premiery albumu wystąpiła na festiwalu Rock in Rio oraz podczas finału AFL w Australii. Otrzymała także nagrodę im. Michaela Jacksona za całokształt twórczości na gali MTV VMA. 27 lutego 2025 roku ogłoszono, że Perry zostanie częścią załogi misji NS-31 organizowanej przez prywatną firmę Blue Origin, wraz z Amandą Nguyen, Aishą Bowe, Kerianne Flynn, Gayle King i Lauren Sánchez. Był to pierwszy załogowy lot kosmiczny z wyłącznym udziałem kobiet od czasu lotu Walentiny Tierieszkowej w ramach misji Wostok 6 przeprowadzonej w 1963 roku. Start misji miał miejsce 14 kwietnia 2025 roku i odbył się za pomocą rakiety New Shepard. W 2025 roku, w ramach promocji albumu, Katy wyruszy w swoją piątą trasę koncertową The Lifetimes Tour. Wystąpi również w Polsce, 28 października w Tauron Arenie w Krakowie. 

źródło: wikipedia      

Edyta Herbuś

Edyta Herbuś (ur. 26 lutego 1981 w Kielcach) – polska tancerka, aktorka, prezenterka telewizyjna i osobowość telewizyjna. Trzykrotna mistrzyni Polski formacji tanecznych. Dwukrotna zdobywczyni pucharu Polski formacji tanecznych. Półfinalistka drugiej i czwartej edycji programu Taniec z gwiazdami (2005, 2006). Zwyciężczyni (z Marcinem Mroczkiem) 2. Konkursu Tańca Eurowizji (2008).

 W wieku dziewięciu lat zaczęła uczęszczać do szkoły tańca Step by Step w Kielcach. Reprezentuje najwyższą, międzynarodową klasę „S” w tańcach latynoamerykańskich. Jest finalistką Mistrzostw Polski, Europy i świata w tańcu nowoczesnym, trzykrotną Mistrzynią Polski Formacji Tanecznych, dwukrotną zdobywczynią Pucharu Polski Formacji Tanecznych i wicemistrzynią Polski w tańcach latynoamerykańskich. Brała udział jako trenerka tańca w dwóch edycjach programu telewizyjnego Taniec z gwiazdami, w których partnerowała aktorom: Jakubowi Wesołowskiemu (2005) i Marcinowi Mroczkowi (2006). W 2008 w parze z Mroczkiem wygrała drugi Konkurs Tańca Eurowizji. Była jurorką w programach rozrywkowych: Królowie Densfloru (2010) i World of Dance Polska (2018). Jest choreografką przy produkcjach filmowych i spektaklach. W latach 2010–2017 tańczyła w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie; wystąpiła w spektaklach operowych: Traviata, Turandot, Latający Holender, Powder Her Face i Salome.Po zagraniu niewielkich ról w Plebanii (2003) i Kryminalnych (2004) wcieliła się w Urszulę, dziewczynę Igora Nowaka (Jakub Wesołowski) w serialu Na Wspólnej (2006–2007). Następnie zagrała Zuzannę Karaś w Tylko miłość (2007–2009), dwulicową Anetę Walińską w Samym życiu (2009–2010) i Martę Orłowską w Klanie (2010–2017). Grała Sylwię Konecką w serialu Pierwsza miłość (2017–2022). W 2025 dołączyła do obsady serialu Przyjaciółki, w którym wciela się w Gabi. 30 maja 2015 zadebiutowała w głównej roli podczas premiery spektaklu Diwa. Użyczyła głosu Królewnie Śnieżce w polskiej wersji językowej filmu animowanego 7 krasnoludków: Las to za mało – historia jeszcze prawdziwsza (2006), Frani w Wyspie dinozaura (2006) i Basi w Księżniczce i smoku (2018).W 2007 uczestniczyła w programie rozrywkowym Polsatu Jak oni śpiewają i prowadziła programy: W rytmie MTV (2006–2007), You Can Dance. Nowa generacja (2023) i Tańcząca ze światem (2023). Jesienią 2025 będzie brała udział w 22. edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo. 

źródło: wikipedia      

Maciej Stuhr

Maciej Jerzy Stuhr (ur. 23 czerwca 1975 w Krakowie) – polski aktor, reżyser i scenarzysta filmowy i teatralny, felietonista, konferansjer, psycholog, wykładowca akademicki.

