25 listopada 2021

Jacek Borkowski


  

Jacek Borkowski (ur. 16 kwietnia 1959 w Warszawie) – polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny oraz wokalista. Jako wokalista zadebiutował publicznie w 1970 na Festiwalu Piosenki Harcerskiej w Siedlcach. Laureat Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (1975). Jest absolwentem XIII LO w Warszawie oraz Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1980. Od 7 marca 2009 do 25 kwietnia 2009 występował w programie Jak oni śpiewają, w którym zajął 8. miejsce wśród 14 startujących, przegrywając rywalizację z Bożeną Dykiel. Wybrana filmografia: 1980: Urodziny młodego warszawiaka − porucznik tańczący w restauracji z Jadźką / 1981: Miłość ci wszystko wybaczy − student / 1982: Klakier − „niemowa”, striptizer w lokalu / 1985: Sceny dziecięce z życia prowincji − Józef / 1995−1998: Matki, żony i kochanki − Jakub Reutt / od 1997: Klan − psycholog Piotr Rafalski, biologiczny ojciec Jasia, mąż Beaty / 2002−2003: Gorący remat − Adam Gromski / 2003: Czego się boją faceci, czyli seks w mniejszym mieście − prezes Weber / 2005-2008: Na dobre i na złe − profesor Jerzy Jaskólski / 2006: Pensjonat pod Różą − dyrektor banku Wiesław Murawski / 2006-2010: My Baby − dyrektor Teodor / 2007-2014: Świat według Kiepskich / 2008-2009: Na Wspólnej − Mariusz Pęczek / 2008−2011: Pierwsza miłość − Zabrzycki / 2010: Hotel 52 − Tadeusz Zawadzki / 2014: Świat według Kiepskich – mężczyzna / 2015: Powiedz tak! – Emil Szancer, producent filmowy i telewizyjny / 2017: Lekarze na start – Stanisław Zbierski, ojciec Łukasza / 2019-2020: W rytmie serca – reżyser Karpowiak.

            źródło: wikipedia            

20 listopada 2021

Bartosz Gelner


  

