Alicja Szemplińska

Alicja Maria Szemplińska, występująca jako Alicja (ur. 29 kwietnia 2002 w Ciechanowie) – polska piosenkarka. Zwyciężczyni trzech programów typu talent show: Hit, Hit, Hurra! (2016), The Voice of Poland (2019) oraz Szansa na sukces. Eurowizja 2020 (2020). W 2016 zwyciężyła w finale pierwszej edycji programu rozrywkowego TVP1 Hit, Hit, Hurra!, w nagrodę otrzymała zaproszenie do udziału w zajęciach śpiewu u Setha Riggsa. W 2019 uczestniczyła w przesłuchaniach do 10. edycji programu rozrywkowego TVP2 The Voice of Poland. Dołączyła do drużyny prowadzonej przez Tomsona i Barona, pod których kierownictwem pomyślnie przeszła przez wszystkie rundy eliminacyjne i dotarła do finału, w którym zwyciężyła po zdobyciu największego poparcia telewidzów. W nagrodę otrzymała czek na 50 tys. zł i podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Universal Music Polska. Po udziale w programie wydała teledysk do debiutanckiego singla „Prawie my”, który to w ciągu 10 dni od premiery przekroczył próg 1 mln wyświetleń na YouTube. W styczniu 2020 wzięła udział w programie Szansa na sukces. Eurowizja 2020, wyłaniającym reprezentanta Polski w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji. Po zaśpiewaniu coveru piosenki „To nie ja!” Edyty Górniak zakwalifikowała się do finału, w którym wykonała m.in. autorski utwór „Empires”, za który otrzymała największe poparcie telewidzów oraz jurorów, dzięki czemu została reprezentantką Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji, który jednak 18 marca został odwołany z powodu pandemii COVID-19. Do końca roku wydała jeszcze kilka singli: „Gdzieś”, „Pusto”, „Kolęda dla nieobecnych” (we współpracy z Piotrem Walickim) i „Na pamięć”. 29 listopada wystąpiła gościnnie z utworem „Empires” podczas finału 18. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci w Warszawie. W kwietniu 2021 wydała akustyczną wersję piosenki „Pusto (#OnePerformeSession)”. 14 maja zaśpiewała gościnnie w piosence „Growing Up” Fiedlerskiego. 21 maja wraz z Walt Disney Records wydała singiel „Każda z nas”. 

            źródło: wikipedia            

Weronika Nowakowska

 

Weronika Nowakowska (ur. 7 lipca 1986 w Kłodzku) – polska biathlonistka, dwukrotna medalistka mistrzostw świata. Występowała w barwach AZS-AWF Katowice. W lutym 2005 roku została wicemistrzynią Europy juniorów w sztafecie. W tym samym roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Kontiolahti, gdzie indywidualnie plasowała się w trzeciej i czwartej dziesiątce, a w sztafecie była dziewiąta. Jeszcze dwukrotnie startowała na imprezach tego cyklu, zajmując między innymi 14. miejsce w sztafecie i 18. w biegu indywidualnym podczas mistrzostw świata juniorów w Martell w 2007 roku. W Pucharze Świata zadebiutowała 7 grudnia 2007 roku w Hochfilzen, gdzie zajęła 51. miejsce w sprincie. W startach inaugurujących sezon 2008/2009, 4 grudnia 2008 roku w szwedzkim Östersund, zajęła 20 miejsce, zdobywając swoje pierwsze pucharowe punkty. Na podium zawodów tego cyklu pierwszy raz stanęła 7 marca 2015 roku w Kontiolahti, kończąc rywalizację w sprincie na drugiej pozycji. W kolejnych startach jeszcze jeden raz znalazła się w czołowej trójce: dzień później była trzecia w biegu pościgowym. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2014/2015, kiedy zajęła 13. miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Kontiolahti w 2015 roku wywalczyła dwa medale. Najpierw zajęła drugie miejsce w sprincie, rozdzielając Francuzkę Marie Dorin Habert i Wałentynę Semerenko z Ukrainy. Był to pierwszy w historii medal dla Polski w tej konkurencji. Dzień później Nowakowska była trzecia w biegu pościgowym, ulegając tylko Dorin Habert i Niemce Laurze Dahlmeier. Blisko kolejnego medalu była podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Oslo, gdzie razem z Magdaleną Gwizdoń, Moniką Hojnisz i Krystyną Guzik zajęła czwarte miejsce w sztafecie. Była też między innym dziewiąta w biegu masowym na mistrzostwach świata w Ruhpolding w 2012 roku. W 2010 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver, gdzie zajęła piąte miejsce w biegu indywidualnym. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Soczi zajęła między innymi siódme miejsce w sprincie i dziesiąte w szafecie. Brała również udział w igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu w 2018 roku, zajmując 21. miejsce w biegu indywidualnym, 34. w sprincie, 30. w biegu pościgowym oraz siódme w sztafecie. Zdobyła również dwa medale mistrzostw Europy, oba w sprincie: brązowy podczas ME w Osrblie (2012) oraz srebrny podczas ME w Otepää (2015). Jest też mistrzynią Polski w biegu na dochodzenie oraz srebrną medalistką w sprincie. Współpracuje z Polsat Sport jako komentator biathlonu.

