Arkadiusz Milik

Arkadiusz Krystian Milik (ur. 28 lutego 1994 w Tychach) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika w SSC Napoli oraz reprezentacji Polski. Uczestnik Mistrzostw Europy 2016 i Mistrzostw Świata 2018. Wychowanek Rozwoju Katowice, w którym trenował od 6. roku życia (m.in. pod okiem Sławomira Mogilana). Wiosną 2010 został włączony do zespołu rezerw tego klubu. W sezonie 2010/2011 dołączył do kadry pierwszej drużyny, grającej w III lidze opolsko-śląskiej. Zadebiutował w niej w wieku 16 lat – 23 października 2010, zdobywając dwie bramki w wygranym 4:0 meczu z KS Krasiejów. 1 lipca 2011 podpisał 5-letni kontrakt z Górnikiem Zabrze. W rozgrywkach Ekstraklasy zadebiutował mając 17 lat, 5 miesięcy i 3 dni. W debiucie przeciwko Śląskowi Wrocław, który miał miejsce 31 lipca 2011, zaliczył asystę przy bramce Pawła Olkowskiego. Na pierwszego gola czekał do 1 kwietnia 2012, kiedy to w spotkaniu przeciwko Koronie Kielce, dwukrotnie wpisał się na listę strzelców. Stał się tym samym najmłodszym strzelcem gola w Ekstraklasie podczas sezonu 2011/2012 oraz siódmym w historii Górnika. Sezon 2012/2013 zawodnik rozpoczął od strzelenia dwóch goli w dwóch pierwszych meczach. W sierpniowym plebiscycie Ekstraklasy uznano go za „Piłkarza Miesiąca”. 17 grudnia 2012 przeszedł do Bayeru Leverkusen i podpisał z niemieckim klubem 5,5-letni kontrakt. W Bundeslidze zadebiutował 3 lutego 2013 w spotkaniu z Borussią Dortmund, zmieniając w 87. minucie spotkania, Stefana Reinartza. 14 lutego 2013, zmieniając w 70. minucie meczu Ligi Europy z Benfiką, Gonzalo Castro, zadebiutował w europejskich pucharach. Ponadto tygodnik „Piłka Nożna” uznał go za „Odkrycie roku”. 30 sierpnia 2013 FC Augsburg oficjalnie poinformował o rocznym wypożyczeniu Milika z Bayeru. Ostatecznie w sezonie 2013/14 Polak wystąpił w lidze osiemnastokrotnie, dokładając ponadto dwa występy w Pucharze Niemiec. Po zakończeniu rozgrywek powrócił do Leverkusen. 15 maja 2014 Ajax Amsterdam potwierdził wypożyczenie Milika na cały sezon 2014/15, dodatkowo zapewniając sobie prawo pierwokupu piłkarza. 1 kwietnia 2015 Ajax oficjalnie poinformował, że wykupił Milika z Bayeru i podpisał z nim 4-letni kontrakt, który wszedł w życie 1 lipca. 1 sierpnia 2016, za ok. 32 mln euro, podpisując 5-letni kontrakt, przeszedł z Ajaksu do włoskiego SSC Napoli. 17 czerwca 2020 pokonując w finale Juventus, zdobył z Napoli Puchar Włoch, a sam wykorzystał ostatnią, decydującą jedenastkę w rozstrzygającym losy meczu konkursie rzutów karnych. Milik od 2011 występował w młodzieżowych reprezentacjach kraju. W 2012 Waldemar Fornalik dwukrotnie umieścił go na liście rezerwowej pierwszej reprezentacji Polski.