Bartosz Gelner (ur. 25 kwietnia 1988 w Katowicach) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. W latach 2004–2007 uczęszczał do Akademickiego Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Chorzowie, a w latach 2005–2006 był Przewodniczącym Rady Młodzieżowej I Liceum Ogólnokształcącego w tej placówce. Z kolegami z liceum tworzył „Kabaret na 3/4”. Po maturze zdawał do szkół teatralnych w Warszawie, Krakowie i we Wrocławiu, jednak nigdzie się nie dostał. Przez rok uczęszczał do Policealnego Studium Aktorskiego Lart studiO (2008) w Krakowie, a później został przyjęty na wrocławski wydział lalkarski, filię PWST w Krakowie. W 2012 ukończył studia w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. W 2008 zadebiutował na scenie Narodowego Starego Teatru w Trans-Atlantyku Witolda Gombrowicza w reżyserii Mikołaja Grabowskiego jako jeden z chłopców Gonzala (Jan Peszek). Po ukończeniu studiów przeprowadził się do Warszawy, gdzie rozpoczął współpracę z Nowym Teatrem. W 2013 zdobył Wyróżnienie Sekcji Krytyków Teatralnych ZASP za kreację Cetha - młodego chłopca, którego bierze do trójkąta para gejów - Jamie (Maciej Stuhr) i James (Piotr Polak) w Kabarecie warszawskim w reż. Krzysztofa Warlikowskiego. W 2014 był wśród aktorów czytających przed Pałacem Kultury Golgotę Picnic. 5 czerwca 2016 znalazł się w trójce finalistów ogłoszonej przez radiową Trójkę VII edycji konkursu dla młodych twórców „Talenty Trójki” w kategorii teatr. Już po pierwszym roku dostał rolę w serialu Przystań (2009) o grupie młodych ludzi odbywających szkolenie w bazie ratownictwa wodnego. Na trzecim roku studiów zadebiutował z kolei na kinowym ekranie w roli Aleksandra Lubomirskiego, kolegi Dominika (Jakub Gierszał) w dramacie psychologicznym Jana Komasy Sala samobójców (2011). Po bardzo dobrze przyjętym i wielokrotnie nagradzanym filmie, dostał kilka propozycji zagrania w serialach, już bez castingu. Zdecydował się wtedy na Czas honoru (2011) jako porucznik Alan Krawczyk, który zostaje zrzucony razem z pułkownikiem Skotnickim (Hubert Urbański) z Włoch jako pomoc dla Cichociemnych. W latach 2012–2016 występował w roli Bartosza Koszyka w serialu TVP2 Barwy szczęścia. Po wygranym castingu do dramatu Tomasza Wasilewskiego Płynące wieżowce (2013) i otrzymał pierwszą propozycję pierwszoplanowej postaci w filmie fabularnym. Rola homoseksualnego Michała, chłopaka głównego bohatera (Mateusz Banasiuk) przyniosła mu Nagrodę im. Piotra Łazarkiewicza dla Młodego Talentu na Festiwalu Filmów Polskich w Los Angeles. Płynące wieżowce okrzyknięto pierwszym polskim filmem gejowskim, który znalazł się w gorącym centrum debaty o homofobii, sytuacji osób LGBT, związkach partnerskich. Odtwórcy głównych ról (Gelner z Banasiukiem) trafili na okładkę „Wprost”, opatrzoną tytułem: „Zabić geja. Witajcie w tolerancyjnej Polsce”. Z kolei skrajnie prawicowa „Fronda” informowała o „homoataku” na swoją redakcję („Pętla homoseksualnego oblężenia zaciska się wokół nas”), polegającą na tym, że baner reklamujący film było widać z redakcyjnych okien. Wystąpił w serialach takich jak Krew z krwi (2015) jako Mateusz „Młody”, który wdaje się w romans z córką szefowej mafii, i Singielka (2016) w roli Krystiana, sąsiada tytułowej bohaterki - świeżo upieczonego absolwenta ASP i wziętego grafika, który pracuje w agencji reklamowej. W dramacie Jakuba Pączka Reakcja łańcuchowa (2017) zagrał postać Pawła Czarnieckiego, ambitnego i niespełnionego filmowca, który w celach zarobkowych zajmuje się oglądaniem i ocenianiem filmów pornograficznych. Brał udział w sesjach fotograficznych dla magazynów „K-MAG” i „L’Officiel Hommes”. Wybrana filmografia: 2009: Przystań – Olaf Kozłowski / 2010: Ratownicy – Gąsior / 2011: Sala samobójców – Aleksander „Aleks” Lubomirski, kolega Dominika / 2011: Czas honoru – porucznik Alan Krawczyk / 2012: Komisarz Alex – Tomasz Wolski / 2012–2016: Barwy szczęścia – Bartek Koszyk / 2013: Ojciec Mateusz – Igor / 2016: Singielka – Krystian, sąsiad Natalii i Roberta / 2018: Drogi wolności – Albert Rudzki / 2019: Odwróceni. Ojcowie i córki – Karol Iwaniszczuk / 2019: Legiony – Tadeusz Zbarski / 2020–2021: Szadź – Tomasz Mrówiec / 2021: Sexify – Konrad.

