Ralph Fiennes, właśc. Ralph Nathaniel Twisleton-Wykeham-Fiennes (ur. 22 grudnia 1962 w Ipswich, Suffolk) – angielski aktor i reżyser.
W 1985 trafił do zespołu Regents Park Theatre, z którym występował przez kolejne dwa lata. Od roku 1987 grał z Royal National Theatre, a w 1988 został członkiem elitarnej grupy teatralnej Royal Shakespeare Company. W ciągu trzech lat zagrał m.in. Romea, Henryka VI, Troilusa w romansie Troilus i Kresyda, Klaudia w Wiele hałasu o nic i Edmunda w Królu Lirze. W 1995 występując na Broadwayu odebrał nagrodę teatralną Tony Award za tytułową rolę tytułowego duńskiego księcia w Hamlecie Szekspira w reżyserii Jonathana Kenta z Almeida Theatre Company. W 1990 dostał pierwszą rolę T.E. Lawrence'a, awanturnika i poszukiwacza przygód w dramacie telewizyjnym Niebezpieczny człowiek – Lawrence po Arabii (A Dangerous Man: Lawrence After Arabia), a rok później pojawił się w miniserialu Główny podejrzany (Prime Suspect, 1991). Rola Heathcliffa, pełnego sprzeczności, porywczego buntownika o wrażliwości romantyka w melodramacie Wichrowe Wzgórza (Wuthering Heights, 1992) z Juliette Binoche sprawiła, że Steven Spielberg zaangażował go do biograficznego dramatu wojennego Lista Schindlera (Schindler's List, 1993), gdzie zagrał autentyczną postać sadysty-oficera SS Amona Götha, okrutnego i bezdusznego nazistowskiego komendanta obozu koncentracyjnego w Płaszowie, który dla zabawy strzela do ludzi. Za tę rolę otrzymał nominację do Oscara i Złotego Globu oraz nagrodę nowojorskich, chicagowskich, bostońskich i londyńskich krytyków filmowych i Brytyjskiej Akademii Filmowej BAFTA. W obsypanym nagrodami melodramacie wojennym Angielski pacjent (The English Patient, 1996) zagrał nominowaną do Oscara i Złotego Globu rolę ciężko rannego pilota László Almásy. W dramacie Kropla słońca (Sunshine, 1999) zagrał aż trzy postacie wcielając się w rolę dziadka, ojca i wnuka. W 2024 roku zagrał kardynała Thomasa Lawrence w filmie Konklawe, będącym adaptacją powieści Roberta Harrisa. Za tę rolę był nominowany do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA 2025) oraz do Oscara (2025) dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Był na okładkach magazynów takich jak „GQ”, „Entertainment Weekly”, „Esquire”, „Film” i „Variety”. Nie przerywając pracy w londyńskim teatrze z klasycznym szekspirowskim repertuarem, grał w filmach fantastycznonaukowych, dreszczowcach i komediach romantycznych. Specjalizuje się w rolach rozdartych wewnętrznie, tajemniczych bohaterów miotanych skrajnymi namiętnościami. W 2025 roku Ralp Fiennes wystąpi w filmie Danny’ego Boyle’a pt. 28 lat później. Zajmuje się także dubbingiem. W 1998 użyczył głosu Ramzesowi w biblijnym filmie animowanym Książę Egiptu (The Prince of Egypt). Został ambasadorem dobrej woli UNICEF. Wybrana filmografia: 1992: Wichrowe Wzgórza (Wuthering Heights) – Heathcliff / 1993: Lista Schindlera (Schindler's List) – Amon Göth / 1998: Książę Egiptu (The Prince of Egypt) – Ramzes II (głos) / 2002: Pokojówka na Manhattanie (Maid in Manhattan) – Christopher Marshall / 2005: Harry Potter i Czara Ognia (Harry Potter and the Goblet of Fire) – Lord Voldemort / 2007: Harry Potter i Zakon Feniksa (Harry Potter and the Order of the Phoenix) – Lord Voldemort / 2008: Księżna (The Duchess) – Książę William Devonshire / 2010: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Część I (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I) – Lord Voldemort / 2010: Niania i wielkie bum (Nanny McPhee and the Big Bang) – Lord Gray / 2011: Harry Potter i Insygnia Śmierci. Część II (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part II) – Lord Voldemort / 2012: Skyfall – Gareth Mallory (M) / 2014: Grand Budapest Hotel – Pan Gustave H. / 2015: Spectre – M / 2021: Nie czas umierać – M / 2021: King’s Man: Pierwsza misja (The King’s Man) – Książę Oxfordu / 2022: Menu (The Menu) – szef kuchni Slowik / 2024: Konklawe – kardynał Thomas Lawrence / 2026: Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek (The Hunger Games: Sunrise on the Reaping) – młody Coriolanus Snow.
Miranda Caroline Raison (ur. 18 listopada 1977) to brytyjska aktorka, znana przede wszystkim z roli Jo Portman w pięciu sezonach serialu Spooks (MI5), Nellie Davenport w serialu HBO Warrior oraz z głównych ról w serialach Spotless, Vexed, Silk, Plus One, Dark Heart, Married, Single, Other, Sister Boniface Mysteries i Nightflyers.
