Gitanas Nausėda

Gitanas Nausėda (ur. 19 maja 1964 w Kłajpedzie) – litewski ekonomista, bankowiec, nauczyciel akademicki i polityk, członek zarządu Banku Litwy w latach 1998–2000. Od 2019 prezydent Litwy. W latach 1982–1987 studiował na wydziale ekonomiki przemysłu Uniwersytetu Wileńskiego, a od 1987 do 1989 kształcił się na wydziale ekonomicznym tej uczelni. Doktoryzował się w 1993 z nauk społecznych na macierzystym uniwersytecie, pracę przygotowując podczas stażu naukowego na Uniwersytecie w Mannheim (1990–1992). Staże naukowe odbywał później w Bundestagu w Bonn (1994) i w Banku Światowym w Waszyngtonie (1998). W latach 1992–1993 pracował w instytucie badawczym zajmującym się zagadnieniami z zakresu ekonomii i prywatyzacji. Od 1993 do 1994 kierował wydziałem rynków finansowych w państwowej służbie do spraw cen i konkurencji. W połowie lat 90. publikował w dziale ekonomicznym dziennika „Lietuvos rytas”. Od 1994 związany z Bankiem Litwy, był zastępcą kierownika wydziału w departamencie nadzoru nad bankami komercyjnymi (1994–1996), dyrektorem departamentu polityki pieniężnej (1996–2000) i członkiem zarządu Banku Litwy (1998–2000). W 2000 podjął pracę w Vilniaus bankas jako doradca prezesa zarządu. W 2008, po przejęciu tego banku przez Skandinaviska Enskilda Banken i przekształceniu w SEB bankas, pozostał na dotychczasowym stanowisku. W latach 2004–2009 był równocześnie doradcą prezydenta Valdasa Adamkusa. Zajął się także działalnością akademicką, w latach 1987–2004 pracował w katedrze finansów Uniwersytetu Wileńskiego. W 2010 zaczął wykładać w działającej na tej uczelni szkole biznesowej na stanowisku profesorskim. Autor m.in. monografii Pajamų politika ir ekonomikos stabilizavimas z 1994. W 2019 wystartował jako niezależny kandydat w wyborach prezydenckich. W pierwszej turze głosowania z 12 maja otrzymał 30,9% głosów ważnych, zajmując drugie miejsce i przechodząc do drugiej tury z Ingridą Šimonytė (bezpartyjną kandydatką wspieraną przez Związek Ojczyzny, która dostała 31,2% głosów). W głosowaniu z 26 maja dostał 65,9% głosów ważnych, pokonując tym samym swoją konkurentkę i wygrywając wybory. Urzędowanie rozpoczął 12 lipca 2019. W tym samym miesiącu złożył pierwszą wizytę zagraniczną w Polsce.

         źródło: wikipedia             

Florin Cezar Ouatu

 