            źródło: wikipedia            

8 listopada 2021

Toni Braxton

Toni Michele Braxton (ur. 7 października 1967) to amerykańska piosenkarka, autorka tekstów, pianistka, aktorka i osobowość telewizyjna. Sprzedała ponad 70 milionów płyt na całym świecie i jest jedną z najlepiej sprzedających się artystek R&B w historii. Braxton zdobył siedem nagród Grammy, dziewięć nagród Billboard Music Awards, siedem nagród American Music Awards i wiele innych wyróżnień. W 2011 roku Braxton odsłoniła na Music Hall of Fame swą gwiazdę. W 2017 roku została uhonorowana nagrodą Legend Award podczas Soul Train Music Awards. Pod koniec lat 80. Braxton zaczęła występować ze swoimi siostrami w grupie muzycznej znanej jako The Braxtons; grupa została podpisana do Arista Records. Po zwróceniu uwagi producentów Antonio „L.A.” Reid i Kenneth „Babyface” Edmonds i podpisując kontrakt z LaFace Records, Braxton wydała swój debiutancki album studyjny w 1993 roku. Album osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200 i sprzedał się w 10 milionach egzemplarzy na całym świecie. Ponadto single „Another Sad Love Song” i „Breathe Again” stały się międzynarodowym sukcesem. Album przyniósł Braxton trzy nagrody Grammy, w tym Grammy dla najlepszego nowego artysty. Braxton odniósła nieustanny sukces dzięki albumom Secrets (1996), w którym znalazły się hity nr 1 w USA „You're Makin' Me High/Let It Flow” i „Un-Break My Heart”; i The Heat (2000), który dotarł na 2. miejscu na liście Billboard 200 i zawierał hit USA #2 „He Wasn't Man Enough”. Kolejne albumy studyjne Braxtona, More Than a Woman (2002), Libra (2005) i Pulse (2010), zostały wydane w trakcie sporów kontraktowych i problemów zdrowotnych. W 2014 roku Braxton i długoletni współpracownik Babyface wydali album duetu zatytułowany Love, Marriage & Divorce, który przyniósł duetowi nagrodę Grammy za najlepszy album R&B w 2015 roku. Dalsze zmiany w wytwórni spowodowały wydanie Sex & Cigarettes (2018) i Spell My Name (2020). Braxton jest także producentem wykonawczym i osobowością telewizyjną. Wystartowała w siódmym sezonie serialu reality show Taniec z gwiazdami. Była producentem wykonawczym i zagrała w Braxton Family Values, serialu telewizyjnym reality, który jest emitowany w telewizji We TV od 2011 roku. Była także producentem wykonawczym Tamar & Vince, serialu reality show spin-off z jej młodszą siostrą Tamar. 

