Aleksandra Kosiorek

 

 

Aleksandra Monika Kosiorek z domu Czaja (ur. 13 marca 1985 w Gdańsku) – polska prawniczka i działaczka samorządowa, radczyni prawna, od 2024 prezydent Gdyni.

Jej rodzina ze strony ojca wywodzi się z Kartuz oraz Bąckiej Huty. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej nr 26 i VI Liceum Ogólnokształcącego im. Wacława Sierpińskiego w Gdyni. Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim. Uzyskała uprawnienia radcy prawnego. W 2013 została współwłaścicielką kancelarii prawnej. Została też mediatorką sądową, w pracy zawodowej specjalizowała się w sprawach związanych z prawem medycznym. W 2020 została koordynatorką zespołu radców prawnych i adwokatów w ramach Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku.  Zaangażowała się w działalność w ramach federacji „Gdyński Dialog”. Organizowała protesty w obronie sądów i była jedną z lokalnych liderek Strajku Kobiet. W październiku 2023 po wygraniu prawyborów ogłoszono ją kandydatką „Gdyńskiego Dialogu” na prezydenta Gdyni w wyborach samorządowych w 2024. W pierwszej turze uzyskała 33 010 głosów (34,43%), przechodząc do drugiej tury; została także wybrana na radną miejską. W drugiej turze zwyciężyła z Tadeuszem Szemiotem z Koalicji Obywatelskiej, otrzymując 47 248 głosów (62,49%). Urząd prezydenta miasta objęła 7 maja 2024.  

               źródło: wikipedia               

Grażyna Bułka

Grażyna Janina Bułka (ur. 16 września 1962 w Świętochłowicach) – polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa. 

Pochodzi z robotniczej rodziny w Lipinach. Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące w Świętochłowicach i Studium Aktorskie przy Teatrze Dzieci Zagłębia w Będzinie. W latach 1982–1984 jako adept związana z Teatrem Dzieci Zagłębia w Będzinie. W latach 1985–2014 aktorka Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. W 1986 roku zdała egzamin eksternistyczny aktora dramatu. Od roku 2014 związana z Teatrem Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Współpracuje z Teatrem Korez w Katowicach. Wybrana filmografia: 2005: Barbórka cykl „Święta polskie” / 2006: Kryminalni – Janina Halicka-Wygodzka / 2020: Komisarz Alex – jako pomoc kuchenna Bożena Milewska / 2022: Wielka woda – jako sołtyska Kętów / 2022: Johnny – jako Jadwiga / 2022: Listy do M. 5 – jako pasażerka autobusu / 2023–2025: Pati – jako Wiesia / 2023: Skazana 3 – jako Wiesia / 2024: Gang Zielonej Rękawiczki – jako strażniczka / 2024: Matki pingwinów – jako Grażyna Zięba, matka Uli / 2025: Breslau – jako praczka / 2026: Ołowiane dzieci – jako pielęgniarka Pelagia Kurkowa. 

               źródło: wikipedia              

Aga Zaryan

 

 

 

Aga Zaryan, właśc. Agnieszka Zarańska z domu Skrzypek primo voto Czulak (ur. 17 stycznia 1976 w Warszawie) − polska piosenkarka jazzowa. Zadebiutowała w 2002 albumem solowym pt. My Lullaby, za którego sprzedaż uzyskała certyfikat złotej płyty. W 2007 wydała album pt. Umiera piękno. W 2013 wydała album pt. Remembering Nina & Abbey, na którym zaprezentowała swoje interpretacje utworów wokalistek jazzowych, Ninie Simone i Abbey Lincoln. 

 

Jako nastolatka zainteresowała się muzyką i teatrem. Usłyszawszy muzykę Elli Fitzgerald i Milesa Davisa, postanowiła zostać wokalistką jazzową. Uczyła się śpiewu w średniej szkole muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie i w Policealnym Studium Jazzu, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem. W ramach otrzymanego stypendium uczestniczyła w warsztatach jazzowych w Stanford i Jazz Camp West w Stanach Zjednoczonych, gdzie doskonaliła swoje umiejętności wokalne. W 2002 zadebiutowała albumem pt. My Lullaby, na który nagrała covery standardów jazzowych. Płytą zwróciła na siebie uwagę środowiska muzycznego. W kolejnych latach występowała w licznych klubach i na festiwalach w Polsce, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Izraelu, Czechach, Szwecji, Francji, Czarnogórze, Bułgarii, Turcji, Portugalii, Rosji i Islandii. W 2006 wystąpiła w Warszawie na JVC Jazz Festivalu oraz wydała album pt. Picking Up the Pieces, za którego sprzedaż uzyskała certyfikat dwukrotnie platynowej płyty. Na początku 2007 zagrała serię koncertów w Stanach Zjednoczonych, m.inz w Joe’s Pub w Nowym Jorku i Blues Alley w Waszyngtonie. Latem tego samego roku nagrała pierwszy w karierze polskojęzyczny album pt. Umiera piękno zawierający dziewięć utworów, których teksty to wiersze poetów okresu wojennego opowiadające o życiu w Warszawie podczas powstania w 1944. Po premierze albumu zagrała serię koncertów w Polsce i w Europie. W 2008 za tę płytę otrzymała Fryderyka w kategorii Album roku piosenka poetycka. 23 marca 2025 współprowadziła ceremonię wręczenia Fryderyków 2025 w muzyce jazzowej.

 

                  źródło: wikipedia             

Romina Power

 

 

Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka. 

Power urodziła się jako najstarsza córka pary hollywoodzkich aktorów: Tyrone’a Powera i jego drugiej żony Lindy Christian. W wieku 14 lat zaczęła grać w filmach, głównie włoskojęzycznych. Pierwszym z nich był Menage all’italiana. W 1967 roku na planie filmowym produkcji Nel Sole poznała Albano Carrisiego, który już wówczas był uznanym piosenkarzem. Ich związek budził duże wątpliwości, tak wśród obu rodzin, jak i szerszego otoczenia, z powodu drastycznych różnic klasowych w pochodzeniu członków pary (wychowana w hollywoodzkim luksusie Romina i pochodzący z ubogiej wiejskiej rodziny Albano). W lipcu 1970 będąc w 5. miesiącu ciąży Romina wyszła za mąż za Albano Carrisiego, z którym ma czworo dzieci. W 1969 roku Romina wydała swój pierwszy solowy album, w 1975 ukazała się pierwsza płyta nagrana w duecie z Albano. Razem z mężem dwukrotnie brała udział w Konkursie Piosenki Eurowizji i dwukrotnie zajęła siódme miejsce w klasyfikacji finałowej: w 1976 roku z utworem „We'll Live It All Again”, a 1985 – z „Magic Oh Magic”. Przełom w karierze duetu nastąpił w 1982 roku za sprawą singla „Felicità”, będącego zarazem ich największym przebojem w dorobku. Dwa lata później małżeństwo wydało piosenkę „Ci sarà”, z którym wygrali Festiwal w San Remo. W 1987 roku ukazał się album Liberta, a piosenka o tym tytule ponownie zawędrowała na szczyty list przebojów. W 1991 roku para po raz kolejny wystąpiła na Festiwalu w San Remo z udanym utworem Oggi Sposi. W 1995 roku ukazał się ostatni wspólny album duetu Emozionale, a pod koniec 1996 roku wydano składankę zawierającą trzy nowe utwory. W 1999 roku, po kilku latach małżeńskich nieporozumień w związku ze sprawą zaginięcia w Stanach Zjednoczonych najstarszej córki Ylenii Carrisi (styczeń 1994), Romina rozwiodła się z Albano Carrisim. W 1999 i 2000 roku była prezenterką telewizyjnego show Per Tutta La Vita. Wydała też kilka książek m.in. poświęconą Ylenii powieść Ho sognato don Chisciotte (2000). W 2005 roku wzięła udział we włoskim programie Ballando con le Stelle, którego polskim odpowiednikiem jest Taniec z gwiazdami. W 2005 roku wyreżyserowała film na kanwie własnej powieści Upaya. W 2007 opuściła Włochy i powróciła do Stanów Zjednoczonych. W 2015 Albano i Romina Power ponownie spotkali się na gościnnym występie na Festiwalu w San Remo. Wystąpili także w „Sylwestrze Marzeń z Dwójką” 2018/2019 w Zakopanem i 2025 w Katowicach. 