Florin Cezar Ouatu, znany także jako Cezar (ur. 18 lutego 1980 roku w Ploeszti) – rumuński piosenkarz, pianista, reprezentant Rumunii podczas 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2013 roku. Urodził się w rodzinie flecisty, nauczyciela na Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu. Zaczynał grę na fortepianie w wieku 6 lat. Ukończył szkołę "Carmen Silva" w Ploeszti oraz Konserwatorium w Mediolanie, gdzie poznawał przede wszystkim muzykę barokową. Podczas studiów we Włoszech zdał przedmiot ze śpiewu klasycznego w stylu bel canto na najwyższe oceny. W 2001 roku dostał się do Akademii Muzycznej im. Giuseppe Verdiego w Mediolanie, którą ukończył w 2004 roku. W 2003 roku wygrał nagrodę dla Najlepszego kontrtenora podczas Międzynarodowego Konkursu Śpiewackiego im. Francisco Viñasa. W 2007 roku Cezar zadebiutował w operze La Fenice w Wenecji. Od tamtego czasu występował w sztukach związanych z operą barokową. W grudniu 2012 roku Ouatu wydał swój pierwszy pop operowy singiel „Cinema Paradiso”. W lutym 2013 roku został zakwalifikowany do stawki półfinałowej krajowych eliminacji eurowizyjnych Selecția Națională 2013 z utworem „It’s My Life” jako jeden z 32 uczestników wybranych spośród wszystkich propozycji nadesłanych do siedziby lokalnego nadawcy publicznego. Piosenkarz wystąpił w pierwszym półfinale selekcji i zakwalifikował się do finału, w którym zdobył ostatecznie największe poparcie jurorów i telewidzów, dzięki czemu został reprezentantem Rumunii podczas 58. Konkursu Piosenki Eurowizji. 16 maja zaprezentował się jako ostatni, 17. w kolejności w drugim półfinale konkursu i z piątego miejsca awansował do finału (w tym z pierwszego w rankingu telewidzów), w którym zajął ostatecznie 13. miejsce z 65 punktami na koncie. Tydzień po udziale w Konkursie Piosenki Eurowizji, tj. 25 maja, Ouatu wystąpił u boku Andrei Bocelliego i Angeli Gheorghiu podczas koncertu w Romexpo w Rumunii, po którym nawiązał współpracę z greckim muzykiem, Vangelisem. 

         źródło: wikipedia             

Andrzej Zieliński

Andrzej Zieliński (ur. 14 października 1962 w Tarnowie) – polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie. W 1986 ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Był aktorem Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1987–1989) i Teatru Ateneum w Warszawie (1989–2001). Od 1 września 2001, jest aktorem warszawskiego Teatru Współczesnego. Wybrana filmografia: 1993: Lazarus / 1996: Ekstradycja 2 jako Sachar / 1999: Operacja Samum jako Thomas, agent CIA w Iraku / 1999-2011 Na dobre i na złe jako doktor Adam Pawica / 2002: Quo vadis jako Epafrodyt, sługa Nerona / 2002: Pianista (The Pianist) jako Żydowski policjant / 2006: Wszyscy jesteśmy Chrystusami jako kolega Adasia / 2007: Odwróceni jako Andrzej Basiak „Mnich” / 2007: Świadek koronny jako Andrzej Basiak „Mnich” / 2011: Och, Karol 2 jako szef Karola / 2013: Lekarze jako Michał Zduniak, mąż Janiny / 2014: Prawo Agaty jako Górecki / 2014, 2017, 2019: Wataha jako komendant mjr Konrad Markowski / 2017: Volta jako Bruno Volta / 2019: Odwróceni. Ojcowie i córki jako Andrzej Basiak "Mnich" / od 2021: Tajemnica zawodowa jako Wiktor Bielski, ojciec Julii.

         źródło: wikipedia             

Egils Levits

Egils Levits (ur. 30 czerwca 1955 w Rydze) – łotewski prawnik, polityk i dyplomata, w latach 1993–1994 wicepremier i minister sprawiedliwości, sędzia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (1995–2004) oraz Trybunału Sprawiedliwości (2004–2019). Od 2019 prezydent Łotwy. W okresie przemian politycznych wziął udział w opracowaniu łotewskiej deklaracji niepodległości z 4 maja 1990. W latach 1991–1992 był doradcą łotewskiego parlamentu w zakresie prawa międzynarodowego i konstytucyjnego. Dwukrotnie sprawował urząd ambasadora – w latach 1992–1993 w Niemczech i w Szwajcarii, w latach 1994–1995 w Austrii, w Szwajcarii i na Węgrzech. Między tymi okresami pełnił funkcję wicepremiera i ministra sprawiedliwości, był w tym czasie związany z ugrupowaniem Łotewska Droga. Od 1995 do 2004 był sędzią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Od 1997 członek Trybunału Koncyliacji i Arbitrażu w ramach OBWE, a od 2001 członek Stałego Trybunału Arbitrażowego. W 2004 został pierwszym łotewskim sędzią w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 29 maja 2019 został wybrany przez Sejm na urząd prezydenta Republiki Łotewskiej, uzyskując poparcie głównie posłów z ugrupowań współtworzących rząd Artursa Krišjānisa Kariņša. 8 lipca 2019 złożył w Sejmie przysięgę prezydencką, obejmując swój urząd. 