Zadebiutował w 1988 rolą Piotrka w filmie Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog X. W kolejnych latach udzielał się na scenie kabaretowej, był aktorem Kabaretu Artura I i założonego przez siebie kabaretu Po Żarcie. Uznanie widzów i popularność zdobył dzięki kreacji Aleksa w filmie Fuks w reż. Macieja Dutkiewicza. Do najważniejszych ról w jego aktorskiej karierze należą występy w filmach: Chłopaki nie płaczą, Poranek kojota, 33 sceny z życia, Listy do M., Pokłosie, Obława, Planeta singli, Czerwony kapitan i Sala samobójców. Hejter oraz w serialach: Glina, Bez tajemnic, Belfer, Diagnoza i Szadź. W latach 2004–2008 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, od 2008 występuje w Nowym Teatrze w Warszawie. Z dubbingu został zapamiętany jako Kuzco z Nowych szat króla, Hector Rivera z Coco i Timon z Króla lwa oraz tytułowi bohaterowie filmów Kurczak Mały, Gnomeo i Julia, Pokémon: Detektyw Pikachu i Roman barbarzyńca, a także gry komputerowej Szymek czarodziej. Uhonorowany tytułem Mistrza Mowy Polskiej. Laureat Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego za rolę w 33 scenach z życia i dwóch Orłów za pierwszoplanowe role w filmach Pokłosie i Powrót do tamtych dni, jak też dwóch Róż Gali i Węża. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Prowadzi czynnie działalność charytatywną, angażuje się w liczne akcje społeczne.Jest synem aktora Jerzego Stuhra i skrzypaczki Barbary Kóski. 

źródło: wikipedia      

Marcin Karpiński

 Marcin Karpiński (ur. 10 stycznia 1973 w Zgierzu) – polski polityk, prawnik, rolnik i samorządowiec, senator XI kadencji. 

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W 1998 został wybrany do rady powiatu zgierskiego. Mandat utrzymywał następnie w wyborach samorządowych w 2002, 2006 oraz 2010. Pełnił funkcje wiceprzewodniczącego rady i przewodniczącego klubu radnych SLD. W 2001 został powołany na urząd wicestarosty, który sprawował do 2002. Powrócił na to stanowisko w 2006, utrzymał je następnie w 2010, sprawując urząd do 2014. W wyborach do rady powiatu w tymże roku nie uzyskał reelekcji. Powrócił natomiast do tego gremium w 2018. Bez powodzenia kandydował z ramienia SLD do Senatu w 2005 oraz do Sejmu w 2007, 2015 i 2019. W wyborach parlamentarnych w 2023 był kandydatem paktu senackiego z ramienia Nowej Lewicy w okręgu nr 26. Uzyskał mandat senatora XI kadencji, otrzymując 98 107 głosów. 

źródło: wikipedia      

In-Grid

In-Grid, właśc. Ingrid Alberini (ur. 11 września 1978 w Guastalli) – włoska piosenkarka wykonująca muzykę pop i dance głównie w języku francuskim, ale także angielskim. 

Działalność artystyczną rozpoczęła od nawiązania współpracy z włoskim duetem producentów: Alfredem „Larrym” Pignagnoli i Marco Soncinim. Zadebiutowała w lipcu 2002 singlem „Tu es foutu”, który osiągnął sukces komercyjny. Następnie wydała single „In-Tango” i „Shock”, którymi promowała swój album pt. Rendez-Vous z 2003. Dużą popularnością cieszy się szczególnie w Polsce, gdzie w 2003 była muzycznym gościem reality show Bar w telewizji Polsat, a w 2004 wystąpiła podczas polskich eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji. W 2004 wydała album pt. La vie en rose, na którym umieściła standardy francuskiej muzyki popularnej zaaranżowane w stylistyce dance. Wróciła do Polski, występując podczas koncertu „Viva la France” na festiwalu w Sopocie. W 2005 wydała album pt. Voilà !, który promowała przebojem „Mama mia”. W 2006 była jedną z jurorek Sopot Festivalu. Pod koniec listopada 2007 do radia trafiła piosenka „I Love”, którą nagrała w duecie ze Stachurskym i którą wykonała z piosenkarzem jako gość muzyczny w programie Piosenka dla Europy 2008.W kwietniu 2009 wydała singiel „Le Dragueur”, którym zapowiadała album pt. Passion. Latem zajęła z tą piosenką czwarte miejsce w konkursie na zagraniczny hit lata podczas Sopot Hit Festiwal 2009. W 2011 wydała album pt. Lounge Musique zawierający muzykę chilloutową oraz wystąpiła jako gość specjalny w jednym z odcinków rumuńskiej wersji programu X Factor. We wrześniu 2012 wydała singiel „La Trompette”, który nagrała we współpracy z Garym Caosem i Rico Bernasconim.