                  źródło: wikipedia            

Al Bano

 

Al Bano, właśc. Albano Carrisi, znany też jako Al Bano Carrisi (ur. 20 maja 1943 w Cellino San Marco) – włoski piosenkarz i aktor. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych włoskich tenorów na świecie. W toku kariery muzycznej, obejmującej siedem dekad, sprzedał ponad 165 milionów płyt, szczególnie dzięki duetowi z hollywoodzką piosenkarką Rominą Power. 

Romina Francesca Power (ur. 2 października 1951 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka i aktorka. 

Mając 12 lat, Albano napisał swoją pierwszą kompozycję, „Addio Sicillia”. W wieku 16 lat, kiedy sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, postanowił wyemigrować do Mediolanu. Początkowo mieszkał na dworcu, po kilku tygodniach udało mu się znaleźć pracę jako kelner w restauracji Al Dollaro. W Mediolanie znalazł też ogłoszenie o castingu do Clan Celentano, który ostatecznie udało mu się przejść. Założyciel klanu – Adriano Celentano – zmienił mu wówczas pseudonim na Al Bano oraz umożliwił mu nagranie debiutanckiego singla – „La strada”, będącego coverem piosenki Gene’a Pitneya. W 1967 roku Albano nagrał swój pierwszy przebój „Nel sole”, z którym wygrał konkurs piosenkarski Disco per l'estate i zajął pierwsze miejsce. W tym samym roku został nagrany film pod tym samym tytułem, w którym Albano wystąpił z młodą, nieznaną wówczas, amerykańską aktorką Rominą Power, córką sławnego aktora Tyrone’a Powera. Pod koniec roku pojawił się pierwszy album Carrisiego, na którym znalazły się m.in. piosenki „Nel sole” oraz cover piosenki „La donna dell’amico mio” Roberto Carlosa. W 1968 roku pojawił się drugi album artysty pt. Il ragazzo che sorride. W kolejnym roku wygrał Disco per l’estate z piosenką „Pensando a te”, która została tytułowym singlem jego trzeciego albumu, oraz skomponował utwór „Acqua di mare” dla Rominy Power. Para wzięła ślub 26 lipca 1970 roku. W tym samym roku małżeństwo zaczęło współpracować (Albano napisał dla niej kolejną piosenkę – „Storia di due innamorati”, który umieścił na swoim kolejnym albumie pt. A cavallo di due stilli), doczekało się także pierwszego dziecka – Ylenii. W 1973 roku Power urodziła Yariego, w 1985 – Cristel, a w 1987 – Rominę Junior. W 1975 roku Albano postanowił rozpocząć pełną współpracę z małżonką. Efektem pracy był pierwszy wspólny album studyjny pary pt. Dialogo. W tym samym roku zajęli drugie miejsce z utworem „Dialogo na Disco per l’estate”, a w kolejnym roku zostali reprezentantami Włoch podczas 21. Konkursu Piosenki Eurowizji, na którym zajęli ostateczne siódme miejsce z utworem „We'll Live It All Again”. W 1981 roku para nagrała jeden ze swoich największych przebojów – „Sharazan”. Rok później, w 1982 wystartowali po raz pierwszy w duecie na Festiwalu w San Remo z utworem „Felicità”, z którym zajęli drugie miejsce. Piosenka podbiła włoskie listy przebojów na wiele tygodni, a w samych Niemczech singiel sprzedał się w nakładzie ponad 6 milionów egzemplarzy, za co para dostała nagrodę Złoty Glob. W 1985 roku para obchodziła 25-lecie wspólnej pracy artystycznej, co zaowocowało albumem pt. Le piů belle canzoni oraz książką autobiograficzną, zatytułowaną Autoritatto, a także VHS o tym samym tytule.  W 1996 roku Albano powrócił do solowej kariery, którą zaczął od występu na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „È la mia vita”. Na zaproszenie organizatorów festiwalu sopockiego, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę. Zaśpiewali swoje największe hity. Pod koniec roku grali jeszcze kilka koncertów w Europie. 4 października 1998 roku, podczas II Światowego Spotkania Rodzin, małżeństwo zagrało swój ostatni koncert, występując na żywo przed Janem Pawłem II. Po zakończeniu ceremonii, duet długo rozmawiał z papieżem na temat problemów w ich małżeństwie. W 1999 roku, na łamach tygodnika Oggi, Albano ogłosił oficjalnie separację z żoną oraz wyjaśnił powody swojej decyzji. W 2000 roku wokalista ponownie pojawił się podczas festiwalu w Sopocie. W 2013 roku Albano wydał książkę Io ci credo (polski tytuł: Wierząc, nie poddałem się nigdy). W tym samym roku wystąpił ponownie, po kilkunastu latach przerwy, w duecie z Rominą Power. 

                  źródło: wikipedia           

Acid Drinkers

Acid Drinkers – polski zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę heavymetalową. Powstał w 1986 roku w Poznaniu. Zespół tworzą basista i wokalista Tomasz „Titus” Pukacki, gitarzyści Dariusz „Popcorn” Popowicz i Robert „Litza” Friedrich oraz perkusista Maciej „Ślimak” Starosta.

