Adrien Brody

Adrien Nicholas Brody (ur. 14 kwietnia 1973 w Nowym Jorku) – amerykański aktor i producent filmowy. Laureat dwóch Oscarów za rolę Władysława Szpilmana w biograficznym dramacie wojennym Romana Polańskiego Pianista (2002) oraz László Totha w dramacie Brady’ego Corbeta The Brutalist (2024).

Urodził się i dorastał w Woodhaven w Queens. Jest synem fotografki Sylvii Plachej, Węgierki czesko-żydowskiego pochodzenia oraz nauczyciela historii Elliota Brody'ego, który miał korzenie polsko-żydowskie. Jego pradziadek był polskim Żydem, który wyemigrował do USA przed II wojną światową. Krewni, którzy pozostali w Polsce, zginęli w niemieckim obozie zagłady Auschwitz-Birkenau. Gdy miał 12 lat, matka zapisała go do Academy of Dramatic Arts. Uczęszczał do nowojorskiej LaGuardia High School, gdzie nosił przezwisko „Piękniś” (ang. Beautiful Boy). W 1988 r. uczęszczał na kurs aktorski Performing Arts. W wieku 15 lat zagrał swoją pierwszą główną rolę w telewizyjnym dramacie Home at Last (1988), gdzie zagrał sierotę uczącego się twardego życia i pracy na farmie. Jego debiutem kinowym była jedna z trzech noweli filmu obyczajowego PBS Nowojorskie opowieści (New York Stories, 1988). Na początku lat 90. wraz z MC Hammerem wystąpił w reklamie Pepsi. Zagrał rolę opiekuńczego kryminalisty Lestera Silverstone’a w dramacie Król wzgórza (King of the Hill, 1993). Znalazł się w obsadzie dramatu wojennego Cienka czerwona linia (The Thin Red Line, 1998) jako kapral Fife. W kolejnych latach odtwarzał role: barmana w jednej z restauracji New Jersey, marzącego o pisaniu sztuki teatralnych w dramacie Restauracja (Restaurant, 1998), włoskiego punka Richiego z Bronksu w dramacie kryminalnym Mordercze lato (Summer of Sam, 1999) Spike’a Lee i zakochanego brzuchomówcy z Lower East Side w melodramacie komediowym Drugie ja/Brzuchomówca (Dummy, 2002). Jego rola Władysława Szpilmana w biograficznym dramacie wojennym Romana Polańskiego Pianista (2002) została nagrodzona Cezarem i Oscarem[5][6]. Następnie wcielał się w postać byłego żołnierza, skazanego za morderstwo i umieszczonego w szpitalu psychiatrycznym pod opieką podejrzanych lekarzy w dreszczowcu Obłęd (2005). Był współreżyserem filmu dokumentalnego Stone Barn Castle (2015). W 2004 reklamował firmę odzieżową Ermenegildo Zegna. (9974) Brody to planetoida z grupy pasa głównego asteroid, jej nazwa pochodzi od nazwiska aktora. Wybrana filmografia: 1989: Nowojorskie opowieści (New York Stories) jako Mel / 1994: Anioły na boisku (Angels in the Outfield) jako Danny Hemmerling / 1996: Bullet jako Ruby / 1998: Cienka czerwona linia (The Thin Red Line) jako Cpl. Fife / 2000: Uciec przed śmiercią (Harrison's Flowers) jako Kyle Morris / 2002: Brzuchomówca (Dummy) jako Steven / 2002: Pianista (The Pianist) jako Władysław Szpilman / 2004: Osada (The Village) jako Noah Percy / 2005: King Kong jako Jack Driscoll / 2006: Hollywoodland jako Louis Simo / 2008: Niesamowici bracia Bloom (The Bloom Brothers) jako Bloom / 2009: Istota (Splice) jako Clive / 2010: Predators jako Royce / 2011: O północy w Paryżu (Midnight in Paris) jako Salvador Dalí / 2014: Grand Budapest Hotel jako Dmitri Desgoffe und Taxis / 2017: Pułapka (Bullet Head) jako Stacy / 2021: Sukcesja jako Josh Aaronson / 2024: Brutalista jako László Tóth. 

                                                              źródło: wikipedia                                                              

Andrzej Strejlau

 

Andrzej Michał Strejlau (ur. 19 lutego 1940 w Warszawie) – polski piłkarz nożny i ręczny, trener obu dyscyplin, działacz sportowy i społeczny, komentator telewizyjny.

Jako zawodnik piłki nożnej rywalizował w zespołach warszawskich, głównie na poziomie trzeciej ligi (z krótkim epizodem w ekstraklasie), jako szczypiornista zaś przez kilka lat grał w pierwszej i drugiej lidze oraz reprezentował Polskę w międzypaństwowych spotkaniach piłki ręcznej odmiany 11-osobowej (trawiastej) oraz 7-osobowej (halowej). Trenował futbolistów w wielu klubach z Warszawy, najdłużej w Legii (1975–1979 i 1987–1989). Pracował też m.in. na Islandii, w Grecji i w Chinach. Przez wiele lat związany z Akademią Wychowania Fizycznego w Warszawie i Polskim Związkiem Piłki Nożnej. Jako trener–selekcjoner prowadził juniorską i młodzieżową reprezentację Polski. W latach 1989–1993 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski w piłce nożnej (w 1974 zastępował też na tym stanowisku Kazimierza Górskiego w trzech spotkaniach). Po zakończeniu kariery trenerskiej został ekspertem i komentatorem spotkań piłkarskich w wielu stacjach telewizyjnych. Zajmował się też działalnością społeczną i – jako działacz – klubową i związkową, za którą był wielokrotnie nagradzany i odznaczany.

                                                              źródło: wikipedia                                                             

Brad Mehldau

 

Brad Mehldau (ur. 23 sierpnia 1970 w Jacksonville) – amerykański pianista jazzowy. Jest liderem grupy Brad Mehldau Trio. Występował z takimi gwiazdami jazzu jak Pat Metheny, Wayne Shorter, Lee Konitz, Charlie Haden, Joshua Redman, Christian McBride, Michael Brecker, Chris Potter, Kurt Rosenwinkel, Jimmy Cobb czy Brian Blade.