źródło: wikipedia

Aleksander Klepacz & Wierus Wojciech

Aleksander Klepacz (ur. 18 czerwca 1966 w Częstochowie) – polski wokalista, autor tekstów i piosenek, lider grupy Formacja Nieżywych Schabuff. Wojciech Wierus (ur. 1 października 1966) - Formacja Nieżywych Schabuff (dawniej Formacya Nieżywych Schabuf) (FNS) – polski popowy zespół muzyczny założony w 1982 w Częstochowie. Największy rozgłos zespół zdobył w 1988, gdy występował w składzie: Jacek Pałucha (śpiew), Rafał Łuszczyk (bas), Wojciech Wierus (gitara), Aleksander Klepacz i Jacek Otręba (klawisze) oraz Robert Bielecki (perkusja). Wtedy to w Studiu Programu Trzeciego został nagrany ich pierwszy album „Wiązanka melodii młodzieżowych”. W zespole nastąpiły kolejne niewielkie zmiany personalne i już w 1992 roku powstała kolejna płyta Urodziny, wydana w Studiu S4. Piosenki Żółty rower, Hej, cześć, daj coś zjeść dotarły do drugiego miejsca Muzycznej Jedynki. Rok 1995 to kolejna płyta Fantomas. Ukazał się na niej przebój lata, pod tytułem Lato. Dzięki tej piosence zespół odebrał wiele nagród m.in. w plebiscycie RMF FM na przebój roku, Muzyczną Nagrodę Teleexpressu za Przebój roku, dwie nagrody w Plebiscycie Rozgłośni Radiowych PLAY-BOX '96: w kategorii Złota Dziesiątka – 2 miejsce oraz I nagroda za Hit roku radiosłuchaczy. Zespół również otrzymał nominację do Fryderyków '96 w kategorii Piosenka roku. W grudniu artyści zagrali świąteczny koncert pt.: Formacja Nieżywych Schabuff i przyjaciele. Wzięli w nim udział także: Kayah, De Su, Piasek, Andrzej Krzywy. Koncert retransmitowało Radio dla Ciebie oraz telewizja WOT. 20 września 1996 roku wystąpili na warszawskim koncercie Michaela Jacksona. W roku 1997 do zespołu dołączyła Katarzyna Lach i razem z nią rok później grupa nagrała singel „Da da da” (cover niemieckiej grupy Trio), który zyskał ogromną popularność. 30 marca tego samego roku na rynku muzycznym ukazała się płyta FOTO. W czerwcu pojawiła się piosenka z tej płyty Ludzie pragną piękna. Utwór ten jest inspirowany filmem Jak to się robi Janusza Kondratiuka z Janem Himilsbachem i Zdzisławem Maklakiewiczem w rolach głównych. W roku 1999 odbył się jubileusz X-lecia zespołu od wydania pierwszej płyty. 21 czerwca 1999 roku na rynku pojawiła się płyta Z archiwum X-lecia, na której znalazły się przeboje zespołu. Z okazji XX-lecia grupa wzięła także udział w programie TVP2 Szansa na sukces. 2 grudnia 1999 roku w Studio Telewizyjnym w Łęgu Formacja zrealizowała dla TVP2 program Urodziny Formacji Nieżywych Schabuff. Z kolei 31 grudnia program TVP2 zaprosił Formację do udziału w największym przedsięwzięciu telewizyjnym Sylwester 2000. W 2001 pojawiła się kolejna płyta, na której nagrano największe przeboje zespołu Złota Kolekcja – Klub wesołego szampana. Zespół zaczął przygotowywać się do wydania kolejnej płyty. A. Klepacz napisał teksty, a W. Wierus i J. Otręba skomponowali muzykę. Potem grupa nie pojawiała się przez kilka lat na polskiej scenie muzycznej. Latem 2010 roku ukazał się nowy singiel zatytułowany „Serce z piernika”. Kolejny singiel – „Niewidzialny” – ukazał się 10 października 2010 roku. Podczas trasy koncertowej Lato Zet i Dwójki 2015, zespół zaprezentował premierowo utwór „Bursztyn”. 