źródło: wikipedia      

Paweł Wawrzecki

Paweł Wawrzecki (ur. 12 lutego 1950 w Warszawie) – polski aktor filmowy oraz teatralny, prezenter telewizyjny i artysta kabaretowy. Najbardziej znany z ról w serialach telewizyjnych: Złotopolscy, Graczykowie, Graczykowie, czyli Buła i spóła, Daleko od noszy oraz Kowalscy kontra Kowalscy. 

Jego ekranowym debiutem była rola w filmowej adaptacji Mazepy Gustawa Holoubka (1975). Zagrał Jeremiego w filmie Akcja pod Arsenałem Jana Łomnickiego (1977) i Pawła w filmie Spirala Krzysztofa Zanussiego (1978), a w 1980 roku zagrał epizod w komedii Stanisława Barei Miś. W 1998 roku dostał jedną z głównych ról w telenoweli Złotopolscy, w której kreował postać Wiesława Gabriela, syna Eleonory, komendanta posterunku policji na Dworcu Centralnym w Warszawie, za którą był trzykrotnie nominowany do Telekamer (1999, 2004 i 2005). W 1999 roku związał się z kolejną produkcją, serialem komediowym Graczykowie (później przemianowanym na Graczykowie, czyli Buła i spóła), gdzie przez dwa lata grał jedną z głównych ról Romana „Bułę” Bułkowskiego. W międzyczasie zagrał w komedii romantycznej Zakochani (2000) Piotra Wereśniaka z Magdaleną Cielecką i Bartoszem Opanią. W latach 2001–2003 grał jedną z głównych ról doktora Kidlera w sitcomie Szpital na perypetiach, od 2003 roku znanym jako Daleko od noszy. Od 2021 roku grał Zenona Kowalskiego w serialu Polsatu pt. Kowalscy kontra Kowalscy. W 2002 roku został laureatem nagrody dla Najlepszego Aktora Komediowego, wręczonej podczas III Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście.  

źródło: wikipedia      

Fisz

 

Fisz, właśc. Bartosz Waglewski (ur. 19 marca 1978 w Warszawie) – polski muzyk, kompozytor, wokalista i instrumentalista, a także producent muzyczny. Pisze teksty, zwykle oparte na zabawie słowem. Zajmuje się także malarstwem. Członek zespołów Tworzywo Sztuczne, Bassisters Orchestra, Kim Nowak oraz radiowej orkiestry The Redaktors. Wraz z ojcem – Wojciechem Waglewskim – prowadził audycję „Magiel Wagli” w Programie Trzecim Polskiego Radia, a aktualnie audycję „Wagle” w internetowym Radiu Nowy Świat. W 2011 roku Waglewski został sklasyfikowany na 22. miejscu listy 30 najlepszych polskich raperów według magazynu Machina. Jest synem muzyka Wojciecha Waglewskiego i starszym bratem Piotra Waglewskiego.

 

Styl Fisza nie mieści się w jednym gatunku muzycznym. Na początku był członkiem hip-hopowego warszawskiego zespołu RHX. Na pierwszym solowym albumie, Polepione dźwięki (2000), nadal ocierał się o hip-hop; wskazywano na jego inspiracje twórczością Mos Defa. Rok później ukazał się kolejny album Fisza zatytułowany Na wylot. W 2002 roku jako pierwszy artysta hip-hopowy wystąpił w Muzycznym Studio Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej. Później rozpoczął eksperymenty muzyczne między innymi z jazzem na płycie F3, by wrócić do swoich hiphopowych korzeni na płycie Piątek 13.  Fisz zdobył 8 nominacji do Nagrody Akademii Fonograficznej Fryderyk. W 2001 roku kolejna nominacja album roku hip hop („Na wylot”). W 2003 Fisz i Emade jako Tworzywo Sztuczne zostali nominowani w kategorii album roku muzyka klubowa („F3”). Tworzywo Sztuczne zdobyło nominację do Fryderyka 2004 za album roku muzyka alternatywna („Wielki Ciężki Słoń”). W 2006 roku Fisz razem z bratem Emade otrzymał dwie nominacje do Fryderyków – album roku hip hop / r&b (Piątek 13) i grupa roku (FiszEmade). Fisz zdobył nagrodę Machiner 2000 w kategorii „Płyta niszowa” oraz za sprawą Pawła Sito, wówczas szefa Radiostacji, nominację do „Paszportu Polityki” w kategorii „Jazz, Rock, Pop, Estrada”. „Polepione dźwięki” wybrane zostały polską płytą roku 2000 przez redakcję pisma „Fluid”. Hiphopowy miesięcznik „Klan” nazwał Fisza „najlepszym / najważniejszym wykonawcą polskim 2001”, jego brata Emade „najlepszym / najważniejszym producentem polskim 2001” a video do singla „Tajemnica” – „najlepszym klipem polskim 2001”. W kwietniu 2005 roku cała trójka – Fisz, Emade oraz ich ojciec Wojciech Waglewski – otrzymała wspólnie (obok 4 innych wyróżnionych) „Fenomen”, nagrodę tygodnika „Przekrój”. W styczniu 2007 otrzymał razem z Emade Paszport „Polityki” w kategorii pop-rock-estrada za (jak napisano w uzasadnieniu): „twórcze poszukiwania i wyznaczanie standardów na krajowej scenie, nową definicję hip-hopu i konsekwentny kurs pod prąd”. Fisz Emade otrzymali również nominację do nagrody Asy Empiku w kategorii najlepszy album hip hop 2006 za „Piątek 13". W 2012 roku wraz z Emade uzyskał nominację do Fryderyka za album Zwierzę bez nogi w kategoriach Album roku hip-hop/reggae/R&B i Najlepsza oprawa graficzna albumu. 

