Elżbieta Dzikowska

  

Józefa Elżbieta Górska-Dzikowska (ur. 19 marca 1937 w Międzyrzecu Podlaskim) – polska historyk sztuki, sinolog, podróżniczka, reżyserka i operatorka filmów dokumentalnych, autorka wielu książek, programów telewizyjnych, audycji radiowych, artykułów publicystycznych, a także wystaw sztuki współczesnej. Wraz z partnerem Tonym Halikiem, zrealizowała około 300 filmów dokumentalnych ze wszystkich kontynentów dla Telewizji Polskiej oraz prowadziła popularny podróżniczy program telewizyjny Pieprz i wanilia. Od 2015 ponownie prowadzi program Pieprz i Wanilia, tym razem na antenie TVN24 Biznes i Świat. Po trzecim roku nauki odmówiono wydania jej paszportu na dwuletni wyjazd do Chin, jednak w 1957, po czwartym roku studiów, po wydarzeniach październikowych 1956, udało jej się wyjechać na sześć tygodni. Miesiąc przed wyjazdem wyszła za mąż za Andrzeja Dzikowskiego, wówczas studenta polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, później dziennikarza. Zrezygnowana i zniechęcona brakiem perspektyw postanowiła zdobyć prawdziwy zawód historyka sztuki. Kiedy podjęła tę decyzję, w 1959 dostała korespondencyjnie propozycję pracy w nowo otwartej redakcji miesięcznika „Chiny”. Udała się na rozmowę z redaktorem naczelnym i zgodziła się na pracę, pod warunkiem możliwości równoległych studiów dziennych. Uzyskała zgodę na pracę w „Chinach” do rozwiązania tego pisma i powstania w 1964 redakcji „Kontynentów”, gdzie powierzono jej dział Ameryki Łacińskiej, w którym pracowała do 1981. Mimo początkowo niewielkiej wiedzy z tego zakresu zaczęła się uczyć języka hiszpańskiego i wyjeżdżać do tamtejszych krajów (Meksyk, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Peru, Boliwia, Chile, Wyspa Wielkanocna, Brazylia, Urugwaj, Kuba, Haiti, Jamajka, Panama i Argentyna). Po paru latach została specjalistką od Ameryki Łacińskiej, a nawet członkiem Światowego Stowarzyszenia Latynoamerykanistów. Praca w redakcji „Kontynentów” przybliżyła Elżbietę do fotografii, z którą teoretycznie miała styczność, studiując historię sztuki. W przeddzień jej pierwszej wyprawy do Meksyku na pokładzie statku handlowego Transportowiec w 1956, Tadeusz Kubiak z redakcji „Ekranu”, pokazał Elżbiecie, jak się zakłada film do aparatu fotograficznego. Tylko 10% przywiezionego materiału nadawało się do wykorzystania, ale nie zniechęciło jej to do dalszego fotografowania. Podczas pracy w „Kontynentach” większość jej fotografii były zdjęciami reportażowymi. Dziennikarz