źródło: wikipedia

Zenon Martyniuk

 Zenon Martyniuk (ur. 23 czerwca 1969 w Gredelach) – polski muzyk i piosenkarz związany z gatunkiem disco polo. Wokalista zespołu Akcent. Występował w zespołach Akord i Centrum. Pod koniec 1989 wraz z Mariuszem Anikiejem założył zespół Akcent. W latach 1991–1993, po wyjeździe Anikieja do Belgii, występował w zespołach Ex-Akcent razem z Henrykiem Mellerem (byłym perkusistą Czerwono-Czarnych) oraz w zespole Crazy Boys. Występował gościnnie w zespole Select, nagrał też jeden album w duecie z Waldemarem Oksztulem. Po powrocie Anikieja do Polski reaktywował zespół Akcent. Wspólnie wylansowali przeboje, takie jak „Gwiazda”, „Królowa nocy” (cover utworu grupy Meffis), „Pragnienie miłości”, „Przez twe oczy zielone” czy „Przekorny los”. Teledysk do „Przez twe oczy zielone” odniósł sukces, zostając drugim klipem do polskiej piosenki, który przekroczył próg 100 mln wyświetleń w serwisie YouTube. W 1994 wydał solowy album studyjny pt. Wspomnienie. 31 grudnia 2016 zaśpiewał podczas Sylwestra z Dwójką w Zakopanem. 25 czerwca 2017 wystąpił w koncercie „25 lat disco polo – gala jubileuszowa". W grudniu zaśpiewał „Przez twe oczy zielone” w orkiestrowej aranżacji na gali 25-lecia telewizji Polsat, a także uświetnił występem plenerowy koncert Sylwester Marzeń z Dwójką w Zakopanem. Jego występ śledziło na żywo ok. 7,4 mln telewidzów. We wrześniu 2018 wystąpił podczas koncertu „Roztańczony PGE Narodowy” emitowanego przez TVP2, a w maju 2019 był jednym z artystów koncertu „Wierzę w miłość” w ramach Polsat SuperHit Festiwal. 26 grudnia na antenie TVP2 został wyemitowany benefis Życie to są chwile z okazji 30-lecia pracy artystycznej Martyniuka, który obejrzało ok. 4 mln telewidzów. 31 grudnia wystąpił na Sylwestrze Marzeń z Dwójką odbywającym się w Zakopanem. 5 lipca 2017 nakładem wydawnictwa Edipresse Polska ukazała się książka biograficzna pt. „Zenon Martyniuk – Życie to są chwile”, będąca wywiadem przeprowadzonym z Martyniukiem przez Martynę Rokitę. Fragmenty biografii były czytane przez pięć dni w tygodniu na antenie Polskiego Radia Białystok. Wystąpił gościnnie w filmie Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 (2019). W lipcu 2017 potwierdzono powstanie filmu dokumentalnego o życiu Martyniuka. Premiera filmu Zenek odbyła się 14 lutego 2020, głównego bohatera zagrali Jakub Zając i Krzysztof Czeczot.

źródło: wikipedia

Katarzyna Łaniewska

 

Katarzyna Janina Łaniewska-Błaszczak (ur.* 20 czerwca 1933 w Łodzi, zm.† 7 grudnia 2020 tamże)  – polska aktorka teatralna i filmowa. Oboje rodzice Katarzyny Łaniewskiej pochodzili z Łodzi. Ojciec był działaczem spółdzielczym, byłym legionistą, zamordowanym jako „element niebezpieczny” przez Niemców w Auschwitz, do którego trafił zadenuncjowany przez współpracownika, z pochodzenia Białorusina. Wraz z matką i rodzeństwem przeżyła powstanie warszawskie, przeszła przez obóz w Pruszkowie. Wraz z rodziną wróciła do Warszawy już 17 stycznia 1945 roku. Po wojnie wstąpiła do harcerstwa. W 1955 roku ukończyła PWST w Warszawie, debiutowała 26 listopada tego samego roku. Była przewodnicząca oddziału warszawskiego Związku Artystów Scen Polskich. Od 1992 r. do 2006 r. zasiadała w Komisji Skolimowskiej przy Zarządzie Głównym ZASP. We wrześniu 2013 roku została publicystką tygodnika „W Sieci” (później „Sieci"). Pod koniec lat siedemdziesiątych związała się z opozycją antykomunistyczną. W 1980 roku współtworzyła struktury NSZZ „Solidarność” w Teatrze Ateneum. Uczestniczyła w organizowaniu koncertów patriotycznych i kolportażu podziemnych wydawnictw. Współpracowała w tym okresie z ks. Jerzym Popiełuszką. Wybrana filmografia: 1956 Nikodem Dyzma / 1959 Wszystko o Ewie / 1964 Przerwany lot / 1966 Sublokator / 1971 Złote Koło / 1973 Wielka miłość Balzaka / 1974 Święty Mikołaj pilnie poszukiwany / 1975 Czterdziestolatek / 1979 Godzina „W” / 1982 Popielec / 1986 Tulipan / 1987–1991 Smerfy / 1988 Kogel-mogel / 1989 Galimatias, czyli kogel-mogel II / 1990 W labiryncie / 1993 Czterdziestolatek. 20 lat później / 1997–2001 Klan / 2000–2012 Plebania / 2012 Ojciec Mateusz / 2014 Na dobre i na złe / 2016 Ojciec Mateusz / 2019 Miszmasz, czyli kogel-mogel 3 / 2021 Koniec świata, czyli kogel-mogel 4. 