             źródło: wikipedia             

6 listopada 2021

Varius Manx





Varius Manx – polski zespół muzyczny założony w 1989 w Łodzi przez Roberta Jansona oraz braci Michała i Pawła Marciniaków. Zespół został założony pod koniec 1989 z inicjatywy członków łódzkiej grupy muzycznej Skewer: Roberta Jansona oraz braci Michała i Pawła Marciniaków. W 1991 do zespołu dołączyli: Sławomir Romanowski – perkusista oraz śpiewający gitarzysta, Robert Amirian. Na przełomie listopada i grudnia 1993 do składu zespołu dołączyła Anita Lipnicka, z którą muzycy nagrali materiał na trzecią płytę studyjną. Na początku 1994 podpisali kontrakt z wytwórnią Zic Zac, a w marcu do rozgłośni radiowych trafił utwór „Zanim zrozumiesz”. W kwietniu do sprzedaży trafiła kaseta, natomiast w czerwcu płyta kompaktowa pt. Emu. Anita Lipnicka została uznana przez wiele pism za największy talent i odkrycie 1994, a „Piosenka księżycowa”, trzeci singiel promujący album Emu. W marcu 1995 otrzymali platynową płytę, w wyniku przekroczenia sprzedaży 270 tys. egzemplarzy. Kilka miesięcy później, podczas gali rozdania nagród muzycznych Fryderyki 1994, odebrali za utwór „Zanim zrozumiesz” nagrody w kategoriach: Piosenka roku i Najlepszy teledysk. 24 kwietnia 1995 wydali album pt. Elf. Pierwszym utworem promującym wydawnictwo był utwór „Zabij mnie”, wydany na singlu wraz z utworem „Pocałuj noc”. Album promowały również utwory: „Oszukam czas”, „Zamigotał świat” oraz „Wstyd”. Pod koniec 1995 Lipnicka odeszła z zespołu, by rozpocząć karierę solową. Nową wokalistką Varius Manx została wówczas 18-letnia Katarzyna Stankiewicz, zwyciężczyni programu Szansa na sukces. Wiosną 1996 wydali pierwszy singiel z nową wokalistką, „Orła cień”, który stał się wielkim przebojem. W międzyczasie, podczas rozdania nagród Fryderyki 1995, otrzymali nagrody w kategoriach: Zespół roku, Album roku (Elf), natomiast Janson otrzymał miano Kompozytora roku. 21 czerwca wydali piąty album studyjny pt. Ego który promowali singlami „Orła cień”, „Ten sen” i „Dom – gdzieś blisko mnie”. 8 września wydali kolejny album studyjny pt. End. Krążek promowali sinlami „Pilnujcie marzeń”, „Najmniejsze państwo świata” i „Kiedy mnie malujesz”. W kolejnych latach członkowie zespołu pracowali nad solowymi projektami; w 1997 na rynku ukazała się debiutancka płyta solowa Jansona pt. Trzeci wymiar, a dwa lata później – album pt. Nowy świat. W tym samym roku premierę miała także pierwsza solowa płyta Stankiewicz, zatytułowana po prostu Kasia Stankiewicz oraz album pt. Emphasis, nagrany przez pozostałych muzyków zespołu pod szyldem Sigma. W marcu 2000 muzycy powrócili do wspólnego grania, jednak już bez saksofonisty Rafała Kokota, który opuścił zespół. Wydali pierwszy album kompilacyjny pt. Najlepsze z dobrych, na której umieścili najpopularniejsze piosenki w dorobku oraz cztery premierowe utwory. Kilka miesięcy później Stankiewicz opuściła zespół, a jej miejsce zajęła Monika Kuszyńska. Wraz z nową wokalistką, grupa rozpoczęła pracę nad kolejnym albumem pt. Eta,  który ukazał się wiosną 2001. Album promowali singlami „Maj” i „Jestem Twoją Afryką”. Przebojem promowali kolejny album pt. Eno, na którym znalazły się również single „Jest w nim” i „Znów być kochaną”. W styczniu 2003 wzięli udział z utworem „Sonny” w krajowych eliminacjach do 48. Konkursu Piosenki Eurowizji. Nagrali również „Kilka sekund”, polskojęzyczny cover zagranicznego przeboju „7 Seconds” autorstwa Youssou N’Dour i Neneh Cherry, który znalazł się na składance płytowej radia RMF FM pt. RMF FM – Moja i Twoja Muzyka. 31 maja 2004 wydali kolejny album studyjny pt. Emi. Na albumie znalazły się m.in. single „Sonny”, „Pamiętaj mnie” i „Stay in My Heart”, nagrany z raperem Ernestem „Redem” Ivandą. 8 kwietnia 2006 w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej zagrali koncert, na którym wykonali swoje największe przeboje w symfonicznych aranżacjach. Występ odbył się z udziałem orkiestry smyczkowej pod kierownictwem Marcina Wolniewskiego. Fragmenty koncertu zostały zarejestrowane i wydane na płycie pt. Varius Manx Symfonicznie. Tyle siły mam. Album uzupełniały trzy premierowe nagrania studyjne: „Tyle siły mam”, „Bezimienna” i „Carry”. 28 maja 2006 muzycy ulegli wypadkowi drogowemu pod Miliczem. Samochód, który prowadził Janson, wypadł na zakręcie z drogi i uderzył w drzewo. Poszkodowani odnieśli poważne obrażenia wewnętrzne i zewnętrzne. Ludzi z wraku wyciągnięto dopiero po rozcięciu karoserii. Najbardziej poszkodowana została Monika Kuszyńska, która z urazem kręgosłupa trafiła na oddział neurochirurgii szpitala wojskowego we Wrocławiu. Janson miał złamany prawy bark, złamane żebra i stłuczone płuco. Kolejny z poszkodowanych, Michał Marciniak, miał złamany obojczyk. W lutym 2010 Kuszyńska oficjalnie zakończyła współpracę z Varius Manx, aby skupić się na karierze solowej. Jej miejsce zajęła Anna Józefina Lubieniecka, która po raz pierwszy wystąpiła z zespołem 27 lutego na gali urodzinowej radia RMF FM. W 2011 wydali album studyjny pt. Eli.  W czerwcu 2013 wokalistką zespołu została Edyta Kuczyńska występująca pod pseudonimem Edi Ann. Zaśpiewała „Bardzo kochać chcemy” wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu Wojna żeńsko-męska. W 2014 wystąpili w akcji Radia RMF FM „Ja Cię Kręcę” z okazji 25-lecia stacji, nagrywając razem z Kacprem Gołdą (zwycięzca wybrany przez zespół) nową wersję utworu Toto „Africa”. W kolejnych miesiącach wydali single „Wierzę w miłość”, „Cudowne dni” i „Spokój”. W 2016 wraz z Katarzyną Stankiewicz, byłą wokalistką zespołu, wyruszyli w ogólnopolską, jubileuszową trasę koncertową z okazji 25-lecia istnienia. Ich pierwszy występ miał miejsce 31 grudnia 2015 podczas koncertu sylwestrowego TVP2 we Wrocławiu, podczas którego zaprezentowali „Orła cień”, „Ruchome piaski” oraz „Set Fire to the Rain” z repertuaru Adele. Pierwszy oficjalny koncert rozpoczynający jubileuszową trasę koncertową zagrali 9 kwietnia we Wrocławiu. Kilka dni później zaprezentowali premierowy singiel „Ameryka”, zaśpiewany przez Stankiewicz. W czerwcu pojawili się na 53. KFPP w Opolu, gdzie zostali ciepło powitany przez publiczność. Wystąpili w kilku koncertach, a za utwór „Ameryka” odebrali nagrodę SuperPremiery. 21 lipca 2016 nagrali koncert w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, który został zarejestrowany i wydany na albumie pt. 25 Live, który ukazał się 21 października 2016. Album promowali singlem „Piątek”. 10 czerwca 2017 w programie Pytanie na śniadanie zaprezentowali premierowo utwór „Biegnij”, który powstał w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej (jako „Run”). Piosenka została oficjalnym hymnem promującym Światowe Igrzyska Sportowe The World Games 2017, odbywające się w dniach 20-30 lipca we Wrocławiu. 13 kwietnia 2018 wydali ze Stankiewicz wspólny album studyjny pt. Ent. Dziesięć dni później rozpoczęli ogólnopolską trasę koncertową. 