            źródło: wikipedia            

Dieter Bohlen

 

Dieter Günther Bohlen (ur. 7 lutego 1954 w Berne) – niemiecki muzyk, kompozytor, wokalista i producent muzyczny. Znany przede wszystkim jako założyciel i członek duetu Modern Talking, śpiewającego w języku angielskim, a także założyciel zespołu Blue System (również śpiewającego wyłącznie po angielsku). Z wykształcenia jest ekonomistą. W 1984 wraz Thomasem Andersem założył zespół Modern Talking, z którym odniósł międzynarodowy sukces. W tym samym czasie komponował i produkował też płyty dla takich artystów jak C.C. Catch czy Chris Norman. W 1987 działalność Modern Talking została zawieszona, a Dieter założył własną grupę Blue System. W 1989 stworzył płytę ze ścieżką dźwiękową do serialu telewizji ZDF „Rivalen der Rennbahn”, która rozeszła się w ponad milionowym nakładzie. W 1991 nagrał utwór It's All Over w duecie z Dionne Warwick i wydał go pod szyldem zespołu Blue System. W tym samym roku rozpoczął trwającą do 1994 roku i obfitującą w sukcesy współpracę z Bonnie Tyler. W 1997 wydany został ostatni album Blue System, Here I Am. Na początku 1998 wraz z Thomas Andersem reaktywowali Modern Talking i wydali zawierający remiksy starych przebojów album Back for Good, który na całym świecie znalazł 10 milionów nabywców. Do 2003 nagrał z Modern Talking jeszcze 5 albumów, po czym definitywnie zakończył działalność grupy poprzestając na 12 albumach zespołu. W tym samym czasie zaangażował się w niemiecką edycję programu „Idol” (Deutschland sucht den Superstar). Płyty produkowane przez Dietera dla jego uczestników rozchodziły się w platynowych nakładach, rozwinięta została też współpraca ze zwycięzcą Alexandrem Klawsem oraz finalistą Danielem Küblböckiem. Planowana była współpraca także z drugą w programie Juliette Schoppmann, jednak po jej odmowie Dieter z sukcesami komponował i produkował dla Yvonne Catterfeld. W 2004 roku wydane zostały ostatnie płyty tych wykonawców z premierowym materiałem od Dietera. W 2005 roku była przerwa w działalności muzycznej i czas większego zaangażowania w życie rodzinne, przyjaciółka Estefania Küster (ostatecznie rozstali się w sierpniu 2006) urodziła Dieterowi syna Maurice’a Cassiana. W 2006 roku telewizja RTL zdecydowała się na emisję kreskówki opartej na biografii Dietera o tytule Dieter – Der Film, a sam Dieter równolegle wydał pierwszy album podpisany własnym nazwiskiem. 24 listopada Dieter wystąpił podczas festiwalu Diskoteka-80 w Moskwie, wykonując trzy utwory Blue System oraz miks największych przebojów Modern Talking. Przez kolejne lata zajmował się komponowaniem i produkcją piosenek, współpracując między innymi z wywodzącym się z Deutschland sucht den Superstar niemieckim wokalistą Markiem Medlockiem oraz zasiadając w jury niemieckiej edycji programu Das Supertalent znanej w Polsce jako Mam Talent. Jesienią 2007 roku Dieter wydał wraz z Markiem Medlockiem wspólny album, Dreamcatcher. 5 lipca 2019 roku artysta powrócił na rynek muzyczny, wydając nowy solowy album, Das Mega Album!. 

 

            źródło: wikipedia            

Trinny Woodall & Susannah Constantine

Trinny Woodall, właśc. Sarah-Jane Woodall (ur. 8 lutego 1964 w Londynie) – brytyjska prezenterka telewizyjna, dziennikarka, autorka. Jej prawdziwe imię to Sarah-Jane, Trinny to jej przezwisko szkolne. Początkowo pracowała jako finansistka i specjalista marketingu, potem zaangażowała się w przemysł mody. Ma męża i dwoje dzieci: córkę Lylę i przybranego syna Zaka. Wraz z Susannah Constantine jest autorką brytyjskich programów telewizyjnych o modzie nadawanych m.in. w TVN Style, TVP2 i Ósemka TV: Jak się nie ubierać, Trinny & Susannah rozbierają, Trinny & Susannah ubierają Belgię, Trinny & Susannah ubierają Polskę, Poradnia małżeńska Trinny i Susanny, Trinny & Susannah ubierają Amerykę oraz Trinny i Susannah ubierają Norwegię.

  

Susannah Caroline Constantine (ur. 3 czerwca 1962 w Londynie) – brytyjska prezenterka telewizyjna, dziennikarka, autorka. Przez lata współpracowała ze słynnym projektantem mody Johnem Galliano. Jej mąż jest biznesmenem, mają trójkę dzieci. Jest autorką trzech brytyjskich programów telewizyjnych o modzie: Jak się nie ubierać (TVN Style), Trinny & Susannah rozbierają (TVN Style) i Trinny & Susannah ubierają Amerykę (TVN Style) – wszystkie razem z Trinny Woodall. Od 22 do 30 września 2018 brała udział w 16. edycji programu Strictly Come Dancing. Jej partnerem tanecznym był Anton du Beke, z którym odpadła w drugim odcinku, zajmując ostatnie, 15. miejsce. 

 źródło: wikipedia            

Danuta Stenka

 

Danuta Maria Stenka-Grzelak (ur. 10 października 1961 w Sierakowicach) – polska aktorka teatralna, filmowa, radiowa i dubbingowa. Jako aktorka debiutowała w 1984 na scenie Teatru Współczesnego w Szczecinie, następnie grała również w Teatrze Nowym w Poznaniu oraz warszawskich teatrach: Dramatycznym, Rozmaitości i Narodowym. Od 1988 występuje w Teatrze Telewizji. Na ekranie zadebiutowała rolą Elżbiety w filmie telewizyjnym Rozmowy o miłości (1990). Do najważniejszych ról w jej karierze aktorskiej należą występy w filmach: Cudze szczęście, Chopin. Pragnienie miłości, Nigdy w życiu!, Katyń, Idealny facet dla mojej dziewczyny, Uwikłanie i Nad życie oraz w serialach telewizyjnych: Boża podszewka, Pogoda na piątek, Lekarze i Nieobecni. Z dubbingu została zapamiętana jako Biała Czarownica z serii filmów animowanych Opowieści z Narnii, Gertruda z Zaplątanych oraz Galadriela z trylogii filmowej Hobbit. Zdobywczyni licznych nagród filmowych, w tym pięciu Złotych Kaczek, dwóch Orłów i Złotego Mikrofonu. Uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wielokrotnie uwzględniana w rankingu „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” sporządzonym przez magazyn „Forbes”, najwyżej w 2009 – na 25. miejscu. Pozostaje jedną ze „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu". 

 źródło: wikipedia            

Marcin Rogacewicz

Marcin Rogacewicz (ur. 25 marca 1980 w Ciechanowie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Był gitarzystą ciechanowskiego zespołu Cider. W 2007 ukończył studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi. Na studenckiej scenie Teatru Studyjnego wystąpił jako Henryk Hailsham-Brown w spektaklu Pajęcza sieć (2006) przygotowanym na podstawie powieści Agathy Christie w reżyserii Aleksandry Koniecznej. W 2004 zadebiutował przed kamerami w etiudzie filmowej After image. Popularność przyniósł mu udział w serialach telewizyjnych: Agentki w roli agenta Tomka Muszyńskiego, Na dobre i na złe jako Przemek Zapała, lekarz z Leśnej Góry, oraz Przyjaciółki w roli Michała Zalewskiego. W 2016 brał udział w rozrywkowym programie Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. Był wielokrotnie na okładce dwutygodnika „Świat Seriali”. W 2018 w warszawskim Teatrze Capitol przyjął rolę Harolda w komedii Johna Tobiasa Czy ty to ty? (Is the Real You Really You?) w reż. Roberta Talarczyka. W 2019 wystąpił w musicalu Bobby’ego Goldmana Atrakcyjna wdowa w reż. Tomasza Dutkiewicza w Teatrze Komedia, a także grał w przedstawieniu Dobry wieczór kawalerski, czyli na drugą nóżkę na podstawie scenariusza Doroty Truskowskiej-Alibert w reż. Piotra Nowaka. Wybrana filmografia: 2008: Plebania – asystent w studio castingowym / 2008–2018: Na dobre i na złe – Przemysław Zapała / 2008: Kryminalni – komisarz Michał Adamski / 2009, 2012, 2015: Ojciec Mateusz / 2010–2012: Szpilki na Giewoncie – Grzegorz Zwoliński / 2011: Och, Karol 2 – współpracownik Karola / 2012–2017: Przyjaciółki – Michał Zalewski / 2014: Prawo Agaty – Marcin Stawecki / 2016: 7 rzeczy, których nie wiecie o facetach – Krystian / 2018–2019: Korona królów – Jaśko z Melsztyna, syn Spytka / od 2020: BrzydUla – Kacper Rudnicki, szef Ani / od 2020: Na Wspólnej – Adam Namysłowski. 

 źródło: wikipedia            

Three of Us

 

 

 Zespół “Three of Us” tworzy Ewa i bracia Romek i Tomek, którzy podchodzą z Gliwic. – Poznaliśmy się w telewizyjnym programie Bitwa na Głosy w TVP2 11 lat temu. Trójka poznała się 10 lat temu podczas nagrań jednego z talent show. Od tamtej pory są niemal nierozłączni. Wspólnie koncertują i tworzą autorskie kompozycje. Inspirują się muzyką pop oraz country, a więc nic dziwnego, że w ich repertuarze znajdziemy covery między innymi zespołów Lady A czy Little Big Town. “Debiutancki singiel Three Of Us “Szklany sufit” to muzyczny manifest o przełamywaniu niewidzialnych barier. Energiczny i motywujący wydźwięk tekstu utworu ma być inspiracją do odwagi i ciągłego dążenia do realizacji swoich marzeń. Różnorodność dźwięków podkreśla dynamiczny i energiczny styl tego singla. Sprawia, że, tak naprawdę, ciężko przypisać go do jednego nurtu muzycznego. Najbliżej mu jednak do nowoczesnego popu z nutą modern country – i to kierunek, w którym podąża zespół” – czytamy.

Ewa Pacuła

 

Ewa Pacuła (znana też jako Ewa Saleta; ur. 16 grudnia 1971 w Tomaszowie Lubelskim) – polska modelka, prezenterka i dziennikarka Polsat Café, aktorka niezawodowa. Karierę modelki rozpoczęła jako dziewiętnastolatka w 1990 roku w Stanach Zjednoczonych, co zawdzięcza swojej siostrze Joannie Pacule. Pierwsze zdjęcia Ewa miała robione właśnie w jej domu w Los Angeles. Wkrótce Ewa podpisała kontrakt z agencją modelek w Los Angeles i zaczęła prezentować na wybiegach kolekcje, m.in. Emporio Armaniego. Później podpisała kontrakt z agencją w Miami, gdzie odbywała głównie sesje zdjęciowe. Dostała propozycję pracy w Paryżu, jednak zrezygnowała i w 1993 roku wróciła do kraju, podejmując pracę modelki na rynku polskim. W Polsce najczęściej ozdabiała pokazy: Teresy Rosati, Hexeline, Anny Brodzińskiej, Xymeny Zaniewskiej, Barbary Hoff, Natalii Jaroszewskiej. Pracę prezenterki telewizyjnej rozpoczęła w drugiej połowie lat 90. w Canal+, później była gospodynią programu Warszawianka w TVN Warszawa i Dobrenocki (2009-2015) w Polsat Cafe. Grała gościnnie w serialach: Teraz albo nigdy! i Lokatorzy. W 2005 pozowała do polskiej edycji "Playboya". Ma 173 cm wzrostu. 

 źródło: wikipedia            

Omenaa Mensah

 

Amma Omenaa Mensah (ur. 26 lipca 1979 w Jeleniej Górze) – polska dziennikarka, prezenterka telewizyjna, przedsiębiorca i ekspertka z zakresu autoprezentacji, ambasadorka magazynu „Forbes Women Polska”. W trakcie studiów założyła firmę Omi Hair, zajmującą się stylizowaniem afrykańskich fryzur. Do czesnego dorabiała także jako modelka, pracując zarówno w Polsce, jak i w Europie. W 2003 zaczęła pracę przy kanale TVN 7. Prowadziła program interaktywny Red Light. Od 2003 jest dziennikarką i prezenterką pogody w kanałach Grupy TVN, tj. TVN, TVN24, TVN24 BiS oraz TTV, gdzie prowadziła również programy o tematyce podróżniczej, sportowej, kulinarnej i lifestyle’owej. W 2007 uczestniczyła w piątej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. W 2008 wraz z córką Vanessą prowadziła program kulinarny TVN Style Kuchnia czynna całą dobę. W 2012 uruchomiła firmę Ammadora, tworzącą na zamówienie meble inspirowane sztuką. W latach 2014–2016 prowadziła program Domo+ Domy Gwiazd, w którym odwiedzała polskie osobowości medialne w ich mieszkaniach. W 2016 została współudziałowcem energooszczędnego osiedla Osada Borkowo przy ul. Strumykowej w Borkowie. Jesienią 2017 była kapitanką drużyny Pogodnych, zwycięzców trzeciej edycji programu TVN Mali Giganci. W 2018 uruchomiła markę Occhiello, specjalizującą się w szyciu męskich garniturów na zamówienie. W 2020 rozszerzyła działalność o markę Amante, z garniturami szytymi w oparciu o szycie pasowane. W 2019 prowadziła program na antenie Domo+ Luksusowe domy z Omeną. W 2020 zajęła się produkcją autorskiego programu Wyjątkowe domy emitowanego na kanałach TVN Style i TVN. W maju 2014 założyła fundację Omenaa Foundation, której jest prezesem. W kwietniu 2017 z inicjatywy fundacji rozpoczęto budowę szkoły w Temie dla ghańskich dzieci. Fundusze na tę inwestycję, a także na inne działania charytatywne fundacji zbierane są za pomocą platformy crowdfundingowej www.omenaa.pl oraz szeregu projektów. Zaangażowała się także w rozwój edukacji polskich dzieci, organizując akcję, której celem było przekazanie podopiecznym z domów dziecka sprzętu komputerowego niezbędnego do nauki zdalnej w trakcie pandemii COVID-19. W ramach fundacji działa także na rzecz promocji tolerancji oraz poszanowania drugiego człowieka. Jest inicjatorką i producentką charytatywnego spektaklu Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani, którego premiera odbyła się w styczniu 2020. Za swoją działalność charytatywną w 2020 została wyróżniona Honorową Nagrodą Plebiscytu „Gwiazdy Dobroczynności”, a także zajęła drugie miejsce w kategorii „Kobieta Biznesu 2020 – Działalność Społeczna” w plebiscycie „100 Kobiet Biznesu” organizowanego przez Puls Biznesu.

         źródło: wikipedia           

Stefan Hula

Stefan Jarosław Hula (ur. 29 września 1986 w Bielsku-Białej) – polski skoczek narciarski, reprezentant Polski, zawodnik klubu KS Eve-nement Zakopane. Syn specjalisty kombinacji norweskiej – Stefana Mariana Huli. Drużynowy brązowy medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018, a także Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2018. Stefan Hula zaczął skakać pod okiem swojego ojca. Pierwszy sukces na arenie międzynarodowej odniósł w 1998, kiedy to wygrał nieoficjalne mistrzostwa świata dzieci – FIS Schüler GP w Garmisch-Partenkirchen. Potem startował na różnych zawodach juniorskich, w tym mistrzostwach świata. W 2003 trafił do kadry B reprezentacji Polski, przygotowującej się do mistrzostw świata juniorów w Stryn. Trenowany przez Heinza Kuttina, zajął indywidualnie 13. miejsce, a także został wicemistrzem w drużynie. Sezon później znalazł się w kadrze A i zadebiutował w Pucharze Świata w ostatnim konkursie Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen. W sezonie 2005/06 wziął udział w mistrzostwach świata w lotach. Mistrz Polski 2018. Rekord życiowy Stefana Huli to 236 m uzyskane na Letalnicy w Planicy 25 marca 2018. 

         źródło: wikipedia