Na scenie znana jest z roli tytułowej Anny Boleyn w sztuce Howarda Brentona o tym samym tytule w teatrze Globe Shakespeare's, roli „Kobiety” w „The River” Jezza Butterwortha w Royal Court Theater oraz roli „Hermiony” w inscenizacji Kennetha Branagha „Opowieść zimowa”, w której wystąpiła u boku Branagha i Judi Dench. Jest również wielokrotnie nagradzaną aktorką głosową. Od stycznia do lutego 2015 roku grała u boku Shauna Evansa w przedstawieniu „Hello/Goodbye” w Hampstead Theatre. W sierpniu 2015 roku dołączyła do Kenneth Branagh Theatre Company w „Opowieści zimowej” i „Harlekinadzie”, wystawianych w Garrick Theatre od października 2015 do stycznia 2016 roku. Raison zagrała żonę postaci granej przez Kennetha Branagha w obu sztukach. Stwierdziła, że podobało jej się to doświadczenie i była wdzięczna za możliwość, biorąc pod uwagę, że wcześniej, w 2011 roku, miała nieudane przesłuchanie z Branaghem do „Makbeta”. Cieszyła się również z możliwości uczenia się od Judi Dench. Raison zagrała Ellen Terry u boku Ralpha Fiennesa jako Henry Irving w „Grace Pervades”, nowej sztuce Davida Hare'a w reżyserii Jeremy'ego Herrina, wystawianej w Theatre Royal Bath od 27 czerwca do 19 lipca 2025 roku. Był to powrót Raison na scenę po prawie dekadzie. Spektakl został przeniesiony do Theatre Royal Haymarket z tą samą obsadą wiosną 2026 roku. Pierwszą rolą filmową Raison w 2000 roku była rola Marianne Faithfull w Suzy Q u boku Carice Van Houten. W 2004 roku Raison została obsadzona w roli Heather w filmie „Wszystko gra”, pierwszym filmie Woody'ego Allena nakręconym w Londynie. W 2005 roku zagrała w filmie „Deuce Bigalow: Europejski żigolo”, który, jak powiedziała, „równie dobrze mógł być najbardziej brutalnym filmem Larsa von Triera. Z inną aktorką przepłakałam całą noc”. Nazwała to doświadczenie „żałosnym od początku do końca” oraz „okropnym, ohydnym momentem i wielkim błędem w ocenie sytuacji z mojej strony”. Przełomową rolą Raison była rola Jo Portman (2005–2009) w serialu dramatycznym BBC One „Spooks” (emitowanym również pod tytułem MI-5). W 2009 roku zwróciła się do firmy producenckiej o zwolnienie jej z pracy, ponieważ czuła, że jej postać nie może się dalej rozwijać i chciała kontynuować karierę w teatrze. W kwietniu 2007 roku wystąpiła w odcinkach Doctor Who „Dalekowie na Manhattanie” i „Ewolucja Daleków” jako Tallulah, tancerka rewiowa, której pierwsza scena obejmowała śpiewanie musicalu, w którym ojciec Raison grał na fortepianie w ramach Narodowej Orkiestry BBC Walii. W 2009 roku wystąpiła w serialu Plus One. Pierwotnie pojawiła się w pilocie Comedy Showcase w 2007 roku, gdzie wystąpiła w kostiumie „fatsuit”. W 2010 roku, po odejściu z serialu Spooks, zagrała modelkę o imieniu Abbey w komediodramacie ITV1 „Married Single Other”. Zagrała niewielką rolę w filmie „My Week with Marilyn”. Wyraziła radość z możliwości współpracy z wielkimi brytyjskimi talentami i fascynacji Marilyn Monroe. W 2012 roku zagrała inspektor Georginę Dixon w drugim sezonie serialu „Vexed”, emitowanego na BBC2. W 2013 roku zagrała Harriet Hammond w trzecim sezonie serialu prawniczego BBC „Silk”; jej postać była kierowniczką kancelarii, która wstrząsnęła firmą i potencjalnym obiektem westchnień dla postaci granej przez jej byłego kolegę z serialu „Spooks”, Ruperta Penry-Jonesa. W 2014 roku zagrała niewielką rolę w serialu „I Am Soldier”, wcielając się w Stellę, główną przesłuchującą w części szkolenia głównej bohaterki, zatytułowanej „Tactical Questioning”. W lipcu 2014 roku ogłoszono, że dołączyła do obsady serialu „Spotless”, dramatu wyprodukowanego przez Canal+ (10 odcinków po 1 godzinę). W 2018 roku Raison powtórzyła swoją rolę Sylvie w 6 odcinkach serialu „Dark Heart”, zagrała ksenobiolog Tessię w 6 odcinkach serialu „Nightflyers” oraz wystąpiła w serialu „Artemis Fowl”. W maju 2019 roku ogłoszono, że Raison dołączy do głównej obsady serialu „W”.
źródło: wikipedia
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz