10 kwietnia 2019

Alicja Ruchała


Alicja Ruchała to gwiazda światowego modelingu. Piękna Polka z powodzeniem podbiła rynek w Turcji i w Rosji. Zdobiła okładki takich magazynów, jak "Vogue", "Elle" czy "Harper's Bazaar". Od jakiegoś czasu swoich sił próbuje także w ojczyźnie, ale jako wokalistka. Na początku 2017 r. roku zadebiutowała jako wokalistka, prezentując teledysk "No Longer Want You". Do tej pory odtworzono go ponad 1,3 mln razy. 

9 kwietnia 2019

Tadeusz Woźniak


Tadeusz Wojciech Woźniak (ur.* 6 marca 1947 w Warszawie, zm.† 8 lipca 2024) – polski muzyk, kompozytor oraz wokalista.

Od 1967 występował jako solista, śpiewał najczęściej melodyjne ballady własnej kompozycji i akompaniował sobie na gitarze. Jako wykonawca największe sukcesy odnosił pod koniec lat 60. i w latach 70. Również w 1967 debiutował jako kompozytor; pisał muzykę teatralną i filmową oraz tworzył spektakle muzyczne i musicale. Jego dorobek to muzyka do kilkuset piosenek, prawie 100 inscenizacji w teatrach dramatycznych, wielu przedstawień Teatru Telewizji, programów poetyckich i artystycznych oraz filmów dokumentalnych i animowanych. Piosenki z jego muzyką wykonywali m.in.: Elżbieta Adamiak, Michał Bajor, Anna Chodakowska, Bernard Ładysz, Marcin Bronikowski, Andrzej Poniedzielski, Krystyna Prońko, Zbigniew Wodecki, Wojciech Malajkat, Jolanta Majchrzak, Krzysztof Majchrzak czy grupa Locomotiv GT. Zadebiutował w 1966 pod pseudonimem „Daniel Dan” w zespole Dzikusy podczas I Radiowej Giełdy Piosenki. Występował m.in. z Niebiesko-Czarnymi i Czesławem Niemenem, poza tym śpiewał z grupą Czterech, z którą dokonał pierwszych nagrań dla Programu III Polskiego Radia. W 1967 zadebiutował jako kompozytor, pisząc muzykę do wierszy Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Po zwycięstwie z utworem „Hej, Hanno” na Telewizyjnej Giełdzie Piosenki w 1967 otrzymał zaproszenie do udziału w 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1972 za wykonanie utworu „Zegarmistrz światła” otrzymał nagrodę główną na 10. KFPP w Opolu. Wylansował także piosenki: „Smak i zapach pomarańczy” czy „To będzie syn”. Muzyka Woźniaka, choć stanowiła integralną część wielu sztuk teatralnych, była też niezależnie nagradzana na festiwalach sztuk teatralnych. Otrzymał nagrodę za muzykę do Wesela Stanisława Wyspiańskiego w reż. R. Kordzińskiego, Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. A. Witkowskiego, Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa w reż. A.M. Marczewskiego. Jest autorem muzyki i wykonawcą piosenki „Pośrodku świata” wykorzystanej w czołówce serialu Plebania. Wystąpił również w kilku odcinkach tego serialu. Skomponował także muzykę do „Pana Tadeusza”, filmu Ryszarda Ordyńskiego z 1928, wydaną przez Filmotekę Narodową w 2014. W 2013 nagrał piosenkę „Mamela” dedykowaną swojemu synowi Filipowi. W 2021 przekazał swoje archiwum Bibliotece Narodowej. Na zbiór złożyły się m.in. dokumenty osobiste, rękopisy, fotografie, nagrania, nagrody, dyplomy.

                   źródło: wikipedia                    

8 kwietnia 2019

Aldona Orman

Aldona Orman (ur. 1 stycznia 1968 w Przedborzu) – polska aktorka filmowa i teatralna. W 1989 zadebiutowała w Teatrze Polskim we Wrocławiu w roli Marfy Jegorowny Babakiny w „Iwanowie” Antoniego Czechowa. Od 1992 do 1996 występowała na deskach teatrów w Niemczech Labor Theater w Monachium, Pathos Vansport Theater oraz Maodernes Theater. Po powrocie do Polski dołączyła do zespołu warszawskiego Teatru Kwadrat (1998–2012). Na swoim koncie ma także występy w Teatrze Polskim we Wrocławiu (1989), Teatrze Ludowym w Krakowie (1995) oraz Atlantis w Warszawie (2004). Znana jest z wielu ról w popularnych serialach, takich jak Klan, Barwy szczęścia, Na dobre i na złe, Glina czy Pierwsza miłość.

źródło: wikipedia                                                         

6 kwietnia 2019

Tove Lo

Tove Lo, właściwie Ebbe Tove Elsa Nilsson (ur. 29 października 1987 w Sztokholmie) – szwedzka piosenkarka i autorka tekstów pochodząca ze Sztokholmu. Popularność osiągnęła w 2014 r. wydając singel Habits. W środowisku mainstreamowym sukces osiągnęła gdy światło dzienne ujrzała zremiksowana przez hip-hopowego producenta Hippie Sabotage wersja utworu Habits zatytułowana Stay High. Piosenka dotarła do wysokich miejsc na listach przebojów w wielu państwach. 24 września 2014 premierę miał pierwszy album wokalistki Queen of The Clouds. W 2016 roku ukazał się w serwisie YouTube film krótkometrażowy pt. „Fairy Dust”.

źródło: wikipedia                                                         

5 kwietnia 2019

Mateusz Gessler


Mateusz Adam Gessler (ur. 31 lipca 1980 w Warszawie) – polski kucharz i restaurator. Juror polskiej edycji programu TVN MasterChef Junior. Jest synem restauratora Adama Gesslera i Joanny Fedorowicz-Roqueblave. Jest wnukiem Zbigniewa Gesslera i Jacka Fedorowicza. Ma przyrodniego brata, Adama. Ma polsko-francuskie pochodzenie. Wyjechał w stanie wojennym do Francji ze swoją matką. Wychowywała go ze swoim drugim mężem, Patrice'em. Jest właścicielem trzech restauracji w Warszawie: Warszawa Wschodnia (od 2012), Ćma (od 2016) i Warszawski Sen (od 2017). W styczniu 2014 dostał propozycję prowadzenia polskiej edycji programu Hell’s Kitchen. Piekielna kuchnia w telewizji Polsat, jednak w lutym 2014 zrezygnował z powodów osobistych. Od 21 lutego 2016 jest jurorem polskiej edycji programu TVN MasterChef Junior. W tym samym roku zdobył statuetkę Gwiazda Plejady w kategorii „Debiut roku” podczas Wielkiej Gali Gwiazd Plejady. Od 3 września 2017 jest prowadzącym programu TVN Drzewo marzeń. Jest autorem książek kucharskich: Moja Kuchnia Polska oraz Smaki dzieciństwa.

źródło: wikipedia                                                        

2 kwietnia 2019

Jan Borysewicz

Jan Józef Borysewicz, pseud. Jan Bo (ur. 17 kwietnia 1955 we Wrocławiu) – polski wokalista, gitarzysta, multiinstrumentalista, kompozytor, a także autor tekstów piosenek; lider i współzałożyciel zespołu Lady Pank. Muzyczny samouk. Autor solowego projektu Jan Bo. Borysewicz gra zawodowo na gitarze od 1970 roku. W 1978 roku rozpoczął stałą współpracę z zespołem Budka Suflera, z którym nagrał trzy albumy studyjne. Dla Budki Suflera Borysewicz skomponował utwory: Nie wierz nigdy kobiecie, Bez satysfakcji i Nie ma końca tej podróży. W trakcie pracy z Budką Suflera, wspólnie z uznanym już wówczas autorem tekstów Andrzejem Mogielnickim, postanowił założyć własny zespół. Pierwsze nagranie nowej grupy (Mała Lady Punk), do którego Borysewicz podłożył również wokal, powstało w grudniu 1981 roku podczas sesji nagraniowej płyty Układy Izabeli Trojanowskiej. W latach 1986–1988, wraz z Lady Pank nagrał autorską muzykę do filmu animowanego O dwóch takich, co ukradli księżyc. Po zakończeniu przymusowej pauzy Lady Pank z nowym perkusistą Wiesławem Golą wydał longplay Tacy sami, zawierający między innymi takie piosenki jak Zostawcie Titanica czy Mała wojna. Teksty do tego albumu napisali m.in. Zbigniew Hołdys i Grzegorz Ciechowski. W 2003 Borysewicz nagrał pop-rockową płytę z Pawłem Kukizem, zawierającą między innymi takie przeboje, jak Jeśli tylko chcesz czy Bo tutaj jest, jak jest, a następnie, już z Lady Pank, dość łagodny brzmieniowo krążek Teraz (2004) z szeroko lansowanym przebojem Stacja Warszawa oraz mniej udanym Sexy-plexi. Poza wymienionymi powyżej nagraniami, Borysewicz grał z wieloma innymi wykonawcami m.in. z zespołem The Fotoness, Urszulą, Ewą Bem. Ponadto jest twórcą projektu Nasz Wspólny Świat (z udziałem m.in. zespołów Lombard, TSA i Kombi) oraz producentem składanki Być Wolnym, w której nagrywaniu brali udział przedstawiciele różnych nurtów polskiego rocka (obok Lady Pank i Perfectu, także T.Love, Big Cyc i Acid Drinkers). Na składance znalazł się również utwór Choćby nie wiem co z muzyką lidera Lady Pank do tekstu Roberta Gawlińskiego. Utwór ten został nagrany w składzie: Janusz Panasewicz – wokal, Robert Gawliński – wokal, Jan Borysewicz – gitara, Dariusz Kozakiewicz – gitara, Ryszard Sygitowicz – gitara, Titus – gitara basowa, Kuba Jabłoński – perkusja. Grał gościnnie też z zespołem Subway w którym grał między innymi Marek Koszada.