             źródło: wikipedia             

3 listopada 2021

Ewa Kuklińska


Ewa Elżbieta Kuklińska (ur. 26 grudnia 1951 w Gdańsku) – polska aktorka, tancerka, choreograf i piosenkarka, współzałożycielka formacji Naya-Naya i Sabat. 19 listopada 1977 zadebiutowała jako piosenkarka w programie Telewizji Polskiej Bardzo przyjemny wieczór. W latach 1979–1997 związana była z Teatrem Syrena w Warszawie, gdzie zagrała w ponad trzydziestu tytułach, kreując główne i znaczące role m.in. w Czarnej Mańce, Szalonych latach, Broadway - róg Litewskiej, Ostrym makijażu - make up i Manierach miłosnych. Jako choreograf przygotowała ponad 15 sztuk, m.in. Sprawę Romana K., Taniec kogutów czy Cafe pod Minogą. Nagrała kilka płyt oraz koncertowała w Europie, Ameryce Północnej i Australii. Jako piosenkarka, tancerka i aktorka reprezentowała Polskę w programach realizowanych przez telewizje w Hamburgu, Berlinie, Pradze, Belgradzie, Toronto, Chicago i Nowym Jorku. W TV Polonia prowadziła program Schody, pióra, brylanty. Wzięła udział w ponad 100 widowiskach, takich jak np. Kabaret Starszych Panów, Melodie wielkiego ekranu czy Muzyka lekka, łatwa i przyjemna. Grała w przedstawieniach impresaryjnych: Dieta cud (2011) Jana Jakuba Należytego w reż. Piotra Dąbrowskiego w warszawskim Teatrze Palladium, Zwariowany komisariat (2013) Leszka Kwiatkowskiego w reż. Zbigniewa Lesienia, Czysta komercja (2014) Katarzyny Wojtaszak w reż. Wojciecha Dąbrowskiego we Wrocławskim Teatrze Komedia oraz Randka w ciemno na dwie pary (2014) Norma Fostera w reż. Mirosława Połatyńskiego w Teatrze Palladium. 1 października 2015 ukazała się książka Anny Morawskiej Twarze depresji, w której Kuklińska opowiedziała o swoim życiu. W 1995 otrzymała odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury”.  