źródło: wikipedia

Ewa Grzelakowska-Kostoglu

Ewa Grzelakowska–Kostoglu, znana pod pseudonimem Red Lipstick Monster (ur. 3 lutego 1986 w Elblągu) – polska youtuberka, wizażystka i kosmetolożka, która zyskała rozpoznawalność dzięki prowadzeniu kanału na YouTube, na którym prezentuje poradniki związane z urodą i uczy świadomego podejścia do kosmetyków. Jest uznawana za jedną z najistotniejszych influencerek branży beauty w Polsce. Jej kanały w mediach społecznościowych śledzi ponad 3 mln użytkowników, a sam kanał na YouTube subskrybuje 1,4 mln osób. Swój kanał w serwisie YouTube założyła w czerwcu 2012, a już we wrześniu została wyróżniona przez platformę, dostając zaproszenie na szkolenie do siedziby firmy w Londynie. W 2015 r. rozpoczęła pisać swoją pierwszą książką. Po pół roku pracy została wydana „Red Lipstick Monster. Tajniki makijażu”. W roku kolejnym wydała „Tajniki DIY z Red Lipstick Monster”. Według analizy Press Service Monitoring Mediów za 2016 rok posiadała największy ekwiwalent reklamowy wśród wszystkich polskich twórców wideo, który wynosił 17 milionów złotych. W czerwcu 2017 jej kanał zdobył milion subskrypcji, tym samym czyniąc ją pierwszą kobietą w Polsce, której udało się to osiągnąć. W 2019 roku znalazła się w rankingu magazynu Wprost „50 najbardziej wpływowych Polek”. Od kilku lat nie jest związana z żadną siecią partnerską – rozwija swój własny biznes (prowadzi biuro na warszawskim Mokotowie), współpracuje z największymi markami, a także reprezentuje Polskę na zagranicznych eventach z kategorii urodowej. Kilkukrotnie pojawiła się na okładkach magazynów: Vege Viva! (1/2016), Joy (8/2016), (9/2017), Viva! (3/2018), Glamour (9/2019).

źródło: wikipedia

Marek Włodarczyk

 Marek Roman Włodarczyk (ur. 6 października 1954 w Łodzi) – polski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny. W 1977 po raz pierwszy odwiedził Berlin Zachodni. Rok później zadebiutował na dużym ekranie w dwóch filmach: Sowizdrzał świętokrzyski (1978) u boku Beaty Tyszkiewicz i Wesela nie będzie (1978) jako Antek. W 1980 występował w teatrach: Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach i im. Stefana Jaracza w Łodzi. Pojawił się potem w filmie psychologicznym Karabiny (1981) z Ignacym Gogolewskim w roli głównej. Mając trzymiesięczną przerwę w teatrze, pojechał w 1981 do Berlina. Od 1 stycznia 1982 dostał angaż w Teatrze Narodowym w Warszawie, ale gdy zaczął się stan wojenny, pozostał w Berlinie. Dorabiał przez półtora roku w warsztacie samochodowym jako mechanik. Ostatecznie osiedlił się w Niemczech, gdzie kontynuował aktorską karierę. Grał przede wszystkim w filmach telewizyjnych i serialach. W 1983 zadebiutował w teatrze; przez dziesięć lat występował na deskach teatrów w Hamburgu, Berlinie i Monachium. Był wykładowcą na uniwersytecie w Berlinie i Strasburgu, gdzie uczył młodzież sztuki aktorskiej. Po sukcesie roli komisarza Adama Zawady w serialu TVN Kryminalni (2004–2008) zdecydował o powrocie do Polski.