Zespół zyskał popularność już za sprawą wydanego w 1990 roku debiutanckiego albumu pt. Are You a Rebel? Twórczość grupy stanowiła wówczas novum na krajowym rynku muzyki heavymetalowej. Nagrania z nurtu crossover thrash były oparte głównie na humorystycznych tekstach, co przyczyniło się do pozyskania szerszego grona odbiorców. Wkrótce potem kwartet podjął współpracę z menadżerką Katarzyną Kanclerz, związaną z Izabelin Studio. W efekcie grupa zaistniała w mediach pozabranżowych. W latach późniejszych twórczość zespołu ulegała nieznacznym zmianom stylistycznym zawierając m.in. wpływy groove metalu. Z kolei w tekstach wystąpiły także odniesienia do kwestii problemów społecznych. Do 2014 roku grupa wydała czternaście albumów studyjnych oraz szereg pomniejszych wydawnictw pozytywnie ocenianych zarówno przez krytyków muzycznych, jak i publiczność. Formacja ośmiokrotnie otrzymała nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego, Fryderyka. Była także wielokrotnie wyróżniona w plebiscytach branżowych czasopism Metal Hammer, Teraz Rock i Thrash’em All. Nazwa zespołu w wolnym tłumaczeniu z języka angielskiego oznacza „kwasożłopy” („acid” – „kwas” + „drinker” – „ktoś, kto pije”, „pijący”) – jest to slangowe określenie ludzi pijących tanie wina. Byli i obecni członkowie grupy utworzyli lub współtworzyli liczne zespoły i projekty poboczne, m.in. takie jak: NoNe, Lipali, Illusion, Armia, Turbo, Wolf Spider, Flapjack, Arka Noego, Guess Why, Albert Rosenfield, Creation of Death, Luxtorpeda, 2Tm2,3 czy Anti Tank Nun, Siq. W 2022 Titus przyznał, że grupa zawiesiła działalność, a w 2024 stwierdził, że jeśli miałoby dojść do odwieszenia, to w oryginalnym składzie. 13 września 2024 w Poznaniu formacja zaprezentowała krótki występ w pierwotnym składzie (Titus, Litza, Ślimak, Popcorn). W grudniu 2024 zapowiedziano występy zespołu w 2025 w oryginalnym składzie. 

źródło: wikipedia          

Szymon Marciniak

 

Szymon Marciniak (ur. 7 stycznia 1981 w Płocku) – polski sędzia piłkarski. Od 2011 arbiter międzynarodowy, od 2015 sędzia klasy UEFA Elite i najwyżej oceniany polski arbiter. Regularnie prowadzi mecze Ekstraklasy, Pucharu Polski, Ligi Mistrzów UEFA, Ligi Europy UEFA, zagraniczne spotkania ligowe oraz mecze międzypaństwowe. Rekordzista pod względem liczby meczów sędziowanych w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Sędzia główny podczas Superpucharu Europy UEFA 2018, Mistrzostw Europy 2016, Mistrzostw Europy 2024, Mistrzostw Świata 2018 i Mistrzostw Świata 2022, w tym finału turnieju, a także finału Ligi Mistrzów UEFA 2022/2023 oraz finału Klubowych Mistrzostw Świata 2023. W 2022 i 2023 wybrany najlepszym sędzią na świecie według Międzynarodowej Federacji Historyków i Statystyków Futbolu. 

 

Uprawianie sportu jako dziecko rozpoczął od kolarstwa. Jako 15-latek porzucił tę dyscyplinę na rzecz piłki nożnej. Był zawodnikiem młodzieżowej drużyny Wisły Płock, z którą zajął 4. miejsce w mistrzostwach Polski juniorów, występując w składzie m.in. z Bartłomiejem Grzelakiem, Wahanem Geworgianem i Wojciechem Łobodzińskim. Występował też przez krótki okres w Niemczech, jako zawodnik VfB Annaberg-Buchholz w Regionallidze. Przebywał także na testach w Erzgebirge Aue. Następnie występował w niższych klasach rozgrywkowych w Polsce jako zawodnik drużyn Zdrój Ciechocinek i Kujawiak Włocławek, z którym awansował do III ligi. Karierę arbitra rozpoczął w wieku 21 lat, kończąc kurs sędziowski.Jako sędzia krajowy reprezentuje Mazowiecki Związek Piłki Nożnej. Swój pierwszy mecz w Ekstraklasie poprowadził w wieku 28 lat, 18 kwietnia 2009 roku w meczu 24. kolejki GKS Bełchatów – Odra Wodzisław Śląski (3-0), w swoim debiucie pokazując dwie żółte kartki. Od tamtej pory sędziował ponad 350 spotkań w polskiej najwyższej lidze. W 2016 r. główny arbiter finału Pucharu Polski Lech Poznań – Legia Warszawa, a rok później poprowadził spotkanie o Superpuchar Polski, pomiędzy Legią Warszawa a Arką Gdynia. Szymon Marciniak w Ekstraklasie pokazał łącznie ponad 1212 żółtych kartek, co daje średnią około 4 kartek na mecz, ponad 79 czerwonych kartek z czego min. 39 w wyniku dwóch żółtych, podyktował ponad 131 rzutów karnych. W rozgrywkach krajowych występuje również jako sędzia VAR. Jako sędzia międzynarodowy Marciniak zadebiutował w 2011 r., prowadząc mecz rundy elitarnej podczas Mistrzostw Europy U-17 rozgrywany między Francją a Białorusią. W tym samym roku zadebiutował również w Lidze Europy, sędziując mecz kwalifikacji pomiędzy Aalesunds FK, a Ferencvárosi TC. W kolejnym roku sędziował mecz kwalifikacji Ligi Mistrzów FK Ventspils przeciwko Molde FK. Od 20 lipca 2015 roku Marciniak jako pierwszy Polak w historii został sędzią klasy UEFA Elite, w której znajduje się zaledwie 27 najlepszych sędziów z Europy. W marcu 2015 r. UEFA poinformowała o nominacji dla Szymona Marciniaka na sędziego głównego Mistrzostwa Europy U-21 2015. 15 grudnia 2022 otrzymał nominację na sędziego głównego finału Mistrzostw Świata 2022 w Katarze, pomiędzy Argentyną a Francją. Były angielski sędzia piłkarski Howard Webb uznał mecz w wykonaniu Marciniaka za „najlepszy sędziowski występ w historii Mistrzostw Świata”. 22 maja 2023 UEFA poinformowała o wyznaczeniu go na sędziego głównego finału Ligi Mistrzów UEFA 2022/2023 pomiędzy Manchesterem City i Interem Mediolan (10 czerwca 2023, Stadion Olimpijski im. Atatürka) w Stambule. W lipcu 2024 został wyznaczony na arbitra technicznego w finale Mistrzostw Europy 2024 pomiędzy Hiszpanią a Anglią. W lipcu 2025 roku Marciniak sędziował w półfinale Klubowych Mistrzostw Świata 2025, po raz pierwszy rozgrywanych z udziałem 32 drużyn. 

 

 źródło: wikipedia          

Wojciech Smarzowski

Wojciech Smarzowski (ur. 18 stycznia 1963 w Korczynie) – polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta oraz operator filmowy, kawaler Orderu Odrodzenia Polski. Popularność zdobył przede wszystkim dzięki drastycznym filmom takim jak Wesele (2004), Dom zły (2009), Róża (2011), Wołyń (2016), w których punktował przywary polskiej prowincji oraz relacje historyczne pomiędzy Polakami a Mazurami (Róża) oraz Ukraińcami (Wołyń). Wielokrotny laureat Orłów za najlepszą reżyserię (2005, 2010, 2012, 2017), odbiorca nagrody FIPRESCI za film Kler (2018) na Transilvania International Film Festival w Klużu-Napoce. 

Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1986 roku rozpoczął studia na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, ukończone w 1990 roku. Początkowo zajmował się filmem dokumentalnym, reklamowym i teledyskami. Teledysk do singla grupy Myslovitz „To nie był film” został nagrodzony Fryderykiem za rok 1998. W 1998 roku Smarzowski nakręcił swój pierwszy film pełnometrażowy, Małżowinę (1998). W 2000 roku Smarzowski napisał scenariusz do Sezonu na leszcza w reżyserii Bogusława Lindy. Wesele (2004), które zaistniało w obiegu międzynarodowym za sprawą Stefana Laudyna. Wesele otrzymało jednak między innymi nagrodę jury młodzieżowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno, Wyróżnienie Specjalne Jury na MFF w Karlowych Warach oraz Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Kolejny film reżysera, osadzony w realiach późnej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Dom zły (2009). Za Dom zły Smarzowski otrzymał nagrodę za scenariusz (wespół z Łukaszem Kośmickim) oraz reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Róża (2011), której scenarzystą był Michał Szczerbic, stanowi próbę rozrachunku z okresem tuż po II wojnie światowej. Róża pokazuje tę potworność historii, nie oszczędzając w najmniejszym stopniu widza” – pisał Zdzisław Pietrasik dla „Polityki”. Pomimo wielkiego sukcesu festiwalowego w Polsce (7 Orłów, w tym nagroda dla Smarzowskiego za reżyserię; Grand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego). Następne dwa filmy Smarzowskiego toczyły się już w czasach współczesnych. Drogówka (2012). Film był sukcesem kasowym, jednak część krytyków odbierała go sceptycznie. Jakub Popielecki z portalu Filmweb pisał: „Nieustanne czarnowidztwo i powtarzanie, że »tutaj jest jak jest« odbiera filmowi reżysera dynamikę, element myślowej prowokacji. Mówiąc wciąż to samo, przestaje on mówić cokolwiek”. Podobnie umiarkowany był odbiór Pod Mocnym Aniołem (2013) na podstawie prozy Jerzego Pilcha, z Robertem Więckiewiczem w pierwszoplanowej roli alkoholika. Marta Michalska z „Kultury Liberalnej” twierdziła, że: „Pochwała kunsztu idzie w parze z zarzutami pustej grafomanii. A laudacja nowatorstwa i odwagi – z opiniami o sadystycznej błazenadzie”. Do roztrząsania historii Polski reżyser wrócił w filmie Wołyń (2016), drastycznym studium przyczyn i następstw rzezi wołyńskiej, ludobójstwa Polaków dokonanego przez Ukraińców w latach 1943–1944. Nagrodzony 9 Orłami (w tym dla Smarzowskiego za reżyserię) Wołyń wzbudził spolaryzowaną reakcję. Jakkolwiek większość ocen filmu w Polsce była pozytywna (na przykład Marek Kozubal pisał dla „Rzeczpospolitej” o Wołyniu jako filmie „przełomowym i do bólu prawdziwym”). Następne dwa filmy pełnometrażowe Smarzowskiego stanowiły powrót do współczesności. Kler (2018), traktujący o trzech księżach katolickich (Jakubik, Więckiewicz, Jacek Braciak) naruszających obyczajność, wpisywał się w ówczesną dyskusję dotyczącą skandali pedofilskich oraz protestów antykościelnych. Kler był krytykowany za jednostronne przedstawienie duchowieństwa, ale też przeinaczenia historyczne; zdaniem księdza Andrzeja Lutra Kler sugeruje, że sojusz Kościoła katolickiego z opozycją antykomunistyczną z czasów stanu wojennego „skutkuje dzisiejszą skorumpowaną symbiozą władzy prawicowej i Kościoła”. Wesele (2021) – drastyczniejsza wariacja na temat filmu Smarzowskiego z 2004 roku – było odbierane już negatywnie, zarówno przez lewicę („w dwie godziny ukiszono w Weselu całe kilkanaście lat publicystyki »Gazety Wyborczej«”), jak i prawicę („[reżyser] przedstawił nas wszystkich bardziej pogardliwie niż reżyserzy filmowi Josepha Goebbelsa”). Następny film reżysera, Dom dobry (2025), poświęcony został wielowarstwowym przejawom przemocy domowej, jakiej na mężatce (Agata Turkot) dopuszcza się jej partner (Tomasz Schuchardt). Pomimo wysokiej frekwencji kinowej (310 tysięcy widzów w ciągu weekendu otwarcia) film był odbierany chłodno przez krytyków. Jak podsumowywał Jakub Majmurek: „Pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn […]. Można było odnieść wrażenie, że […] Smarzowski […] ze swoją estetyką i tematyką zaczął wyraźnie rozmijać się z progresywną kinofilską publicznością”. 

 źródło: wikipedia         

Billie Eilish

 

 

Billie Eilish Pirate Baird O’Connell (ur. 18 grudnia 2001 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka muzyki pop i alternatywnej, autorka tekstów piosenek i aktywistka społeczna. 

Jej kariera rozpoczęła się w 2015, kiedy stworzony przez nią i jej brata Finneasa O’Connella utwór „Ocean Eyes” zdobył popularność. W 2017 wydała swój pierwszy EP pt. Don’t Smile at Me, a także wyruszyła w trasę koncertową Don’t Smile at Me Tour. W 2019 wydała swój pierwszy album studyjny pt. When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, z którym dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w USA i Anglii, a z singlem „Bad Guy” – również m.in. na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 wydała utwór „No Time to Die”, jako piosenkę oryginalną do filmu Nie czas umierać. W 2021 wydała album pt. Happier Than Ever, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w 25 krajach. W 2023 wydała utwór „What Was I Made For?” na potrzeby filmu Barbie. W 2024 opublikowany został album Hit Me Hard and Soft, będący trzecim krążkiem piosenkarki. Za swoją twórczość muzyczną otrzymała: dwa Oscary, dziesięć nagród Grammy (w tym w kategorii album roku za rok 2020 oraz w 2020, 2024 i 2026 w kategorii piosenka roku), trzy Brit Awards, dwa Złote Globy, sześć MTV Video Music Awards, trzy Billboard Music Awards i cztery iHeartRadio Music Awards. Dwie wydane przez nią płyty znalazły się na pierwszym miejscu list Billboard 200, a pięć singli zostało uwzględnionych w pierwszej dziesiątce utworów listy Billboard Hot 100. Została wpisana 16 razy do Księgi rekordów Guinnessa. W styczniu 2023 znalazła się na 198. miejscu na liście 200 najlepszych piosenkarzy wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. Od listopada 2024 do września 2025 trwała jej trasa koncertowa Hit Me Hard and Soft: The Tour. W 2025 wydała utwór „Wildflower” jako singiel albumu, dzięki czemu piosenka otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy, za piosenkę oraz nagranie roku. 8 maja 2026 odbędzie się premiera wyreżyserowanego przez Eilish i Jamesa Camerona filmu dokumentalnego z trasy koncertowej. 

 źródło: wikipedia        

Michał Szpak

 

Michał Jakub Szpak (ur. 26 listopada 1990 w Jaśle) – polski piosenkarz i autor tekstów piosenek wykonujący muzykę inspirowaną brzmieniem z lat 80. i 90. XX wieku, z pogranicza popu, rocka, pop-rocka, rocka symfonicznego i ballady. Niektóre piosenki artysty są również nagrane w stylu pop opery, jazzu, muzyki akustycznej, klasycznej i elektronicznej. Zdobywca drugiego miejsca w programie talent show TVN X-Factor (2011). Zwycięzca Festiwalu Piosenki Rosyjskiej z utworem „Oczy czarne” (2013). Laureat nagrody SuperPremiery na 52. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, nagrody w kategorii SuperArtysta oraz Grand Prix Złote Opole 2016 na 53. KFPP i statuetki Bursztynowego Słowika na Top of the Top Sopot Festival 2022. Reprezentant Polski w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji (2016). 