źródło: wikipedia            

30 października 2021

Goran Bregović & Kayah

 


 
 
Goran Bregović (w zapisie cyrylicą: Горан Бреговић; ur. 22 marca 1950 w Sarajewie) – kompozytor muzyki rockowej, elektronicznej i etnicznej. W swojej twórczości łączy m.in. tradycyjne brzmienia ludowe z męskimi chórami i dźwiękami z syntezatora, chociaż zasłynął jako lider i autor muzyki zespołu rockowego Bijelo dugme. Jest synem Serbki i Chorwata. Wychował się w Sarajewie, stolicy i centrum kulturalnym Bośni. Ma brata Predraga, który mieszka w Nowym Jorku, i siostrę Dajanę, która mieszka w Splicie. W latach 70. i 80. XX wieku był liderem popularnego jugosłowiańskiego zespołu rockowego Bijelo dugme. Współpracował m.in. z reżyserem Emirem Kusturicą, tworząc ścieżkę dźwiękową do filmów Arizona Dream, Czas Cyganów, czy Underground. Współpracował także z Patrice’em Chereau, pisząc muzykę do filmu Królowa Margot. Pracował także nad muzyką dla potrzeb teatru, m.in. do sztuki multimedialnej pt. Silence of the Balkans. Do udziału w nagraniach zapraszał wielu znanych wokalistów, takich jak Cesária Évora, Iggy Pop, Sezen Aksu, Jorgos Dalaras, Ofra Haza, Scott Walker. W Polsce nagrał płyty z Kayah i Krzysztofem Krawczykiem. Był też autorem muzyki do polskiego filmu „Operacja Samum” oraz kilkudziesięciu innych filmów. Bregović unika zagłębiania się w politykę. „Jugosławia to skrzyżowanie wielu światów: prawosławnego, katolickiego, muzułmanów”, mówił Bregović. „Z muzyką, nie mam do reprezentowania nikogo oprócz siebie – bo mówię pierwszym językiem świata, w którym każdy rozumie słowo muzyka”. Jednak w 2015, z powodu występu na terenie zaanektowanego przez Rosję Krymu, anulowano jego koncerty na Ukrainie i w Polsce. 

 

Kayah, właśc. Katarzyna Magda Rooijens z domu Szczot (ur. 5 listopada 1967 w Warszawie) – polska wokalistka, autorka tekstów, producentka muzyczna, prezenterka radiowa i osobowość telewizyjna. Członkini Rady Polskiej Fundacji Muzycznej. Założycielka wytwórni płytowej Kayax. 

          źródło: wikipedia           

21 października 2021

Desireless


 Desireless, właściwie Claudie Fritsch-Mentrop (ur. 25 grudnia 1952 roku w Paryżu) – francuska piosenkarka oraz projektantka mody. Wychowywała się w le Tréport (departament 76 – Seine-Maritime). Na początku lat siedemdziesiątych została projektantką mody. Na początku lat osiemdziesiątych zaczęła śpiewać w różnych zespołach jazz, new wave i R&B. Piosenkarka ta zasłynęła między innymi piosenką „Voyage Voyage”, która w latach 1986–1988 była wielkim hitem i numerem jeden w wielu europejskich i azjatyckich krajach. 

            źródło: wikipedia           

19 października 2021

Wiktor Zborowski

  

Wiktor Zborowski (ur. 10 stycznia 1951 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy, radiowy (Teatr Polskiego Radia) i dubbingowy. Jest absolwentem XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie (1969) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1973). Od 1972 roku członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z której wystąpił na początku lat 80. Ma 198 cm wzrostu. W młodości trenował koszykówkę w Polonii Warszawa, był członkiem juniorskiej reprezentacji Polski w koszykówce mężczyzn. W klasie maturalnej doznał kontuzji, która przerwała jego karierę. Jest autorem hasła „Teraz Polska”. Wybrana filmografia: 1980: Miś – Mężczyzna wnoszący do kiosku łysą kobietę na noszach / 1984: Kobieta w kapeluszu – Aktor grający sędziego w „Balu manekinów” / 1987: Misja specjalna – Zdzisio mechanik / 1988: Kogel-mogel – Naczelnik / 1989: Sztuka kochania – Roman Zabiełło, przyjaciel Pasikonika / 1989: Galimatias, czyli kogel-mogel II – Naczelnik / 1993: Goodbye Rockefeller – Matros, człowiek Namolnego / 1999: Ognim i mieczem – Longinus Podbipięta / 2003: Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem – Wiking Tłumacz / 2007: Ryś – Klemens / 2011: Och, Karol 2 – Ojciec Marysi / 2017: Pokot – Matoga / 2019: Pan T. – Przewodniczący KMD / 2019: Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 – Starosta Maciejak / 2019: Czarny mercedes – Major, dowódca „Sępa”. 

            źródło: wikipedia            

17 października 2021

Aura Dione

 

Aura Dione, właśc. Maria Louise Joensen (ur. 21 stycznia 1985 w Kopenhadze) – duńska piosenkarka i autorka tekstów. Aura to pseudonim, który nadali jej przyjaciele po zagranym koncercie w klubie o takiej nazwie, a Dione to nazwisko panieńskie jej matki. Po jej powrocie na scenę w 2016 roku zmieniła swój pseudonim artystyczny z Aura Dione na Aura. Natomiast jej trzeci album Can't Steal the Music miał premierę 19 maja 2017 roku. Jako dziecko często spędzała wakacje w Polsce. Aura zadebiutowała latem 2007 roku z singlem „Something From Nothing”, ale sukces odniosła utworem „Song for Sophie” z albumu Columbine, która została wydana w 2008 roku. Singel „I Will Love You Monday” był hitem w Europie, gdzie został wydany w rozszerzonej wersji pod tytułem „I Will Love You Monday (365)”. Jej hitem z 2011 roku jest „Geronimo”, a z 2012 „Friends” z albumu Before the Dinosaurs. Czterokrotnie występowała w Polsce: 26 czerwca 2010 podczas koncertu Siła Muzyki Radia Zet i TVN w Zielonej Górze, 28 sierpnia 2010 podczas Orange Warsaw Festival i tego samego dnia w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej oraz 20 lipca 2012 w Kołobrzegu podczas Eska Music Awards 2012. W czerwcu 2016 roku na kanale Aury na Youtube pojawiła się piosenka Love Somebody, która zwiastowała nową erę piosenkarki. Następnie we wrześniu tego samego roku została wydana druga już piosenka nosząca tytuł Indian Giver, dopiero wieść o nowym albumie zapewniła piosenka Can't Steal the Music, która została wydana wraz z teledyskiem 10 lutego 2017 roku. Po oficjalnym ogłoszeniu premiery trzeciego albumu studyjnego na 19 maja 2017 roku został również dodany tytuł płyty noszący nazwę Can't Steal the Music. 3 maja 2017 roku został ogłoszony czwarty singiel z albumu King of Pain. 29 września 2017 roku wydała kolejną piosenkę będącą coverem i jednocześnie unowocześnieniem piosenki Dolly Parton pt. Jolene wraz z Alexandrem Brownem. Obecnie artystka pracuje nad nowym albumem. 