             źródło: wikipedia             

Sobel

 

Sobel to młody artysta, który od niedawna nie schodzi z list przebojów. Jego utwory cieszą się również dużą ilością odtworzeń na serwisach i aplikacjach muzycznych. Mimo, że trafia raczej do młodszego grona odbiorców, już teraz może pochwalić się licznym gronem fanów. Młody raper, w branży muzycznej posługuje się nazwiskiem, a z racji tego wiele osób zastanawia się, jak naprawdę ma na imię. Otóż okazuje się, że ulubieniec młodzieży nazywa się Szymon. Wiadomo również, że pochodzi ze Świdnicy. Jego znakiem rozpoznawczym, zaraz po charakterystycznym brzmieniu, są tatuaże, które licznie zdobią jego ciało. Chłopak może pochwalić się bardzo szerokim spektrum brzmieniowym, co niewątpliwie wyróżnia go wśród wielu raperów młodej generacji. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że jest jedną z najbardziej unikatowych person z najmłodszej grupy wiekowej muzyków tego typu. Jedną z najchętniej odtwarzanych piosenek, które stworzył młody artysta jest utwór Impreza. Kawałek przez długi czas utrzymywał się na czołowym miejscu różnorakich notowań. Oprócz tego, może pochwalić się milionami odtworzeń na przykład na platformie Youtube. Na swoim koncie ma również współpracę z innymi znanymi wokalistami. Między innymi był to Michał Szczygieł, któremu udało się zasłynąć po sukcesie w programie ,,The Voice of Poland’’. Dużą popularnością cieszą się również piosenki Fiołkowe pole, Bandyta oraz Każdego dnia. Dla wszystkich fanów muzyki Sobela mamy dobrą wiadomość. Mianowicie, pojawiła się jego Ep-ka zatytułowana ,,Kontrast’’. Jak można się domyślać, nie stało się to bez powodu. Utwory, które się na niej znajdują pokazują, jak bardzo zróżnicowaną muzykę jest w stanie tworzyć młody raper. W 2021 roku na rynku muzycznym ukazała się jego płyta Pułapka Na Motyle, która okazała się być prawdziwym hitem.

Zofia Merle

  

Zofia Maria Merle-Mayzel (ur.* 30 marca 1938 w Warszawie, zm.† 13 grudnia 2023) – polska aktorka teatralna i filmowa. Debiutowała w warszawskim teatrze Studenckim Teatrze Satyryków. Do teatru zawodowego przyciągnął ją Konrad Swinarski, obsadzając w „Operze za trzy grosze” w Teatrze Współczesnym. Wiele lat była związana z warszawską „Komedią”, w roku 1984 Stanisław Tym zaangażował ją do Teatru Dramatycznego w Elblągu. Pracowała z Tymem w wystawianych w Warszawie: „Pralni” (Zmianowa), „Mississippi” (Bufetowa). Od wielu lat współpracuje z Teatrem „Scena Prezentacje” Romualda Szejda. Merle zasłynęła jako aktorka w komediach Stanisława Barei – „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” (1978), „Miś” (1980), „Alternatywy 4” (1984), „Zmiennicy” (1986). Zagrała też wiele ról filmowych u takich reżyserów jak: Andrzej Barański, Jerzy Antczak, Kazimierz Kutz, Sylwester Chęciński, Łukasz Wylężałek, Andrzej Kondratiuk, Janusz Kondratiuk. Stworzyła wiele znakomitych kreacji filmowych, popularność zyskała przede wszystkim dzięki rozmaitym rolom drugoplanowym. Do ważnych ról w dorobku Merle należą też występy w „Chłopach” (1973) Jana Rybkowskiego, „Nocach i dniach” (1975), w „Niezwykłej podróży Baltazara Kobera” (1988) Wojciecha Jerzego Hasa, „Wszystko, co najważniejsze...” (1992) Roberta Glińskiego, w „Rozmowach kontrolowanych” (1991) Sylwestra Chęcińskiego czy w „Kawalerskim życiu na obczyźnie” (1992) Andrzeja Barańskiego. Jest ceniona także przez Marka Koterskiego, u którego pojawiła się w „Dniu świra” (2002) oraz we „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” (2006). 