Mehldau urodził się jako Bradford Alexander Mehldau w 1970 roku w Jacksonville na Florydzie. Jego rodzina przeniosła się do Connecticut, gdzie Mehldau spędził większość dzieciństwa. Jako student drugiego roku w szkole średniej, zdobył Berklee College 's Best All-Around Musician Award. W 1988 roku Mehldau przeniósł się do Nowego Jorku – rozpoczął studium jazzu w New School, gdzie uczył się u Freda Herscha, Juniora Mance'a i Kenny’ego Wernera, a także grał z Jimmym Cobbem. Grał jako muzyk sesyjny w różnych składach, w tym z kwartetem Joshuy Redmana, przed stworzeniem własnego trio w 1994 roku z basistą Larrym Grenadierem i perkusistą Jorge Rossym, a później Jeffem Ballardem, który zastąpił Rossy’ego w 2005 roku. Oprócz pracy z trio Mehldau grał z gitarzystą Patem Methenym, z którym wydał 2 albumy. Nagrywa głównie dla Nonesuch Records. Mehldau gra oryginalne kompozycje, standardy jazzowe i aranże jazzowe innych typów muzyki, zwłaszcza rockowej. Wraz ze swoim trio, nagrał aranżacje muzyki Nicka Drake’a, The Beatles, Radiohead i Paula Simona. Mehldau wyraził również zainteresowanie filozofią, w szczególności muzyki i sztuki. Koncertował i nagrał płyty solo z liderami innych grup: Peterem Bernsteinem, Markiem Turnerem, Charliem Hadenem, Charlesem Lloydem, Patem Methenym. W 2004 koncertował z Kurtem Rosenwinkelem i Joshuą Redmanem. Pokazując swój warsztat muzyczny często gra odrębne melodie w każdej ręce w niezwykłych metrach. Na przykład standard "All The Thing You Are" przetransponował o półton wyżej oraz zagrał w metrum 7/4. W Day Is Done również gra standard "50 Ways To Leave Your Lover" w 7/4. Mehldau jest mężem holenderskiej wokalistki jazzowej Fleurine.

                                                             źródło: wikipedia                                                             

Christian McBride

 

Christian McBride (ur. 31 maja 1972 w Filadelfii) – amerykański kontrabasista jazzowy.

Współpracował z wieloma sławami jazzu takimi jak Joe Henderson, Freddie Hubbard, Herbie Hancock, Pat Metheny, Roy Haynes Ray Brown, John Clayton, Chick Corea czy Diana Krall, a także z muzykami pop i klasycznymi, m.in. Carly Simon, Sting, James Brown i Kathleen Battle. Zagrał również na płycie Anny Marii Jopek ID. Zazwyczaj gra na kontrabasie, ale czasami używa elektrycznej gitary basowej. Dyskografia: 1995 „Gettin’ to It” (Verve Records) / 1996 „Number Two Express” (Verve Records) / 1998 „A Family Affair” (Verve Records) / 2000 „Sci-Fi” (Verve Records) / 2001 „The Philadelphia Experiment” (Ropeadope Records) / 2003 „Vertical Vision” (Warner Bros. Records) / 2006 „Live at Tonic” (Ropeadope Records) / 2009 „Kind of Brown” (Mack Avenue Records) / 2011 „The Good Feeling” (Mack Avenue Records) / 2011 „Conversations With Christian” (Mack Avenue Records).

                                                             źródło: wikipedia                                                            

Igor Tuleya

 

Igor Zygmunt Tuleya (ur. 24 sierpnia1970 w Łodzi) – polski prawnik, sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie oraz były rzecznik tego sądu. 

Był sędzią w Sądzie Rejonowym w Nowym Dworze Mazowieckim. Na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie powołał go 18 marca 2010 prezydent Lech Kaczyński. Od 2012 był rzecznikiem prasowym tego sądu; stanowisko miał stracić wskutek uzasadnienia wyroku dotyczącego Mirosława Garlickiego. 4 stycznia 2013 sąd pod przewodnictwem Igora Tulei skazał Mirosława Garlickiego na rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata oraz grzywnę za przyjęcie 17,5 tysiąca złotych łapówek, uniewinnił go natomiast od zarzutów nadużyć seksualnych i spowodowania śmierci pacjenta. Tuleya, uzasadniając wyrok, potępił działania władzy. Garlicki kreowany był jako uosobienie niemoralnego zachowania się lekarzy. Sędzia porównał działanie służb do znanych z czasów stalinowskich (groźby, przesłuchania nocne, nieuzasadnione zatrzymania). Po dojściu do władzy przez Prawo i Sprawiedliwość w 2015, środowiska związane z tą partią przedstawiały wspomniany wyrok jako jeden z dowodów na zepsucie wymiaru sprawiedliwości. W toku kryzysu wokół Sądu Najwyższego w Polsce zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zgodności ustaw dokonujących zmian w wymiarze sprawiedliwości w Polsce z europejskimi standardami dotyczącymi niezawisłości sędziowskiej. 24 września 2019 Rzecznik generalny TSUE ocenił, że pytania prejudycjalne sądów w sprawie systemu dyscyplinarnego dla sędziów w Polsce należy uznać za niedopuszczalne. Krytykował też inne zmiany w sądownictwie wprowadzane przez rząd Prawa i Sprawiedliwości. We wrześniu 2018 rzecznik dyscyplinarny do spraw sędziów zażądał od niego wyjaśnień w tym zakresie. 18 listopada 2020 na podstawie decyzji Izby Dyscyplinarnej stracił sędziowski immunitet w sprawie o niedopełnienie obowiązków służbowych oraz przekroczenia uprawnień. Sędzia Tuleya, jak i zdecydowana większość prawników, tej decyzji nie uznał, argumentując, że Izba Dyscyplinarna została zawieszona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a Sąd Najwyższy uznał, że nie jest niezależnym sądem. Ponadto została powołana przez wyłonioną niezgodnie z Konstytucją Krajową Radę Sądownictwa i wyczerpuje znamiona sądu wyjątkowego, a więc nie może istnieć w systemie prawnym bez wprowadzenia stanu wojennego. 24 lutego 2021 Sąd Apelacyjny w Warszawie w postanowieniu stwierdził, że „Igor Tuleja jest nieprzerwanie sędzią sądu powszechnego RP z przypisanym do tego urzędu immunitetem”, a „uchylenie immunitetu może nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu w toku sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Izba Dyscyplinarna nie ma żadnej z tych właściwości”. Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie odmówił wykonania orzeczenia, gdyż jego zdaniem jest niezgodne z prawem. Prokuratura skierowała do Sądu Najwyższego wniosek o przymusowe doprowadzenie Tulei na przesłuchanie. 29 listopada 2022 Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego ostatecznie odrzuciła wniosek jako „oczywiście bezzasadny”. W lipcu 2021, pomimo wiążącej decyzji Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 lipca 2022, sędziowie Piotr Schab oraz Przemysław Radzik po raz pierwszy nie dopuścili Igora Tulei do orzekania. Po raz trzeci sędzia Tuleya nie został dopuszczony do orzekania w sierpniu 2022, pomimo prawomocnego postanowienia sądu pracy. 30 listopada 2022 po przeszło 700 dniach zawieszenia sędzia Igor Tuleya decyzją Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie Joanny Przanowskiej-Tomaszek został przywrócony do wykonywania czynności orzeczniczych na poprzednich warunkach w VIII Wydziale Karnym Sądu Okręgowego w Warszawie. 6 lipca 2023 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał wyrok w sprawie sędziego Igora Tuleyi przeciwko Polsce (skargi numer 21181/19 i 51751/20). ETPCz uznał, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności (prawo do rzetelnego procesu sądowego), art. 8 Konwencji (prawo do poszanowania życia prywatnego) oraz art. 10 Konwencji (prawo do wolności wypowiedzi). Trybunał zasądził na rzecz sędziego zadośćuczynienie w kwocie 30.000 euro oraz 6.000 euro tytułem zwrotu kosztów. Zdanie odrębne do wyroku złożył polski sędzia Krzysztof Wojtyczek, który nie zgodził się z argumentacją Trybunału w kwestii naruszenia art. 6 oraz art. 8 Konwencji. Pełnomocnikami sędziego Igora Tuleyi byli: adw. Sylwia Gregorczyk-Abram, adw. Michał Wawrykiewicz, Maria Ejchart i adw. Jacek Dubois. 13 lipca 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie sędziego Igora Tuleyi przeciwko Polsce, w którym przypomniał, że uchwała o odsunięciu Tuleyi od orzekania "została oparta na przepisach krajowych, które Trybunał uznał niedawno za sprzeczne z (...) Traktatem o Unii Europejskiej". Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził również, że prawo UE "wymaga, by sędzia Igor Tuleya mógł nadal wykonywać swoje kompetencje judykacyjne w toczącym się postępowaniu karnym" oraz "aby skład orzekający, któremu przekazano sprawę pierwotnie powierzoną sędziemu Igorowi Tuleyi, wstrzymał się od orzekania, a właściwe organy sądowe ponownie przydzieliły ją sędziemu Tuleyi". Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli 9 stycznia 2025, po 7 latach od wszczęcia, ostatecznie umorzył śledztwo wydziału spraw wewnętrznych Prokuratury Krajowej przeciwko niemu. W podstawie umorzenia sąd podał, że Tuleya nie popełnił czynu zabronionego. 