 

Wiosną 2011 wziął udział w przesłuchaniach do pierwszej edycji talent show TVN X Factor. Jego androgyniczny wygląd wzbudził dezaprobatę oraz lekceważące podejście widzów oraz części jury podczas występu przed jurorami, ale po wykonaniu piosenki „Dziwny jest ten świat” z repertuaru Czesława Niemena. Ostatecznie dotarł do finału, który został rozegrany 5 czerwca i w którym zajął drugie miejsce w głosowaniu telewidzów. 18 czerwca 2011 wystąpił podczas czwartej edycji Orange Warsaw Festival, a w lipcu zagrał jako support przed koncertem Suzanne Vegi w Rzeszowie. Jesienią uczestniczył w 13. edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2011). Pod koniec roku wydał debiutancki minialbum studyjny pt. XI. W kwietniu 2015 wydał singiel „Real Hero”, który zwiastował swój debiutancki album długogrający. 12 czerwca opublikował polskojęzyczną wersję „Real Hero” – „Jesteś bohaterem”, z którą 13 czerwca wygrał konkurs „SuperPremiery” podczas 52. KFPP w Opolu. W styczniu 2016 wziął udział w nagraniach programu Agent – Gwiazdy, w którym zajął dziesiąte miejsce. Wystąpił w finale Eurowizji 2016 i zajął w nim ósme miejsce po zdobyciu 229 punktów, w tym 7 pkt od jurorów (25. miejsce) i 222 pkt od widzów (3. miejsce). W czerwcu został ogłoszony jednym z trenerów ósmej edycji programu TVP2 The Voice of Poland. 7 września 2018 wydał drugi album studyjny pt. Dreamer. W styczniu 2019 ogłoszono, że użyczy głosu jednej z postaci w filmie animowanym Lego: Przygoda 2. W lipcu potwierdzono, że będzie trenerem w 10. edycji programu The Voice of Poland.W lutym 2020 zasiadł w komisji jurorskiej wyłaniającej reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. W listopadzie 2023 miał premierę jego trzeci album studyjny Nadwiślański mrok. Wiosną 2024 był jednym z jurorów programu rozrywkowego TVN Czas na Show. Drag Me Out. W lutym 2025 współprowadził Wielki Finał Polskich Kwalifikacji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2025. 

 

źródło: wikipedia        

Zbigniew Bartman

Zbigniew Andrzej Bartman, ps. „Zibi” (ur. 4 maja 1987 w Warszawie) – polski siatkarz, grający na pozycji przyjmującego i atakującego. Mistrz Europy z 2009 r., olimpijczyk z Londynu (2012). Jego ojciec Leon, również był siatkarzem. 

Pierwotnie odnosił sukcesy w siatkówce plażowej – w 2004 r. wraz z Michałem Kubiakiem zdobył w Mysłowicach złoty medal mistrzostw Europy do lat 18., a miesiąc później we włoskim Termoli srebrny medal mistrzostw świata w tej kategorii wiekowej. W Polskiej Lidze Siatkówki zadebiutował 12 października 2003 jako zawodnik AZS Politechniki Warszawskiej w przegranym 0:3 spotkaniu ze Skrą Bełchatów. Po raz pierwszy do szerokiej kadry narodowej został powołany w 2007 r. przez Raúla Lozano, zadebiutował jednak dopiero 13 czerwca 2008 podczas meczu Ligi Światowej z Egiptem (2:3). Został nagrodzony Siatkarskim Plusem za debiut roku 2008. We wrześniu 2009 r., po zdobyciu złotego medalu mistrzostw Europy, prezydent RP Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu” nadał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 r. zadebiutował jako atakujący w reprezentacji Polski prowadzonej przez Andreę Anastasiego. Został uznany najlepszym atakującym Ligi Światowej w Sofii. Również w Pluslidze grał jako atakujący. W pierwszym meczu w fazie finałowej Ligi Światowej 2011 w Gdańsku siatkarz naderwał mięsień dwugłowy łydki w piątym secie w meczu z Bułgarią. W lipcu 2023 r. ogłosił zakończenie kariery siatkarskiej. Od 13 lutego 2025 jest koordynatorem sportowym kobiecego ŁKS Commercecon Łódź, grającego w Tauron Lidze. 5 lipca 2023 federacja Clout MMA, organizująca tzw. freak show fight ogłosiła, że Zbigniew Bartman zawalczy w oktagonie podczas gali Clout MMA 1. Jego rywalem został były reprezentant Polski w piłce nożnej – Tomasz Hajto. Zwyciężył w drugiej rundzie przez techniczne poddanie, po zaciśnięciu rywalowi duszenia zza pleców. W drugiej walce, którą stoczył 29 grudnia 2023 podczas Clout MMA 3: Santa Clout zawalczył z innym reprezentantem kraju w piłce nożnej, Błażejem Augustynem. Bartman tym razem debiutował w formule kick-bokserskiej opartej na zasadach K-1. Zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie. 8 czerwca w wydarzeniu głównym gali Clout MMA 5 zawalczył z youtuberem i trenerem personalnym Adamem Modzelewskim ps. „AJ". Rundy tej walki toczyły się na przemian z rundami drugiej walki Modzelewskiego, w której ten mierzył się z youtuberem Kacprem „Crusherem" Błońskim. Bartman zwyciężył swoją walkę przez jednogłośną decyzję sędziów. 

źródło: wikipedia       

Stashka

 

Stashka, właśc. Katarzyna Hain z domu Stasiak (ur. 6 lipca 1984 w Szczytnie) – polska wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów.  Jest dyplomowanym mgr. muzykologii. 

Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia w Szczytnie w klasie fortepianu, zdobyła dyplom za arie i pieśni operowe na wydziale wokalnym w Szkole Muzycznej II stopnia w Olsztynie, w tym czasie śpiewała także w zespole cygańskim Hitano. Podczas studiów na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończyła na kierunku muzykologii, aktywnie udzielała się w Chórze Akademickim tego uniwersytetu pod dyrekcją Jacka Sykulskiego. Następnie wspomagała w chórkach takie gwiazdy jak m.in.: Ania Wyszkoni, Zakopower, Kasia Cerekwicka czy Marika. W 2013 z piosenką „Na skraj świata” wzięła udział w konkursie SuperPremiery podczas 50. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku z piosenką wygrała plebiscyt radiowy Przebojem na antenę. W 2014 otrzymała nagrodę „Odkrycie Roku” Radia Fama, następnie reprezentując Polskę z utworami „Chcę kochać” i „Babe Babe I Love You”, zdobyła główną nagrodę Grand Prix oraz nagrodę publiczności podczas Bałtyckiego Festiwalu Piosenki w Karlshamn (Szwecja). Ten sukces zadecydował o nagraniu pierwszej solowej płyty pt. Naturalnie wydanej 18 marca 2016 w Universal Music Polska. Jest autorką wszystkich tekstów do swoich piosenek oraz kompozytorką lub współkompozytorką (z Emilianem Waluchowskim) muzyki. Drugi album Historie, ukazał się 8 marca 2021roku nakładem wytwórni Soul Records. Artystka pracowała nad albumem z muzykami i producentami, między innymi: Dominic Buczkowski. Autorem kilku tekstów jest Wojciech Byrski. 