musiał wówczas pełnić również funkcję fotoreportera. Dzikowska ukończyła odpowiedni kurs i została operatorem filmowym. W „Kontynentach” pracowała przez dwadzieścia lat, zwiedzając z aparatem fotograficznym całą Amerykę Łacińską. Z operatorki filmowej zrezygnowała po 1974, kiedy poznała Tony’ego Halika, który był lepszym operatorem. Razem przygotowali wspólnie około trzystu filmów i programów telewizyjnych z cyklu Pieprz i wanilia. Tony twierdził jednak, że nie można naraz dobrze robić dwóch rzeczy, czyli robić zdjęć i filmować. Początkowo ograniczyła się więc do dokumentacji na planie filmowym. W 1976 z Tonym Halikiem byli pierwszymi Polakami, którzy dotarli do ruin zaginionego miasta Vilcabamba, ostatniej stolicy Inków. Razem odbyli wiele wspólnych podróży do prawie wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej, Europy, 27 stanów USA, jak również do: Chin, Australii, Nowej Zelandii, Tajlandii, Indii, Sri Lanki, Rosji, na Tahiti, Hawaje, Galapagos, Wyspę Wielkanocną, do Kenii, Tanzanii, Maroka, Libii, Egiptu. Po weryfikacji dziennikarzy w stanie wojennym, nie została w „Kontynentach” i w latach 1982–1987 pracowała w redakcji „Radaru”. Pisała o sztuce, poznając wielu artystów – co było przyczynkiem do napisania książki Polacy w sztuce świata. Jako, że coraz bardziej interesował ją film, przeszła do Agencji Filmowo-Telewizyjnej Interpress-Film, gdzie pracowała aż do wczesnej emerytury. Po śmierci Tony’ego w 1998 zajęła się głównie popularyzacją ciekawych miejsc w Polsce realizując krajoznawcze programy telewizyjne z cyklu Groch i kapusta (prod. oddział rzeszowski TVP i TVP3) i tworząc cykl książek Groch i kapusta, czyli podróżuj po Polsce!. W 2006 otrzymała Nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera. W 1996 była inicjatorką budowy pomnika inżyniera Ernesta Malinowskiego, budowniczego najwyżej położonej kolei na świecie (do czasu otwarcia w Chinach kolei tybetańskiej w 2006), na przełęczy Ticlio w Peru (położonej 4818 m nad poziomem morza). Pomnik (autorstwa Gustawa Zemły) odsłonięto w 1999, czyli w setną rocznicę śmierci Malinowskiego. Dzięki jej staraniom, w 2003 powstało Muzeum Podróżników im. Tony’ego Halika, w Toruniu. Jest wiceprezesem polskiego oddziału The Explorers Club, członkiem polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA) i honorowym członkiem Polonijnego Klubu Podróżnika. Od 2015 roku ponownie prowadzi program Pieprz i Wanilia, tym razem na antenie TVN Biznes i Świat. 

źródło: wikipedia                   

Steve Hackett

Stephen Richard „Steve” Hackett (ur. 12 lutego 1950 w Londynie) – angielski gitarzysta rockowy i klasyczny, znany m.in. z występów z grupami Genesis i GTR oraz z kariery solowej. Jest starszym bratem flecisty Johna Hacketta. Jego pierwszym instrumentem była harmonijka ustna, na której nauczył się grać już w wieku czterech lat. Po gitarę sięgnął w wieku lat trzynastu. Steve Hackett jest wśród gitarzystów uznawany za wynalazcę techniki tapping, spopularyzowanej później przez Eddiego Van Halena. Orkiestralny, melodyjny styl Hacketta w rocku jest bardzo charakterystyczny, technicznie trudny do naśladowania i ceniony jako zasadniczo niepowtarzalny w muzyce rockowej. Muzyk posiada także krytycznie uznany dorobek w muzyce poważnej na gitarę jako wykonawca, aranżer, nauczyciel i kompozytor. Jego "Midsummer Night's Dream" była jedną z najlepiej sprzedających się płyt z muzyką poważną w 1997 roku. Steve Hacket był trzykrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Hellen Busse rozwiódł się po zaledwie dwuletnim związku w 1974 roku. Jego drugą żoną była brazylijska artystka biżuterii i malarka Kim Poor, pracująca m.in. w jej oryginalnej technice kładzenia zabarwionego kolorowym pyłem szkliwa na stali. Kim Poor m.in. projektowała okładki jego płyt, a za pierwszą, Voyage of the Acolyte, otrzymała międzynarodowe wyróżnienie Album Cover of the Year 1976. Związek zakończył się w 2008 roku. W czerwcu 2011 r. artysta poślubił Jo Lehmann. 

              źródło: wikipedia                

Natalia Oreiro

Natalia Marisa Oreiro Iglesias de Mollo (ur. 19 maja 1977 w Montevideo) – urugwajska aktorka, piosenkarka i projektantka mody. Do tej pory sprzedała na całym świecie ponad 11 mln egzemplarzy płyt. Między dwunastym a szesnastym rokiem życia wystąpiła w około trzydziestu reklamach marek, takich jak m.in.: O.B., Coca-Cola czy Johnson & Johnson. W wieku 16 lat pokonała dziesięć rywalek z całej Ameryki Łacińskiej w programie El show de Xuxa, zdobywając tytuł „Súper Paquity”, co dało jej możliwość towarzyszenia w trasie koncertowej Xuxie, brazylijskiej gwieździe programów dla dzieci. Zarobione w ten sposób pieniądze wydała na wyjazdy do Buenos Aires, gdzie brała udział w castingach do telewizji. W wieku 17 lat podjęła decyzję o ostatecznej przeprowadzce z rodzinnego Montevideo. W początkach jej drogi aktorskiej pomógł jej Alejandro Romay, ówczesny właściciel Canal 9. Pierwszą poważną rolę Oreiro otrzymała w 1996, kiedy to zagrała Lucię, jedną z głównych bohaterek w telenoweli 90-60-90 modelos. Za tę rolę otrzymała propozycję zagrania tytułowej postaci w telenoweli Valeria u boku Diego Ramosa. W 1997 przyjęła propozycję zagrania przebojowej Veroniki w filmie Argentyńczyk w Nowym Jorku Juana Jose Jusida. Na potrzeby filmu nagrała dwie piosenki: „Que si, que si” i „Caminos”, co sprowokowało ją do nagrania całego materiału na debiutancki album studyjny. Dzięki roli w produkcji stała się jedną z najbardziej zauważanych artystek w latynoskim show biznesie. W 1998 zmieniła wytwórnię na rzecz Telefe, z którą podpisała wielomilionowy kontrakt. Dostała główną rolę Milagros w serialu Zbuntowany anioł, w którym zagrała u boku Facundo Arany. Za rolę w filmie w 1999 została nominowana do nagrody Martin Fierro. W styczniu 2000 otrzymała nagrodę za „osobowość roku” od stacji E! Entertainment Television Latino. W tym czasie została zauważona przez reżysera Quentina Tarantino, który stwierdził, że mogłaby zostać jedną z gwiazd Hollywood. W 2002 zagrała główną rolę w serialu Kachorra to ja. W 2006 zagrała główną rolę w telenoweli Jesteś moim życiem. Następnie otrzymała angaż w pierwszej internetowej telenoweli Amanda O, w której zagrała tytułową rolę bogatej piosenkarki i aktorki. Była za nią nominowana do nagrody Martin Fierro 2009 w kategorii „Najlepsza aktorka komediowa”. W 2010 zagrałą w filmie Miss Tacuarembó. 15 września 2016 zagrała w filmie Gilda – No me arrepiento de este amor, oparty na życiorysie tragicznie zmarłej piosenkarki muzyki cumbia. W 1998 debiutowała jako piosenkarka singlem „Que si, que si”. Niedługo później wydała singiel „Cambio Dolor”, będący tematem przewodnim serialu Zbuntowany anioł. Piosenka odniosła międzynarodowy sukces. Oba single znalazły się na jej debiutanckim albumie studyjnym, zatytułowanym po prostu Natalia Oreiro, który ukazał się w lipcu 1998. W połowie 2000 wydała drugi album studyjny pt. Tu veneno, za który otrzymała nominację do latynoskiej nagrody Grammy w kategorii „najlepszy album żeński”. W 2002 wydała album pt. Turmalina, który został sprzedany w nakładzie ponad 1,8 mln egzemplarzy. Po ośmiu latach przerwy muzycznej wydała singiel „El perfume del amor”, który został nagrany wraz z Diego Reinholdem i Borisem Bakstem na potrzeby filmu Miss Tacuarembó. Pod koniec 2013 wydała dwa kolejne single, „Como una loba” (promujący telenowelę Solamente vos) i „Todos me miran” (napisany na potrzeby kampanii reklamowej marki Sedal). W grudniu 2013 wyruszyła w trasę koncertową pt. Tour Hits 2013, w ramach której zagrała koncerty w Rosji (Moskwa i Petersburg), Polsce (Wrocław) i na Filipinach. W 2014 wyruszyła w trasę koncertową po Rosji pt. Nasha Natasha Tour. 9 września 2016 wydała album studyjny pt. Gilda – No me arrepiento de este amor, a w grudniu wyruszyła w trasę koncertową po Rosji o nazwie Cumbia & Tour Hits. Wizyty w Polsce: 2000 – Natalia przyleciała do Polski 6 grudnia 2000 roku na promocję swej pierwszej płyty pt. Natalia Oreiro i serialu Zbuntowany anioł / 2002 – Występ podczas koncertu sylwestrowego w TVP1, Natalia zaśpiewała utwory „Que digan lo que quieran” i „Cambio dolor”/ 2013 – 14 grudnia artystka odwiedziła Polskę na jedynym koncercie we Wrocławiu, w Hali Orbita w ramach trasy koncertowej „Tour Hits 2013”. Podczas swojego 3-dniowego pobytu pojawiła się na konferencji prasowej w hotelu Radisson Blu, w którym mieszkała oraz udzieliła wywiadu dla programu Dzień Dobry TVN / 2019/2020-Sylwester Marzeń z Dwójką.

              źródło: wikipedia                  

Bajm

Bajm – polski zespół wykonujący muzykę z pogranicza popu i pop-rocka, założony w 1978 w Lublinie. Skład zespołu zmieniał się kilkukrotnie, jedyną osobą będącą w zespole od jego początków jest wokalistka oraz współzałożycielka grupy, Beata Kozidrak. Nazwa zespołu to akronim od pierwszych liter imion jego założycieli: Beaty Kozidrak, Andrzeja Pietrasa, Jarosława Kozidraka i Marka Winiarskiego. Ostateczny skład od 1993 roku tworzą: Beata Kozidrak, Adam Drath, Piotr Bielecki, Artur Daniewski, Krzysztof Nieścior, a od 2000 roku także Maria Dobrzańska. W 1983 ukazał się debiutancki album zespołu, zatytułowany po prostu Bajm. Trafił na rynek pod koniec 1983, najpierw w postaci kasety magnetofonowej, a później – z nieco innym zestawem piosenek, także w postaci płyty winylowej. Szybko rozszedł się w rekordowym, ponad półmilionowym nakładzie. Na albumie znalazły się znane z list przebojów „W drodze do jej serca” i „Co mi Panie dasz”, a także kolejne hity: „Józek, nie daruję ci tej nocy”, „Różowa kula” i „Nie ma wody na pustyni”. Rok 1984 to w twórczości zespołu zmiana brzmienia na bardziej surowe, a przede wszystkim zaangażowane politycznie teksty inspirowane przeżyciami w stanie wojennym. Wyrazem buntu jest też bardziej ekspresyjny styl śpiewania Kozidrak, inspirowany wokalem Niny Hagen. Owocem tej przemiany był drugi album, Martwa woda, z przebojami „Małpa i ja” oraz „Piramidy na niby”, wydany w 1985. W 1984 Bajm odbywał także tournée po Wietnamie. Tuż po nagraniu drugiej płyty, w zespole następują kolejne zmiany personalne i do stanowiących trzon zespołu Kozidraków i Pietrasa, dołączają gitarzyści Grzegorz Płecha i Dariusz Lipiński, basista Robert Kozak oraz perkusista i główny aranżer Jarosław Pruszkowski. W tym składzie, w 1985 Bajm przystępuje do prac nad nowym albumem i rejestruje nagrania: „Płynie w nas gorąca krew” oraz „Diament i sól”. W następnym roku trafiają one na trzeci album zespołu, zatytułowany Chroń mnie. Przebój „Diament i sól” pozwolił samej Kozidrak wygrać szwedzki Festiwal Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn, natomiast cały zespół zdobył za utwór wyróżnienie na międzynarodowym festiwalu piosenki Sopot '86. Na początku roku Bajm zdobył także Grand Prix na niemieckim festiwalu Ost-West Rocktreff w Wundsiedel. W 1988 cały materiał ukazał się na czwartej płycie, Nagie skały, zaskakującej stonowanym brzmieniem, odchodzącym od gitarowego rocka na rzecz spokojniejszej muzyki popowej z przewagą instrumentów klawiszowych. Pierwsze przeboje z płyty Nagie skały opublikowano już w 1987. W 1988 Bajm wygrał kolejny zagraniczny konkurs, tym razem na jugosłowiańskim festiwalu MESAN w Belgradzie w 1988, dzięki anglojęzycznej wersji przeboju „Męski świat”. Pod koniec roku Bajm wystąpił gościnnie w ówczesnej superprodukcji filmowej Pan Kleks w kosmosie, do której nagrał premierową piosenkę „Ratujmy kosmos”. Beata Kozidrak zagrała w filmie rolę księżniczki z rock-planety, wykonując na planie utwór tytułowy. Pod koniec 1988 Andrzej Pietras postanowił opuścić skład Bajmu, aby poświęcić się wyłącznie funkcji menedżera i producenta grupy. Liczne zagraniczne wyjazdy Bajmu na koncerty w drugiej połowie lat 80. oraz opuszczenie zespołu przez wszystkich oryginalnych muzyków, stały się jednocześnie inspiracją do pracy nad solową, anglojęzyczną płytą Beaty Kozidrak. W 1989 jej przedsmak stanowiło nagranie „Hurry My Love”, z którym wokalistka wygrała fiński festiwal Midnight Sun w Lahti. W 1989 odrodzony Bajm podbił listy przebojów hitem „Biała armia”, który dał tytuł piątemu albumowi. Biała armia przyniosła jeszcze takie hity, jak „Miłość i ja” oraz „U stóp szklanych gór”. W 1993 na rynek trafił szósty, popowy i najbardziej melancholijny album zespołu, Płomień z nieba. Album przyniósł takie przeboje jak „Płomień z nieba”, „Ta sama chwila” czy „Już bez ciebie”. W 1994 Kozidrak zaśpiewała z grupą Universe przebój „Tyle chciałem ci dać”, promujący ich płytę Być przy tobie. W 1995 Bajm nagrał siódmy, dla odmiany – swój najbardziej dynamiczny i rockowy album w dyskografii, Etna, zaskakujący niemal soft-metalowym brzmieniem. Znalazły się na nim takie przeboje, jak: „Dziesięć przykazań” i „Dzień za dniem”. W 1997 do sklepów trafiła kolejna kompilacja hitów Bajmu Ballady, tym razem z samymi wolnymi kawałkami. Znalazł się tutaj także premierowy hit „Kraina miłości”, skomponowany przez samą wokalistkę, jak również nowe wersje czterech przebojów z pierwszych trzech płyt. Na dwudziestą rocznicę powstania zespołu w 1998 fani otrzymali niespodziewanie pierwszy solowy album Beaty Kozidrak, zatytułowany Beata. Największym powodzeniem cieszyły się nagrania „Siedzę i myślę” oraz „Taka Warszawa”. W 2000 ukazała się ósma płyta Bajmu, Szklanka wody, na której grupa powróciła do pop-rockowego grania. Największy rozgłos uzyskały hity: „Szklanka wody”, „Modlitwa o złoty deszcz” oraz „O Tobie”. W trakcie promocji płyty Szklanka wody, Kozidrak solowo nagrała przebój „Rzeka marzeń” z filmu W pustyni i w puszczy, z muzyką Krzesimira Dębskiego, opublikowany pod koniec 2000. W 2003 roku na rynek trafił dziewiąty album Bajmu, Myśli i słowa, który przyniósł takie przeboje jak tytułowe „Myśli i słowa” oraz „Noc po ciężkim dniu”. Tuż po premierze pierwszego singla z płyty, w połowie 2003 roku premierę miała kolejna filmowa piosenka Kozidrak napisana z Dębskim, „Stara baśń”. Tym razem została nagrana w duecie z córką, Kasią Pietras, a był to temat przewodni do filmu Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem. W 2005 roku Kozidrak wydała drugi solowy album, Teraz płynę, utrzymany w stylistyce swojego solowego debiut. Płyta zaowocowała kolejnymi przebojami, „Teraz płynę” oraz „Złota brama”. W 2008 Bajm obchodził swoje trzydziestolecie, a w ramach obchodów tego jubileuszu na rynek trafiła druga część bestsellerowej kompilacji Ballady 2, promowana premierowym utworem „Krótka historia”, skomponowanym przez Dobrzańską wraz z bratem, Bohdanem. W 2009 roku odbyła się premiera solowej piosenki Beaty Kozidrak „Nie pytaj o miłość”, która została nowym tematem muzycznym serialu telewizyjnego M jak miłość. Natomiast kilka dni później cały zespół przedstawił premierowe nagranie „P.S. Zabierz mnie tam”. W 2011 roku premierę miał singiel „Blondynka”, zapowiadający przekładany od kilku lat dziesiąty album zespołu. Na początku 2012 do radiostacji trafił kolejny singiel „Góra, dół”, a na rynek trafiła cała płyta zatytułowana Blondynka. Pod koniec roku na rynek trafiła zapowiadana cztery lata wcześniej biografia zespołu „Płynie w nas gorąca krew”, autorstwa tour managerki zespołu – Ewy Tutki, mająca formę wywiadu-rzeki. Pod koniec 2015 roku Bajm wydał pierwszy koncertowy album w swojej karierze, Bajm Live – Akustycznie, podsumowujący akustyczno-elektryczne tournée. W jego skład weszły płyta DVD z zapisem kameralnego koncertu w Studiu Telewizyjnym w Lublinie oraz płyta CD z najlepszymi wykonaniami z całej tej trasy zespołu. W tym samym roku Kozidrak wydała swój trzeci solowy album, B3, który utrzymany w stylistyce poprzednich wzbogacały jeszcze nowe brzmienia elektroniczne. Album promowały przeboje „Bingo”, „Upiłam się tobą” oraz „Niebiesko-zielone”. 

 

źródło: wikipedia        

Urszula Dębska

  

Urszula Dębska (ur. 11 października 1987 w Warszawie) – polska aktorka. W dzieciństwie występowała w spektaklach teatru telewizyjnego dla dzieci. Wystąpiła również w epizodzie w Chopinie na zamku w reżyserii Krzysztofa Zanussiego. W latach 2000–2008 należała do głównej obsady serialu Plebania, gdzie wcielała się w postać Karoliny Wojciechowskiej. Wystąpiła w dwóch epizodach serialu Kryminalni, a od 2008 gra jedną z głównych ról w Pierwszej miłości, gdzie wciela się w rolę Sabiny Weksler. W 2009 zagrała w szwedzkiej produkcji kinowej Johan Falk. Wybrana filmografia: 2000–2008: Plebania – jako Karolina Wojciechowska / 2003: Na dobre i na złe – jako Zuzanna / 2007: Kryminalni – jako Małgosia / od 2008: Pierwsza miłość – jako Sabina Weksler / 2012–2013: Wszystko przed nami – jako Karina / 2016–2017: Świat według Kiepskich – jako młoda Halina Kiepska.

źródło: wikipedia

Ida Nowakowska

 

Ida Victoria Nowakowska-Herndon (ur. 7 grudnia 1990 w Warszawie) – polska tancerka, aktorka, prezenterka telewizyjna i osobowość telewizyjna. W 2014 ukończyła kierunek aktorstwa na Wydziale Teatru, Filmu i Telewizji na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, równolegle studiowała też na uczelnianym Wydziale Nauk Politycznych ze specjalizacją w relacjach międzynarodowych. Była solistką Teatru Muzycznego Roma w Warszawie, w którym występowała w musicalach: Piotruś Pan, Taniec wampirów, Koty i Upiór w operze. Była aktorką i tancerką stołecznego teatru Janusza Józefowicza Studio Buffo. Brała udział w musicalach Metro i Romeo i Julia. Tańczyła w Nowym Jorku w Metropolitan Opera w La Bayadere i w Lincoln Center główną rolę w musicalu Reel to Real. Zagrała główną rolę w filmie Out of Reach u boku Stevena Seagala. W 2007 zajęła pierwsze miejsce w kategorii tańca współczesnego na Ogólnopolskim Konkursie Tańca w Gdańsku oraz uczestniczyła w pierwszej edycji programu rozrywkowego TVN You Can Dance – Po prostu tańcz. W 2009 zdobyła trzecie miejsce na Ogólnopolskim Konkursie Tańca w Gdańsku, a także zdobyła Puchar Polski w Disco Dance, zajęła pierwsze miejsce w Międzynarodowych Zawodach Tap Dance oraz zdobyła pierwszą nagrodę na festiwalu baletowym „Złote Pointy” w Szczecinie. W 2008 rozpoczęła karierę jako prezenterka telewizyjna, prowadząc program Przymierzalnia. Była jurorką w amerykańskim talent show telewizji CBS The World’s Best. Od 2019 jest jurorką programu TVP2 Dance Dance Dance. W 2018 nawiązała współpracę z Telewizją Polską, współprowadząc program Bake Off Junior. Od 2019 współprowadzi poranny program TVP2 Pytanie na śniadanie oraz talent show The Voice Kids.  W listopadzie 2019 i 2020 współprowadziła finał 17. i 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci, organizowanego kolejno w Gliwicach i Warszawie. Również w 2019 i 2020 współprowadziła wakacyjną trasę koncertową TVP2 Lato, Muzyka, Zabawa. W 2020 została prowadzącą programy Ameryka da się lubić oraz Wirtuozi V4+ Międzynarodowy talent show.

źródło: wikipedia

Mr. President

 

 

Mr. President – niemiecki zespół muzyczny, który powstał w Bremie i pierwotnie nazywał się Satellite One. Zespół zadebiutował w 1995 roku albumem "Up'N Away" i podbił świat tworząc muzykę dance i pop. W 1996 roku zespół zdobył światową popularność hitem "Coco Jamboo". Wówczas w składzie: Lady Danii, Lazy Dee, T Seven, obecny był na każdej dyskotece tego lata. Kolejne single utrzymujące popularność grupy na listach przebojów to: "Jojo Action", "Happy People", "Simbaleo". Najmłodszym albumem zespołu jest "Forever And One Day" z roku 2003. Album z 1996 We See the Same Sun w Polsce uzyskał status platynowej płyty.

źródło: wikipedia

Dorota Czaja

Dorota Czaja (ur. 31 lipca 1980 roku) - Dorota jest przede wszystkim tancerką, ale również aktorką. Ukończyła ona Szkołę Baletową oraz Uniwersytet Muzyczny. Tańczyła w wielu programach telewizyjnych, np. "Jaka to melodia", "Europa da się lubić", itp. Dorota zdobyła m.in. tytuł Miss Polski nastolatek oraz II vice Miss Polonia. Na ekranie można było ją już zobaczyć w serialu "Tancerze", gdzie grała Sylwię Szymanowską oraz w serialu "Pierwsza miłość", gdzie wcieliła się w postać Iwony Krawiec. Dorota występowała także w wielu reklamach.  źródło: filmweb

Redbad Klynstra-Komarnicki

 Redbad Sergiusz Klynstra-Komarnicki, uprzednio: Redbad Klynstra lub Redbad Klijnstra (ur. 4 maja 1969 w Amsterdamie) – polski aktor, reżyser, prezenter telewizyjny i dziennikarz pochodzenia holendersko-fryzyjskiego, mieszkający i działający głównie w Polsce. W 1994 ukończył studia aktorskie w PWST w Warszawie. W latach 2001–2006 był związany z Teatrem Rozmaitości w Warszawie. Od 2008 roku jest członkiem zespołu Nowego Teatru w Warszawie. Jest twórcą festynu promującego kulturę holenderską „O Holender”, odbywającego się w Warszawie. Wydarzenie rozegrano 15 maja 2011 i 19 maja 2012 roku. Od maja 2013 prowadzi magazyn kulturalny Republika kultury na antenie stacji Telewizja Republika. W listopadzie 2013 rozpoczął współpracę z telewizją internetową Foksal Eleven, dla której w dziale kultura prowadzi videoblog „Gadał dziad do obrazu”. Był związany z piosenkarką Katarzyną Nosowską. W sierpniu 2017 poślubił aktorkę Emilię Komarnicką. Wybrana filmografia: 1996: Gry uliczne – Janek Rosa / 1997: Młode wilki 1/2 / 2002: Na dobre i na złe – pacjent Max / 2002: Suplement – piosenkarz / 2004–2008: Kryminalni – Miron / 2005–2008: Pitbull – Jarosław Nowacki / 2007: Mała wielka miłość / od 2007: Na dobre i na złe – anestezjolog dr Ruud van der Graaf / 2012: Komisarz Alex – Norbert Mruk / od 2015: Ojciec Mateusz – naczelnik młodszy inspektor Aleksander Morus / 2018: Prymas Hlond – pułkownik niemiecki. 

źródło: wikipedia

Piotr Przybecki

 Piotr Przybecki (ur. 7 sierpnia 1972 w Opolu) – polski piłkarz ręczny i trener, były reprezentant Polski (131 meczów i 372 bramki w kadrze seniorskiej), grający na pozycji lewego lub środkowego rozgrywającego. Drugi – po Marcinie Lijewskim – najskuteczniejszy polski strzelec w Bundeslidze – 1405 goli w 385 spotkaniach. Uczestnik Mistrzostw Europy 2004. Od 18 maja 2017 selekcjoner reprezentacji Polski. W wieku 16 lat został powołany do kadry narodowej juniorów. W reprezentacji seniorskiej zadebiutował w wieku 17 lat, w wygranym 19:18 towarzyskim meczu z Norwegią – rozgrywanym podczas turnieju o Puchar Bałtyku 1989 – zdobywając w nim aż osiem bramek. Z miejsca stał się jedną z kluczowych postaci drużyny, której jednak nie udało się zakwalifikować do żadnego z wielkich turniejów, rozgrywanych w latach 90. Najbliżej był awans do Mistrzostwach Europy 1994 i Mistrzostw Świata 1995, gdy „biało-czerwoni” – pod wodzą Bogdana Kowalczyka – ponownie zaczęli się liczyć na międzynarodowej arenie, jednak w walce o te imprezy musieli toczyć boje z ówczesną czołówką „starego kontynentu”. Kontuzje jednego, a potem drugiego kolana zakłócały jego karierę i zmusiły m.in. do rezygnacji z gry w drużynie narodowej (w 2003 nie zagrał przez to w Mistrzostwach Świata). W styczniu 2004 z reprezentacją Polski wystąpił w Mistrzostwach Europy 2004 (w 2 pojedynkach zdobył 8 goli). W styczniu 2005 wziął udział w - rozgrywanym w Radomiu - turnieju prekwalifikacyjnym do Mistrzostwach Europy 2006, a zostając drugim najskuteczniejszym strzelcem Polaków, wydatnie przyczynił się do awansu do kolejnej fazy eliminacji ("biało-czerwoni" zajęli w nim 2. miejsce, za Słowacją). Początkowo był członkiem kadry Bogdana Wenty – pełniąc nawet funkcję kapitana – jednak odnoszone kontuzje spowodowały, że selekcjoner zrezygnował z powoływania Przybeckiego.

źródło: wikipedia