             źródło: wikipedia             

Schiller

 

Schiller – niemiecka grupa muzyczna założona w 1998 w Niemczech przez dwóch producentów: Christophera von Deylena i Mirko von Schlieffena. Singel "Das Glockenspielen" ukazał się w 1998 r. i promował pierwsze dzieło twórców. Płyta Zeitgeist, wydana w 1999 roku, otrzymała status złotej płyty. Kolejna płyta Schillera, Weltreise, wydana w 2001 roku, sprzedana została w ponad 1 mln egzemplarzy. Zaproszeni goście, Kim Sanders i Peter Heppner, wylansowali takie przeboje jak "Dancing with Loneliness" czy "Dream of You". Po nagraniu płyty Weltreise, Mirko von Schlieffen zdecydował się na odejście z zespołu. Od tej pory Christopher von Deylen, już jako jedyna osoba odpowiedzialna za Schillera, postanowił w roku 2003 wydać nową płytę zatytułowaną Leben. Do udziału w niej zaprosił znanych już z wcześniejszej płyty Kim Sanders i Petera Heppnera, jak również miLù, Veljanova, Maye Saban oraz, znaną z przeboju wykonywanego razem z Andrea Bocelli "Time to say goodbye", Sarah Brightman. W 2005 roku Christopher Von Deylen wydał kolejną płytę, Tag und Nacht, na której również możemy usłyszeć znane głosy – wystąpili na niej m.in. Moya Brennan czy Thomas D. Singel promujący płytę to "Die Nacht du bist nicht allein". Ponadto przy tworzeniu albumu brał udział również Mike Oldfield, jego gitarę usłyszeć można w utworze Morgentau. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż na płycie Light + Shade Oldfielda, utwór Nightshade, powstał przy współpracy z von Deylenem. Schiller wydał również wersję DVD płyty Leben Leben DVD, zawierającą sam album, a także koncerty, wywiady i zdjęcia. Grupa była ponadto częścią kolektywu Trance Allstars. Schiller cztery razy odwiedził Polskę – w roku 2001, 2003, 2018 i 2019r. Koncert zaplanowany w ramach trasy "Tag und Nacht Tour", miał odbyć się 13 stycznia 2007, jednak nie doszedł do skutku. Po długiej przerwie w lutym 2018r odwiedził Warszawę i zagrał instrumentalny koncert KLANGWELTEN w klubie Progressia. W 2019r ponownie wrócił do Polski z dwoma koncertami w Krakowie i Warszawie, 15 stycznia 2019r zagrał w klubie Palladium i 16 stycznia w Krakowskim kinie Kijów, koncert SCHILLER LIVE IN EUROPE 2019 fani usłyszeli w systermie surround. 

             źródło: wikipedia             

Krystian Kukułka

 Krystian Kukułka ( ur. 31 października 1991 w Lubinie) -  Aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu. Do tej pory występował na deskach warszawskiego Teatru Syrena. Szerokiej publiczności znany z seriali takich jak: „Prawo Agaty”, „Przyjaciółki”, „Pierwsza Miłość”, czy „Hotel 52”. Od 2013 roku wciela się w rolę Ernesta Chowańskiego w serialu „Barwy szczęścia”. Na swoim koncie ma również rolę w filmie „Dywizjon 303”. W 2017 roku prowadził poranny program na żywo „Dzień dobry, Polsko” w TVP1.