                                                             źródło: wikipedia                                                           

Hanna Banaszak

 

Hanna Banaszak (ur. 24 kwietnia 1957 w Poznaniu) – polska wokalistka, piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek, a także autorka tomiku wierszy i fotografka. Wykonuje piosenki, pieśni, standardy muzyki jazzowej i muzykę klasyczną.

 

Na początku lat 70. XX w. śpiewała m.in. w duecie z gitarzystą i wokalistą Piotrem Żurowskim. Jako solistka zadebiutowała w 1976 na koncercie „Debiutów” podczas 14. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 1977–1979 współpracowała z zespołem jazzowym Sami Swoi, z którym wystąpiła na wielu ogólnopolskich i zagranicznych festiwalach, m.in. na Jazz nad Odrą we Wrocławiu, Old Jazz Meeting w Warszawie, Jazztage w Hanowerze i na festiwalu jazzowym w Mönchengladbach, na którym otrzymali pierwszą nagrodę. Jako artystka solowa współpracowała z tekściarzami i kompozytorami, takimi jak: Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski, Jerzy Matuszkiewicz, Zbigniew Preisner, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Zbigniew Górny, Andrzej Trzaskowski, Jerzy Satanowski, Jonasz Kofta, Janusz Strobel, Mirosław Czyżykiewicz, czy Wojciech Młynarski. Użyczyła swojego głosu postaci Hanki Ordonówny w filmie Miłość ci wszystko wybaczy (1981). Wystąpiła w filmie Janusza Majewskiego Słona róża (1982), w którym zaśpiewała swój przebój „Tak bym chciała kochać...” w niemieckiej i angielskiej wersji językowej. Zaśpiewała wokalizą arię ze Stabat Mater Vivaldiego w filmie Witolda Leszczyńskiego Siekierezada (1985). Brała udział w kilku przedsięwzięciach telewizyjnych i scenicznych, takich jak m.in. Nieszpory ludźmierskie Jana Kantego Pawluśkiewicza czy Zanim będziesz u brzegu (spektakl zrealizowany wspólnie z Jerzym Satanowskim i Mirosławem Czyżykiewiczem).  Wykonuje wiersze m.in. Wisławy Szymborskiej, Stanisława Różewicza, Josifa Brodskiego. Zmierzyła się wokalnie z muzyką m.in. Mozarta, Vivaldiego, Chopina, Chucka Mangione, Chicka Corei, Pata Metheny’ego, Milesa Davisa, Gershwina i Duke’a Ellingtona. Zrealizowała kilka telewizyjnych recitali i wydała kilkanaście płyt. Koncertowała po Polsce i w wielu krajach świata. Telewizja Polska wyprodukowała i zrealizowała kilka koncertów Banaszak, które odbyły się w Teatrze Wielkim w Łodzi, Teatrze Syrena w Warszawie i Teatrze Nowym w Poznaniu. W lipcu 2020 wydała pierwszy w pełni autorski album pt. Stoję na tobie Ziemio. Aleksander Bardini o Banaszak: „Chcę zostać przy mojej rzetelnej, głębokiej wdzięczności za to, co robi, np. za wspaniałą polszczyznę. (...) Wdzięczny jestem za niebywały smak i takt w stosowaniu ozdobników muzycznych, które sama wymyśla, i które stają się nie ozdobnikami samymi w sobie, tylko trwałą częścią muzycznej propozycji”. Jest autorką tomiku wierszy pt. Zamienie samolubie na szczodruchy. Zrealizowała trzy autorskie, fotograficzne wystawy. Jest członkinią stowarzyszenia działającego przy klubie Muzyczna Owczarnia w Jaworkach. 

 

                                                             źródło: wikipedia                                                          

Sam Smith

 

 

Sam Smith, właśc. Samuel Frederick Smith (ur. 19 maja 1992 w Londynie) – brytyjski piosenkarz, kompozytor, muzyk i autor tekstów piosenek z głosem klasyfikowanym jako tenor.

 