źródło: wikipedia      

Ewa Bem

 

 

 

Ewa Maria Bem-Sibilska (ur. 23 lutego 1951 w Warszawie) – polska wokalistka jazzowa, wykonująca także muzykę pop oraz blues, autorka tekstów piosenek. Uznawana za jedną z najpopularniejszych wokalistek jazzowych w Polsce, nazywana „pierwszą damą polskiego jazzu”. Do historii piosenki jazzowej i rozrywkowej weszły jej wykonania utworów: „Żyj kolorowo”, „Moje serce to jest muzyk”, „Pomidory”, „Gram o wszystko” czy „Wyszłam za mąż, zaraz wracam”. Współpracowała z czołówką muzyków jazzowych, takimi jak Andrzej Jagodziński, Marek Bliziński czy Jan Ptaszyn Wróblewski, poza tym występowała także z grupami Big Warsaw Band, Alex Band i Górny Orchestra. Koncertowała w Polsce i na całym świecie, m.in. na Kubie, w Indiach, państwach skandynawskich, Czechosłowacji, państwach Europy Zachodniej oraz USA.  

 

Karierę artystyczną rozpoczęła w 1969 w Grupie Bluesowej Stodoła. W 1970 wystąpiła z kwartetem Zbigniewa Seiferta na festiwalu Jazz Jamboree w ramach koncertu „Nowe twarze w polskim Jazzie”. W tym samym roku została wokalistką zespołu Bemibek (potem nazwa została zmieniona na Bemibem). Z zespołem wypromowała przeboje takie jak: „Kolorowe lato”, „Sprzedaj mnie wiatrowi” czy „Podaruj mi trochę słońca”. Po rozpadzie grupy w 1974 rozpoczęła karierę solową. W czerwcu 1975 z utworem „Miłość jest jak niedziela” wystąpiła w koncercie „Premier” na 13. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, ponadto odebrała nagrodę za interpretację za wykonanie piosenki „Kolega Maj”. W latach 1983–1984 i 1986–1987 została okrzyknięta wokalistką roku w plebiscycie „Jazz Forum”. W lipcu 1986 za wykonanie utworu „Gram o wszystko” otrzymała wyróżnienie na 23. KFPP w Opolu. W 1995 przerwała karierę, koncentrując się na życiu rodzinnym. W 1997 powróciła na rynek fonograficzny albumem pt. Bright Ella’s Memorial, za który odebrała Fryderyka za Najlepszy album jazzowy. W 2000 świętowała 30-lecie pracy artystycznej występem z kompilacją swoich największych hitów na 37. KFPP w Opolu. Rok później wydała album Mówię tak, myślę nie, za który otrzymała Fryderyka w kategorii Album roku – pop, ponadto odebrała statuetkę dla wokalistki roku.  W latach 2000–2003 była przewodniczącą jury w programie TVN Droga do gwiazd. W 2007 wydała album pt. Kakadu, za który rok później odebrała status złotej płyty. W 2008 otrzymała Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 19 sierpnia wystąpiła w koncercie TVN24 #Nasze20Lecie w ramach Top of the Top Sopot Festival 2021, a 18 października wydaniem utworu „Wyrzeźbiłam twoją twarz w powietrzu” zapowiedziała album koncertowy pt. Live. 

źródło: wikipedia