źródło: wikipedia
29 grudnia 2025
Nick Sinckler
24 grudnia 2025
Marian Dziędziel
Marian Dziędziel (ur. 5 sierpnia 1947 w Gołkowicach) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny.
Studiował z Jerzym Trelą, Mikołajem Grabowskim, Leszkiem Teleszyńskim, Henrykiem Talarem i Jerzym Fedorowiczem. Krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną ukończył w 1969. W 1968 debiutował w produkcji telewizyjnej w epizodycznej roli w Stawce większej niż życie. W 1969 dołączył do zespołu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Występował w kabarecie Piwnica pod Baranami. Należał do prowadzących Telewizyjny koncert życzeń. Za rolę w Weselu został wyróżniony nagrodą za najlepszą rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz Polską Nagrodą Filmową. Występ w Krecie przyniósł mu natomiast nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na FPFF. Otrzymał także m.in. Złotą Kaczkę czasopisma „Film” (2010). W 2013, za wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i teatralnej, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1983 został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Otrzymał Srebrny (2012) i Złoty (2025) Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony tytułem honorowego obywatela gminy Godów. W 2012 ukazała się książka Marian Dziędziel Dariusza Domańskiego, stanowiąca wywiad rzekę z aktorem.
Wybrana filmografia: Stawka większa niż życie (1968) jako Polak / Sól ziemi czarnej (1969) jako powstaniec / Grzeszny żywot Franciszka Buły (1980) jako ojciec Buły / Mów mi Rockefeller (1990) / Życie za życie. Maksymilian Kolbe (1991) jako więzień – tłumacz w Auschwitz / Pianista (2002) jako Polak na budowie / Vinci (2004) jako Helmut / Mój Nikifor (2004) jako pszczelarz Budnik / Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) jako kolega Adasia z „Jutrzenki” / Dom zły (2009) jako Zdzisław Dziabas / Pokaż, kotku, co masz w środku (2011) jako Stanisław Zientara, ojciec Andrzeja i Zygmunta / Drogówka (2013) jako Gołąb / Kamienie na szaniec (2014) jako Ślązak / Prawo Agaty (2014) jako dróżnik Wiesław Pietroń / Pod Mocnym Aniołem (2014) jako „Król Cukru” / Kubica / Moje córki krowy (2015) jako Tadeusz Makowski, ojciec Marty i Kasi / Mistrz (2020) jako rotmistrz.źródło: wikipedia
21 grudnia 2025
Magdalena Biejat
Magdalena Agnieszka Biejat (ur. 11 stycznia 1982 w Warszawie) – polska polityczka, tłumaczka literatury hiszpańskojęzycznej, działaczka społeczna, posłanka na Sejm IX kadencji (2019–2023), senatorka XI kadencji (od 2023), współprzewodnicząca partii Lewica Razem (2022–2024), wicemarszałek Senatu XI kadencji (od 2023). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025.
źródło: wikipedia
16 grudnia 2025
Mariusz Czerkawski
Jeden z najwybitniejszych polskich hokeistów w historii. W latach 1991–2006 reprezentant Polski w hokeju na lodzie, olimpijczyk z Albertville 1992. W NHL spędził 12 sezonów oraz reprezentował w niej barwy pięciu klubów: Boston Bruins, Edmonton Oilers, New York Islanders, Montreal Canadiens i Toronto Maple Leafs. Został także pierwszym Polakiem w tej lidze, który wystąpił w Meczu Gwiazd NHL. 24 lipca 2008 ogłosił zakończenie kariery sportowej, jednak swój ostatni oficjalny mecz rozegrał 25 stycznia 2009 w barwach GKS Tychy – pojawił się wówczas na lodzie jednorazowo w wygranym 3:2 meczu ze Stoczniowcem Gdańsk podczas sezonu ekstraligi polskiej 2008/2009. Łącznie w latach 1989–1991 w reprezentacji Polski U-18 i reprezentacji Polski U-20 rozegrał 25 meczów i zdobył 39 punktów (27 goli, 12 asyst) oraz spędził 26 minut na ławce kar, a w seniorskiej reprezentacji Polski w latach 1991–2006 rozegrał 42 mecze i zdobył 44 punkty (23 gole, 21 asyst) oraz spędził 24 minuty na ławce kar.
źródło: wikipedia
13 grudnia 2025
Tanita Tikaram
Tanita Tikaram (ur. 12 sierpnia 1969 w Münsterze, Niemcy) – brytyjska piosenkarka i autorka piosenek popowo-folkowych.