Rozpoznawalność zyskał w październiku 2012, pojawiając się gościnnie w utworze brytyjskiego duetu elektronicznego Disclosure „Latch”, który uplasował się na 11. miejscu listy UK Singles Chart. Pojawił się też w singlu producenta Naughty’ego Boya, „La La La”. W grudniu 2013 został nominowany do nagród BRIT Critics’ Choice Award 2014 oraz BBC: Sound of ..., gdzie obie wygrał sukcesywnie.  Pod koniec maja 2014 nakładem wytwórni Capitol Records wydał debiutancki album, zatytułowany In the Lonely Hour. Głównym singlem z krążka został „Lay Me Down”, a drugim – „Money on My Mind”, który trafił na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Trzeci singiel promujący płytę, „Stay with Me”, stał się numerem jeden w kraju oraz uplasował się na drugim miejscu listy Billboard Hot 100. Czwarty singiel, „I’m Not the Only One”, był notowany w Top 5 krajowych list najlepiej sprzedających się singli. Przedostatni z nich, „Like I Can”, dotarł do pierwszej dziesiątki brytyjskiego notowania.  W styczniu 2014 zadebiutował w USA w programie Late Night with Jimmy Fallon, a w marcu – w Saturday Night Live. 5 grudnia został sześciokrotnie nominowany do nagród Grammy, ostatecznie wygrywając w kategoriach: Nagranie roku i Piosenka roku (za „Stay with Me”), Najlepszy album popowo-wokalny (za In the Lonely Hour) i Najlepszy nowy artysta. Podczas 35. gali BRIT Awards, która miała miejsce 25 lutego 2015, otrzymał statuetki w dwóch kategoriach: Najlepszy brytyjski przełomowy wykonawca oraz Międzynarodowy sukces, natomiast na gali Billboard Music Awards 2015 został zwycięzcą trzech nagród podczas ceremonii: Najlepszy wykonawca męski, Najlepszy debiutant oraz Najlepszy wykonawca na liście Billboard Hot 100 Airplay. W październiku 2015 został nagrodzony dwoma światowymi rekordami Guinnessa.  Za napisany przez niego oraz Jimmy’ego Napesa utwór „Writing’s on the Wall”, będący piosenką przewodnią do Spectre (2015), 24. filmu o przygodach Jamesa Bonda, wygrał Oscara oraz Złoty Glob w kategorii Najlepsza piosenka oryginalna. Stała się ona pierwszą piosenką przewodnią dla filmu o Bondzie, która osiągnęła szczyt najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii.  Na początku listopada 2017 wydał drugi album studyjny pt. The Thrill of It All, który zadebiutował na pierwszym miejscu list UK Albums Chart i Billboard 200. Główny singiel promujący krążek, „Too Good at Goodbyes”, stał się szóstym singlem numer jeden Smitha na liście UK Singles Chart oraz pierwszym na ARIA Charts. W 2018 nagranie „Promises”, które zrealizował z Calvinem Harrisem dotarło na UK Singles Chart, zostając siódmym utworem Smitha, który osiągnął taki wynik. 1 czerwca został headlinerem Orange Warsaw Festival w Polsce. Był to jego pierwszy występ w tym kraju. W styczniu 2019 wydał singiel „Dancing with a Stranger” z gościnnym udziałem członkini zespołu Fifth Harmony, Normani. 13 lutego 2020 ujawnił, że trzeci album studyjny będzie zatytułowany To Die For i zostanie wydany 1 maja 2020. Podczas dalszej promocji krążka, data premiery została przesunięta na lato. 30 marca 2020 ogłosił, że trwająca pandemia COVID-19 opóźni wydanie albumu, a także zostaną wprowadzone zmiany w liście utworów i tytule albumu. 30 października 2020 wydał album pt. Love Goes. 27 stycznia 2023 wydał album pt. Gloria, który promował singlami: „Love Me More”, „Unholy”, „Gimme” i „I'm Not Here to Make Friends”. Nagrany z gościnnym udziałem Kim Petras utwór „Unholy” osiągnął ogólnoświatowy sukces komercyjny, plasując się na szczycie notowań najpopularniejszych singli w większości krajów oraz zdobył nagrodę za najlepszy występ popowy w duecie podczas 65. ceremonii wręczenia nagród Grammy. W sierpniu 2024 roku Smith wystąpił na festiwalu BBC Proms w Royal Albert Hall. 21 sierpnia 2026 roku Smith wydał swój piąty album studyjny, Hazel Eyes. Określa się jako osoba niebinarna i mówi o sobie poprzez neutralny płciowo zaimek „they”. 

 

                                                             źródło: wikipedia                                                         

Kersti Kaljulaid

Kersti Kaljulaid (ur. 30 grudnia 1969 w Tartu) – estońska polityk i urzędniczka państwowa, członkini Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, w latach 2016–2021 prezydent Estonii.

W 1992 została absolwentką biologii Uniwersytetu w Tartu, specjalizując się w genetyce. W 2001 na tej samej uczelni uzyskała dyplom ukończenia studiów typu MBA. W latach 90. pracowała jako menedżer ds. sprzedaży w państwowym operatorze telekomunikacyjnym Eesti Telefon, a następnie w sektorze bankowym. W latach 1999–2002 była doradcą ds. ekonomicznych w gabinecie premiera Marta Laara, w 2001 wstąpiła do kierowanego przez niego Związku Ojczyźnianego. Od 2002 do 2004 zajmowała stanowisko dyrektora elektrowni Iru, wchodzącej w skład grupy energetycznej Eesti Energia. W tym samym czasie była wśród prowadzących cotygodniowy program publicystyczny na antenie stacji radiowej Kuku Raadio. W maju 2004 została estońskim przedstawicielem w Europejskim Trybunale Obrachunkowym. Drugą sześcioletnią kadencję zakończyła w maju 2016. Kontynuowała jednak pracę w trybunale, gdyż estoński rząd nie wskazał jej następcy. W sierpniu 2016 estoński parlament w trzech turach głosowania nie był w stanie wybrać nowego prezydenta, który zastąpiłby kończącego drugą kadencję Toomasa Hendrika Ilvesa. We wrześniu nie udało się wyłonić jego następcy również w dwóch głosowaniach przeprowadzonych w kolegium wyborców, co skutkowało ponownym rozpoczęciem procedury wyborczej. Zebrane kolegium parlamentu, składające się z przedstawicieli wszystkich ugrupowań parlamentarnych, zaproponowało wówczas kandydaturę Kersti Kaljulaid na urząd prezydenta, co pozwoliłoby zapobiec kryzysowi politycznemu. Podpisy pod jej kandydaturą złożyło 90 ze 101 deputowanych do estońskiego parlamentu (wszyscy posłowie Estońskiej Partii Reform, Partii Socjaldemokratycznej, partii Isamaa ja Res Publica Liit i Estońskiej Partii Wolności oraz 23 z 27 posłów Estońskiej Partii Centrum). 3 października 2016 Zgromadzenie Państwowe wybrało ją na prezydenta, otrzymała 81 głosów za przy 17 głosach wstrzymujących się. Urząd objęła 10 października 2016. Po objęciu urzędu swoje pierwsze oficjalne wizyty złożyła w Finlandii i na Łotwie. W 2019 złożyła wizytę w Rosji, gdzie spotkała się z prezydentem Władimirem Putinem. W 2017 zajęła 78. miejsce na liście „100 najbardziej wpływowych kobiet” według czasopisma „Forbes”. W tym samym roku jej wizerunek znalazł się na estońskim znaczku pocztowym, wydanym w ramach serii przedstawiającej prezydentów tego państwa od 1918. W 2018 w związku z remontem siedziby prezydenta w Tallinnie na miesiąc przeprowadziła się do Narwy. Jak stwierdziła, tym gestem chciała podkreślić, że miasto to, będące największym skupiskiem mniejszości rosyjskojęzycznej w Estonii, stanowi integralną część państwa. W październiku 2021 na urzędzie prezydenta Estonii zastąpił ją Alar Karis. Wcześniej w tym samym roku sekretarz generalny ONZ António Guterres powierzył jej funkcję rzecznika do spraw zdrowia i dobrobytu kobiet, dzieci i młodzieży.

                                                         źródło: wikipedia                                                        

Modelki

 

 

Modelki (styl. MODELKI) – polski popowy girls band założony w 2023, w którego skład wchodzą: Urszula Kowalska, Agnieszka Nowakowska i Zuzanna Fijak.