źródło: wikipedia

Beth Ditto

 Beth Ditto, właśc. Mary Beth Patterson (ur. 19 lutego 1981 w Searcy w stanie Arkansas, USA) – wokalistka zespołu Gossip, grającego indie rock. Deklaruje się jako lesbijka i feministka. Zaprojektowała ubrania dla marki Evans, które od 9 lipca 2009 są dostępne w brytyjskich sklepach oraz przez Internet. W 2008 Ditto dostała propozycję zaprojektowania linii ubrań dla Topshopu, jednak odrzuciła ją, uznając, że rozmiarówka tej marki lekceważy klientki o bujniejszych kształtach. W lutym 2009 zdjęcie Beth Ditto znalazło się na okładce magazynu Love.

 
źródło: wikipedia

Piotr Adamczyk

Piotr Aleksander Adamczyk (ur. 21 marca 1972 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy. Absolwent XXX LO w Warszawie, PWST w Warszawie (1997). Na drugim roku studiów wyjechał do Londynu na stypendium do Brytyjsko-Amerykańskiej Akademii Teatralnej. Tam w przedstawieniu dyplomowym zagrał tytułową rolę w Hamlecie (w języku angielskim). Od 1995 występował w Teatrze Współczesnym w Warszawie (Tango, Łgarz, Namiętna Kobieta) oraz gościnnie m.in. w Teatrze Polskim w Warszawie (Don Juan) i Teatrze Narodowym w Warszawie w przestawieniu Władza Nicka Deara („Ludwik XIV”). Zagrał także w języku włoskim w Emigrantach Sławomira Mrożka w teatrze Sala Uno w Rzymie. Obecnie można go zobaczyć w teatrze IMKA w „Dziennikach” Witolda Gombrowicza. Występował w filmach i serialach: Boża podszewka, Cwał, Sława i chwała. Zagrał tytułową rolę w filmie Jerzego Antczaka Chopin. Pragnienie miłości, która rozpoczęła jego karierę na dużym ekranie. Wystąpił także w międzynarodowych koprodukcjach Karol. Człowiek, który został papieżem i Karol. Papież, który pozostał człowiekiem, gdzie zagrał Karola Wojtyłę. Znane są także jego role w Teatrze Telewizji, m.in.: Ketchup Schroedera, Legenda o św. Antonim, Portret wenecki, Tango, Sprawa Stawrogina, Dwa teatry, Wniebowstąpienie i Wyzwolenie. Trzykrotny laureat nagrody Telekamera w kategorii najlepszy aktor. W 2011 r. wyróżniono go za rolę w serialu „Przepis na Życie”. 11 kwietnia 2014 został odznaczony srebrnym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wybrana filmografia: 1997 Boża podszewka / 2002 Chopin. Pragnienie miłości / 2002 Kariera Nikosia Dyzmy / 2004–2006 Pensjonat pod Różą / 2004 Karol. Człowiek, który został papieżem / 2005 Karol. Papież, który pozostał człowiekiem / 2007 Testosteron / 2008 Lejdis / 2008 Nie kłam, kochanie / 2009−2014 Czas honoru / 2010 Śniadanie do łóżka / 2011 Och, Karol 2 / 2011 Listy do M. / 2013 Wkręceni / 2015 Listy do M. 2 / 2017 Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej / 2017 Listy do M. 3 / 2019 Kobiety Mafii 2 / 2020 Listy do M. 4.

źródło: wikipedia

Gianmarco Tamberi

Gianmarco Tamberi (ur. 1 czerwca 1992 w Civitanova Marche) – włoski lekkoatleta specjalizujący się w skoku wzwyż. Na eliminacjach kończył udział w mistrzostwach świata juniorów młodszych (2009) oraz mistrzostwach świata juniorów (2010). W 2011 sięgnął w Tallinnie po brązowy medal mistrzostw Europy juniorów. W 2013 zajął 5. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w Göteborgu. Ósmy zawodnik mistrzostw świata w Pekinie (2015). W 2016 został w Portland halowym mistrzem świata, a kilka miesięcy później triumfował na mistrzostwach Europy w Amsterdamie. Z powodu kontuzji kostki nie mógł wziąć udziału w igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro. Zdobył złoty medal halowych mistrzostw Europy w 2019 w Glasgow. Złoty medalista mistrzostw kraju. Reprezentant Włoch w meczach międzypaństwowych. Rekordy życiowe: stadion – 2,39 (15 lipca 2016, Monako); hala – 2,38 (13 lutego 2016, Hustopeče). Oba wyniki są rekordami Włoch. 