            źródło: wikipedia            

13 października 2021

Liber

 
Liber, właściwie Marcin Piotrowski (ur. 10 lipca 1981 w Obornikach) – polski raper i autor tekstów, były członek hip-hopowej grupy Ascetoholix. Współpracował z wykonawcami, takimi jak m.in. Sylwia Grzeszczak, Agnieszka Włodarczyk, Mezo, Slums Attack, Gosia Andrzejewicz i Natalia Szroeder. Działalność artystyczną rozpoczął w 1999 w zespole Ascetoholix, którego był współzałożycielem. W październiku 2001 ukazał się pierwszy oficjalny album zespołu pt. A. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Już dawno”, wykorzystany na ścieżce dźwiękowej do filmu Sylwestra Latkowskiego Blokersi. W międzyczasie Liber, razem z pozostałymi członkami Ascetoholix, gościł na głośniej produkcji Slums Attack – Na legalu?. Raperzy wystąpili w piosence „Moje miasto”. W marcu 2003 ukazał się kolejny album zespołu pt. Apogeum. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Suczki”, z udziałem Meza i Szada, członka formacji Trzeci Wymiar. 1 marca 2006 ukazał się trzeci oficjalny materiał Ascetoholix pt. Adsum. W 2011 opuścił skład zespołu. 1 marca 2004 nakładem UMC Records wydał pierwszy, solowy album studyjny pt. Bógmacher. Płyta dotarła do 13. miejsca zestawienia OLiS. Podczas promocji, do pochodzących z płyty utworów „Skarby”, „Gdzie indziej”, „Pomnik” i „Jedna z dróg” zostały zrealizowane teledyski. Wśród gości na płycie znaleźli się m.in.: zespół 52 Dębiec, raperzy Doniu, Mezo, Owal/Emcedwa, Nullo, Kriss i Mariusz „Marian” Krzyśka, były wokalista gothic metalowej formacji Aion. W 2006, wspólnie z Kubą Mańkowskim i Sylwią Grzeszczak, założył projekt pod nazwą Rio Boss. 18 czerwca 2007 do sprzedaży trafił album Libera i Donia pt. Moderato. Płyta ukazała się nakładem firmy My Music. Gościnnie w nagraniach wzięli udział: Sylwia Grzeszczak, Vitows, Evayah, Vitows, Dima i Lejery. Następnie raper podjął współpracę z piosenkarką i aktorką Agnieszką Włodarczyk. Napisał pięć tekstów na jej debiutancki album pt. Nie dla oka.... 21 listopada 2008, ponownie nakładem My Music, ukazał się jego kolejny album studyjny pt. Ona i on, nagrany we współpracy z Sylwią Grzeszczak. Nagrania uplasowały się 27. miejscu listy OLiS. Materiał był promowany teledyskami do utworów „Nowe szanse”, „Co z nami będzie” i „Mijamy się”. 6 marca 2009 ukazała się kompilacja nagrań Libera pt. Wczoraj i dziś. W 2011 ukazał się pierwszy album Grzeszczak, zatytułowany Sen o przyszłości, na którym znalazło się m.in. sześć piosenek z tekstami autorstwa Libera. 22 maja 2012 nakładem EMI Music Poland ukazał się jego pierwszy minialbum pt. Magia futbolu. Płyta dotarła do 11. miejsca listy OLiS. Na płycie znalazły się piosenki m.in. z gościnnym udziałem Tomasza Zimocha, Rafała Brzozowskiego i zespołu InoRos. Wydawnictwo było promowane teledyskami do utworów „Czyste szaleństwo” i „Pola karnego lis”. Pod koniec roku Liber wziął udział w programie telewizyjnym TVP2 Bitwa na głosy. 21 maja 2013 ukazał się jego kolejny album studyjny pt. Duety. W nagraniach płyty muzyka wspomogli m.in. wokalista zespołu De Mono – Andrzej Krzywy, śpiewaczka Alicja Węgorzewska-Whiskerd i wokalista zespołu Video – Wojciech Łuszczykiewicz. Piosenka „Wszystkiego na raz” nagrana wspólnie z Natalią Szroeder była notowana m.in. na 1. miejscu na POPLiście. W czasie promocji wydawnictwa zrealizowane zostały teledyski do utworów: „Winny”, w którym zaśpiewał Mateusz Mijal i „Nie patrzę w dół”, ponownie z udziałem Natalii Szroeder. 28 lipca 2014 roku, ożenił się z Sylwią Grzeszczak. 

            źródło: wikipedia