źródło: wikipedia      

Martin Birke (Genre Peak)

 

 

Martin Birke to amerykański muzyk elektroniczny, perkusista i kompozytor. Jest założycielem projektu Genre Peak. Znany jest również z pracy przy ścieżkach dźwiękowych do filmów, takich jak Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Swoją karierę zawodową rozpoczynał współpracując z The Alvin Ailey American Dance Theatre. Łączy elementy ambientu, art-rocka i nowej fali, kładąc duży nacisk na unikalne brzmienie perkusji elektronicznej.

Maciej Szczęsny

Maciej Wawrzyniec Szczęsny (ur. 28 czerwca 1965 w Warszawie) – polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski w latach 1991–1996.

Jedyny zawodnik w historii, który zdobył mistrzostwo Polski z czterema różnymi klubami: Legią Warszawa, Widzewem Łódź, Polonią Warszawa i Wisłą Kraków. Po zakończeniu kariery sportowej fotograf, trener, komentator telewizyjny i ekspert piłkarski. Ojciec Wojciecha Szczęsnego. W latach 1983–1987 zawodnik drugoligowej Gwardii Warszawa, następnie gracz Legii Warszawa. W jej barwach 8 sierpnia 1987 zadebiutował w I lidze w przegranym 0:2 meczu ze Śląskiem Wrocław. Razem z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1994, 1995) i trzykrotnie sięgnął po puchar kraju (1990, 1994, 1995). Ponadto regularnie występował w europejskich pucharach. W sezonie 1995/96 był podstawowym bramkarzem warszawskiego klubu w rozgrywkach Ligi Mistrzów – wystąpił m.in. w meczach z Blackburn Rovers i Panathinaikos AO, w których zachował czyste konto. O miano pierwszego bramkarza Legii walczył przez wiele lat ze Zbigniewem Robakiewiczem. W 1996 przeszedł do Widzewa Łódź, którego był podstawowym zawodnikiem w sezonie 1996/97. Występował wówczas w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Ponadto z łódzkim klubem zdobył mistrzostwo Polski (1997). W latach 1998–2000 był graczem Polonii Warszawa, z którą został mistrzem kraju (2000) i wywalczył Superpuchar (2000). Następnie grał w Wiśle Kraków, zdobył z nią mistrzostwo Polski (2001) i Puchar Ligi (2001). W reprezentacji Polski zadebiutował 13 marca 1991 w zremisowanym 1:1 meczu z Finlandią, w którym na początku drugiej połowy zmienił Kazimierza Sidorczuka. Łącznie w barwach narodowych rozegrał siedem spotkań: sześć towarzyskich i jedno w eliminacjach do mistrzostw Europy 1996. W reprezentacji grał, kiedy jej selekcjonerami byli Andrzej Strejlau (1991), Henryk Apostel (1994–1995), Władysław Stachurski (1996) i Antoni Piechniczek (1996).Szczęsny pracę szkoleniową zaczynał od trenowania bramkarzy w Wiśle Kraków. W 2004 krótko był dyrektorem sportowym Polonii Warszawa, a następnie został włączony do sztabu trenera Waldemara Fornalika w Amice Wronki. Pod koniec sezonu 2010/11 pracował jako trener bramkarzy w drugoligowym Zniczu Pruszków. W czerwcu 2011 roku został trenerem bramkarzy ekstraklasowej Korony Kielce. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został komentatorem i ekspertem Telewizji Polskiej, komentującym i analizującym rozgrywki w piłce nożnej. Został wyłącznym ekspertem nadawcy publicznego przy Ekstraklasie. Prowadził też emitowany w TVP Sport i na sport.tvp.pl stały felieton w magazynie Gol, w którym dokonywał podsumowań wybranych wydarzeń minionej kolejki najwyższej klasy rozgrywek w Polsce. Współpracował także z firmą Milenium Zakłady Bukmacherskie. 

źródło: wikipedia      

Wojciech Wysocki

Wojciech Wysocki (ur. 16 stycznia 1953 w Szczecinie) – polski aktor. 

Wystąpił jako młody pianista Grzegorz w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976), a także w serialach: Klan (1998–2004, 2010–2011, 2013, od 2019) w roli doktora Andrzeja Marczyńskiego, Miodowe lata (2000–2001, 2003) jako policjant operacyjny inspektor Kopek, Kocham Klarę (2001) jako Jan Nowak, przyjaciel Kuby i Ranczo (2006–2009, 2011–2016) jako doktor Mieczysław Wezół. Na trzecim roku studiów zagrał w telefilmie Gerarda Zalewskiego Dom moich synów (1975) u boku Marka Walczewskiego i Beaty Tyszkiewicz, który został doceniony na przeglądzie filmów telewizyjnych w Cannes. Po gościnnym udziale w serialu kryminalnym 07 zgłoś się (1976), zadebiutował na dużym ekranie rolą czarnego charakteru młodego pianisty, który zaniedbuje relacje z ciężko chorą dziewczyną na rzecz przygotowań do konkursu chopinowskiego w melodramacie Jana Batorego Con amore (1976) z udziałem Mirosława Konarowskiego, Joanny Szczepkowskiej i Zbigniewa Zapasiewicza. Po kinowym debiucie reżyserzy zaczęli obsadzać go według klucza „negatywnego”, w tym w melodramacie Ignacego Gogolewskiego Romans Teresy Hennert (1978) w roli Andrzeja Laterna, syna profesora, telewizyjnej Kobrze Dwa grzyby w barszcz (1979) w roli Alberta Westera, ekranizacji powieści Andrzeja Wydrzyńskiego Umarli rzucają cień (1978) w reż. Juliana Dziedziny w roli „Konrada”, agenta gestapo „Bubiego” i serialu Janusza Zaorskiego Punkt widzenia (1980) w roli Andrzeja Wieżana. Dopiero postać „Smukłego” w dramacie wojennym Witold Orzechowski Wyrok śmierci (1980) zapowiadała odmianę. Występował w teatrach warszawskich: Współczesnym (1976–1994), Północnym (1990), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie (1991, 1998), Dramatycznym (1994–), Muzycznym „Roma” (1999, 2002), Komedia (2000–2001, 2003–2006), Rozmaitości (2003), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (2005), Kompania Primavera (2005–2006), Rampa na Targówku (2006) oraz im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Opera Nova w Bydgoszczy (1999), Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2007) i Teatrze Piosenki we Wrocławiu (2008). Pojawił się w dramacie psychologicznym Andrzeja Wajdy Bez znieczulenia (1978), dramacie Andrzeja Wajdy Dyrygent (1980) z Johnem Gielgudem i telefilmie wojennym Godzina „W” (1980). W filmie wojenno–sensacyjnym Wyrok śmierci (1980) zagrał postać Smukłego, który wykonywał wyroki na kolaborantach. Sławę zdobył jako kapitan Wiesnicyn w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego Wierna rzeka (1983) w reż. Tadeusza Chmielewskiego oraz w roli młodego dziennikarza o ambicjach literackich, który zostaje aresztowany za wydawanie wolnomyślicielskiego i antyklerykalnego pisemka w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa Pismak (1984) na podstawie powieści Władysława Terleckiego. Rola chronicznie osamotnionego, odosobnionego i odczuwającego wrogość świata wobec siebie Adasia Miauczyńskiego w dramacie Marka Koterskiego Życie wewnętrzne (1986) przyniosła mu nagrodę aktorską w wyniku plebiscytu publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych „Młodzi i Film”. Jest recytatorem i wykładowcą cyklicznych poetyckich warsztatów i spotkań. W 2007 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Wielki Splendor. Brał udział w radiowych serialach: Matysiakowie i Motel w pół drogi.

źródło: wikipedia      

Laura Pausini

Laura Pausini (ur. 16 maja 1974 w Faenzy, Włochy) – włoska piosenkarka pop-rockowa. Jest laureatką wielu nagród branży muzycznej m.in. World Music Award dla najlepszego włoskiego wykonawcy w 2003 roku, Latin Grammy Awards dla najlepszej wokalistki w 2005, 2007, 2009 i 2018 roku, Grammy Awards dla najlepszej płyty pop w 2006 roku, Golden Globe w 2021 roku za najlepszą oryginalną piosenkę za singiel "Io Sì (Seen)", ścieżkę dźwiękową do filmu "La vita davanti a sé (The life ahead)" z Sophia Loren w roli głównej. Prowadząca 66. Konkursu Piosenki Eurowizji w Turynie. Odznaczona Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. 

 Zadebiutowała 23 lutego 1993 na festiwalu włoskiej piosenki w San Remo. Wygrała ten festiwal nastrojową balladą La solitudine (Samotność). W tym samym roku zadebiutowała na rynku muzycznym, wydając płytę Laura Pausini. Śpiewa przede wszystkim po włosku i hiszpańsku, ale również po angielsku, portugalsku i francusku. Jest obdarzona skalą głosu wynoszącą 3,5 oktawy, jej głos uznawany jest za jeden z najmocniejszych głosów na świecie. Sprzedano ponad 70 milionów płyt z jej piosenkami. W czerwcu 2007 roku jako pierwsza kobieta dała koncert na jednym z największych stadionów świata – San Siro. Wystąpiła przed ponad 70-tysięczną publicznością; tego samego roku w listopadzie wydano DVD z tego wydarzenia. Natomiast w 2009 roku na tym samym stadionie piosenkarka zorganizowała koncert charytatywny na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Aquili. Zaprosiła do wzięcia udziału ponad 100 piosenkarek z całych Włoch, ponad 40 z nich wystąpiło z Laurą Pausini na scenie. Z koncertu i z płyt uzbierano ponad 3 miliony euro. Włoska wokalistka współpracowała z takimi artystami jak Andrea Bocelli, Josh Groban, James Blunt, Phil Collins, Ray Charles, Charles Aznavour, Michael Bublé, Luciano Pavarotti, Juanes, Marc Anthony, Michael Jackson, Julio Iglesias, Eros Ramazzotti, Tiziano Ferro, Luis Fonsi, Lara Fabian, Kylie Minogue. 

      źródło: wikipedia      

Joanna Senyszyn

 

 

Joanna Senyszyn z domu Raulin (ur. 1 lutego 1949 w Gdyni) – polska ekonomistka, nauczycielka akademicka, polityczka i działaczka społeczna, publicystka. Profesor nauk ekonomicznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1996–2002 dziekan Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1994–1995 rektor Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu w Gdyni. Posłanka na Sejm IV, V, VI i IX kadencji (2001–2009, 2019–2023), deputowana do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014). Kandydatka na urząd prezydenta RP w wyborach w 2025. 

      źródło: wikipedia      

Marcin Kydryński

 

Marcin Krzysztof Kydryński (ur. 24 maja 1968 w Warszawie) – polski dziennikarz muzyczny, kompozytor, autor tekstów, producent, podróżnik i fotograf. 

Został absolwentem Wydziału Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie, broniąc pracy magisterskiej o dziejach musicalu Metro na tle problemów związanych z wystawieniem musicalowych produkcji na Broadwayu, która w 1997 została wydana w formie książki pt. „Metro” na Broadwayu. W 1988 prowadził koncert „Debiutów” podczas 25. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu oraz i współprowadził 25. Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. W tym samym roku został redaktorem magazynu „Jazz Forum”, w którym przez kolejne kilka lat publikował m.in. recenzje płyt jazzowych. Jako konferansjer poprowadził także dwa koncerty w ramach Jazz Jamboree. W latach 90. pracował w agencji reklamowej Wojciecha Manna i Krzysztofa Materny oraz został redaktorem muzycznym dziennika „Obserwator”. W latach 1989–2020 był redaktorem Programu Trzeciego Polskiego Radia, w którym prowadził nocne audycje jazzowe Trzy kwadranse jazzu, Około północy w latach 1989–2007 oraz audycję Siesta w latach 2001 – 2020. Był członkiem Akademii Muzycznej Trójki. W maju 2020 zrezygnował z pracy w Trójce w reakcji na wydarzenia związane z 1998. notowaniem Listy przebojów. Od 12 lipca 2020 prowadzi w internetowym Radiu Nowy Świat audycję  Pora siesty. W latach 1995–1998 był dyrektorem artystycznym festiwalu Jazz Jamboree. Jest dyrektorem artystycznym Siesta Festival. Od 2005 przez pewien czas prowadził w TVP program Około północy, w którym prezentował muzykę jazzową. Jest współautorem tekstów i muzyki części piosenek z repertuaru Anny Marii Jopek. Jest także współproducentem muzycznym kilku płyt artystki, w tym Upojenia (2002, wspólny album Jopek i Pata Metheny’ego) i ID (2007), które w Polsce uzyskały status platynowych płyt. Jest autorem wydawanych od 2005 albumów kompilacyjnych z serii Siesta, z których pięć – Siesta 4 (2009), Siesta 5 (2010), Siesta 7 (2012), Siesta 8 (2013) i Siesta X (2015) – uzyskało w Polsce status platynowych płyt. Fotografowania uczył się od Tomasza Tomaszewskiego. Za album fotograficzny Pod słońce, w którym umieścił swoje zdjęcia z podróży po Zanzibarze, Etiopii, Kenii, Sudanie i afrykańskich pustyniach, otrzymał w 2000 nagrodę Arkadego Fiedlera. Relacje z 10 lat podróży po Afryce opublikował również w książce pt. Chwila przed zmierzchem. W 2000 jego 30-stronnicowy reportaż z podróży do Afryki został opublikowany w międzynarodowym wydaniu „National Geographic”, a okładkę gazety zdobiło jedno ze zdjęć Kydryńskiego. 31 stycznia 1998 poślubił piosenkarkę Annę Marię Jopek, z którą ma dwóch synów: Franciszka (ur. 1998) i Stanisława (ur. 2000). 

      źródło: wikipedia      

Tymek

 

 

Tymek lub Seven Phoenix, właśc. Tymoteusz Tadeusz Bucki (ur. jako Tymoteusz Polcar 28 października 1994 w Opolu) – polski artysta, piosenkarz, autor utworów muzycznych i tekstów, producent muzyczny oraz kompozytor. 

Jego płyty oraz utwory wielokrotnie osiągały status platynowych i diamentowych płyt. Sprzedał w Polsce ponad 90 tys. egzemplarzy swoich albumów. W 2018 wystąpił w szóstej edycji Młodych Wilków oraz wydał singiel „Język ciała”. Piosenką zapowiadał album pt. Klubowe, który nagrał w duecie z Big Scythe. Piosenka stała się krajowym przebojem, a zrealizowany do niej teledysk osiągnął wynik ponad 194 mln wyświetleń w serwisie YouTube. W 2019 osiągnął ponad 1 mln słuchaczy na Spotify, wyprzedzając Taco Hemingwaya. Do 2025 utwór ten odsłuchany został na platformie ponad 85 milionów razy. W 2020 wziął udział w charytatywnej akcji rapera Solara pt. #hot16challenge2, wydał dwa albumy studyjne: Fit i Piacevole oraz charytatywny minialbum Vestige. W 2021 jako pierwszy artysta wywodzący się z kultury hiphopowej w Polsce otrzymał podwójny diament za singiel „Język ciała”. 

      źródło: wikipedia      

Wiktoria Kida

 

Wiktoria Kida (ur. w 2003 w Bydgoszczy) – polska piosenkarka wykonująca muzykę pop. 

W młodości brała udział w konkursach muzycznych. W 2020 roku dostała się do trzeciego etapu konkursu Talentobrania Radia Eska. Śpiewała w chórkach podczas koncertów Sokoła, m.in. w katowickim Spodku i warszawskim Torwarze. W 2024 roku wzięła udział w nagrywaniu jednej z piosenek soundtracku polskiej komedii Piep*zyć Mickiewicza. Brała udział w 16. edycji programu Mam talent! (2025). Podczas castingu zaprezentowała utwór Mała Malusieńka, dzięki któremu dostała się do półfinału, w którym wykonała utwór „Oj, dziewczyno!”. Nie udało jej się uzyskać promocji do finału. Singiel „Oj, dziewczyno!” zajmował pierwsze miejsce na dwóch kolejnych notowaniach lity przebojów OLiA w lipcu 2025 roku. W sierpniu 2025 wydała swój pierwszy singiel niezwiązany z programem Mam talent! zatytułowany „Po blady świt”, a na początku listopada tego samego roku opublikowała utwór pod tytułem „Naiwna ja”. Wszystkie cztery wydane utwory promują książkę Księga Żywiołów autorstwa Martyny Bukowskiej.  

      źródło: wikipedia      

Sebastian Świderski

 

Sebastian Krzysztof Świderski (ur. 26 czerwca 1977 w Skwierzynie) – polski siatkarz, trener, w latach 1996–2011 reprezentant kraju (322-krotny) – grający na pozycji przyjmującego, prezes zarządu ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, od 2021 prezes Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Honorowy Obywatel Miasta Gorzowa Wielkopolskiego. 

 

Srebrny medalista mistrzostw świata 2006, dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich (Ateny 2004 i Pekin 2008), na których wraz z reprezentacją zajął dwa razy 5. miejsce. W 2009 roku, w trakcie sparingu z Bułgarią przed mistrzostwami Europy doznał groźnej kontuzji (zerwał ścięgno Achillesa), która wyeliminowała go na długie miesiące. W listopadzie 2010 roku doznał poważnej kontuzji w wyjazdowym meczu ligowym ZAKSY z Asseco Resovią Rzeszów, gdzie skręcił kolano i zerwał mięsień czworogłowy uda. W kolejnym sezonie wrócił do Polski, do ZAKSY, gdzie grał aż do zakończenia kariery 12 marca 2012 roku. 12 marca 2012 roku na oficjalnej stronie ZAKSY ukazał się komunikat o rozwiązaniu kontraktu siatkarza z klubem z Kędzierzyna-Koźla. Decyzja ta jest jednoznaczna z zakończeniem kariery zawodniczej. Tego samego dnia został trenerem Farta Kielce zastępując na tym stanowisku Grzegorza Wagnera. W sezonie 2012/13 był asystentem trenera Daniela Castellaniego w ZAKSIE Kędzierzyn-Koźle. Po odejściu Argentyńczyka Świderski w latach 2013–2015 sprawował funkcję I trenera. W tym okresie z klubem zdobył Puchar Polski 2014. Po zakończeniu pracy jako trener pozostał w klubie jako dyrektor sportowy. W dniu 13 października 2015 roku został powołany na stanowisko prezesa zarządu ZAKSA Kędzierzyn-Koźle. Od 27 września 2021 prezes PZPS. 

      źródło: wikipedia      

Gregory Porter

 

 

 

Gregory Porter (ur. 4 listopada 1971) to amerykański piosenkarz, autor tekstów i muzyk. Dwukrotnie zdobył nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Jazzowy Album Wokalny: po raz pierwszy w 2014 roku za „Liquid Spirit”, a następnie ponownie w 2017 roku za „Take Me to the Alley”.

 

Porter wydał dwa albumy w wytwórni Motéma, we współpracy z Membran Entertainment Group: „Water” z 2010 roku i „Be Good” z 2012 roku, zanim 17 maja 2013 roku podpisał kontrakt z Blue Note Records (w ramach Universal Music Group). Jego trzeci album, „Liquid Spirit”, ukazał się 2 września 2013 roku w Europie i 17 września 2013 roku w Stanach Zjednoczonych. Album, wyprodukowany przez Briana Bacchusa, zdobył w 2014 roku nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Jazzowy Album Wokalny”. „Liquid Spirit” odniósł komercyjny sukces, rzadko osiągany przez albumy jazzowe, docierając do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów. Płyta uzyskała certyfikat złotej płyty przyznany przez BPI, sprzedając się w ponad 100 000 egzemplarzy w Wielkiej Brytanii. W sierpniu 2014 roku Porter wydał singiel „The 'In' Crowd”. 9 maja 2015 roku Porter wziął udział w koncercie upamiętniającym VE Day 70: A Party to Remember, transmitowanym w telewizji z Horse Guards Parade w Londynie, śpiewając „As Time Goes By”. Jego czwarty album, „Take Me to the Alley”, ukazał się 6 maja 2016 roku. Brytyjski „The Guardian” uznał go za album tygodnia Alexisa Petridisa. 28 sierpnia 2020 roku Porter wydał swój szósty album studyjny „All Rise”. 2 czerwca 2022 roku Porter, w towarzystwie London Community Gospel Choir, zaśpiewał specjalnie skomponowaną piosenkę „A Life Lived with Grace” z okazji rozświetlenia platynowych latarni jubileuszowych The Queen. W 2025 roku Porter wziął udział w szóstym sezonie brytyjskiego programu The Masked Singer pod pseudonimem „Dressed Crab”, gdzie zajął drugie miejsce.

      źródło: wikipedia