 

Zespół powstał z inicjatywy Antony’ego Esci, Vłodarskiego i Urszuli Kowalskiej, zwyciężczyni programu Mali giganci. Celem projektu było stworzenie grupy rapowej składającej się z trzech wokalistek. Po kilku miesiącach do zespołu dołączyła Agnieszka Nowakowska, wokalistka i finalistka The Voice Kids, a w lutym 2023 skład uzupełniła Zuzanna Fijak, lekkoatletka, która amatorsko nagrywała rapowe utwory na YouTube i TikToka.  Wokalistki zadebiutowały singlem „Modelki”, który nie zyskał szczególnego uznania, podobnie jak ich kolejne piosenki. W 2023 wydały utwór „On Me”, który dotarł do 28. miejsca w streamingu, a za wysoką sprzedaż singla otrzymały w 2024 certyfikat platynowej płyty. W 2024 wydali singiel „Chyba że z Tobą”, z którym zajęły pierwsze miejsce na liście sprzedaży OLiS i 29. miejsce na liście AirPlay, a za jego wysoką sprzedaż uzyskały certyfikat podwójnie diamentowej płyty.

 

                                                         źródło: wikipedia                                                       

Mateusz Król

 

 

Mateusz Król (ur. 31 sierpnia 1988 w Łodzi) – polski aktor teatralny i filmowy. W 2013 ukończył PWSFTviT w Łodzi. Od 2012 związany jest z Teatrem Współczesnym w Warszawie.

 

Wybrana filmografia: 2012: Zabić bobra jako blondyn / 2013: Ojciec Mateusz jako Jan Bartold / 2013: Na dobre i na złe jako Kuba / 2017: Listy do M. 3 jako Maniek / 2018: Korona królów jako Kazimierz III Wielki  / 2020: Zenek jako Mikołaj, wujek Zenka Martyniuka / 2020: Sweat jako „Luksus”, manager Sylwii / 2021: Teściowie jako Witek Bieńkowski / 2023: The Office PL jako Tomek / 2023: Akademia pana Kleksa jako Alex Niezgódka, ojciec Ady / 2024: Kleks i wynalazek Filipa Golarza jako Alex Niezgódka, ojciec Ady / 2024: Spadek jako Karol, kuzyn Dawida / 2025: Wzgórze psów jako Jarecki.

 

                                                        źródło: wikipedia                                                       

Sébastien Lecornu

 

Sébastien Lecornu (ur. 11 czerwca 1986 w Eaubonne) – francuski polityk i samorządowiec, w latach 2017–2018 sekretarz stanu, w latach 2018–2020 minister przy ministrze spójności terytorialnej, w latach 2020–2021 minister do spraw terytoriów zamorskich, w latach 2022–2025 minister obrony, od 2025 premier Francji stojący na czele swojego pierwszego i drugiego gabinetu.

 Uzyskał magisterium z prawa publicznego na Université Paris-Panthéon-Assas. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Unii na rzecz Ruchu Ludowego, przekształconej następnie w partię Republikanie. Był doradcą Bruna Le Maire, gdy ten w latach 2008–2012 pełnił funkcje rządowe. Od 2013 do 2014 zajmował stanowisko sekretarza krajowego UMP. W latach 2014–2015 był merem miejscowości Vernon, później został pierwszym zastępcą mera. W 2015 objął funkcję przewodniczącego rady departamentu Eure, którą pełnił do 2017. Pozostał radnym departamentu, a w 2021 powrócił na funkcję przewodniczącego rady. W czerwcu 2017 dołączył do drugiego rządu Édouarda Philippe’a jako sekretarz stanu przy ministrze ekologii. W listopadzie 2017 wstąpił do prezydenckiej partii LREM. Podczas rekonstrukcji z października 2018 awansował na stanowisko ministra przy ministrze spójności terytorialnej do spraw wspólnot terytorialnych. W lipcu 2020 został ministrem do spraw terytoriów zamorskich w gabinecie Jeana Castex. W 2020 uzyskał miejsce we francuskim Senacie. W maju 2022 powołany na urząd ministra obrony w rządzie Élisabeth Borne. Utrzymywał tę funkcję także przy rekonstrukcji gabinetu z lipca 2022 oraz w utworzonym w styczniu 2024 rządzie Gabriela Attala. Urząd ten objął również we wrześniu 2024 w gabinecie Michela Barniera, otrzymując dodatkowo odpowiedzialność za sprawy kombatantów. W grudniu tego samego roku w powołanym wówczas rządzie François Bayrou ponownie powierzono mu funkcję ministra obrony. Gabinet ten 8 września 2025 przegrał w Zgromadzeniu Narodowym głosowanie nad wotum zaufania. Następnego dnia Sébastien Lecornu został powołany przez prezydenta Emmanuela Macrona na nowego premiera. Pozostałych członków jego rządu mianowano 5 października 2025; tego samego dnia zakończył pełnienie funkcji ministra. Skład rządu (zwłaszcza nominacja nowego ministra obrony, którym został Bruno Le Maire) został skrytykowany przez koalicyjnych Republikanów. 6 października Sébastien Lecornu podał się do dymisji, która została przyjęta przez prezydenta. 10 października Emmanuel Macron ponownie powołał go na stanowisko premiera. Dwa dni później powołano ministrów i ministrów delegowanych w nowym gabinecie.

                                                        źródło: wikipedia                                                     

Olga Szomańska

 

Olga Szomańska primo voto Radwan (ur. 18 listopada 1982 we Wrocławiu) – polska wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka i aktorka.

 