źródło: wikipedia

Jello Biafra

  

Jello Biafra, właśc. Eric Boucher (ur. 17 czerwca 1958 w Boulder) – amerykański muzyk, wokalista, autor tekstów, poeta, najbardziej znany jako lider punkowo-hardcore’owego zespołu Dead Kennedys. Pseudonim Jello Biafra pochodzi od nazwy produktu spożywczego Jell-O i nazwy dotkniętego klęską głodu państwa Biafra. Założyciel niezależnej wytwórni płytowej Alternative Tentacles. Pod koniec lat 70. pod wpływem koncertu Ramones zainteresował się punk rockiem. W 1978 odpowiedział na ogłoszenie zamieszczone przez East Bay Raya, który poszukiwał wokalisty do tworzonego zespołu punkowego. Tak powstał Dead Kennedys, który wywarł ogromny wpływ na muzykę niezależną lat 80. W 1979 Biafra zgłosił swoją kandydaturę na burmistrza San Francisco, przedstawiając prowokacyjny program wyborczy (m.in. zapowiedział przebranie polityków i biznesmenów w stroje klaunów). Zdobył ok. 4% głosów. W 1981 założył własną wytwórnię płytową Alternative Tentacles, zajmującą się wydawaniem i promowaniem szeroko pojętej muzyki alternatywnej. Ożenił się 31 października 1981 z Theresą Soder, wokalistką punkowego zespołu The Situations. Ceremonia odbyła się na cmentarzu komunalnym w San Francisco, a ślubu udzielił wokalista zespołu Flipper, Bruce Loose. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1986. Po słynnym procesie o obrazę moralności i rozwiązaniu Dead Kennedys, Biafra zajął się prowadzeniem Alternative Tentacles oraz wydawaniem płyt ze swoimi przemówieniami na tematy polityczne i społeczne (m.in. na temat swojego procesu). Udziela się też jako wokalista w rozmaitych projektach muzycznych, współtworzonych przez znanych muzyków z innych zespołów (np. wspólnie z Alem Jourgensenem z Ministry tworzy zespół Lard). Porusza się swobodnie w różnych stylach muzycznych, osadzonych w muzyce alternatywnej, od jazz-core’a, przez industrial do noise’a. Nie stroni przy tym od prowokacji artystycznych, wymierzonych we własnych fanów, np. w 1994 nagrał wraz z Mojo Nixonem płytę w stylu country. Wtedy też zarzucano mu zdradę ideałów – wpływowy zine „Maximum Rock’n’Roll” odmówił w związku z tym zamieszczania reklam Alternative Tentacles. Biafra nazwał to zachowanie „punkowym fundamentalizmem”. Został też zaatakowany i ciężko pobity przez osoby, które określiły go jako „sprzedajną gwiazdę rocka”. W 1998 odmówił reaktywowania Dead Kennedys, co zaowocowało wytoczeniem mu procesu przez pozostałych członków zespołu, w którym oskarżyli go m.in. o przywłaszczenie sobie praw autorskich do nagrań. Biafra zarzucał im natomiast używanie muzyki Dead Kennedys w celach komercyjnych, co uznał za sprzeczne z ideałami głoszonymi przez zespół (chodziło głównie o wykorzystanie piosenki „Holiday in Cambodia” w reklamie jednej z wielkich korporacji produkujących odzież). Ostatecznie zespół został reaktywowany w 2001 bez Biafry. W 2000 Green Party wysunęła jego kandydaturę w wyborach na prezydenta USA. Biafra określa swoje poglądy jako anarchistyczne, jednak uważa, że ludzkość nie jest jeszcze gotowa na taką organizację społeczeństwa. Po raz pierwszy wystąpił w Polsce 1 lipca 2010 (jako Jello Biafra and The Guantanamo School of Medicine). Koncert miał miejsce w łódzkim klubie muzycznym Dekompresja. W lipcu 2012 zagrał wraz z The Guantanamo School of Medicine na Jarocin Festiwal i został bardzo gorąco przyjęty przez publiczność, która żywiołowo reagowała na jego charyzmatyczne zapowiedzi poszczególnych utworów. 

źródło: wikipedia