źródło: wikipedia                                                       

1 kwietnia 2019

Dido

Dido właśc. Dido Florian Cloud de Bounevialle Armstrong (ur. 25 grudnia 1971 w Londynie) – brytyjska piosenkarka pop pochodzenia irlandzko-francuskiego. Dido często współpracuje ze swoim bratem Rollo Armstrongiem, który był członkiem rozwiązanej grupy Faithless. Ponieważ urodziła się w Boże Narodzenie, świętuje swe urodziny z przesunięciem półrocznym, w dniu 25 czerwca, za przykładem misia Paddingtona. Długoletnim nauczycielem muzyki Dido był polski skrzypek Krzysztof Śmietana. Popularność zdobyła dzięki piosence „Thank You” (2001), której fragmenty zostały użyte przez rapera Eminema w utworze „Stan” (Dido pojawia się w teledysku do tej piosenki; gra dziewczynę tytułowego Stana). „Thank You” pochodzi z jej debiutanckiego albumu No Angel (1999), który był jednym z najlepiej sprzedających się w historii albumów w Wielkiej Brytanii (ponad 22 mln sprzedanych egzemplarzy na świecie). Jej drugi album Life for Rent ukazał się 30 września 2003 roku. Pierwszy singel z nowej płyty, „White Flag”, przez wiele tygodni nie schodził z pierwszych miejsc list przebojów w Wielkiej Brytanii i USA, jak i w innych krajach europejskich i azjatyckich. Płyta Life for Rent sprzedała się w nakładzie 12 mln egzemplarzy. Występowała na trzech koncertach Live 8 (w Londynie, Paryżu oraz w Eden Project w Kornwalii) 2 lipca 2005 roku z Youssou N’Dour. Trzeci studyjny album zatytułowany Safe Trip Home ukazał się 17 listopada 2008 roku. Jej piosenka „Here with Me” została użyta jako temat muzyczny do serialu Roswell: W kręgu tajemnic, ponadto pojawiła się na ścieżce dźwiękowej filmu To właśnie miłość (Love Actually) i filmu Bridget Jones: W pogoni za rozumem z piosenką „I Eat Dinner” śpiewaną w duecie z kanadyjskim piosenkarzem undergroundowym Rufusem Wainwrightem. W 2010 roku został wydany singel „Everything to Lose”, który znalazł sie na ścieżce dźwiękowej do filmu Seks w wielkim mieście 2. 4 marca 2013 roku ukazał się czwarty album artystki pt. Girl Who Got Away. Krążek był promowany przez single „No Freedom” oraz „End of Night”. 9 listopada 2018 roku podczas występu w głównej siedzibie BMG w Nowym Jorku, Dido ogłosiła, że jej nowy album będzie nazywać się Still on My Mind, a jego wydanie zaplanowane jest na 8 marca 2019 roku. Dyskografia: No Angel (1999) / Life for Rent (2003) / Safe Trip Home (2008) / Girl Who Got Away (2013) / Still on My Mind (2019).

źródło: wikipedia                                                      

29 marca 2019

Tworzywo Sztuczne

Tworzywo Sztuczne (Fisz Emade jako Tworzywo Sztuczne, Fisz Emade Tworzywo) – polska grupa wykonująca szeroko pojętą muzykę hip-hopową, m.in. z wpływami takich gatunków jak jazz, downtempo, czy funk. Powstała w 2002 roku w Warszawie z inicjatywy braci: producenta muzycznego i instrumentalisty Piotra "Emade" Waglewskiego oraz rapera i wokalisty Bartosza "Fisza" Waglewskiego.

źródło: wikipedia                                                      

25 marca 2019

Michał Ogórek

Michał Jerzy Ogórek (ur. 22 lipca 1955 w Stalinogrodzie) – polski dziennikarz, felietonista, prezenter telewizyjny, satyryk i krytyk filmowy. W latach 80. pracował w „Przeglądzie Technicznym”, został wyróżniony Nagrodą Dziennikarzy Niezależnych. Od 1989 jest stałym felietonistą „Gazety Wyborczej”. Od 2004 związany z kanałem telewizyjnym Kino Polska, gdzie komentował kroniki filmowe z czasów PRL w programie Na przełaj przez PRL. Od 2009 był jednym z ekspertów w teleturnieju Milionerzy. Autor książek, m.in. Przewodnik po Polsce (1991), Najlepszy Ogórek, czyli kalendarz na każdy rok (2005), a także współautor publikacji Polska między wierszami. Życie codzienne w PRL (1991).

źródło: wikipedia                                                    

23 marca 2019

Andie MacDowell

Andie MacDowell, właśc. Rosalie Anderson MacDowell (ur. 21 kwietnia 1958 w Gaffney) – amerykańska aktorka i modelka. Najpierw została zauważona przez przedstawiciela Wilhelmina Models podczas podróży do Los Angeles, zanim później podpisała kontrakt z Elite Model Management w Nowym Jorku w 1978. Pracowała jako modelka dla „Elle” i „Vogue”, biorąc udział w kampanii Yves Saint Laurenta, Vassarette, perfum Armaniego, Sabeth-Row, Mink International, Anne Klein i Bill Blass. Miała dwadzieścia kilka lat i mieszkała w Paryżu. Seria billboardów na Times Square i ogólnokrajowe reklamy telewizyjne dla Calvina Kleina zwróciły na nią uwagę i doprowadziły do jej debiutu w roli Pani Jane Porter w filmie przygodowym Hugh Hudsona Greystoke: Legenda Tarzana, władcy małp (1984) wg powieści Edgara Rice’a Burroughsa u boku Christophera Lamberta. Po występie w melodramacie Joela Schumachera Ognie św. Elma (1985), powróciła do kariery modelki, podpisując lukratywny kontrakt z firmą kosmetyczną L’Oréal i Calvinem Kleinem. Wkrótce znalazła się w obsadzie serialu Tajemnice Sahary (Secret of the Sahara, 1987) u boku Michaela Yorka i Daniela Olbrychskiego. Rola Ann w dramacie Seks, kłamstwa i kasety wideo (Sex, Lies, and Videotape, 1989) przyniosła jej znakomite recenzje i szereg nagród, w tym Independent Spirit Awards i nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Los Angeles oraz nominację do Złotego Globu w kategorii „Najlepsza aktorka w filmie dramatycznym”. Za postać Brontë Parrish w komedii romantycznej Petera Weira Zielona karta (1990) z Gérardem Depardieu zdobyła nominację do Złotego Globu dla „Najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu”. W dramacie telewizyjnym HBO Mężczyźni i kobiety 2: W miłości nie ma zasad (Women and Men II, 1991) z Rayem Liottą zagrała postać alkoholiczki Emily Meadows. Za kreację Carrie w komedii romantycznej Mike’a Newella Cztery wesela i pogrzeb (1994) z Hugh Grantem była nominowana do nagrody Davida di Donatello i Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. Wybrana filmografia: 1989: Seks, kłamstwa i kasety wideo / 1990: Zielona karta / 1993: Dzień świstaka  / 1994: Cztery wesela i pogrzeb / 1994: Wystrzałowe dziewczyny  / 1995: Rodzinka z piekła rodem / 1996: Mężowie i żona / 2000: Uciec przed śmiercią / 2005: Salon piękności  / 2012: Jane by Design / 2012: Rockefeller Plaza 30.

źródło: wikipedia