W 1999 roku została laureatką programu Szansa na sukces, w którym zaśpiewała piosenkę „W moim magicznym domu” z repertuaru Hanny Banaszak. W 2000 występowała na deskach Teatru Muzycznego we Wrocławiu (spektakl Honorificabilitudinitatibus). Rok później znalazła zatrudnienie w Teatrze Muzycznym „Roma” w Warszawie, gdzie występowała w musicalach Miss Saigon oraz Grease. W tym samym czasie wzięła udział w musicalu Kwiaty we włosach. Wspólnie z Markiem Bałatą, Ewą Urygą i zespołem Spirituals Singers Band występowała, jako solistka, w skomponowanej przez Włodzimierza Szomańskiego mszy Missa Gospel’s, wydanej na płycie CD w 2001. W latach 2003–2015 występowała na deskach teatru Rampa w Warszawie, biorąc udział w wielu inscenizacjach, m.in. „Sztukmistrza z Lublina”, „Złotej kaczki”, „Nie uchodzi, nie uchodzi, czyli Damy i Huzary”, „Sześć w jednej”, „Pińskiej szlachta”. W 2004, wspólnie z Janem Radwanem, zaśpiewała piosenkę do czołówki serialu TV Polsat Pierwsza miłość, a także wystąpiła gościnnie na albumie Wiara czyni cuda chóru gospelowego Trzecia Godzina Dnia. W 2005 podjęła współpracę z Piotrem Rubikiem, który powierzył jej główną żeńską partię solistyczną w oratorium Tu Es Petrus. Promująca album piosenka „Niech mówią, że to nie jest miłość”, śpiewana przez nią wspólnie z Przemysławem Brannym, została wybrana „Przebojem Lata z Jedynką” podczas Festiwalu Jedynki w Sopocie, zdobyła „SuperJedynkę” na 43. KFPP w Opolu oraz pierwszą nagrodę „TOPTrendy Festiwal” w Sopocie 2007. W 2007 była solistką oratorium Siedem Pieśni Marii. W 2008 zaśpiewała utwór „Jesienne róże” na albumie Cafe Fogg, a także ponownie wystąpiła gościnnie na albumie PS chóru Trzecia Godzina Dnia. W 2010 wzięła udział w ogólnopolskiej trasie widowiska familijnego Scooby Doo i Widmo Piratów na żywo jako Królowa Piratów, a także dołączyła do obsady rock-opery Krzyżacy (w roli Danuśki Jurandówny) oraz widowiska muzycznego Salute to Queen. W kwietniu 2011 nagrała pierwszy solowy album pt. Nówka, na którym umieściła 13 utworów (w większości autorskich) napisanych z kompozytorem Marcinem Partyką. W latach 2012–2013 współpracowała z katowickim teatrem Old Timers Garage, gdzie wcieliła się w rolę Michelle w polskiej adaptacji kanadyjskiego musicalu The Bricklin Musical – Samochodowa Fantazja. Zagrała także fryzjerkę Paulette w musicalu Legalna Blondynka w Krakowskim Teatrze Variété i Deloris van Cartier w musicalu Zakonnica w przebraniu w Teatrze Muzycznym w Poznaniu. W 2013 zaśpiewała w ścieżce dźwiękowej do animacji Walta Disneya Kraina lodu oraz wykonała utwór „Styl szakala” z kreskówki Lwia Straż. W tym samym roku, wraz z Joanną Moro i Agnieszą Babicz, nagrała album pt. Piosenki Anny German. Od kwietnia 2014 do grudnia 2021 grała Marzenkę Laskowską-Lisiecką w serialu TVP2 M jak miłość. 19 czerwca 2015 wystąpiła w polsko-włoskiej wersji utworu „Vivere” w duecie z Andreą Bocellim, podczas koncertu inauguracyjnego programu „ESK Wrocław 2016” na Stadionie Miejskim we Wrocławiu. 30 lipca 2016 wystąpiła podczas transmitowanego przez TVP koncertu Wierzę w Boże Miłosierdzie na Światowych Dniach Młodzieży. Również w 2016 zajęła drugie miejsce w finale szóstej edycji programu Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo.  

 

                                                      źródło: wikipedia                                                    

Kuba & Kuba

 

Kuba i Kuba to dynamicznie rozwijający się polski zespół muzyczny tworzący na pograniczu indie popu, alternatywy oraz rocka. 

Projekt narodził się ze szkolnej przyjaźni dwóch muzyków-samouków: wokalisty Jakuba Mieczaja oraz gitarzysty Jakuba Frankowskiego. Choć zaczynali jako kameralny duet, obecnie na koncertach występują w pełnym, pięcioosobowym składzie. Skład zespołu: Trzon stanowią Jakub Mieczaj (wokal) i Jakub Frankowski (gitara). Na scenie wspierają ich Remigiusz Orłowski (bas), Michał Greszta (klawisze) oraz Michał Ligęza (perkusja). Ogromną popularność przyniósł im singiel „Dość”, który stał się radiowym hitem. Szeroka publiczność usłyszała o nich również wiosną 2025 roku dzięki udziałowi w programie „Must Be The Music” na antenie Polsatu.  Duet ma na koncie występy na festiwalu Great September czy na Męskim Graniu. Ich rosnącą pozycję na rynku potwierdziła oficjalna nominacja do Fryderyków 2026 w kategorii debiutów.

Łukasz Simlat

 

 

Łukasz Adam Simlat (ur. 11 grudnia 1977 w Sosnowcu) – polski aktor. 

Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Plater w Sosnowcu. Przez dwa lata uczęszczał do studia aktorskiego „Art-Play” Doroty Pomykały i Danuty Owczarek w Katowicach. W 2000 ukończył studia w Akademii Teatralnej w Warszawie (bez dyplomu). Po ukończeniu studiów występował gościnnie w kilku teatrach bez stałego etatu. Od 3 grudnia 2007 jest etatowym aktorem warszawskiego Teatru Powszechnego. W 2012 został członkiem zespołu artystycznego Teatru Studio w Warszawie. Jego teatralne dokonania artystyczne były wielokrotnie doceniane i nagrodzane, a krytycy podkreślają m.in. bogactwo środków artystycznych, jakie Simlat potrafi wydobyć i zastosować w kreowaniu postaci. Wybrana filmografia: 2004: Vinci jako Kudra / 2005: PitBull jako młody kardiolog / 2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami jako ojciec Adasia / 2007: Świadek koronny jako mężczyzna zabity przez Sarnecką / 2008: Nie kłam kochanie jako Igor, szef Ani, właściciel firmy ogrodniczej / 2010: Matka Teresa od kotów jako makler / 2013: Drogówka jako kierowca nissana / 2015: Moje córki krowy – neurochirurg Piotr Wolski / 2018: Kamerdyner jako Peter Schmidt / 2018: Fuga jako Krzysztof Słowik / 2019: Boże Ciało jako ksiądz Tomasz / 2019: (Nie)znajomi jako Grzegorz / 2021: Śniegu już nigdy nie będzie jako mąż Wiki / 2021: Furioza jako Jacek Bauer / 2025: Vinci 2 jako policjant Marcin Kudra / 2026: Król dopalaczy jako Lewy.

                                                      źródło: wikipedia                                                   

Kwiat Jabłoni

 

Kwiat Jabłoni – polski zespół muzyczny z Warszawy wykonujący muzykę folkową, popową, folk pop, bluegrass, indie folk, indie pop i elektronikę.

 

Katarzyna Maria Sienkiewicz (ur. 18 października 1992 w Warszawie) – polska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, dziennikarka muzyczna, aktorka dubbingowa i lektorka.

 

Jacek Jakub Sienkiewicz (ur. 22 kwietnia 1994 w Warszawie) – polski wokalista i muzyk.

 

 Zespół tworzy rodzeństwo Katarzyna Sienkiewicz i Jacek Sienkiewicz (dzieci Kuby Sienkiewicza), a sama grupa oficjalnie funkcjonuje od marca 2018. Wcześniej rodzeństwo występowało w grupie Hollow Quartet, z którą wydali dobrze przyjęty album Chodź ze mną i wystąpili w telewizyjnym talent show Must Be the Music. Jako duet zadebiutowali 9 listopada 2017 koncertem w Otwartej Pracowni na Osiedlu Jazdów. Do sierpnia 2018 ich debiutancki utwór „Dziś późno pójdę spać” zanotował dwa miliony wyświetleń w serwisie YouTube, do lutego 2019 uzyskał blisko pięć milionów wyświetleń, a do września 2021 teledysk odtworzono ponad 31 milionów razy[a]. 1 lutego 2019 ukazał się ich debiutancki album studyjny Niemożliwe.   W lipcu 2019 zespół wystąpił na małej scenie na Pol’and’Rock Festival, gdzie ich koncertu słuchało kilka tysięcy osób. Występ na festiwalu zaowocował 29 listopada 2019 wydaniem albumu Live Pol’and’Rock Festival 2019 z zapisem ich koncertu. W listopadzie 2020 wydali singel „Mogło być nic”, który w trakcie jednego tygodnia zdobył ponad milion wyświetleń w serwisie internetowym YouTube. Promował on, wydany 5 lutego 2021, drugi album studyjny o tym samym tytule. W marcu 2022 wydali wspólny singel z Sanah pt. „Szary świat”. W 2022 wraz z Bedoesem i Krzysztofem Zalewskim stworzyli supergrupę Męskie Granie Orkiestra 2022, w ramach której nagrali singiel „Jest tylko teraz”. 6 lipca 2023 ukazał się singel „Od nowa”, promujący kolejny album zespołu – Pokaz slajdów. 22 sierpnia 2023 roku na festiwalu Top of the Top Sopot Festival 2023 grupa otrzymała dzięki niemu statuetkę Bursztynowego Słowika. Trasą koncertową Przesilenie Tour w pierwszej połowie 2026 roku zespół poprzedził zapowiadane zawieszenie swojej działalności. 

 

                                                      źródło: wikipedia                                                  

Żurnalista

 

 

Żurnalista, właśc. Dawid Swakowski (ur. 23 kwietnia 1992) – polski podkaster, influencer, autor książek i przedsiębiorca, wcześniej raper i menedżer celebrytów.

 

  Występował jako bramkarz w niższych klasach rozgrywkowych piłki nożnej w Polsce i jako raper pod pseudonimem Hipokryta. Po zakończeniu własnej działalności muzycznej w 2011 przez kilka miesięcy organizował koncerty innym raperom, a następnie pracował jako menedżer celebrytów, m.in. w 2013 fotomodelki Ewy Lubert, żony muzyka Tomasza. W 2014 był redaktorem naczelnym założonego przez siebie magazynu „Manager+” i wydał z dziennikarzem sportowym Tomaszem Zielińskim dwa numery magazynu piłkarskiego „Boisko”. Po śmierci dziadka zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie zaczął działalność pod pseudonimem Żurnalista. W 2017 wydał tomiki poezji Pamiętnik i Miłość, po prostu (wydany z pomocą Wojciecha Małeckiego). W 2018 premierę miały jego kolejne trzy książki: Źródło, ŚĆ i Sny_z_Bournemouth / EP, później wydał także Listy Żurnalisty (2019), Warszawę (2020) i Dom łez (2021). Jego książki rozeszły się w łącznym nakładzie ok. 300 tys. egzemplarzy. Prowadził także do 2021 firmę odzieżową Miło(ść) z siedzibą w Bydgoszczy, zawarł umowę reklamową ze spółką Less prowadzącą aplikację do handlu odzieżą używaną, w której udziały posiadał Robert Lewandowski. W czerwcu 2021 uruchomił podkast „Żurnalista – Rozmowy bez kompromisów”, w którym przeprowadził wywiady z osobowościami show businessu (m.in. Rafał Brzozowski, Agnieszka Gozdyra, Barbara Kurdej-Szatan, Jarosław Kuźniar, Tomasz Organek, Michał Szpak, Michał Urbaniak) i polityki (m.in. Włodzimierz Czarzasty, Andrzej Duda, Łukasz Litewka, Karol Nawrocki, Magdalena Ogórek). Współprowadzącym został prawnik Bogusław Leśnodorski, były prezes klubu piłkarskiego Legia Warszawa, a sponsorami – firma Mercedes-Benz Auto Forum z Płocka oraz Janusz Palikot. Audycja szybko zdobyła popularność, pod koniec roku była czwartym najpopularniejszym podkastem słuchanym w serwisie Spotify w 2021. Przez większość czasu działalności w mediach ukrywał swój wizerunek i posługiwał się w przestrzeni publicznej wyłącznie pseudonimem Żurnalista. 23 marca 2026 oficjalnie potwierdził swoje imię i nazwisko, a 23 kwietnia tego samego roku w programie Godzina zero: Krzysztof Stanowski i Żurnalista w Kanale Zero po raz pierwszy publicznie pokazał swoją twarz. Ma na ciele wiele tatuaży, m.in. cyfry „1946” i „1947” na palcach dłoni, napis „kjaerlighet” na brzuchu i serce z napisem „przepraszam” na klatce piersiowej.

 

                                            źródło: wikipedia                                                 

Lizzo

Lizzo, właśc. Melissa Viviane Jefferson (ur. 27 kwietnia 1988 w Detroit) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, raperka i aktorka. Urodziła się w Detroit, po czym przeprowadziła się do Houston w Teksasie, gdzie zaczęła występować na scenie. Następnie przeniosła się do Minneapolis, w którym rozpoczęła nagrywanie swoich własnych utworów. Przed zawiązaniem kontraktu z Nice Life i Atlantic Records wypuściła dwa albumy: Lizzobangers (2013) oraz Big Grrrl Small World (2015). Jej pierwsza EP-ka wydana za pośrednictwem wielkiej wytwórni płytowej to Coconut Oil (2016). Dyskografia: Lizzobangers (2013) / Big Grrrl Small World (2015) / Cuz I Love You (2019) / Special (2022) / Bitch (2026).

W 2019 uzyskała powszechny rozgłos dzięki wydaniu swojego trzeciego albumu studyjnego Cuz I Love You, który osiągnął 4. miejsce w notowaniu Billboard 200. Artystka promowała go singlami Juice oraz Tempo (we współpracy z Missy Elliot). Wersja deluxe albumu zawiera wydany w 2017 singel Truth Hurts, który zyskał popularność dzięki aplikacji TikTok, po czym dotarł na szczyt listy Billboard Hot 100. W 2020 roku udało jej się zdobyć trzy statuetki Grammy: za najlepszy album współczesny, najlepsze tradycyjne wykonanie R&B i najlepsze tradycyjne wykonanie pop. Melissa Jefferson urodziła się w Detroit, Michigan. Kiedy miała 10 lat, wraz z rodziną przeprowadziła się do Houston w Teksasie. W wieku 14 lat wraz ze swoimi przyjaciółmi założyła grupę muzyczną Cornrow Clique. Właśnie w tym czasie zyskała pseudonim ''Lizzo'', które jest alternatywną formą skrótu jej imienia "Lissa", co również było zainspirowane piosenką Jay-Z pt. "Izzo (H.O.V.A.)". Po ukończeniu Alief Elsik High School rozpoczęła studia z muzyki klasycznej na Uniwersytecie Houston, skupiając się na grze na flecie. Mając 21 lat, po śmierci swojego ojca, zamieszkała w swoim aucie na rok, próbując wybić się w branży muzycznej. W 2011 przeprowadziła się do Minneapolis, Minnesota.

                                            źródło: wikipedia                                                

Wojciech Łozowski

 

Łozo, właśc. Wojciech Andrzej Łozowski (ur. 5 lipca 1984 w Olsztynie) – polski piosenkarz, autor tekstów, prezenter telewizyjny i aktor. W latach 2004 – 2017 wokalista zespołu Afromental. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV.

 

Jest synem Andrzeja i Elżbiety Łozowskich. Jego ojciec był dwukrotnym mistrzem Polski w tańcach latynoamerykańskich i zmarł, gdy syn miał 10 lat. W dzieciństwie występował w grupie teatralnej Kokon i kabarecie „Są gorsi”. Trenował hip-hop w Akademii Teatru i Tańca. Studiował zarządzanie, ale zawiesił studia po pierwszym roku. Po dołączeniu do zespołu Afromental przeprowadził się do Warszawy, gdzie studiował w Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu im. Krzysztofa Komedy. W latach 2004–2017 był wokalistą zespołu Afromental, z którym wydał cztery płyty: The Breakthru (2007), Playing with Pop (2009), The B.O.M.B. (2011) i Mental House (2014). W 2024 powrócił do muzyki jako Wozz Lozowski, wydając single: „Water and Fire”, „So Radical” oraz „Speeding”. W 2005 został prezenterem programów MTV. W 2008 uczestniczył w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W 2011 wziął udział w nagraniu utworu „Mazurski cud” powstałego w ramach akcji promującej region Mazur „Mazury Cud Natury”. W latach 2011–2013 był jurorem polsatowskiego talent show Must Be the Music. Tylko muzyka. W 2015 współprowadził program SuperDzieciak na antenie Polsatu. W 2022 odnowił współpracę ze stacją TVN, m.in. uczestniczył w trzeciej edycji programu Azja Express (2022) i programie Pokonaj mnie, jeśli potrafisz (2024), zagrał w charytatywnym odcinku teleturnieju Milionerzy (2023) i był jurorem w czwartym sezonie programu Lego Masters (2023). W marcu 2025 dołączył jako reporter muzyczny do redakcji programu Dzień dobry TVN. Streamuje na platformie Twitch pod nazwą The Mighty Wozz. 

 

                                                źródło: wikipedia                                               

Marcin Prus

 

 

 

Marcin Prus (ur. 16 października 1978 w Starogardzie Gdańskim) – siatkarz, wielokrotny reprezentant Polski, pedagog, mówca motywacyjny, konferansjer i spiker. Absolwent Akademii Pomorskiej w Słupsku, dzisiejszego Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku.

 

Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście jako wychowanek SKS Polmos Starogard Gdański. Po skończeniu pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego wyjechał do Rzeszowa, aby grać w SMS PZPS Rzeszów. Z Rzeszowa trafił do Mostostalu-Azoty Kędzierzyn-Koźle, gdzie grał przez pięć lat. W tym czasie, grając w Kędzierzynie-Koźle czterokrotnie został mistrzem Polski. W 2002 przeszedł do Hefra Gwardii Wrocław jednak z powodu kontuzji nie rozegrał ani jednego spotkania w barwach tego klubu. 15 października 2019 roku otrzymał głosami kibiców nagrodę Siatkarza XXV-lecia ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Obecnie współpracuje z radiem oraz telewizją, jest twórcą artykułów sportowych o tematyce siatkarskiej. Zaczynał w Telewizji Polskiej jako komentator spotkań siatkarskich, współpracownik telewizji Polsat, Polsat Sport oraz Polsat Sport Extra, jako reporter spotkań reprezentacji oraz wydarzeń ligowych. Pracownik kędzierzyńskiej rozgłośni radiowej Radio Park. 8 stycznia 2010 oficjalnie zakończył karierę zawodową meczem w Nowym Sączu. We wrześniu 2013 roku siatkarz wydał autobiografię Wszystkie barwy siatkówki. 

 

                                                źródło: wikipedia                                              

Zbigniew Preisner

Zbigniew Antoni Preisner z d. Kowalski (ur. 20 maja 1955 w Bielsku-Białej) – polski kompozytor muzyki filmowej oraz teatralnej, znany m.in. ze współpracy z Krzysztofem Kieślowskim, a także producent muzyczny. Właściciel Preisner Studio. Członek Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej.  

W 1977 rozpoczął współpracę z kabaretem literackim „Piwnica pod Baranami” w Krakowie. Pod wpływem Zygmunta Koniecznego zaczął pisać muzykę do „piosenek artystycznych”. W 1982 roku pracował nad Prognozą pogody razem z Antonim Krauzem, dzięki któremu poznał Krzysztofa Kieślowskiego. Film Bez końca zapoczątkował stałą współpracę z Kieślowskim. Razem ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem stworzyli telewizyjny cykl Dekalog (1988), Podwójne życie Weroniki (1991) oraz trylogię Trzy kolory (1993–1994). W części IX „Dekalogu”, „Trzech Kolorach – Niebieskim” i „Czerwonym”, oraz w „Podwójnym życiu Weroniki” można usłyszeć Elżbietę Towarnicką, której sopran brzmi na 12 płytach Preisnera. Śmierć Kieślowskiego (1996) uniemożliwiła realizację ich drugiego tryptyku: Niebo, Czyściec, Piekło. Dwukrotnie część swoich kompozycji do filmów Kieślowskiego Preisner podpisał pseudonimem – nazwiskiem fikcyjnego holenderskiego kompozytora Van den Budenmayera. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych XX w. Preisner stał się znany na świecie. W tym okresie napisał muzykę do filmów różnych reżyserów, m.in. do filmu Domena władzy Johna Irvina, do Zabawy w Boga brazylijskiego reżysera Héctora Babenco, do filmów Agnieszki Holland, do Skazy Louisa Malle’a, do filmu Kiedy mężczyzna kocha kobietę Luisa Mandokiego itd. W sumie skomponował muzykę do ponad 80 filmów. W 1994 zdobył Cezara za muzykę do filmu Trzy kolory. Czerwony, w 1995 za kompozycję do filmu Jeana Beckera Élisa. W 1997 zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na 47. MFF w Berlinie za muzykę do filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Trzykrotnie (1991, 1992, 1993) został uznany za Najwybitniejszego Kompozytora Muzyki Filmowej przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Los Angeles. Kilka razy był nominowany do Złotego Globu: w 1992 roku za muzykę do filmu Zabawa w Boga oraz 1994 za Trzy kolory. Niebieski. 2016 otrzymał nagrodę Cinema Brazil Grande Prize za muzykę do filmu The history of eternity # W 2018 na międzynarodowym festiwalu filmowym w Hajfie odebrał nagrodę za wybitne zasługi dla muzyki filmowej #, a w 2022 nagrodę honorową za osiągnięcia życia podczas międzynarodowego festiwalu w Izmirze #. W 1999 roku Preisner napisał 10 łatwych utworów na fortepian, które następnie ukazały się na płycie w wykonaniu Leszka Możdżera. W 2006 roku wystąpił z orkiestrą wraz z Davidem Gilmourem w koncercie w Gdańsku. W 2005 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Zasiadał w jury sekcji „Cinéfondation” na 59. MFF w Cannes (2006). 16 stycznia 2026 roku uhonorowany został przyznawanym przez pismo Kraków i Świat Medalem za Odwagę i Mądrość Obywatelską.  

                                       źródło: wikipedia