Jej matka Fatimah Rohani pochodzi z Malezji, ze stanu Sarawak na wyspie Borneo, ojciec Pramod Tikaram ma hindusko-fidżyjskie pochodzenie, jest brytyjskim żołnierzem. Wychowywała się w Basingstoke w południowej Anglii. Jest młodszą siostrą aktora Ramona Tikarama. Mieszka w Londynie, w dzielnicy Primrose Hill.
źródło: wikipedia
9 grudnia 2025
Damian Zimoń
Damian Zimoń (ur. 25 października 1934 w Niedobczycach) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych w zakresie liturgiki, biskup diecezjalny katowicki w latach 1985–2011 (od 1992 arcybiskup metropolita katowicki).
Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 grudnia 1957 w Katowicach miejscowy biskup pomocniczy Juliusz Bieniek. Magisterium uzyskał w 1971 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Licencjat z teologii w zakresie liturgiki otrzymał w 1973 na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Tamże w 1977 na podstawie dysertacji Uczestnictwo wiernych we Mszy św. na ziemiach polskich w XIX wieku w świetle modlitewników i podręczników liturgicznych. Studium historyczno-liturgiczne uzyskał doktorat z nauk teologicznych w zakresie liturgiki, praca powstała pod kierunkiem ks. Wacława Schenka. Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Marii Magdaleny w Tychach (1958–1962), Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Pszowie (1962–1966), Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach (1966–1967). W latach 1967–1969 był wikariuszem adiutorem, a w latach 1975–1985 proboszczem w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. Równocześnie w latach 1975–1982 pełnił funkcję dziekana dekanatu Katowice-Północ. Brał udział w pracach I Synodu Diecezji Katowickiej (1972–1975), zasiadając w komisjach liturgicznej i doktrynalnej. W 1974 wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Gościa Niedzielnego”. 3 czerwca 1985 został prekonizowany biskupem diecezjalnym diecezji katowickiej. 18 czerwca 1985 kanonicznie objął diecezję. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1985 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, w asyście kardynała Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego, Jerzego Stroby, arcybiskupa metropolity poznańskiego, i Józefa Kurpasa, biskupa pomocniczego katowickiego. 25 marca 1992, w związku z reorganizacją podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w Polsce, w wyniku której utworzona została metropolia katowicka, został ustanowiony jej metropolitą. Paliusz metropolitalny odebrał 29 czerwca 1992 w bazylice św. Piotra w Rzymie. 29 października 2011 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity katowickiego. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Duszpasterstwa Ogólnego (1989–2006), a także podjął obowiązki opiekuna Duszpasterstwa Głuchych w Polsce. Uczestniczył w pracach Komisji Głównej II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego i Krajowego Komitetu Obchodów Wielkiego Jubileuszu 2000. W 1994 z nominacji papieża Jana Pawła II brał udział w IX Synodzie Biskupów w Rzymie, obradującego nad sprawami życia konsekrowanego i jego posłannictwa w Kościele i świecie. W 2002 odebrał Wielki Krzyż Pro Piis Meritis zakonu maltańskiego. W zakonie bożogrobców otrzymał rangę Komandora z Gwiazdą. Przyznano mu honorowe obywatelstwo: Rybnika (2000), Chorzowa (2004), Tychów (2004), Piekar Śląskich (2005), Katowic (2011) i Rudy Śląskiej (2011). W 2007 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego.
źródło: wikipedia
8 grudnia 2025
Zalia
źródło: wikipedia
4 grudnia 2025
Drupi
Drupi, właśc. Giampiero Anelli (ur. 10 sierpnia 1947 w Pawii) – włoski piosenkarz.