Karolina Artymowicz

 

Karolina Artymowicz (ur się 9 maja 1998 roku w Poznaniu). Pochodzi z Charbowa koło Kłecka. W wieku gimnazjalnym zaczęła komponować muzykę i pisać teksty. W listopadzie 2016 roku wzięła udział w polskiej edycji Idola emitowanego w Polsacie. W programie zajęła drugie miejsce i zdobyła nagrodę słuchaczy Głos RMF FM. Dzień po finale talent show tj. 18 maja 2017 miała miejsce premiera jej pierwszego solowego singla pt. Dalej do którego ukazał się teledysk wyreżyserowany przez Alana Kępskiego.

Benny Golson

Benny Golson (ur. 25 stycznia 1929 w Filadelfii) – amerykański saksofonista jazzowy (tenorowy), kompozytor i aranżer. Do szkoły średniej uczęszczał w Filadelfii. W szkolnej orkiestrze grał obok wielu obiecujących młodych muzyków takich jak John Coltrane, Red Garland, Jimmy Heath, Percy Heath, Philly Joe Jones i Red Rodney. Po ukończeniu w 1950 Howard University w Waszyngtonie, Golson został w Filadefii członkiem rhythm and bluesowego zespołu, którego liderem był Bull Moose Jackson. Pianistą zespołu był w tym czasie Tadd Dameron. Golson uznał go później za jednego z muzyków, którzy wywarli duży wpływ na jego twórczość. W 1953 Golson grał razem z Dameronem, a później w zespołach prowadzonych przez Lionela Hamptona, Johnny’ego Hodgesa, Earla Bostica. W latach 1956–1958 odbył światowe tournèe z Dizzym Gillespiem. W okresie 1958–1959 był członkiem The Jazz Messengers Arta Blakeya, z którym w 1958 nagrał album Moanin'. W 1956 Golson był jednym z członków orkiestry Lionela Hamptona, kiedy dowiedział się o śmierci Clifforda Browna, z którym grał razem w zespole (Brown zginął w wypadku samochodowym). Nagła śmierć przyjaciela była głębokim przeżyciem, które stało się impulsem do skomponowania utworu „I Remember Clifford”, poświęconego pamięci Browne’a. Golson był kompozytorem kilku innych utworów zaliczanych już do standardów m.in.: „Stablemates”, „Killer Joe”, „Whisper Not”, „Along Came Betty” i „Are You Real?”, które wielokrotnie były wykonywane i nagrywane przez innych muzyków. W latach 1959–1962 Golson, razem z Artem Farmerem, prowadził The Jazztet. Potem na dwanaście lat zrezygnował z grania jazzu na rzecz pracy w studio i z orkiestrami. Komponował w tym czasie muzykę do takich seriali telewizyjnych jak Ironside, Room 222, M*A*S*H oraz Mission: Impossible. W latach 1964–1966 przebywał w Europie. W 1977 powrócił do koncertowania i nagrywania płyt, w 1980 reaktywował z Farmerem The Jazztet. W 1996 organizacja National Endowment for the Arts przyznała mu nagrodę NEA Jazz Masters.  W 2004 wystąpił gościnnie w filmie Terminal (w związku z jego obecnością na słynnym zdjęciu „A Great Day in Harlem”). Od 2007 regularnie jeździ w trasy koncertowe. W październiku 2007 otrzymał nagrodę Mellon Living Legend Legacy Award, wręczoną mu przez przedstawicieli Mid Atlantic Arts Foundation na specjalnej uroczystości w Kennedy Center. W tym samym miesiącu wręczono mu także nagrodę za wybitne osiągnięcia życiowe przyznaną przez University of Pittsburgh (International Academy of Jazz Outstanding Lifetime Achievement Award). W listopadzie 2009, na dorocznym koncercie na University of Pittsburgh, Golson został zaliczony do sław jazzu i jego nazwisko wpisano do International Academy of Jazz Hall of Fame. 

             źródło: wikipedia