Z zawodu hydraulik, w latach 60. jako nastolatek występował w amatorskich zespołach, naśladujących The Beatles i Adriano Celentano. Karierę solową rozpoczął na początku lat 70. Wystąpił na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1973 z piosenką Vado Via, z którą zajął ostatnie, 32. miejsce. Jednak piosenkę zakupiło wydawnictwo muzyczne Ricordi i w tym samym roku wydało ją na singlu. Piosenka stała się przebojem i była codziennie prezentowana przez Radio Monte Carlo oraz rozgłośnię Europe 1. Francuski oddział RCA Victor wydał płytę, która osiągnęła w ciągu lata 1973 nakład 200 000 sprzedanych egzemplarzy. Wkrótce Drupi zaczął być znany i modny za granicą (mniej we Włoszech). Miesięcznik muzyczny „Musica e Dischi” wybrał Drupiego „piosenkarzem roku 1975”, a jego piosenki prezentowane w telewizyjnym plebiscycie „Festivalbar” zajmowały czołowe miejsca list przebojów. W 1975 piosenka Piccola e fragile, w 1976 roku Due i Sambario, w 1977 Come va, w 1978 Provincia, w 1979 Buona notte, w 1980 Sera. Pod koniec lat 70. cieszył się bardzo dużą popularnością w Polsce, której szczyt przypadł na 1978 rok, kiedy wystąpił na festiwalu w Sopocie z przebojem Sereno é. 6 sierpnia 2013 wydano dwupłytowy album Ho sbagliato secolo. Na pierwszej płycie znajdują się nowe piosenki, natomiast druga to zestaw największych przebojów Drupiego.
źródło: wikipedia
2 grudnia 2025
Marek Niedźwiecki
Marek Wojciech Niedźwiecki (ur. 24 marca 1954 w Sieradzu) – polski dziennikarz muzyczny, najbardziej znany jako redaktor w Programie III Polskiego Radia w latach 1982–2007 i 2010–2020.
We wczesnej młodości grał w szkolnej orkiestrze akordeonistów i brał udział w konkursach recytatorskich i należał do drużyny harcerskiej. W 1973 ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Zduńskiej Woli, a w 1979 – Wydział Budownictwa Politechniki Łódzkiej ze specjalnością w zakresie technologii i organizacji budownictwa. Tuż po rozpoczęciu studiów w 1973 rozpoczął karierę radiową jako redaktor Studenckiego Radia „Żak”, w którym działał do 1981. 1 maja 1978 rozpoczął pracę jako spiker w Radiu Łódź, później został redaktorem Programu I Polskiego Radia, dla którego współprowadził Listę przebojów Studia Gama. 5 kwietnia 1982 rozpoczął stałą pracę w Trójce. 24 kwietnia 1982 zadebiutował jako prowadzący Listę Przebojów Programu Trzeciego. Był pomysłodawcą audycji Top wszech czasów oraz serii płytowej Smooth Jazz Cafe, jak też gospodarzem audycji: Zapraszamy do Trójki, W tonacji Trójki, Markomania, Trzeci do pary, Pół perfekcyjnej płyty, Frutti di Marek i Chillout Cafe. W 1985 i 1986 współprowadził Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. W 1987 występował w programie Magazyn 102. Od 1988 do 1996 prowadził w TVP2 Wzrockową Listę Przebojów. W 1992, 1994 i 1999 ponownie współprowadził MFP w Sopocie, a w 1995 i 1996 współprowadził galę rozdania Fryderyków. W 1998 prowadził program Ulubione kawałki w RTL 7. W późniejszych latach prowadził Listę wszech czasów w MTV Classic, W tonacji Premium na kanale nPremium HD i W tonacji+ w Canal+, a także prowadził Festiwal w Jarocinie. 31 lipca 2007 odszedł z Trójki, a w styczniu 2008 rozpoczął pracę w Radiu Złote Przeboje, dla którego prowadził Listę przebojów Marka Niedźwieckiego oraz audycje Złote, słodsze, najsłodsze i Top wszech czasów. 1 kwietnia 2010 wrócił do pracy w Trójce, ponownie podejmując się współprowadzenia Listy przebojów Programu Trzeciego, a także audycji: Markomania, LP Trójka, W tonacji Trójki, Do południa i ABC Listy. W 2010 prowadził także Muzyczną Jedynkę w Programie I PR. 1 kwietnia 2012 z okazji 50-lecia Trójki współprowadził główne wydanie Wiadomości. Jest jednym z bohaterów „Ballady o Baronie, Niedźwiedziu i Czarnej Helenie” nagranej przez Artura Andrusa z okazji 1500. wydania Listy przebojów Programu Trzeciego. Po odejściu z Trójki w maju 2020 został jednym z założycieli i dziennikarzy internetowego Radia 357. Okazjonalnie współpracuje z prasą jako autor artykułów w „Non Stop”, „Tylko Rock”, „Playboyu”, „Machinie” i innych czasopismach.
źródło: wikipedia



.jpg)



.jpg)











